2013 De Vikingroute

Dinsdag 11-06-2013

Met bewolkt weer en nog niet al te warm beginnen we aan de laatste etappe van de fietsreis. We gaan bij Bellingwolde de grens over en zijn weer in het Nederlandse. Via de knooppuntenroute gaan we door het Groningerland. We fietsen de knooppunten 69, 76, 51, 12, 29, 28, 63, 80, 8, 11, 10, 77, 45, 46 en 47 en komen door Wedderveen, Wedde en langs Onstwedde om uiteindelijk in Stadskanaal te komen. De paden zijn weer mooi zo achteraf door het landschap en de fietspaden vele malen beter dan in Duitsland. We komen in ons mooie Drenste land en fietsen door Valthermond, gaan binnendoor richting Weerdinge om af te slaan naar Emmen. En daar fietsen we onze 'stad' binnen om even aan te gaan bij Sascha en de kids. Het is net einde schooltijd dus als ze geen andere afspraken hebben kunnen we ze even gaan knuffelen. De kleinkinderen waren nog op school, daar hadden ze een fancy fair. Na een bakkie de laatste kilometers naar huis gefietst.

Daar de tuin eens bekeken, wat is het groen geworden in de 4 weken, de papaver staat in bloei en ook de andere planten bloeien uitbundig. Gelukkig hadden Sascha en de kids gisteren het ergste onkruid verwijderd en de paden nog even gespoten. Superlief. Ook het inwendige van het huis zag er picobello uit, mede dankzij de weekend logeerders Stef en Joana. We kwamen dus in een gespreid bedje.

De stapel post gesorteerd en ontdaan van de enveloppes, en daar hoorden we twee kinderstemmen. Cody en Amber kwamen langs gefietst. Lekker bijgekletst en Cody heeft voor het drinken gezorgd. Hij chocomelk, zijn favo drankje en Amber ranja.

En zo is er een einde gekomen aan weer een fietsvakantie. We hebben genoten, veel gezien en al met al goed weer gehad. Een complete regendag met veel wind, 2 maal een een ochtend wat regen en 1 maal een dikke donderbui op een middag. De temperatuur had hoger gemogen en de wind wat minder. Maar dit alles is het risico als je in het noordelijke deel van Europa gaat fietsen. Al met al een geslaagde vakantie zonder ongelukken en pech.

Wat weetjes van onze vakantie:

- gefietst 2276 kilometer

- aantal gevonden caches 290, wat inhoud om de 7.8 kilometer een gevonden cache.

- aantal keren dat de wielen rondgegaan zijn 960338

- gemiddelde snelheid ca. 15 km/uur

- aantal uur op de fiets ca.152 uur, dus gemiddeld 5.8 uur per dag.

Nu nog een paar dagen vrij om langzaam te wennen aan het normale leven.

 

Maandag 10-06-2013

 

Bij het ontbijt kreeg Trijnie een roos van de kok. De bloemen op de tafeltjes moesten vervangen worden en weggooien vond hij zonde dus kregen alle vrouwen die aan het ontbijt kwamen een bloem van hem. Trijnie heeft hem op haar stuur gemaakt en een groot deel van de route daar gehouden. Onderweg echter verloren door het gehobbel op de slechte Duitse fietspaden. Bij elk fietspad staat "strassen schade" terwijl de wegen waar de auto's rijden veel beter zijn, al zijn sommige een lappendeken van herstellingen. Die fietspaden zijn echter slecht, naast bulten van boomwortels ook veel gleuven overdwars waardoor het constant bonkt tijdens het fietsen. Moeten ze hier nodig eens wat aan doen.

Het is bewolkt, de zon probeert het maar won het pas in de loop van de middag. Toch minder koud dan gisteren en de korte fietsbroeken konden aan.

We passeren veel havenplaatsjes van waaruit ferrys naar de Duitse waddeneilanden gaan. Elk plaatsje lijkt een vertrekpunt te zijn naar een waddeneiland. We fietsen door Bensersiel, komen langs Dornumersiel en door Dornum en Hage. De beide laatste plaatsen liggen verder van de kust, we laveren zo van de dijk naar het binneland en weer naar de dijk. In Hage rondgekeken, een leuk plaatsje. Een 250 jaar oude rode beuk (blutebuch) met een omtrek van 4.60 meter stond te pronken voor een monumentaal huis waar nu een tandarts zijn praktijk heeft. Ook de kerktoren was een bezienswaardigheid. Hij stond scheef ala de toren van Pisa. Toen we Hage uit reden kwamen we langs slot Lutetsburg, een groot complex met dito park. Ziet er mooi uit.

In Norden een pits-stop gehouden. Daar ontdekt dat het achterste deel van mijn bagagedrager afgebroken is. De tassen bungelde een beeltje en het zaakje werd bij elkaar gehouden door de spinnen van mijn overtas. Gelukkig kon ik de beugeltjes van mijn fietstas zo afstellen dat we zonder problemen verder kunnen. Nu was het uiteinde van mijn bagagedrager al langer verbogen, is gebeurd tijdens het vliegen toen we ze ingepakt hadden zitten in hoezen. Maar dat hij af zou breken had ik niet verwacht. Nu dus verder zonder achterlicht, geen probleem we fietsen toch niet in het donker.

We komen in Greetsiel, een super mooi plaatsje, oude haven, smalle straatjes, echt knus. Trijnie was hier al een keer geweest met de schildergroep ' de Winde' en we zijn er samen een keer met de auto geweest om een ring te kopen ter herinnering aan oma Wiffers. Die is toen speciaal gemaakt voor Trijnie door een zlversmid aldaar en draagt ze nog altijd.

Tijdens het eten de komende kilometers tot aan huis eens bekeken. We zitten qua afstand te dicht bij om het in twee dagen te doen en net iets te ver om het in een dag te doen. Daarom besloten om vandaag de Ems over te steken met het veer achter Emden en dan naar Bunde te gaan voor een overnachting. De laatste van de vakantie. Langs mooie wegen door dorpjes naar Emden gerden, door de stad richting Oldersum en daar met het veer naar Ditzum. Dit is de enige manier om er over te komen, de eerste brug ligt 30 kilometer verderop. Vanaf Ditzum langs de dijk en door kleine plaatsjes die als een lint van 10 kilometer aan elkaar gebouwd zijn richting Bunde. Achter de huizen van deze lintbebouwing lagen uitgestrekte gras- en bouwlanden. De huizen zijn hier nog recht toe en rechtaan, zonder uitbouwtjes en/of versieringen. Maar naarmate we Bunde naderden werden de huizen groter en mooier om te zien. We slapen in hotel zur Blinke in Bunde en denken morgen de laatste etappe naar huis te kunnen maken.

Nog een week vakantie en dan moeten we er weer bij. Ook wel weer lekker. Eerst nog een paar dagen thuis en dan maandag er weer vol tegenaan. Het leuke van vakantie hebben is het toch weer naar huis gaan en de normale gang van zaken weer op te pakken. Maar na een paar weken gaat het vanzelf weer kriebelen, vooral als er trekkers op fiets door de straat komen in de zomer.

 

Zondag 09-06-2013

 

Vanmorgen is het bewolkt maar droog. We liepen van het gasthaus achter een ander echtpaar aan naar het hotel voor het ontbijt. We gingen de zaal in die zij ook betraden, wilde een tafeltje nemen toen de vrouw zei:" ik geloof dat jullie verkeerd zijn, deze zaal is gereserveerd voor een busgezelschap". En ja hoor wij moesten in een andere ruimte het ontbijt genieten. We hebben de vrouw bedankt, want het buffet voor ons was uitgebreider dan die van de buspassagiers.

We beginnen de tocht in onze korte fietsbroeken. Wel hebben we onze windjacks aan want het is fris. Na een 45 minuten peddelen hebben we de sokken en lange fietsbroeken aangedaan, het is en blijft fris met zware bewolking waar de zon maar niet door kan komen. We hebben Varel via een andere weg verlaten omdat we de route maar niet vinden konden. Na een kilometer of zes reden we weer langs de dijk van de Jadebusen, een soort baai in de Wattensee, en was de route er weer. Is trouwens slecht aangegeven, kan ook aan ons liggen en we hebben natuurlijk geen routeboekje of track in de GPS, maar we zijn vandaag regelmatig de route kwijt. Gelukkig brengt Trijnie ons steeds weer in de goede richting en rijden we door kleine dorpjes aan de kust via leuke weggetjes.

Er lopen weer schapen op de dijk dus de keutels liggen weer op het pad. Er grazen verschillende rassen schapen, het huis/tuin/keuken schaap, het wit/bruin/gevlekte schaap, het bruine schaap maar ook het zwarte schaap. Duidelijk andere koppen, maar de rassen zijn mij onbekend. Een jong schaap loopt naar zijn moeder, stoot een aantal keren hard tegen haar uier en begint te drinken. We fietsen in landkreis Friesland, veel weides en als grote plaats Wilhelmshaven waar we door heen moeten zien te komen. Gelukkig kon Trijnie zich orienteren op een bord tijdens de eerste break van de dag. Via de GPS en haar lijstje met plaatsnamen konden we via fietspaden, de ene van betere kwaliteit dan de andere, via parken en bosjes de stad door komen.

Er is een oldtimer ralley door Friesland, we hebben de oude auto's eens bekeken en een drietal oude kevers voor Renee en Sascha gefotografeerd. Leuk voor hun verzameling, want kevers, die op vier wielen natuurlijk, zijn hun grote hobby. We rijden door Warren, zien een bordje van de fietsroute, volgens GPS en kaart vindt Trijnie die kant op niet logisch en we gaan weer verder op de intuitie van mijn TrijnieTrijnie. Ik fiets maar met haar mee want ze heeft 99 van de 100 keer gelijk is mijn ervaring na al die jaren. We rijden door Sengwarden, het is 12:30 uur en het begint iets warmer te worden. Door het plaatsje gelopen en er is daar een heuze kerstwinkel. Mensen fotograferen elkaar met de kerstman en een sneeuwpop. Er staat een kerstboom, er zijn ballen en allerlei andere prullaria te koop. En dat 365 dagen per jaar. Verder veel souvenierwinkels en galerien, echt toeristich met een mooie oude haven.

Via een cache komen we in de kleinste boekwinkel van Friesland. Een telefooncel waarin aan de achterwand planken met boeken staan. De bedoeling is dat je een boek dat je gelezen hebt ruilt voor een ander boek. Mocht je niets te ruilen hebben dan wordt een kleine bijdrage voor het boek dat je meeneemt gevraagd. Om de cache te vinden moesten we een boek zoeken van J.M.S met een titel waar het woord regenboge in zit. Na enig zoeken gevonden en ja hoor er zat een logboekje in. Een leuke cache dus.

We schampen Horumsiel, komen door Horum en het leuke stadje Minsen. Bij Minsen stond een beeld van een zeemeermin op een rots. Deed ons denken aan het beeld dat in de haven van Kopenhagen staat en we niet gezien hebben omdat we er niet geweest zijn. Dus deze meermin maar even vastgelegd op de digitale plaat met Trijnie in dezelfde pose ernaast. Ja dezelfde pose, maar wel met haar kleren aan en zonder vissenstraat. Het was haar te fris zei ze lachend op mijn voorstel.

We fietsen in een gebied tussen de oude en de nieuwe zeedijk. Hier veel grasland, geen huizen en af en toe wat koeien en schapen. De warmte is weer weg, het is gewoon koud. Jammer maar het is droog, dat is ons meer waard dan warmte.

In Haulesiel een brugje over dat zo steil is en zo krap dat het een gedoe is om er met de bepakking overheen te komen. Veel plaatsnamen langs de kust eindigen op siel. Doet ons denken aan de plaatsen aan de Groningerkust die op zijl eindigen. Het zijl betekend sluis, en dat is voor de dorpjes met siel in Duitsland hetzelfde. Ze hebben haventjes met sluizen, hebben op de lage punten deuren die dicht kunnen bij hoog water en op de muren mogelijkheden om deze met balken te verhogen. Ook in de dijkdoorgangen zijn mogelijkheden om deze af te sluiten met dikke balken om het water maar zo lang mogelijk tegen te houden.

We slapen in Neuharlingengerziel in hotel Minger. We hebben een rondwandeling door het typische havendorpje gemaakt en gaan ons voorbereiden op de nachtrust.

 

Zaterdag 08-06-2013

 

Vanmorgen weer op pad langs de dijk waarachter het Wattenmeer, het duitse deel van het Waddengebied ligt. Langs de dijk veel zimmer frei en ferrienhausen te huur. Ook komen we regelmatig een pension of hotel tegen. Het is wisselend bewolkt met een fris windje in de rug.

Achter de dijk liggen haventjes die door het eb drooggevallen zijn. De boten liggen op het slik van het wad te wachten tot hoog water. Gek gezicht. De geur van het slik ruik je als we boven de dijk een kijkje nemen.

We hebben weer eens een wegversperring wegens dijkwerkzaamheden. Het fietspad is afgezet en we gaan via de oude dijk, zo'n 500 meter landinwaarts om de versperring heen. Deze oude dijk is veel lager dan de nieuwe. Onderweg zien we de werkzaamheden aan de dijk waarvoor we moeten omrijden. Natuurlijk wordt er vandaag niet aan gewerkt. Het stuk dijk wat gerenoveerd moet worden ligt precies in een bocht, zal wel extra te lijden hebben van de wind en het water. We rijden door Dorum Neufeld, Cappel en Wremertief en zien in de verte de kranen van de haven van Bremen, Bremerhaven, opdoemen. We moeten over het haventerrein fietsen, tussen de havens door en de weg is goed te volgen. Er staat een oude locomotief op stoom op het terrein, gestookt met kolen. De loc heeft nr.03-1010, maar eens kijken of daar wat over te vinden is.

We beklimmen een uitkijktoren gebouwd op zeecontainers en hebben een mooi uitzicht over het havengebied, veel kranen, containers, auto's, landbouwwerktuigen, onderdelen van windmolens die wachten om te worden verscheept. Een bedrijvigheid op de scheepswerf waar een schip ook in het weekend onderhouden wordt. Tijd is geld kan ik me voorstellen, een stilliggend schip levert immers niets op.

De weg wordt verperd door een opendraaide brug over twee sluizen, er moeten schepen geschut worden die naar, die vanuit de haven naar zee willen. Na een wachttijd van 15 minuten weer op pad op zoek naar de ferry naar Nordenham/Blexen. Ook daar moeten we wachten, 40 minuten, want hij is net vertrokken. De tocht over de Weser duurt ruim 20 minuten en het is fris in de aangewakkerde wind. De zon schijnt wel maar de noorden wint bezorgt Trijnie kippenvel en mij hanenvel. En nu kunnen we kiezen, we moeten een stuk land overbruggen wat als een tong in de zee ligt. Eerst een 8 kilometer tegen de wind in en daarna 8 kilometer met de wind in de rug terug. We besluiten de landtong recht over te steken zodat we een stukje afsnijden en minder last hebben van de wind. We fietsen door Abbenhaus en pakken na een lekkere chineze maaltijd de route weer op in Seefeld. We komen onderweg regelmatig fietsers tegen, mannen en vrouwen alleen, echtparen en soms groepjes van 4 personen. Ze rijden allemaal de andere kant op.

Onze portomonnees moesten aangevuld worden en voor het eerst in al die jaren reizen werd de creditkaart van Trijnie ingeslikt en kwam niet meer naar voren. Nadat ze hem ingevoerd had kwam hij weer even uit de gleuf om daarna direct weer voor altijd in het apparaat te verdwijnen. We keken elkaar eens aan, vervelend maar actie was nodig. Laptop aan, telefoonnummer voor blokkeren van de kaart gezocht en het nummer gebeld. Uitgelegd wat er gebeurt was, bij welke bank en de kaart wordt geblokkeerd. Nu hoeven jullie niet bang te zijn dat we geen geld meer kunnen krijgen hoor. Mijn pa en ma zullen wel denken aan de eerste fietsvakantie die we deden naar Polen. Toen waren we vergeten om geld op de lopende rekening te zetten en konden we helemaal geen geld meer krijgen. Het was toen zaterdagmiddag en we waren platzak, konden geen overnachting meer betalen. Maar toen hadden we als backup de good en oldie eurochecks nog dus in het weekend het hotel betaald met de check en op maandag checks verzilverd voor toen nog Duitse marken. Het thuisfront heeft toen geld overgemaakt naar onze rekening en eind van de week konden we weer pinnen. Nu hebben we als backup onze bankpassen nog. Dus geen man over boord.

We hebben onze kettingen en de tandwielen weer eens schoongemaakt. Door het stof van de wegen worden ze behoorlijk smerig en beginnen dan iets te kraken. Nu lopen ze weer soepeltjes en kunnen we het tot thuis wel redden.

Toen we via de route Varel binnen reden maakten we onze 2000ste kilometer van deze vakantie vol. We slapen in hotel Friesenhof, in een gastenhuis aan de overkant van de straat.

 

Vrijdag 07-06-2013

 

Vanmorgen gaan we met het veer de Elbe over om bij Wischhaven te komen. Lang geleden voeren we met het veer de andere kant op om de Vickingroute te fietsen. Het is laagwater, stukken slikland zijn drooggevallen en grauwe ganzen en allerlei steltlopertjes zoeken naar voedsel. Nog geen tekenen van het hoge water wat aan de bovenstroom van de Donau en Elbe voor zoveel overstromingen zorgen dat er allerlei hulpacties op de televisie gaan lopen. Geld inzameling voor de getroffenen aldaar die ook in 2002 al de pineut waren.

De overvaart duurt bijna 30 minuten, op het veer staan vracht- en personenauto's die ook naar de andere kant willen. Nu gaan we als we het veer af komen naar rechts. We willen naar de Noordzee kust om deze helemaal te volgen tot in het Groninger land.

Het is een mooie blauwe lucht, nog een beetje fris zo op het water maar het belooft weer lekker warm te worden. Het duurt dan ook niet lang of we kunnen de sweatshirts uit doen en moet de zonnebrandcreme weer gebruikt worden.

We fietsen door Freburg, Krummendeich en Geversdorf. Bij de laatste plaats steken we met een brug een zijarm van de Elbe over. We fietsen deels langs doorgaande wegen, deels via de Elbemarschroute en volgen het smalle Hadelmer Kanal. We komen langs dijkhuisjes en zien de ruimte die de Elbe heeft om het aankomende water te bergen. Af en toe staat een huis aan de "verkeerde" kant van de dijk. We zien bijenkasten, schapen en stukken grond met graanvelden. Zullen die allemaal moeten wijken voor het hoge water straks? Of zal het goed gaan? We volgen het de komende dagen op het nieuws.

We kruizen Muggendorf en komen uiteindelijk in Cuxhafen de plaast waar we langs de Noordzee willen gaan fietsen. De North Sea Route (NSR) loopt hier langs de kust als we hem vinden kunnen. In Sahlenberg vinden we na enig zoeken het fietspad aan de kust en jawel hoor daar is het bordje ven de NSR . Nu nog even van het pad steil naar beneden en we hebben het fietspad te pakken. De wind is wat fris maar we kunnen 'bloot' blijven fietsen. Wel doen we onze overhemden aan om niet nog roder/bruiner te worden dan we al zijn. Het asfaltpad wordt een schelpenpad, we rijden soms vlak naast en deels verder de Noordzee langs. We peddelen genietend van het weer en landschap verder en komen uiteindelijk in Spieka-Neufeld, hotel Eijmers een paar honderd meter van de route.

Via sms contact gehad met het thuisfront omdat we geen internet hebben. Nog 190 km via de snelweg zijn jullie verwijderd van Emmen antwoord Sascha. Maar wij zullen nog 3x maal zoveel fietsen. De route gaat namelijk langs de kust en die maakt nog een grote boog. We zullen het alllemaal wel beleven de komende dagen.

 

Donderdag 06-06-2013

 

 

De lucht is blauw als we de fietsen uit de garage bij het hotel pakken, beladen en wegfietsen. Op naar het Nord Ostsee Kanal (NOK). Het is om 08:15 uur al zo lekker qua temperatuur dat we in de korte fietsbroek, fietsshirt en blote voeten in de sandalen kunnen fietsen. We bereiken het NOK zonder problemen en fietsen over een verhard pad langs het water. Grote container schepen varen richting Ostsee, er tussendoor vaart een enkel moterjacht. Kleine scheepjes vergeleken met de inmens grote schepen die tot wel honderd containers vervoeren. Het is rustig op het pad naast het NOK, nog geen fietsers te zien, een enkele wandelaar met nordic walking stokken of een hond aan de lijn.

We komen bij Breiholz, en volgen een stukje van de heenroute van de Vickingroute, zo'n 7 km tot aan het veer van Oldenbuttel. Daar kwamen we op de heenweg met het veer vandaan. Nu weer met het veer over, aan deze kant van het water stopt het fietspad en volgen het NOK nu verder richting de Elbe aan de andere kant. Aan de muur van het veerhuisje zit een zwaluwnest waarin een pimpelmees zijn jongen heeft uitgebroed. Een mooi gezicht, de kopjes van drie om eten schreeuwende koolmeesjongen uit de opening van het nest. Zullen maar ergens anders gaan staan anders verstoren we het voeden van de jongen teveel.

Het NOK is in totaal 99 km lang en we willen deze vandaag helemaal af fietsen langs het water tot aan het laatste veer voordat het NOK en de Elbe-monding samen komen bij de Noordzee.

We raken aan de praat met een jongetje dat op een trap zit te kijken naar de passerende schepen. Hij verteld dat zijn vader aan het werk is, zijn moeder thuis is, zijn oudere broer en zus naar school zijn. Ook verteld hij dat het met hun drie katten goed gaat. Er passeert een grote driemaster wat hij een mooie boot vind. Hij kwebbelt aan een stuk door en is 4 jaar oud.

We fietsen verder, een tegemoet komende vrouw op een fiets roept ons na dat verderop de weg 'gespert' is en fietst door, voor we om verdere info kunnen vragen. We besluiten door te fietsen, er was niets aangegeven aan het begin van het fietspad dus we zullen er wel langs komen. We bereiken zonder problemen het volgende veer en als we onze weg willen vervolgen staat hier aangegeven dat wegens werkzaamheden het fietspad ' gesperrt' is. Dus dat bedoelde de vrouw. Wij met een veer weer naar de andere kant en daar onze weg vervolgd.

Over het NOK zijn een aantal zeer hoge bruggen gebouwd. Sommige van steen, anderen van een staalconstructie, en allemaal zo hoog dat de grote shepen er onderdoor kunnen.

We bereiken Brunsbuttel, het laatste veer bij Ostermoor, over het NOK om aan de voor ons goede kant te komen. We moesten de fietsen op het veer tillen, best zwaar met de bagage erop, maar er waren voldoende helpende handen om het zonder problemen voor elkaar te krijgen.

We fietsen richting Buttel en St.Margaretha om daar de Noordzeeroute en de Elberoute op te pakken. Over de dijk heen naar het fietspad langs de Elbe waar de schapen het hele fietspad hebben ondergepoept. Af en toe over wildroosters en een schaap aan de kant laten gaan voor onze fietsen. De Elbe is hier veel breder dan het NOK en ook hier varen grote schepen richting Noordzee. Er liggen kleine strandjes aan de oever van de Elbe waar vooral jongelui aan het zonnen, zwemmen of volleyballen zijn. In de verte volgt een elektriciteitscentrale, we fietsen hem voorbij, het pad wordt slechter en we bereiken het punt dat de rivier de Stor de Elbe in stroomt. We gaan de Stor over via de brug en komen nu weer op eens tukje van de heenroute. Nu gaan we over de brug rechtsaf, toen gingen we niet over de brug maar volgden de Stor tot aan een pontje. Het stuk richting Gluckstadt, onze eindbestemming van vandaag, hebben we op de heen weg ook gefietst. Toen zijn we echter met het veer voor Gluckstadt de Elbe overgegaan. Nu vereren we de leuke stad met een bezoek. Het hier mooi, veel oude gebouwen, een mooi plein, leuke winkeltjes genieten dus. We slapen in hotel Anno 1617 en gaan morgen een stukje terug naar het veer om de Noordzee route te volgen.

 

 

Woensdag 05-06-2013

 

We fietsen weg uit uit Heiligenhafen en gaan naar Oldenburg im Holstein, zo'n 14 km verderop. De windmolens staan voor het eerst deze vakantie stil. Geen wind tegen of in de rug. Wat prettig fietsen is dat.

In Oldenburg i.H. eerst een bakkie gedaan met een aarbeienpunt en toen het station opgezocht. We willen, op aanraden van de duiste fietser van gisteren, met de trein naar Kiel. Het stuk tussen Oldenburg i.H. en Kiel is zeer heuvelachtig en de omgeving is niet zo mooi, vandaar dat hij ons dat heeft aangeraden. We moeten 1x overstappen en wel in Schwartau, een plaatsje vlak voor Lubeck. We konden makkelijk met de fietsen de trein in komen, reden zo van het perron naar binnen. Hebben wel eens anders meegemaakt, alle bagage van de fiets, door een smalle deur de fiets drie treetjes omhoog in de trein tillen. Was toen we met de trein naar Boedapest gingen om langs de Donau te fietsen. Nu konden we de bagage op de fiets laten en zo naar binnen rijden. De fietsen op bestemde plek vast gezet en we konden er met stoelen direct naast zitten. Was een makkie dus.

In het begin van de dag last van mijn weerbastige spier, maar naarmate we vorderden ging dat beter. Alleen als ik een poos op een stoel gezeten heb, is het lastig opstaan. In de trein werden onze ogen zwaar. We slapen uitstekend maar het reizen en elke dag ergens anders slapen is vermoeiend, hebben we al eerder ervaren.

De totale reis duurt 2 uur en 25 minuten en we stappen rond 12:00 uur uit op het hoofdstation van Kiel. Een grote plaats met alles erop en eraan. En nu het Nord Ostsee Kanal (NOK) zoeken. Mijn TrijnieTrijnie (vrouwelijke TomTom), loodste ons door de stad, langs de boulevard waar we eerst nog wat gegeten hebben, veilig en trefzeker naar het begin van het kanaal. We passeren een grote haven met een mooie driemaster en diverse oorlogsbodems. De Petruskerk met zijn zeer opvallende en grote kerktoren en uiteindelijk staan we op het uitkijkpunt over het begin van het NOK. Gigantische containerschepen en andere vrachtboten komen aangevaren.

Navraag gedaan waar we het beste konden fietsen, de zuid of de noordkant van het kanaal. Bleek de noordkant te zijn en wij stonden aan de zuidkant. Nu is er een giga brug waarmee we de NOK kunnen oversteken maar met een klein pontje gaat het veel makkelijker. Dus fietsen op het pontje en daar varen we tussen de grote schepen door naar de overkant.

Daar een begin gemaakt met het fietsen langs het kanaal welke we voor een groot stuk volgen tot we weer naar de Elbe gaan. Het NOK stroomt bij Brunsbuttel de Noordzee in. Onderweg zijn er diverse pontjes waarmee we van de noord naar de zuidkant kunnen oversteken. Zullen wel zien hoe en wanneer we dat doen.

Op het nieuws gisteren meegekregen dat er veel overstromingen zijn door hoog water rond o.a. Passau. Het water stroomt via de rivieren het binnenland in maar ik denk niet dat we daar veel last van zullen hebben.

We hebben iets met het langs water fietsen, vinden het prettig. Eerdere fietsvakanties langs de Aare en de Rijn, de Donau en de Rijn en de Altmuhl waren ons goed bevallen. Dus we peddelen nu langs de NOK, maken af en toe een uitstapje naar een dorpje en zijn terecht gekomen in Rendsburg waar we in een historisch hotel Pelli-Hoff zitten, waar we een apartement konden huren.

We hebben beide de piep uut voor vandaag, morgen weer verder.

 

Dinsdag 04-06-2013

 

Met mijn bilspier ging het redelijk vandaag, wel wat uitsraling naar mijn dijbeenspier maar na enige kilometers fietser ging het beter.

Over een kleine brug vanuit Nijkobing naar het eiland Lolland, we volgen eerst locale route 35 om daarna weer met de nationale route 7 en later 8, de Sondersorute, naar Rodbyhavn waar de ferry naar Duitsland vandaan vertrekt.

Onderweg kwamen we een fietser uit Gluckstad Duitsland tegen. We stonden naar een mooi slot te kijken en kwamen in gesprek. Hij vroeg naar onze belevenissen en wij naar die van hem. Toen hij merkte dat we nog niet wisten hoe we in Duitsland de route zouden vervolgen kwam hij met een mooi alternatief. Welke dat is dat lezen jullie de komende week wel, dus nog even afwachten.

Onderweg de plaats Sakskobing verkent, mooi plaatsje. Het oude deel was nagebouwd als manquette, leuk om te zien. Ook Maribo aangedaan en bekeken, ook daar was genoeg te zien.

Vanaf Maribo reden we rond een groot meer, door de bossen en wedlands met veel grazers die ons nieuwsgierig aankeken. Alleen de tientallen grauwe ganzen met hun jongen gingen voor ons op de loop. Als je zo weken op de fiets zit krijg je vogels waar je aan het begin van de dag op wacht. Zo was er de koekkoek, soms hoorde je hem on 08:00 uur en soms later op de dag. Maar het was altijd wachten op de eerste koekoek geroep van de vogel die we verder niet te zien kregen. Een vogel die wel wel zagen en even zo vaak hoorden was de veldleeuwerik. Hoog stilhangend in de lucht of loodrecht opstijgend vanuit het grasland, gezang dat je van verre hoorde. Soms zaten ze zo hoog dat je ze met het blote oog niet zien kon.

Weer een stuk oud spoor gefietst naar de plaats Rodbyhavn, zeker 10 kilometer lang over een smal hard zandpad. Ging als een speer. We kwamen bij de ferry, reden eerst verkeerd en moesten terug, kruip door sluip door en zo kwamen we vanuit de verkeerde richting bij het ticketloket. De verkoopster keek verbaast toen we van die kant aankwamen. We konden als we wilden direct mee. Was eigenlijk niet de bedoeling, hadden het gepland voor morgen maar het was 14:20 uur en met 10 minuten zou hij vertrekken. We besloten de oversteek gelijk te maken, tickets gekocht, via weg 1 bij de vrachtwagens aangesloten. We konden achter de laatste vrachtwagen de ferry, M/F Prinsesse Benedikte, op en de deuren sloten zich direct achter onze achterspatborden. Fietsen op slot, vastsjorren en met de lift naar dek 5. Daar waren de taxfree winkeltjes en restaurants. Ook nog vermeldenswaardig is de complete trein die de ferry in reed. Nog nooit eerder gezien en we waren verbaast. We steken de Femernbaelt over naar Puttgarden, verlaten Denemarken en komen op het eiland Fehmarn in Duitsland. Dit eiland is met een lange brug verbonden met het vaste land dus over het eiland via Burg naar de grote brug.

Onderweg toetjes gekocht. Trijnie dacht blijkbaar dat we nog in Denemarken waren want daar hebben ze weinig keuze. Hier was de keuze beduidend groter, haar ogen glommen. We zijn nu in Heiligenhafen, zitten in Louise's Sporthotel midden in een nieuwbouwoonwijk. Het ziet er allemaal goed uit. Morgen willen we in ieder geval naar Oldenburg en vandaar op aanraden van onze duitse medefietser met de trein naar Kiel gaan. De route is met de fiets zeer heuvelachtig en niet echt interessant. En Vanuit Kiel? Ja op het antwoord daarop moeten jullie nog een dagje op wachten.

 

Maandag 03-06-2013

 

Vannacht een paar keer wakker geworden door mijn bilspier en rechter knie. Een vervelend gevoel. Dacht echt dat ik niet meer verder kon, en Trijnie lag maar naast me te ronken. Maar toen ik opstond voelde het beter dan gisteren. (red: ik heb met de punt van mijn elleboog in zijn diepe bilspier zitten masseren. Kostte heel wat kracht!) Maar kijken wat het brengt vandaag.

Na het zelfgemaakte ontbijt in de keuken de fietsen weer gepakt. Trijnie heeft met spieren nog even gekneed en ingesmeerd en daar gaan we dan weer. De lucht is blauw maar de wind krachtig uit het wetsen en noordwesten wat het fris maakt. Ik heb m'n lange fietsbroek aangedaan en met kleding mijn bilspier warm ingepakt. De eerste kilometers moesten mijn spieren nog even warmdraaien maar daarna lukte het wel. Ik trap in een lichtere versnelling, kost minder kracht terwijl mijn spieren mooi warm blijven. De snelheid is wel lager maar het gaat boven verwachting goed(red: waar een elleboog al niet goed voor is!)

We volgen de nationale route 8 en 9 om het eiland Mon dwars over te steken. Soms wind in de rug, soms van opzij en natuurlijk ook tegen. In Hjelm een bordje wat waarschuwde voor overstekende kippen en hanen " advarstel hons", echter niet hoeven te remmen voor een overstekende eierlegger of ochtendwekker. Bij Hjelm stond een gedenksteen wat herinnert aan een gebeurtenis in 1775, wat ik er van begreep werd het gehucht toen gesticht door Pjeter Jorgensen en Jens Andersen Staal. Zouden we onderweg meer tegenkomen. De geschiedenis leeft hier best wel.

We rijden een stuk vlak langs de kust, de weg ligt 5 meter naast de zee. Het strand is klein met veel steentjes, de wind waait van opzij waardoor we als we voorbij een huis komen we plotseling de zijwind voelen. Moesten we wel op verdacht zijn om niet de zee in geblazen te worden (overdrijven is ook een kunst). We passeren Harbolle waar we een plek zoeken voor de eerste etensstop. Geen bankje te bekennen, achter een houten schuur staan drie stoelen, en dan heb je twee zitplaatsen en een tafeltje. Lekker uit de wind in het zonnetje. Heerlijk..

Onderweg naar het veer een steen die herinnert aan een strijd die hier geleverd is in 1699. De steen was neergezet in 1999, dus het blikt terug op 300 jaar geleden. Over een lange dijk met aan beide zijden water, een soort afsluitdijk, naar het eilandje Bogo. Langs de kant van de dijk zat een zwaan op zijn nest de eieren warm te houden. Hij of zij zat ineengedoken tegen de wind zichtzelf ook beschutting te geven. Daar moet het veer naar Stubbekobbing op het volgende eiland Falster heen en weer pendelen. En ja hoor als we aankomen moeten we 25 minuten wachten voor de ferry aankomt en weer vertrekt. Lekker in het zonnetje gezeten. De zon is warm als je uit de wind zit. Zweten. De overvaart duurt 12 minuten en toen de ferry aankwam waren er onder andere 4 fietsers op de ferry, een nederlands en een brits echtpaar. Niet met ze kunnen praten want het veer vertrok bijna direct weer. Op de ferry was de kracht van de wind goed te voelen, hij ging wat heen en weer en de golven sloegen kapot op de zijkant van de ferry.

We volgen op het eiland de lokale route 45 om naar Nykobing te komen. Onderweg plaatsjes als Srd. Kirkeby en Norre Orslev doorkruist. In de laatste plaats een rose geverfde kerk bekeken, konden helaas niet naar binnen maar de door ramen was een onbeschilderd plafond te zien van eikenhouten balken en planken.

De begraafplaatsen hier liggen allemaal rondom de kerk. Ze zijn verdeeld in vakken door heggen van coniferen en buxussen. Er liggen families bij elkaar in zo'n afgebakend stukje. Het is allemaal mooi onderhouden en zelfs de paden van fijn grind zijn meestal aangeharkt. Je voelt je een verstoorder als je er je schoenafdrukken in achterlaat. We lopen op sandalen en dat geeft na het bezoek van de begraafplaats de nodige kleine steentjes onder je voeten. Sandalen maar weer uit en steentjes verwijderen.

We fietsen door Systofte waar een ondeense kerk staat. Zo'n toren hebben we tijdens de reis nog niet gezien. Tot dan toe alleen torens smal (5x5 meter) met kantelen op de top, nu een heuse spits op een zeer brede toren (10x10 meter). Helaas was de kerkdeur dicht en de ramen te hoog om naar binnen te kijken.

Ik heb vandaag mijn 1000ste op deze fiets bereikt met een kilometer totaal van van 15.305. Hij heeft dus de afgelopen 4 jaar behoorlijk wat te voorduren gehad. 

We hebben Nykobing bereikt en slapen in Hotel Falster, wat na enig vragen de enige in de stad blijkt te zijn. Mijn spier heeft het goed gehouden en ik heb vertrouwen in de fietsdag van morgen(red:ik zal mijn elleboog er nog eens inzetten....). Dat zal de laatste in Denemarken worden en daarna maken we de volgende dag de oversteek naar Duitsland. Of dat allemaal gaat lukken lezen jullie de komende dagen weer.

 

Zondag 02-06-2013

 

Vanmorgen opgestaan met een stijve en pijnlijke rechter bilspier. Had ik voor de vakantie ook al last van maar door de masseur is deze spier in twee behandelingen weer pijnloos gemaakt. Nu speelt hij weer op, het is pijnlijk om te gaan zitten en op te staan. Als ik eenmaal loop wil het wel weer. Benieuwd hoe het fietsen gaat.

Vanmorgen op weg naar Mons Klint, de witte krijtrotsen op het eiland Mon. We fietsen eerst naar Kalvehave om daar over een grote brug de Ulvsund over te steken om op Mon te komen. Het is bewolkt en we hebben de wind van opzij. Het is fris dus we hebben de jasjes aan en ik mijn lange fietsbroek om de spieren warm te houden. Door het mooie plaatsje Stege met nog de oude toren van de stadswal en de daarom heen liggende, inmiddels droge, stadsgracht.

Elk dorpje heeft een Forsammelungshus een soort dorpshuis waarin de binnenactiviteiten van het dorp kunnen plaatsvinden.

In Keldby en Elmunde de kerkjes bekeken. Vooral het interier van de laatste was schitterend. Mooie plafondschilderingen(fresco's) in de gewelven. Mooi van eenvoud, het leek wel volkskunst waarin de diverse bijbelse taferelen waren geschilderd. Eenvoudig maar doeltreffend, geen hoogstaande kunst zoals we vooral in katholieke kerken gezien hebben. Naast de kerk was natuurlijk ook een begraafplaats, mooi onderhouden en een grafheuvel wat er op duidt dat deze plek al tientallen eeuwen een bijzondere plek is geweest. De kerk stamt vanaf de 12de eeuw.

We fietsen door Borre en de laatste 3 km rijden we op en neer door een bosrijk gebied met veel vennetjes. Het gaat redelijk met mijn bilspier al straalt de pijn wel wat uit naar mijn dijbeenspier en knie.

Het kracht zetten gaat goed dus we zetten maar door. We komen nu redelijk vaak een nederlandse auto of camper tegen. De witte krijtrosten zijn een bezienswaardigheid, al zijn ze op hun mooist vanaf de zee. Benieuwd wat we er van zien.

In Mons Klint staat een Geocenter gespecialiseerd in de dierlijke resten die in de krijtrotsen gevonden zijn, allen natuurlijk in fossiele vorm. Daarnaast is er aandacht voor de levende natuur op het eiland. We hebben over een houten pad een wandeling gemaakt en lopen zo 40 meter boven de zee en hoog door de bossen naar het uitzichtpunt. En inderdaad daar was een stuk van de witte kliffen te zien. Natuurlijk onszelf vereeuwigd met de witte kliffen op de achtergrond. Nog even gekeken in de winkel van het centrum en toen weer klimmen en dalen. Onderweg hoorde we een kind tegen zijn ouders iets zeggen in de trant van " kijk de Tour de France", waarop zijn ouders en wij moesten lachen. We hebben de 1500ste kilometer op de afdaling volgemaakt en we zijn uiteindelijk terecht gekomen in Motel Stege. In Stege hebben we een rondwandeling gemaakt en een chinees gevonden die we verblijdt hebben met een bezoek. Het was de 2de keer in Denemarken dat we een niet Pizza en Grill tent vonden, dus lekker gegeten.

Weet je wat hier ook wel makkelijk is, alle supermarkten zijn zeven dagen in de week open van 08 tot 21 uur. Dus we hebben nog eventjes toetjes gehaald voor op de kamer, doen we bijna dagelijks, en de voorraad voor morgen alvast aangevuld.

Trijnie gaat zo mijn bilspier masseren in de hoop dat het morgen wat beter gaat. Ik geef de moed niet op maar prettig is anders.

 

Zaterdag 01-06-2013

 

Vanmorgen stond het ontbijt inderdaad klaar in het keukentje van het verder lege hotel. We waren de enige gasten. Een schaal met brood en een met kaas, ei, vleeswaren, boter en jam. Was goed geregeld en smakelijk. Zelf thee en koffie gemaakt dus met een vol buikje aan weer een fietstdag begonnen.

Het hotel stond vlak bij het station van Koskov, hier heeft trouwens elk plaatsje ven enige betekenis een treinstation, maar daar hebben we weinig last van gehad. Het was gisteren vrijdag dus dan is er 's avonds feest in de kroeg van het hotel, wat muziek overlast maar verder lukte het slapen uitstekend.

Gisterenavond nog even rondgewandeld en een Spillehal bekeken. Leuk wordt voor een speelhal waar gok automaten staan, het woord verspillen zit er in en dat is het gooien van geld in gokautomaten meestal, of niet soms?

We volgen route 7 vandaag verder en dat was de moeite waard. Het weer was vanmorgen direct al lekker, in korte broek en fietsshirt er weer tegenaan. We reden door mooie landschappen, wel weer op en neer, en af en toe door de koelere bossen, heerlijk. De wind blies meestal in onze rug en was dus onze vriend vandaag.

Alle riviertjes hier hebben een naam gevolgd door een A met een rondje erboven, wat AA betekend. Ik moest denken aan de Ruiten A en de Drentse A, zal de betekenis ervan iets met elkaar te maken hebben? Moet ik me maar eens in verdiepen. We karren door plaatsjes als Nirdlupland, Odemark, Nordrup en hebben de gang er behoorlijk in. De eerste stop bij een soort stamtafel buiten een dorpje gehouden. Er hing een bel, intrigerend was de vraag: wat gebeurt er als we de bel luiden? Betekend het: hier zit iemand die behoefte heeft aan een praatje dus kom als je tijd hebt? Of loopt het dorpje dan leeg voor een vergadering? Of is er brand? We zullen er wel nooit achter komen maar we houden het op het eerste.

Met al dat gefietst zie je dingen welke anders zijn dan bij ons in nederland, zoals:

- bij een groepje huizen altijd een vijver, branddam staat er bij. Wordt het water uitgehaald bij brandbestrijding.

- op brievenbussen in 90% van de gevallen alle namen van de bewoners erop met een sticker

- de meeste auto's hebben een parkeerschijf op de voorruit

- de krant en reclame wordt bij de afgelegen huizen in een plastic-zak bij de brievenbus gegooid

- elke plaats van een beetje importantie heeft 1 of meerdere Pizzaria's waar je naast pizza ook burgers en patat, kebab, spagetti en salades kunt kopen. Verder alleen in de grote plaatsen ander soortige eetgelegenheden. De burgers zijn van 200 gram en van " echt" vlees, soort tartaar, gemaakt en zeer smakelijk.

In Lynge Eskildstrup lopen de nationale routes 6 en 7 even samen, we blijven daarna de 7 gewoon door volgen. We fietsen langs een gigantisch meer bij Vinstrup en er komen ons groepjes wielrenners tegemoet scheuren. Er is blijkbaar een triatlon aan de gang want bordjes met een zwemmer, fietser en loper wijzen de weg. Later volgen we de rivier die uit het meer het land in stroomt. Hij meandert er lustig op los en kanoers zijn er druk aan het peddelen, mooi gezicht als je dit meer en de rivier van boven af bekijkt. Alleen: om boven te komen is het wel zweten vandaag. De blouses zijn uit de tas gehaald om niet te verbranden. Het is wel 24 graden vandaag, echt lekker dus.

De bidons zijn bijna leeg en moeten nodig aangevuld worden. Bij een groot huis stonden picknickbanken waar we dankbaar gebruik van maken. Eens kijken of de deur van het huis ook open is. En ja hoor, hij gaat open. Voor ik "volluk" kon roepen liep een meisje verschrikt naar wat later de keuken bleek te zijn. We waren terecht gekomen in een opvanghuis voor kinderen die door de week niet thuis konden wonen. Een begeleidster van Indiase afkomst kwam op het geroep van het meisje naar ons toe. Natuurlijk mochten we de bidons vullen met koel water. We konden ook naar de wc en douchen als we wilden. Dit laatste maar niet gedaan, al was het wel verleidelijk. Gebabbeld over onze reis en het doel van het huis. Na het vullen van de bidons en wat eten weer verder op de pedalen. We rijden door Vaedned en veel andere kleine plaatsjes. Sommige bestaan uit 100 huizen, andere uit 6, erg verschillend dus.

Rechts van ons de baaien Smaalands Farvandet die landinwaarts lopen, geeft een mooi uitzicht. We gaan door en zijn nu in Vordingborg en hebben weer een hotel moeten nemen. Er zijn op de route geen campings te vinden en om daar nu 10 km voor van de route te gaan afwijken is wel wat veel. We slapen in Hotel Kong Valdemar en waren precies op tijd want het hotel ging om 18:00 uur dicht en dan moet je gaan bellen voor de sleutel. Dit is wel zo makkelijk. Morgenvroeg om 08:00 uur ontbijt, het is immers zondag. Toen Trijnie de kamer inspecteerde reed er een oude Ford Mustang langs, Sascha zou dit prachtig gevonden hebben. Is op de kever na haar lievelingsauto. Mooi zwaar geluid, mensen in passende kleding uit die tijd, mooi gezicht. Helaas niet op de foto kunnen vastleggen.

 

Vrijdag 31-05-2013

 

Vanmorgen gooide Trijnie het vocht van yoghurt o.i.d. over haar broek. Ze pakte een diep bord van de stapel tijdens het ontbijt en daar zat een bodem vocht van yoghurt o.i.d. in. Haar broek zat er onder, ook op de vloer en de rest van de buffettafel. Geprobeerd schoon te maken, deels gelukt, ze zal wel zuur gaan stinken in de loop van de dag. Gelukkig staat er wat wind, ik ga wel voor haar fietsen (grapje).

We waren ruim op tijd bij de ferry, rond 08:40 uur want deze zou om 09:30 uur vertrekken was Trijnie verteld toen ze de kaartjes kocht. Maar dat zal een spraakverwarring geweest zijn, want de ferry bleek om 10:30 uur te vertrekken. Dus een uurtje extra moeten wachten, we waren niet de enige die zo vroeg waren dus er waren er meer onjuist ingelicht. Maar uiteindelijk de ferry op, tussen alle auto's door en de fietsen op daarvoor bestemde plek neergezet en vastgezet met een sjorbandje. Het was rustig weer, bewolkt maar weinig wind dus ze zullen wel blijven staan zo. Er was nog een trekker, een jonge dame, die geen boe of bah liet horen toen we haar groetten. Jammer we mogen graag ervaringen uitwisselen en zijn altijd nieuwsgierig welke routes anderen fietsen.

De ferry is groot, rijen van 12 stoelen, verdeling 2-3-2-2-3, en wel zo'n 50 rijen achter elkaar. Hij was wel voor 2/3 vol met mensen. Er was een heuse business class, waar een buffet gereed stond. Maar wij zaten in de economy class waar wel 3 kiosken waren waar je allerlei eten, drinken, ijs ed. kopen kon. Dus we kwamen niet om van de honger en de dorst. Bakkie pleur, wat lekkers erbij en daar ging de boot van de kade af de Ostsee op. Met een gangetje van 80 km per uur op naar Odde op Sjalland, een groot eiland waarop Kopenhagen ligt. We deden er 1 uur en 5 minuten over, de afstand was 82 km.

We meerden aan, de auto's eraf en toen mochten wij weer naar buiten. De lucht was inmiddels blauw geworden, het zonnetje scheen, windje in de rug. In Overby een broodje gegeten en de korte fietsbroeken aan gedaan. Heerlijke temperatuur zo, alleen oppassen dat we niet verbranden. Maar daar hebben we een smeerseltje voor bij ons. We volgen in eerste instantie de nationale route 2 en 7.

In Lumsas de molen bekeken, fraai exemplaar, stond hoog op de muren want je kon er met een kar onderdoor rijden. Kan bij de meeste molens in Nederland ook wel maar dan zitten er voor en achter grote deuren. Nu was het een gewone doorgang zonder belemmeringen.

Onderweg nog een hunebed (Jaettestuten) in geweest, hij was voorzien van een bult grond maar je kon er wel in. Het was donker,koud en vochtig tussen de stenen.

En wie kwamen we onderweg tegen terwijl ze zat te eten langs de kant van de weg, de jonge dame van de boot. Nu bleek ze wel een tong te hebben en ze bleek uit Frankrijk te komen en de Noordzeeroute te fietsen. Van de 6000 km had ze er nu 3000 afgelegd. Ze fietste alleen omdat er niemand met haar mee wilde, en ze ook geen geschikte persoon kon vinden, want het moet wel klikken vertelde ze. Ze vond het leuk om met ons te praten, want ja met jezelf ben je gauw uitgepraat.

Er vloog een helicopter met daaronder een grote ring o.i.d. in het rond. Geen idee wat het was, wel een foto gemaakt, kunnen we uitvergroten om te kijken wat we nu eigenlijk gezien hebben.

Na plaatsjes als Strenstrup, Aastofte en Grevinge uiteindelijk in Moskov terecht gekomen. We fietsten een op een vlak stuk zo lekker, na op en af, dat Trijnie in een vast ritme kwam en dat haar ogen zwaar werden en ze zo op de fiets in slaap kon vallen (ze had de afgelopen nacht slecht geslapen, zal wel een rol mee spelen). Gelukkig kon ze haar ogen open houden en hoefde ik haar niet in de berm te gaan zoeken.

In Moskov een kro, nou het mag de naam kro eigenlijk niet dragen, betrokken omdat er de komende 20 kilometer niets te vinden zal zijn. Maar ja het lijkt er schoon, geen wc en douche op de kamer maar we zijn de enige gasten. Morgenvroeg staat een ontbijtje voor ons klaar in de koelkast in het keukentje en we kunnen koffie en thee zetten. Als we weg willen dan kunnen we de deur achter ons dichttrekken, dat is wel makkelijk. Maar de prijs is wel, net als de meeste overnachtingen in Kro's of hotels langs de weg 700 deense kronen, een 90 euro. Dit lijkt de standaard prijs voor een kamer in Denemarken. Alleen in een trekkershut slaap je voordeliger. Maar we eten er geen boterham minder om, dus jullie hoeven geen medelijden te hebben.

 

 

Donderdag 30-05-2013

 

Vanmorgen na het ontbijt een multicache voorbereid en op de fiets naar de stad. We zitten ongeveer 5 km buiten het centrum dus we willen aldaar geraken zonder te wandelen. We hebben gelijk de afstand tot het veer gefietst, is ruim 6 km van het hotel en hebben tickets voor de overvaart naar het plaatsje Odde voor morgen gekocht. Ging eerst fout omdat ze begrepen hadden dat we met motoren i.p.v. fietsen over wilde steken. Morgen vertrekt de boot om 09:30 uur, we moeten 15 minuten voor afvaart op de boot zijn dus we zullen rond 08:30 uur vertrekken vanuit het hotel. Ons kennende zal het wel om 07:00 uur ontbijten worden en als we klaar zijn direct op de pedalen naar de ferry vertrekken. We zijn immers liever een half uur te vroeg dan 5 minuten te laat.

Het is prachtig weer, kunnen direct in T-shirt op de fiets en er staat weinig wind. Het is een graad of 20 en in het zonnetje uit de wind veel warmer. Na het kopen van de tickets de multi gelopen en gevonden, op leuke plekjes geweest. Daarna nog wat rond gezocht in de stad om daarna weer naar het hotel te vertrekken.

Na wat luieren zijn we een wandeling in de buurt van het hotel gaan maken, natuurlijk weer op zoek naar schatten. Een aantal gevonden, een enkeling niet. Het blijft leuk werk zo door de omgeving te struinen. Wandelen met een extra doel noemen we het.

Aarhus is een mooie stad, veel oude en hypermoderne gebouwen, al overheerst het oude. Vooral in de binnenstad. Mooie gevels in klok of trap vorm, de meeste rijk versierd met onrnamenten. Ook veel huizen met houten balken en pleisterwerk (ala Duitsland) in allerlei kleuren. Apart was het museum Aros, waar bovenop een ronde wandelgang gemaakt is met allerlei kleuren glas. De wanden gingen over van oranje naar rood, naar paars, naar geel, naar groen. Je zag de mensen er door lopen.

We hebben de rustdag er weer bijna opzitten, morgen een uur varen met de ferry en dan fietsen op Sjalland of zo iets waar we de tocht voort zetten. Maar dat is voor morgen. Nu eerst nog even luieren en lezen.

 

Woensdag 29-05-2013

 

Met een dikke wind, meestal van opzij, soms tegen via een mooie route door het landschap naar het veer over de Randers Fjord gereden. Onderweg weer eens route 5 kwijt geraakt dus toen noodgedwongen langs een doorgaande weg moeten fietsen. Geen apart fietspad dus langs de kant van de weg. Niet prettig. Er werd wel rekening met ons gehouden maar als een vrachtwagen langs ons raasde werden we door de luchtverplaatsing heen en weer geslingerd. Opperste concentratie dus. Gelukkig konden we na en kilometer of vijf van deze weg af en pikten we de route weer op. We reden over een karrenspoor met hoog gras. Binnen de korste keren zaten onze voeten onder de paardebloem pluisters. Beetje op en beetje neer en daar draaiden we af op een rustige asfaltweg. Wat fietst dat dan lekker.

We volgden route 5 tot aan Ubby, daar de eerste eetstop en in een bushokje broodjes zitten eten onder het genot van koffie en chocolademelk wat we maakten met het hete water waarmee we de thermoskan in het hotel hadden laten vullen. Vanaf hier volgen we de blauwe route 3 naar Aarhus waar we willen overnachten.

De zon schijnt maar er drijven steeds meer donkere wolken vanuit zee het land binnen. De route gaat door de inmiddels bekende landerijen met koeien en koolzaadvelden. Bij een afslag op de route een bord met " wegopbreking over 1500 meter". Nu kunnen we met de fiets makkelijk langs wegopbrekingen dus de gok maar gewaagd en na 1500 meter stonden we voor een brug die er niet meer was. Het water was niet breed, zo'n 5 meter maar om met de fiets op de nek door het water te gaan was natuurlijk geen optie. Het begon te druppelen en toen te regenen. Poncho's aan en weer terug. Via de kaart en GPS naar een doorgaande weg gereden om op die manier om de stremming heen te komen. Dat lukte wonderwel en het werd ook weer droog dus langs de 563 onz eroute weer opzoeken.

Ook deze weg had geen fietspad en ook hier last van de vrachtwagens. Tussendoor warm gegeten en weer verder langs de weg. We kamen langs slot Rosenhol, een mooi kasteeltje met dito park.

En daar was hij weer route 3. Alleen was het via de 563 nog 21 km naar Aarhus en via route 3 nog 26 km. Toch voor route 3 gekozen om zo weer rustig verder te kunnen fietsen, dan maar wat meer kilometers. Langs allerlei stijgende en dalende binnenwegen gingen we zo verder op weg naar Aarhus. Alleen van de kilometer aanduiding klopte niets. Was het eerst nog 26 km, toen een bordje met 21 km, toen bordje met 22 km, toen 500 meter verderop een bordje met 17 km en even later weer 22 km. Vreemd maar geen andere keuze om de route te blijven volgen.

Uiteindelijk geraakten we in Aarhus, een zeer grote stad waar het vinden van een overnachting niet al te moeilijk moet zijn. Maar een sculpturenfestival gooide in deze roet in het eten. Bij drie hotels hetzelfde antwoord op Trijnie's vraag of er een kamer was: nee, we zitten vol wegens het festival. Bij de receptie van het laatste hotel wist men ons te vertellen dat er in het Mercur hotel zo'n half uur geleden nog 3 kamers vrij waren. Wij via de GPS naar het genoemde hotel en daar was na veel vijven en zessen nog een tweepersoonskamer met gescheiden bedden vrij. We hebben voor twee nachten geboekt zodat we morgen de stad, een echte stad naar wij zagen toen we erdoor fietsen, kunnen verkennen. De twee bedden in de kamer staan met de voeteneinden tegen elkaar aan de wand, dus in bed het rijk alleen vannacht. We gaan met de hoofden naar elkaar toe liggen zodat Trijnie me als ik snurk kan aantikken. Ja, ik schijn veel te snurken, zelf twijfel ik daarover want ik merk er niets van. Wel hoor ik Trijnie de sporadische keren dat ik 's nachts wakker wordt snurken dus misschien hoort ze zichzelf wel. Maar er zijn ergere dingen in het leven. Dus morgen op de fiets de stad verkennen en dan gaan we vrijdag met de ferry in 1 uur over naar Odden, een plaatsje op het eiland waarop Kopenhagen ligt. Maar dat is pas over twee dagen en lezen jullie dan wel weer.

 

Dinsdag 28-05-2013

 

Het regende vanmorgen toen we in " ons eigen keukentje" het ontbijt geserveerd kregen. Toch besloten op pad te gaan, het regende niet hard, en met de poncho's aan de eerste 10 km gefietst. Daarna konden ze uit en hebben we ze niet meer nodig gehad. We volgen nog steeds route 5, de Oostkustroute en kunnen deze voorlopig blijven volgen. Als we de bordjes tenminste kunnen vinden. De wind was onze vriend vandaag, in de rug, niet te hard waaiend peddelden we met een 21 km per uur op de rechte stukken. Gaat lekker zo. Tot aan 6 km voor Frederikshaven langs de doorgaande weg gefietst, daarna door de natuur om Frederikshaven heen gefietst. We fietsten over sintelwagen, afgewisseld met asfalt en zandpaden, maar het was goed te doen. De wolken begonnen te breken en de zon won, waardoor het steeds warmer werd.

De route liep na Frederikshaven vlaks langs de zee, het Kattegat, wat mooie uitzichten gaf. Rechts boven op de duinen bunkers als herinnering aan de 2de wereld en de koudeoorlog.We rijden door Saeby, een oud plaatsje met dito huizen. Leuk om er even rond te kijken.

We rijden weer door een bosgebied, waar net als we in eerdere bossen gezien hebben de grote zandpaden namen hebben als in een dorp. In Nederland gebruikt Staatsbosbeheer de bekende keien met vaknummers, hier werken ze dus met straatnamen. De nummering lijkt mij persoonlijk handiger.

Onderweg komen we borden tegen waarop de hele noordzeeroute staat afgebeeld, waarvan de route 5 waarop we fietsen een onderdeel is. De ronde is 6000 km en loopt langs de kusten van Nederland, Duitsland, Denemarken, Schotland en Engeland. Misschien dat we ooit de moed daarvoor kunnen opbrengen.

Halverwege de route kwijt, geen bordjes R5 meer te vinden, de drie wegen op het kruispunt een stuk afgefietst. Maar niks, nakkus, nada. Nu loopt de R5 volgens de kaart naar Hou, dus volgen we richtwijzers maar langs de doorgaande weg. Tijdens een pitsstop is Trijnie door een niet nader geindentificeerd vliegend wezen precies boven haar neus en tussen haar ogen geprikt. Het wordt iets dik (gratis botox-behandeling?) maar omdat ze er met de ammoniakstift op tijd bij was nam de zwelling gelukkig snel weer af.

In Hou de route weer opgepakt en zo bereikten we Hals waar we met een veer de rivier de Langerak over zijn gestoken. Via de route over slechte paden met mooie uitzichten, een observatiehut bij een mooie waterplas richting Baelum gereden want het begon langzaam tijd te worden om een slaapplek te zoeken. Onderweg hoorden we in de verte gerommel van onweer. Om 18:45 uur in Baelum aangekomen. Er was een Kro, maar die bleek leeg en dus gesloten te zijn. Maar eens bij de plaatselijke winkel gevraagd of er anders nog overnachtingen zijn. Nee dus, niet in het plaatsje zelf maar wel 18 km verderop in Hadsund. Eerst nog maar wat gegeten en toen maar op pad gegaan. Net buiten het dorp begon het te waaien, kwam de donkere lucht steeds dichterbij, werden de druppen groter en dreigde een stortbui. We hadden de poncho's weer aan en vluchtte de eerste de beste schuilmogelijkheid in. Na een 15 min. was het weer nagenoeg droog en werd het weer lichter. Op de fiest verder want de tijd werkte nu in ons nadeel. Aangekomen in Hadsund via een een oude spoorbaan die tot fietspad was omgetoverd naar slaapmogelijkheden zoeken. Het eerste hotel van het lijstje bestond niet meer, de 2de was vol. Gaat lekker zo, 19:45 uur en nog geen slaapplaats. Gebeurt ons gelukkig niet vaak dat we zo laat nog moeten zoeken. We hadden er nu zo'n 130 km opzitten en de volgende slaapplek was 2.3 km verderop. Dus weer op de fiets en ja hoor, daar hadden ze ruimte. En dan is het installeren, verhaaltypen, op internet zetten, douchen en nog even hangen.

 

Maandag 27-05-2013

 

Vanmorgen na een zelf gemaakt ontbijtje de trekkershut verlaten naar Skagen. Vandaag bereiken we het eind van de fietsroute die we gepland hebben. Vannacht zijn er dikke buien geweest en het is bewolkt als ik met mijn slaperige kop richting douches loop. Het gras is nat en er staat een stevig briesje. Voor we richting Skagen gaan eerst even bij de supermarkt langs om de nering weer aan te vullen. Want we zorgen altijd dat we brood, beleg, bananen enz. bij ons hebben. Kunnen we geen last krijgen van hongerklop. Het zonnetje probeert met zijn kracht tussen de wolken door te breken wat hem steeds beter lukt. De plekken blauwe lucht worden steeds groter en rond het middaguuur is de hele lucht blauw op een verdwaald schapenwolkje na.

We rijden nog steeds door het duinlandschap met af en toe stukken bos. De kleuren zijn facinerend. Het goudbruin van de heide, de diverse kleuren groen mos, het ijslands mos bleekgroen en op de takken van de struiken. Een afwisselende kleurschakering waar Trijnie's schilderoog geen genoeg van kan krijgen. Een aantal foto's genomen, worden misschien later schiderijen.

De wind is zuid en zuidoost, dus we hebben hem gedeeltelijk mee, en straks vanuit Skagen dus weer tegen. De wind is je vriend als hij in je rug blaast maar je verfoeilijkt hem als je hem tegen hebt. Maar wat doe je eraan, altijd de wind in de rug maakt je zwak en ondankbaar. Is in het leven immers ook zo, je gaat de meewind pas waarderen als je hem tegen gehad hebt. Al moet je hem natuurlijk niet voor een lange tijd tegen hebben, dan wordt je moedeloos en weet je niet meer hoe het voelt de wind mee te hebben.

In de volle zon peddelen we richting ons eerste eindpunt, de noordelijkste punt van Denemarken. Onderweg bunkers en opslag van, nemen we maar aan wapens ingegraven in de grond in de bossen. Zullen nog stammen uit de tijd van de koude oorlog, wat er nu in zit geen idee. Een bunker van binnen bekeken, bestond uit allemaal kamers waar het pikkedonker was. We hadden geen kaars of zaklamp bij ons dus we hebben het er maar bij gelaten.

Skagen kenmerkt zich door diverse vuurtorens, de haven met de lucht van visafslag en rokerij, een lange winkelstraat, enz.,enz. Leuk was het oude vuurbaken dat nu nutteloos stond te staan. Een lange schuine paal waaraan een korf hing waar men in vervlogen tijden vuur kon doen om de schepen naar veiliger haven te leiden. Zal wel gebruikt zijn voor de vuurtorens zijn intreden deden. Nu nog handig bij een stroomstoring.

Een weg van 5 km leidt ons naar het noordelijkste puntje van Denemarken. Bussen met toeristen passeren ons, het is een attractie voor de Denen zelf maar ook voor alle andere toeristische rondritten. Op een bunker aldaar een uitzicht over de plek waar het Skagerak en het Kattegat samen komen. Links stroom het Skagerak, van de rechterkant stroomt het zeewater van het Kattegat. Het schijnt zo te zijn dat bij bepaalde wind en eb/vloed combinatie's er een bult in het zeewater ontstaat waar beide stromingen op elkaar botsen. Was nu niets van te zien, het was redelijk rustig weer. Op de bunker met een duits echtpaar zitten praten. Hebben in het verleden ook veel met de fiets rondgetrokken, wilde van onze reis horen en er werden over en weer foto's gemaakt. Ze hadden respect voor onze reis, wat wij eigenlijk normaal" vinden om te doen. Op het uiterste puntje hadden we totaal 989 km afgelegd tijdens deze reis, dus op de terugtocht maken we ergens de 1000 km vol.

Als beloning van het bereiken van ons eerste doel heeft Trijnie zichzelf verwent met een dikke Magnum terwijl ik de beroemde en beruchte Skager Hotdog bestelde. Deze laatste bestaat uit een broodje met een lange worst, op de worst mosterd, aan beide zijden van de worst ketchup en majo, daarna gesnipperde ui en gebakken ui en het geheel wordt afgerond met plakjes augurk. Een caloriebom maar lekker en we vonden dat we het verdient hadden. We fietsen het er wel weer af. We hebben een bal gekocht voor onze verzameling, deze bestaat uit allemaal schelpen.

Ja en wat nu? We willen via Deense lange afstandsfietsroutes weer richting huis. Daarbij willen we het eiland Sjalland, waar Kopenhagen op ligt aandoen, naar de krijtrotsen aldaar en dan de oversteek maken naar Duitsland. Of dat allemaal lukken gaat en of we voldoende tijd hebben lezen jullie in de vervolg verhalen wel.

We hebben vanuit Skagen een begin gemaakt met ons fietsplan door tot Hulsig de route 1 terug weer te volgen. Was dezelfde route als de heenweg maar er was geen keus, er loopt maar een fietsroute vanaf Skagen terug. Net buiten Skagen nog een cache proberen te vinden. We waren aan het zoeken en een oudere vrouw kwam ons helpen, ze wist waar hij lag. Maar zij kon hem ook niet vinden. Ze vertelde in het deens dat hij er pas geleden nog lag, dat het een blikken doosje was en dat het haar speet dat hij er niet meer lag. Tenminste dat maakte we uit haar volzinnen op. Het enige wat wij in het deens konden zeggen was Tak, dank u wel, toen we weer verder fietsen.

In Hulsig hebben we fietsroute 5 opgepikt, deze gaat richting Frederikshaven. Het is een fietspad langs de doorgaande weg, niet echt mooi maar na Frederikshaven schijnt het volgens de kaart mooier te worden. Een kilometer of 6 buiten Aalbaek hebben we een zimmer frei gevonden. We werden hartelijk ontvangen, hebben een kamer met gemeenschappelijk douche en wc maar zijn de enige gasten. De kamer heeft een zithoek, een wand vol deens- en engelstalige boeken, een eigen keukentje. Toen we spullen op de kamer gezet hadden was er voor mij een karafje wijn en voor mien wichie een flesje cola.

 

 

Zondag 26-05-2013

 

Gisteravond nog een poos buiten gezeten maar het werd op een gegeven moment toch wat te fris. Na een goede nachtrust en ontbijt wilde Trijnie afrekenen. Maar de rekening was al voldaan zei de man die het ontbijt verzorgde. Trijnie zei dat ze gisteren niet betaald had, maar omdat de rekening 0 deense kronen aangaf hoefden we niet te betalen. Trijnie zei nogmaals dat ze nog niet betaald had maar uiteindelijk zijn we maar weggegaan, het was goed zo zei de man van het ontbijt.

Bij het ontbijtbuffet zat iets bruins in cakevorm met uitgepakken ontbijtspek erop. Natuurlijk geproefd bleek gemalen lever te zijn, lekker maar niet zo gezond.

Ik lag gisteren trouwens bijna languit toen ik vergat dat er een afstapje achter de deur naar buiten zat, kon me gelukkig aan de deur vasthouden, knalde met mijn kop tegen de zijmuur en viel op mijn knie. Schaafplek en zere teentjes, verder alles OK. Geen last van gehad.

De zon schijnt, de lucht is strak blauw maar er staat wel veel wind, nog steeds uit het N-NO, precies de kant die wij om moeten natuurlijk. Vaak tegen de wind in, soms schuin van opzij tegen krummelden we door het Deense landschap. " Gelukkig is het hier mooi vlak": zei ik, waarna de weg met ops en neers begon.

Bij de kerk in Stenum de eerste pauze. Een man was bezig de klok te luiden die aan de zijwand van de kerk hing. Hij had een koptelefoon op met antenne, zal daar het ritme van het beieren op staan, house muziek of was het ter bescherming van zijn gehoor. Het luiden maakte een hels, o' nee hemels natuurlijk geluid, maar was wel hard. Dus het laatste zal het geval wel geweest zijn. Er verschenen trouwens weinig kerkgangers op het gebel.

Het valt me onderweg op dat de meeste koeien en paarden met hun kont in de wind staan. Als we naar onszelf afrekenen is dat best wel handig, want zoals ik al eerder schreef van de hele tijd wind om de oren wordt je daas. En dan hebben die paarden en koeien nog grotere oren dan ons, dus de natuur is het met onze redenering eens: van de hele tijd wind om de kop wordt je moe.

We zien links van ons voor het eerst duinen en een kleine vuurtoren. Het landschap veranderd in een duinlandschap en even later, ja hoor daar istie dan, de zee. We volgen al een poosje, naast onze route, de nationale fietsroute 1 van Denemarken. Makkelijk fietsen via de bordjes. We komen zowaar in een bosgebied, beschut tegen de wind peddelen we verder. Er steekt een ree het pad over, de vogeltjes fluiten, een vlaamse gaai schreeuwt als we er aan komen. Plotseling knijpt Trijnie in de remmen. Op het pad kruipt een kleine slang, zo'n 20 cm groot. Platte kop en een ruitvormige streep op de rug. Op internet opgezocht, volgens ons was het een jonge adder.

We rijden langs de vuurtoren van Hirtshals, een toeristische vissersdorpje aan de zee. Kompleet met winkelstraat, haven, visrokerij en boulevard. Hier de inwendige mens voorzien van voedsel en we peddelen weer lekker verder. Nog steeds door het duingebied met afwisselend bossen en zandduinen met bossages. In het bos kwamen we een groep noorse fietsers tegen. Een vrouw sprak ons aan, de groep was voor vier dagen op pad. Ze gaan met de ferry van Noorwegen naar Hirtshals, fietsen naar Skagen, blijven daar twee dagen alcohol drinken, fietsen weer terug en maken met de ferry de oversteek weer. Ze waren nu met z'n dertienen, maar er gingen wel groepen van zestig man op die manier een paar dagen weg.

De sintelpaden door de duinen zijn verradelijk, af en toe mulle stukken, vooral in de bochten waar het blijkbaar losgereden wordt. Het lijkt trouwens of er stukjes glas in het pad zitten maar nader onderzoek leerde dat het een glinstering is van een bepaald soort steentje.

In Tannisby eerst onderdak gevraagd bij een Kro, bleek geen Kro meer te zijn, toen bij een Tannishus, had alleen nog een kleine kamer, en uiteindelijk op een camping terecht gekomen waar we een trekkerhut willen huren. De receptie was dicht maar een campinggast heeft voor ons gebeld. De eigenaar is met een uurtje weer terug. Er was ruimte, dus nu zitten we buiten in het zonnetje te wachten.

We zitten met campingpas in een trekkershut, van alle gemakken voorzien behalve een eigen wc en douche. We redden ons wel weer, en het voordeel is: dan hebben we de slaapzakken ook niet voor niets meegenomen.

Een mooie fietsdag, blauwe lucht, uit de wind lekker warm, in de wind best wel fris. Maar ook deze dag pakken ze ons niet meer af.

 

Zaterdag 25-05-2013

 

Het is bewolkt als we na het ontbijt uit de Kro in Moldrup vertrekken. Er staat ook weinig wind, maar dat zou in de loop van de dag veranderen. In Aalborg het Denmark Cykelmuseum opgezocht maar deze was helaas dicht. Een blik naar binnen geworpen en we zagen grote en kleine fietsen staan met alle atributen uit vervlogen tijd. Jammer dat we hem niet bezoeken konden.

De zon komt er steeds sterker door en de rest van de dag rijden we in een zonnetjes wat het zweet op onze ruggen veroorzaakte. Vooral bij het vele valse plat en de bultjes die we in het begin van de dag te verwerken kregen. Langs een klooster uit 1748 gefietst, was weinig anders te zien dan een wit gebouw welke binnen een lage muur stond.

De eerste stop na 23 km gemaakt in een huisje zonder banken. Dus staande koffie gedronken en broodjes verorberd. Wel lekker om zo de benen even te strekken na het stijgen en dalen. Verder weinig bankjes gezien onderweg, af en toe eentje bij oude elektriciteitshuisjes die buiten gebruik waren. De meeste elektriciteitskabels gaan tegenwoordig onder de grond zodat de hoge huisjes niet meer van nut zijn.

Vanaf Aars rijden we weer over een oude spoorbaan, af en toe met vals plat maar redelijk beschermd voor de steeds harder blazende N en NO wind. Er staan paaltjes met alle planeten langs de route. In de buurt van een "Drents" hunebed de kettingen en toebehoren schoongemaakt. Ik noem het hunebed Drents omdat het een hunebed was waarvan de stenen ala bij ons in Drenthe gewoon zichtbaar waren en niet meer onder een hoop aarde lagen. Een vertrouwd gezicht dus. Het oude spoor gaat verder langs sompige weiden waarin je de kooien hoort lopen als ze hun poot uit de grond trekken. Een 100 meter links van ons loopt een uitloper van een groot meer, welke als basisnaam Brednin heeft, toevoeging van de plaatsnaam waar het meer aan ligt. Hierin hebben zwanen en andere watervogels hun thuis. Langs een smal paadje naar een uitkijkpunt gelopen met een mooi zicht op het water en het vogelleven.

We bereiken via het oude spoor Nibe, een vissersplaatsje gelegen aan het grote meer. Daar de nodige koolhydraten verorbert want zoals een nederlandse wielrenner, ik geloof dat het de Kneet was zei: " de tour reijdt je niet op een bruine boterham met pindakaas". Nu zijn onze etappes niet zo lang en zwaar maar onze fietsen wel vier keer zwaarder. Dus brandstof hebben we nodig. Zouden we ook harder gaan fietsen als we EPO en bloeddoping namen? Maar het gaat ons niet om het harde fietsen maar wat we zien onderweg.Is toch een verschil. In Nibe ook door het plaatsje gelopen, zag er leuk uit met die oude en nieuwe huizen.

Op naar Aalberg een grote plaats waar we mogelijk gaan slapen. Onderweg de hele route er naar toe, het meer en zijn uitlopers aan de linkerkant gehad. We rijden op een dijk en vangen daardoor veel vind. Soms schuin van opzij maar meestal tegen. Het soezen van de wind om de kop maakt ons daas, we worden er rozig van als we even langs de kant van de weg gaan zitten.

In Aalborg langs een groot stadion gekomen, de Nord Tyske Arena, zal de fc Aalberg wel voetballen. Nu weet ik niet of een van de vele deense voetballers in de Nederlandse compititie hier vandaan komen maar het stadion was veel te groot voor een doorsnee clubje.

In Aalborg liepen ook allerlei jongelui verkleed over straat. De meeste jongens waren rood gesminkt, wat bloed moest voorstellen en de meisje waren als Dracula of dame van plezier gekleed. Navraag leerde dat het carnaval was, er werd naar onze indruk genoeg gedronken gezien het gewaggel en de vele kapotte flessen op de straat. Oppassen dus voor onze bandjes. Ook was een gebied afgezet door de politie en was een helikopter duidelijk aan het zoeken naar iets of iemand. Via een grote brug de Limfjorden overgestoken en besloten toch nog even door te peddelen. De wind was wat afgenomen en het zonnetje was heerlijk.

We fietsen door een militair oefenterrein waarbij gewaarschuwd wordt voor kogels. We zullen maar bukken als we een knal horen want kogelwerende vesten en helmen, natuurlijk gemaakt met Twaron, hebben we niet. Maar het bleef rustig.

Langs de grootste begraafplaats van Vikingen in Denemarken gereden. Er stonden honderden zwerfkeien en er zouden zo'n 800 Vikingingen begraven liggen. Uiteindelijk in hotel Lunenborg Kro een slaapplaats gevonden in een rijtjeswoninkje. Hier leggen we moe maar tevreden onze lichamen straks te rusten. Morgen is het zondag, en kunnen we niet eerder ontbijten dan 08:00 uur, dus dat wordt uitslapen.

                                                      

                                       Vrijdag 24-05-2013

En de hemel is blauw, het zonnetje schijnt. Zal het blazen van Sascha, Renee en de kinderen dan toch geholpen hebben, hadden ze ons beloofd in een mailtje. Maar voor hoe lang? Want de berichten waren regen en weinig wind. Veel op en neer om Silkeborg uit te komen, het is nog koel maar het belooft gezien de lucht warm te worden. Er is wat bewolking maar de zon heeft kracht genoeg om het snel warmer te maken.

We fietsen na 8 km door bossen, horen vogels fluiten, ruiken het hars van de dennen en de weg is goed. Zo is fietsen een genot, vergeten is het zwoegen van woensdag, het peddelt lekker zo.

We fietsen weer over een stuk oude spoorbaan welke omgetoverd is tot fietspad van Baekkelund naar Viborg, een van de oudste steden van Denemarken. Verder door het golvende landschap met de heerlijke geur van bloeiende koolzaad, de koeien in de wei en een vennetje met een kolonie broedende kokmeeuwen. Als ik sta te filmen schreeuwen er een aantal boven mijn hoofd en lijken schijnaanvallen te doen. Zo van weg wezen jij, we wensen geen pottenkijkers.

We bereiken Viborg en zijn de track kwijt. We vinden geen bordjes meer en Trijnie moet van track wisselen op de GPS. En hier gaan we de fout in. We kiezen de verkeerde track. Viborg is het kruispunt van de heen en terugreis naar en van Skagen. Heen wilden we via de westkant van Denemarken, terug deels via de oostkant zodat we makkelijker naar de eilanden konden oversteken. Vanuit Viborg is het als het waren een lus met Skagen als uiterste noordelijke bestemming. Maar in plaats van de westelijke route kozen we onbewust de oostelijke. We vonden de bordjes weer en peddelden lustig verder. Maar Trijnie begon op een gegeven moment te mopperen: " ik snap er niets van, we komen door plaatsen die niet op het route kaartje staan". We besloten de grote kaart van Denemarken er bij te pakken en kwamen toen achter het bovenstaande probleem. Maar wat te doen? Terug maar Viborg was geen optie want we waren er inmiddels al zo'n 20 km van verwijderd. Doorgaan met deze route, dus de oostelijke, leek ons niets, immers dan zouden we de route van Fredrikshaven naar Skagen 2x moeten fietsen, namelijk heen en weer.

Dus het enige alternatief was 15 km dwars over te steken om zo weer bij de westelijke route te komen. Nu hadden we beide de pijp een beetje uit, hebben we meestal na een rustdag. Het is altijd maar afwachten hoe je daar uit komt, zeggen de renners in de Tour de France ook altijd. Maar we moesten nog een kilometer of 20 en we kozen ervoor langs een doorgaande autoweg te gaan. Dan maar wat minder rust om de kop en wat minder landweggetjes. Uiteindelijk na 92 km in Moldrup aan gekomen waar we onderdak vonden in de plaatselijke Kro, een herberg.

We zitten nu nog 5 km van de westelijke route af en die kunnen we morgen dan zo weer oppakken. Al met al een fietsdag met mooi weer en wat hindernissen. Maar ja dat hoort erbij als je zo op pad bent.

 

Donderdag 23-05-2013

 

Vanmorgen wisselend bewolkt, af en toe een korte fikse bui, een maal met hagel, en flinke zonnige perioden. In de stad gewandeld, geen oude kern, wel veel winkels. Op zoek naar kaartjes (gevonden), een fietskaart met lange afstands routes (gevonden) en een bal als souvenir (niet gevonden).

Met de fietskaart willen we de terugreis gaan plannen zodra we in Skagen zijn aangekomen. Voordeel is dat als je de fietsroutes gaat combineren je op mooie plekjes komt i.p.v. langs de doorgaande wegen fietsen. Dus Trijnie is nu aan het kijken welke routes we waar kunnen oppikken om zo een aaneenschakeling van wegen te krijgen.

Een oude stoomboot lag in de haven waarmee rondvaarten gegeven werden, maar het is het seizoen nog niet. In een Antik Loppemarked rondgekeken, veel steengoed van allerlei periodes en stijlen. Dat er zoveel verschillende kopjes en schotels bestonden wist ik niet.

Boodschappen gedaan voor morgen, in de winkel maakten de mensen met doekjes uit een houder hun handvaten van het winkelwagentje schoon. Nooit eerder gezien.

Het is in de middag zonnig weer geworden, de wind is afgenomen en er drijven af en toe wat wolken voorbij. Hopelijk is het morgen ook zulk weer.

We zijn beide ongedurig. We vinden een dag rust lekker en genieten er van maar het kriebelt ook al weer om op pad te gaan. Natuurlijk hebben we gewandeld en nog even gecached maar de zin om te gaan fietsen overheerst. We hebben de fietstassen, vooral de mijne met het eten opnieuw ingericht zodat we er morgen weer tegenaan kunnen.

We hebben vanavond in een Asian restaurant gegeten van het vakantiegeld van pa en ma( nogmaals onze dank) en het smaakte lekker.

Nadien nog lekker in het zonnetje gezeten, het is rustig weer, blauwe hemel. Maar het blijft afwachten wat het weer morgen is. 

 

Woensdag 22-05-2013

 

Vanmorgen regen en een wind met de kracht van 5 tot 7 toen we opstonden en vertrokken. En dat terwijl ik gisteren nog schreef dat het tot nu toe meegevallen was, had ik dus niet moeten doen, waarschijnlijk de weergoden verzocht. Dus daar moeten we nu voor boeten. Gelijk de poncho's maar aan, het regent niet hard maar je wordt op den duur toch nat. Zal wel een zware dag worden waarbij we niet zoveel kilometers zouden maken.

We peddelden tegen de wind omhoog, werden bij het afdalen weer teruggeblazen, tenminste zo voelde het, maar met een gemiddelde van 13,5 km per uur zwoegden we voort. Zulke dagen hebben we eerder gehad, in Azie bijvoorbeeld, maar daar was niet de wind of regen de spelbreker maar de hitte.

Bij Baekke toch de tijd genomen om een vikinggraf te bekijken. Daar stonden in de vorm van een vikingschip de contouren met staande stenen en metalen platen op de grond. Weer verder over de zand/grindpaden beetje op en beetje neer. Af en toe uit de wind, soms pal tegen en verrast worden door een windvlaag als we de bocht om gingen. Ons humeur leed er niet onder en liepen af en toe een stuk om warm te worden en blijven. Voeten en handen waren het grootste probleem, het lichaan hielden we warm door verschillende lagen kleding.

Onderweg wat eterij gekocht en een rol plastic zakjes van 2 liter. Sandalen en sokken uit, zakjes om de voeten, sokken en sandalen weer aan en weer verder peddelen. Het hielp wel de wind en daardoor de kou van de vochtige sokken buiten te houden, de voeten werden wel wat minder koud. Het knisperde alleen als we liepen, maar ja je kunt niet alles hebben.. Gelukkig was het droog geworden.

We besloten van de route af te gaan om in Norre Snede een overnachting te zoeken. Het was 16:00 uur en we hadden 70 km gefietst.

Maar in de Kro, een deens woord voor herberg, was een feestweekend geweest en de kamers waren nog niet schoon. Geen douche/wc op de kamer en dan toch honderd euro vragen. Eerst maar eens een warm visje gegeten zodat we er weer even tegen konden. We kwamen echter steeds dichter bij Silkeborg, een stadje waar we twee overnachtingen wilden doen. Nog 28 kilometer, we wilden het gaan proberen, betekende wel dat we rond de 100 km zouden uitkomen vandaag.

Via een oude spoorbaan waarvan een fietspad gemaakt was waren de 28 km relatief snel overbrugd. Het pad liep door een natuurgebied, af en toe op een dam van 5 meter hoog boven de omgeving om even later in een dal van 5 meter onder het maaiveld. De wind had de hele weg minder vat op ons, al waren de open stukken verradelijk en moest je af en toe wat schuin op de fiets hangend tegenwicht geven.

Met een highfive vierden we het binnen rijden van Silkeborg, nu nog een hotel zoeken. We zijn terecht gekomen in hotel Radisson Blu, Papierfabriken. We hebben een junior suite, de enige kamer die er nog beschikbaar was en kregen deze voor de prijs van een normale kamer. De kamer is perfect, groot met apart zitje, aparte wc en douche met bubbelbad, kortom een kamer die we na de ontberingen en inspanningen van vandaag wel verdiend hebben. We zijn weer warm, horen de wind om het hotel gieren en kunnen ontspannen.

Morgen gaan we Silkeborg verkennen, benieuwd wat de stad ons te bieden heeft. Van verschillende kanten gehoord dat het een leuke stad is. Dus morgen niet peddelen maar stappen. Maar daarover lezen jullie morgen wel weer

 

Dinsdag 21-05-2013

Na een zelfgemaakt ontbijt al vroeg weer op stap. Het miezerd een beetje maar de temperatuur valt wel mee, niet te koud. Gelukkig wordt het na 5 kilometer droog en zal dat de rest van de dag zo blijven.

Eerste bezienswaardigheid van de dag is een kerk uit 1200 te Oster Logum. Toen we de fietsen geparkeerd hadden en naar de kerk liepen vroeg een vrouw die in de tuin aan het werk was of we de kerk van binnen wilde zien. Natuurlijk zeiden we ja en ze opende de deuren voor ons. Binnen in de kerk veel houtsnijwerk en de achterzijde, voor het altaar, was de wand versiert met afbeeldingen in veel kleuren. Een eenvoudig orgel maakte het plaatje kompleet. Een mooie kerk.

Onderweg de eerste hunebedden gezien. Deze bedden worden in de oorspronkelijke staat bewaard namelijk bedenkt met aarde. Zo horen ze er bij ons in Drenthe ook uit te zien. Er is een ingang welke afgesloten is met een hekwerk, dus je kunt er niet in. Wel zie je de zij- en dekstenen. Er waren kleintjes maar ook hele lange, ala de langgraf in Emmen, en waren voorzien van een toelichting in het deens.

Even verderop zagen we de eerste Haerulstenen, waarop zo'n 1100 jaar geleden met een beitel teksten (runen) op gezet zijn. Apart om te zien.

Er liggen in het landschap veel aarden heuvels, blijken grafheuvels te zijn, een soort Eppiesbargie bij Valthe dus.

We komen ook beelden tegen van hout, levensgroot, van vikingmannen, vikingvrouwen, vikingboeren en een vikingsmid. Mooi gemaakt en leuk om te bekijken.

Tijd om wat te eten, broodjes en voor mij koffie(we vragen heet water mee, daar waar we geslapen hebben), en voor Trijnie vruchtendrank. Trijnie nam een slok en trok een wel zeer zoet gezicht. Bleken we een flesje limonadensiroop gekocht te hebben. Verdunnen met water dus.

De fietspaden langs doorgaande wegen hebben aan het begin en eind twee t.o.v. elkaar verschoven hekjes, doel is niet duidelijk, lastig is het wel vooral nu we breder zijn door onze bepakking. Over bepakking gesproken, je merkt pas hoeveel dit is als je zonder fietst. Gisteren hebben we op de fiets even boodschappen gedaan. De bagage op de kamer gelaten en wat een verschil. De fietsen lijken wel elektrisch ondersteund zo makkelijk fietsen we tegen de hellingen in het dorp op. Maar ja zonder bagage kun je niet trekken dus we hebben het minimale al mee maar toch elk zo'n 14kg tot 20kg achterop. Vooral op de wat rullere grindpaden die we veel tegen komen beperkt het onze snelheid en voelen we de benen eerder. Maar ja, altijd noch beter dan de nederlander die we in Jels tegen kwamen. Die liep de hele route vanaf Frederikshaven naar Emmen en vandaar via het Pieterpad naar Emmerich. Petje af voor de prestatie maar dat lijkt ons nu niks. Hij liep zo'n 30 km per dag, zijn bagage op een karretje dat hij via schouderbanden meetrok. Dit vinden wij een ongelofelijke prestatie en is dus niets voor ons. We mogen graag wandelen maar om zo de vakantie door te brengen? Maar dat denkt menigeen ook van ons.

De Vikingroute volgt vandaag de Haerenvejen, een andere fietsroute. Wel makkelijk om zo de bordjes te volgen, al blijft het opletten omdat de Vikingroute er soms van afwijkt.

Fietsen in Denemarken en onderweg een kameel en een hollandse molen tegen komen. Deze molen in Damgard Molle deed ons door het uivormige dak niet aan een hollandse molen denken, maar de uit 1867 stammende molen zal wel een hollandse achtergrond of bouwer hebben.

We hebben in een hokje de soep van de dag warm gemaakt. Deze hokjes staan langs de weg en hebben de ales verklarende tekst " Cykler ma ikke henstilles/Busskaret, disse Fjernes uden ans var at opklaebe plakater, billeder M.M." Ik vertaal dit maar vrij als rustplaats voor fietsers en mensen die op de bus wachten, het is verboden om iets op te plakken. Voor een juistere vertalingen daag ik jullie uit om in het gastenboek (met dank aan Renee) jullie versie te lezen te geven. De origineelste versie krijgt de eeuwige roem, en niet in het woordenboek spieken.

Onderweg de bonte kraai een aantal keren gezien, lijkt op de zwarte kraai maar heeft een grijs lijf met zwarte vleugels. Komt bij ons in de winter wel voor.

Het zonnetje begint zowaar te schijnen, het is waterig maar lekker warm. Een boer is het gras aan het maaien op het veld. Zal er zon aankomen de komende dagen. We hopen het, want al die grijze luchten hebben we nu wel eens gezien.

Langzaam veranderd het landschap wat. Meer vals plat, oudere en wat verwaarloosdere boerderijen en huizen. Op het land worden percelen afgebakend met oude beukenheggen van 1,50 hoog.We zijn nu in Vejen in het gelijknamige hotel. De spullen op de kamer gezet en een wandeling van een kilometer of vier in het dorp gemaakt. Weer een heerlijke dag gehad.

De eerste week fietsen zit erop. We hebben zo'n 590 km weggetrapt, genieten van de omgeving, het picknicken en elkaar. Het weer mag een graadje of 4 warmer en een beetje meer zon zou welkom zijn. Maar het gebrek aan regen is een zegen, behoudens een uurtje op de eerste dag en af en toe een beetje miezer zijn we niet echt beproefd en zeik nat geworden. Op naar de 2de week, met een beetje meer zon maar vooral droog.

 

Maandag 20-05-2013

Vandaag, 2de Pinksterdag, gaan we dus Denemarken in. Eerst leidde Trijnie ons, met behulp van de GPS, zonder al te veel geklim vanaf het hotel naar de waypoint die ze op de route bij Harrislee gemaakt had. Zo nog 2 km stond er op het bordje en dan waren we de grens over. Het is weer bewolkt, maar niet zo koud als gisteren. Ook de wind was gedraait en kwam nu uit het zuiden/zuidwesten.

Bij de grens stond een monument ter nagedachtenis van de 1600 mannen die in 1944 van kampen in Denemarken door de duitsers naar kampen in Duitsland getransporeerd waren. Dit monument bestond uit een roestige plaat waarop treurige gezichten te zien waren en was ontsaan door een schoolproject.

We reden zonder het te merken Denemarken binnen, geen andere huizen, geen andere verschillen met Duitsland, eigenlijk net als bij onze grens met Duitsland. Al kun je daar wel direct aan de huizen zien dat je in Duitsland bent, komt waarschijnlijk omdat je de Nederlandse bouwstijl zo gewoon bent. Alleen de woorden en straten in het Deens natuurlijk, onderweg raden wat het kan betekenen, vaak lukt het wel maar soms is het door de lettercombinaties niet te doorgronden.

We reden over een terrein met barakken en wachttorens op de hoeken. Ik zei tegen Trijnie:" het lijkt Westerbork wel". En wat bleek: het was een oud kamp van de Duitsers uit de 2de wereldoorlog, naam das Frosleenlager.

Over een historisch pad verder getrapt. De eerste Deense reeen, lijken me minder dik dan de duitse variant (vooroordeel?). Er stond er een zo dicht bij dat ik hem filmen kon. Ja want het filmtoestel heb ik voor het eerst ter hand gepakt. Niet dat de vakantie nu pas begint maar in Duitsland is alles zo bekend, net als bij rondje Nederland, dat je weinig zaken ziet die je op film wilt vastleggen. We maken dus een Denemarkenfilm.

De wegen zijn deels asfalt maar vaker van zand met ingereden grind. Fietst zwaarder maar is verder goed te doen. Over oude stenen bruggen, door de landerijen met koolzaad, gras en graan schieten we lekker op richting Wise. Onderweg zijn we nog wezen kijken bij een Urnehoved, stenen met de namen van personen en daarbij jaartallen tussen 1000 en 1600. Snappen niet helemaal wat de betekenis is maar dat zal internet ons wel vertellen.

We volgen voor een groot deel een fietsroute welke aangeduidt wordt met Haervejen. Nu betekend vejen wegen, dus het zullen Heerenwegen zijn denk ik zo. Bij Wise verlaten we de route en gaan naar Aabenraa, een plaatsje aan de oostkust. Daar willen we op tijd zijn, wat lukt want om 14:30 uur zitten we in hotel Aabenraa. Vandaag dus een korte etappe, 53 km, omdat we daar het plaatsje willen bekijken. Beetje deens stadje snuiven dus. We hebben geen ontbijt bij dit hotel, dus maar naar de Fakta, supermarktketen, om eten voor vanavond en morgenvroeg te kopen. Leuk winkelen in een voor ons nieuw land. We zullen het er in de verslagen nog wel vaker over hebben. Straks gaan we het stadje lopend verkennen.

Het stadje bestaat uit een oud deel, met kleurrijke huizen vanaf bouwjaar 1737 en een nieuwer deel eromheen in hoofdzaak met flats van vier hoog. We hebben door de smalle straatjes gelopen, zijn bij de jachthaven geweest en hebben de winkels, die dicht waren, bekeken. Een leuke stadje en de moeite waard voor een bezoekje.

 

Zondag 19-05-2013

Vandaag, eerste Pinksterdag, willen we naar dMaandag 20-05-2013

Vandaag, 2de Pinksterdag, gaan we dus Denemarken in. Eerst leidde Trijnie ons, met behulp van de GPS, zonder al te veel geklim vanaf het hotel naar de waypoint die ze op de route bij Harrislee gemaakt had. Zo nog 2 km stond er op het bordje en dan waren we de grens over. Het is weer bewolkt, maar niet zo koud als gisteren. Ook de wind was gedraait en kwam nu uit het zuiden/zuidwesten.

Bij de grens stond een monument ter nagedachtenis van de 1600 mannen die in 1944 van kampen in Denemarken door de duitsers naar kampen in Duitsland getransporeerd waren. Dit monument bestond uit een roestige plaat waarop treurige gezichten te zien waren en was ontsaan door een schoolproject.

We reden zonder het te merken Denemarken binnen, geen andere huizen, geen andere verschillen met Duitsland, eigenlijk net als bij onze grens met Duitsland. Al kun je daar wel direct aan de huizen zien dat je in Duitsland bent, komt waarschijnlijk omdat je de Nederlandse bouwstijl zo gewoon bent. Alleen de woorden en straten in het Deens natuurlijk, onderweg raden wat het kan betekenen, vaak lukt het wel maar soms is het door de lettercombinaties niet te doorgronden.

We reden over een terrein met barakken en wachttorens op de hoeken. Ik zei tegen Trijnie:" het lijkt Westerbork wel". En wat bleek: het was een oud kamp van de Duitsers uit de 2de wereldoorlog, naam das Frosleenlager.

Over een historisch pad verder getrapt. De eerste Deense reeen, lijken me minder dik dan de duitse variant (vooroordeel?). Er stond er een zo dicht bij dat ik hem filmen kon. Ja want het filmtoestel heb ik voor het eerst ter hand gepakt. Niet dat de vakantie nu pas begint maar in Duitsland is alles zo bekend, net als bij rondje Nederland, dat je weinig zaken ziet die je op film wilt vastleggen. We maken dus een Denemarkenfilm.

De wegen zijn deels asfalt maar vaker van zand met ingereden grind. Fietst zwaarder maar is verder goed te doen. Over oude stenen bruggen, door de landerijen met koolzaad, gras en graan schieten we lekker op richting Wise. Onderweg zijn we nog wezen kijken bij een Urnehoved, stenen met de namen van personen en daarbij jaartallen tussen 1000 en 1600. Snappen niet helemaal wat de betekenis is maar dat zal internet ons wel vertellen.

We volgen voor een groot deel een fietsroute welke aangeduidt wordt met Haervejen. Nu betekend vejen wegen, dus het zullen Heerenwegen zijn denk ik zo. Bij Wise verlaten we de route en gaan naar Aabenraa, een plaatsje aan de oostkust. Daar willen we op tijd zijn, wat lukt want om 14:30 uur zitten we in hotel Aabenraa. Vandaag dus een korte etappe, 53 km, omdat we daar het plaatsje willen bekijken. Beetje deens stadje snuiven dus. We hebben geen ontbijt bij dit hotel, dus maar naar de Fakta, supermarktketen, om eten voor vanavond en morgenvroeg te kopen. Leuk winkelen in een voor ons nieuw land. We zullen het er in de verslagen nog wel vaker over hebben. Straks gaan we het stadje lopend verkennen.

Het stadje bestaat uit een oud deel, met kleurrijke huizen vanaf bouwjaar 1737 en een nieuwer deel eromheen in hoofdzaak met flats van vier hoog. We hebben door de smalle straatjes gelopen, zijn bij de jachthaven geweest en hebben de winkels, die dicht waren, bekeken. Een leuke stadje en de moeite waard voor een bezoekje.

e Deense grens rijden. Eerst ontbeten, waarbij we gezellig hebben zitten praten met het echtpaar dat de kamer verhuurde. Ze wensten ons een mooi pinksteren en vertelden dat ze met de boot in Friesland gevaren hebben en dat ze dat een mooie vakantie vonden. Maar de tijd dringt en we zaten rond 08:30 uur weer op de fiets. Het is mistig, donkere wolken aan de lucht terwijl ze een dag met zonneschijn beloofd hadden. Daar hebben we de hele dag dus niets van gemerkt. Het bleef grauw en fris, maar het fietsen ging lekker. Op en neer, neer en op, vals plat, tussen landerijen door, kleine dorpjes, donkere bossen. Een herhaling van de afgelopen twee dagen.

In Idsted langs een gedenksteen gekomen die de strijd tussen het Duitse en Deense leger in 1850 aangeeft. Verder langs Poppostein, Schleswig en Oeversee. In Schleswig waren veel oude gebouwen te bewonderen in een park. Er waren allerlei tentoonstellingen van schilders en beeldhouwers.

Onderweg een klein hunebed bekeken, er moeten er hier meer zijn maar dit was de eerste die van dichtbij te zien was. Het hunebed bestond uit drie staande stenen waarop een deksteen lag. Hij lag in het veld en we kwamen er tijdens het zoeken van een cache. Want dat doen we onderweg ook nog. We hebben de afspraak dat we caches onderweg zoeken als ze niet meer dan 300 meter van de eigenlijke route afliggen. We hebben er tot en met vandaag zo'n 50 gevonden en moeten toegeven dat de 300 meter ook wel eens 500 meter wordt. Leuk om te zoeken en voor de geochachers onder de lezers is de route aan de gevonden caches te volgen. De meeste caches zijn filmrolletjes maar ook regelmatig doosjes die verstopt liggen op mooie plaatsen. Het houdt wel wat op maar we vinden het zo leuk dat we de vertraging van het fietsen voor lief nemen.

Uiteindelijk in Flensburg aangekomen, zo'n 3 km van de Deense grens. Eerst langs de route een hotel proberen te vinden, wat niet lukte in Harrislee. Daarom Flensburg in geraced, ja met hoge snelheid want het centrum ligt diep weg verscholen zodat we met 40 km/uur het centrum in scheurde. Mooie stad, met kleurrijke gebouwen en een leuk centrum.

We slapen in het Central Hotel nadat we de 97 km van de dag vol gemaakt hebben.

Zaterdag 18-05-2013

Vanmorgen lagen we nog te bedde toen de ene dike bui na de andere losbarstte. We keken elkaar eens aan, wat voor dag zou het vandaag worden? Als het slecht weer blijft gaan we naar de eerstvolgende grote plaats, Wischhafen gelegen aan de Elbe, zo'n 20 km verder op de route. We zijn misschien wel gek maar we laten ons niet verzuipen. Tijdens het ontbijt werd het droog en toen we de fietsen bepakt hadden was het nog droog. Het is 08:20 uur als we voor het eerst de pedalen beroeren.

Het is koud, ca. 10 graden, de wolken zijn donker maar het is droog en we hebben het eerste stuk windje mee. We rijden langs de dijk van de Oste, leuke dijkhuizen, veelal met witte houten balken tussen het metselwerk, schapen die lopen te grazen en blaten, kortom een mooie route.

Ook hier veel fruitbomen in bloei, de paden ter plekke zijn bezaaid met bloesemconfetti.

Bij Wischhafen boodschappen gedaan voor het Pinksterweekend en naar het Elbe-fahre gereden. Het weer was niet mooi maar de erge buien bleven uit en 'we hadden er nog lol an'. Daar werd al op ons gewacht (of toeval) want we konden gelijk als eersten het veer op. Met een hoop motorgeronk reden ook een groep van de duitse afdeling van MC Classic Union het veer op. Mooie motoren met stoere bikers. Ze werden gevolgd door een bus welke vol met bier geladen was. De stereotype biker, tatoeages, dikke buik, leren kleding, je kent het wel. Er liep er 1 bij die zich breed maakte als hij stoer probeerde te lopen, paste echt niet bij de groep, leek blij te zijn dat hij er bij mocht horen. Geen gezicht. Met een biker in gesprek geraakt en ook zij gingen naar Denemarken, hadden een vakantiehuis gehuurd. Toen we vertelden dat we ook naar Denemarken gingen reageerde hij met: " dan hoop ik er eerder te zijn dan jullie", naar onze fietsen kijkend.

Het begon te miezeren, soms zacht, soms wat harder en af en toe was het droog. Dat bleef de rest van de dag zo al waren de laatste 10 km van vandaag weer droog.

Toen we aan de andere kant van de Elbe waren werden de sliklanden aldaar bewoont door grauwe ganzen met jongen (wel 40 stuks) en veel niet door ons te indentificeren steltlopertjes.

Verder richting Bahrenfleth, waar een bushokje ingericht was met twee gemakkelijke stoelen en een tafeltje, had aantal keren de krant gehaald aan de krantenartikelen te zien.

Om wat warm te worden onderweg wat gegeten bij Karins Futterkrippen, leuke naam, zodat we warm en verzadigd verder konden.

We trekken ons poncho's steeds aan tijdens het miezeren om op den duur niet doornat te worden. Door de nog steeds lage temperatuur krijgen we wel koude tenen in onze sandalen met sokken, maar dat is niet anders. Af en toe een stukje lopen en de tenen worden weer warm.

De wegen zijn goed alleen veel vals plat, de fietspaden die langs de huizen lopen zijn een ramp, bij elke afrit van een huis ga je neer en op, maar dat went op den duur wel. De mensen hier groeten met een onvervalst Gronings "moi", grappig gehoor.

Bij Oldenbuttel nog maals een veer gepakt nu om over het Nord-Ost kanaal te komen. We hadden de portemonnee al in de aanslag maar de overtocht was gratis. Er was in de verste verte op de kaart geen brug te zien dus iedereen moest er hier wel over.

We slapen nu in Hamdorf bij een ouder echtpaar die zimmerfrei heeft, we hebben ondanks het weer en de verwachtigen van vanmorgen toch nog 92 km gepeddelt,

Vrijdag 17-05-2013

Na een nacht vol regen, dikke buien zonder onweer, ons buikje gevuld met het goede buffet ontbijt. Het is mistig buiten, we zien de overzijde van de Weser niet.

Door de kleine wereld richting Golzwarden waar we de Weser met een veerpontje oversteken. Het is niet al te fris en er staat een zwakke noordwesten wind, hij is dus ten opzichte van gisteren iets gedraait. Aan de andere kant van de Weser door niemandsland door de weilanden getrapt. Wat een stilte, op de vogels en een enkele passerende auto na, waarin hazen het hazenpad kiezen als we er aan komen. Een haas sprong daarbij over een 2 meter breed slootje en rende als een haas over het veld. Ook de reeen lieten zich vaak zien, soms alleen, soms in een roedel van vier. Gevoelsmatig vinden we het vreemd dat we hier meer wild zien als in Nederland. Gevoelsmatig omdat volgens ons hier meer gejaagd wordt als in Nederland, gezien de vele jachthutten die hier in het land staan. Daarentegen hebben ze hier veel meer ruimte, de " stilte" gebieden zijn hier veel groter. Helemaal waar we nu fietsen, richting Wollingst, kom je kilometers geen huis of dorpje tegen.

Het landschap is glooiend geworden, zal te danken zijn aan de ijstijd en de smeltende gletsers van die periode. Dus af en toe een tandje hoger schakelen om daarna weer naar beneden te freewheelen. Het is bijzonder mooi hier. De huizen die we tegen komen staan in groepjes van drie of vier bij elkaar en zijn meestal boerderijen. Soms een dorpje waar het gefluit en getjilp van de vogels overheersen. Rustgevende maar aan de mensen die werken in de tuin of achter een maaier lopen groeit ook in deze contreien het gras en het onkruid.

Na Wollingst rijden we door een mooi donker bos, met aan de linker kant af en toe braakliggende gronden of weilanden met koeien, de bekende zwart witte maar ook bruine met kort of lang haar.

In Grossenhain, het is nu rond de klok van 13:00 uur trekt de mist op en begint het zonnetje eerst waterig en later volop te schijnen. Het is warm, de noordwestenwind neemt wel wat toe, maar het is lekker zo.

Bij Hintern-Holz langs een zendmast gekomen, niet zo hoog als die van Smilde maar toch een karakteristiek kenmerk in het landschap.

Bij Babeck-Hemmoor met een zweefveer de rivier de Oste overgestoken. Dit zweefveer (Schwebefahre) verzorgd als sinds 1909 de verbinding tussen het plaatsje Oste en Hemmoor. Dit historische veer is een soort brede gondel, voor fietsers en wandelaars, welke aan een staalcontructie met torens van 38 m hoog hangt en waarmee je dus boven het water naar de andere kant vervoerd wordt. De Oste is hier 80 meter breedt, het transport is tergend langzaam maar wel apart. Kijk maar eens op www.schwebefaehre-osten.de en je ziet wat wij gezien hebben.

We hebben nu 87 km gefietst, en we gaan een slaapplaats zoeken. Aan de andere kant gekomen hotel Fahrkrug betrokken. Dit uit 1764 stammende hotel heeft een authentiek uiterlijk maar mooie kamers van alle gemakken voorzien.

Alsof de tijdklok nog hetzelfde stond als gisteren begon het rond acht uur te regenen en onweren, maar met een dak boven het hoofd deert dat ons niet.

Donderdag 16-05-2013

Vanmorgen na een goed ontbijt rond half negen weer op de fiets gestapt. De weerberichten gisteravond voor vandaag waren regen, harde wind, hagel, onweer. Het is bewolkt, een graad of 10 en er staat weinig wind. We zullen wel zien waar het schip strand.

Het landschap lijkt hier veel op Bargerveen eo., een meeuwenkolonie broedend op graspollen in een meer, veenlagen berken en waterafvoerkanaaltjes. Echt heel anders dan de dag van gisteren. Er liep en ree over het veld met achter zich aan een reekalfje. Gestopt en foto genomen. Moeder ree liep verder het kalfje drentelde wat verloren over het veld. Het zal wel weer goed komen, maar wat blijven reeen toch mooie dieren om te zien. We genoten er beide van. In de verte hoorden we onze eerste koekkoek van dit jaar.In elke grotere plaats hebben ze wel een heimathaus, een huis ingericht zoals het vroeger was. Een oude waterput erbij, soms wat oude werktuigen. Leuk om te zien.

De weg die we in moeten is geheel opengebroken en door mul zand ploegen trok ons niet aan. Daarom omgereden, wat is de GPS met de track erop dan toch handig. Trijnie loodste ons feilloos naar het vervolg van de route.Bij de Howieker watermolen de eerste stop gedaan, broodje gegeten. Deze watermolen heeft van 1609 tot 1909 zijn zaagwerk gedaan en staat nu aan een droge bedding van een rieviertje.De hemel is helemaal opengebroken, blauwe lucht, lekker zonnetje. Boven verwachting dus. Alleen de wind neemt in kracht toe, is noordoost en dat is precies de kant die we opmoeten. Eerst reden we nog redelijk beschut maar de laatste 30 km. over redelijk open terrein er pal tegen in. We rijden zo ongeveer 15 km per uur, terwijl we normaal toch zo'n 2 km harder rijden. Maar het is niet anders.

Onderweg veel boom en tuinplant kwekerijen en de wegen zijn slecht. Soms kilometers klinkers met hobbels en en, soms asfalt waar je niet vrolijk van wordt. En dit afgewisseld met zandwegen. Kilometers geen plaatsjes, dan een paar

huizen bij elkaar. Er is weinig verkeer hier, af en toe een auto, soms een lokale fietser. Eenmaal een fietser vol bepakking gezien die een andere route fietste. In een bushokje, uit de wind voor het brandertje, de soep warm gemaakt. Op naar Overgone waar we willen overnachten. Het enige hotel met de nieuwsgierig makende naam " zum konig von Griecheland" bleek vol te zitten, een huis met zimmer frei was verlaten.

Op weg naar Brake, een grote plaats aan de Weser, de eerste stoplichten na Emmen tegengekomen en uiteindelijk Brake gehaald. We slapen in "hotel am Strom" waarbij de strom de Weser is. Vanuit de kamer kijken we over de brede Weser met veel scheepvaart. Mooi uitzicht dus.

Het is nu 20:00 uur en het begint me te regenen en onweren. Als dat is wat ze ons voor overdag belooft hadden dan waren we binnen 5 minuten tot op de onderboxum nat west. Mooi die bliksemschichten over het water als je droog binnen zit.

Een lekkere fietsdag met vooral de laatste 30 km. afzien door de harde wind. We hebben weer zo'n 83 km afgelegd vandaag. Morgen de Weser over.

.

Woensdag 15-05-2013

 

Gisteren alles gepakt en vandaag om 08:25:38 uur op stap. De fietsen beladen, bidons vol en op naar Jutland in Denemarken.

Het eerste deel van de route is natuurlijk bekende weg, Weerdinge, Nieuw Weerdinge en Ter Apel worden vaker door ons bezocht op de fiets. In Ter Apel een bammetje gegeten met koffie en vruchtensap. Het weer is rustig, af en toe de zon door het wolkendek maar het is droog. Een graadje of 14 dus ideaal fietsweer.

Daar zijn de windmolens van de grens met Duitsland. Nu nog een duidelijk kenmerk van de grens, straks als de Veenkolonien vol staan met windmolens is de scheiding niet herkenbaar meer. Of zullen de plannen van de regering zoveel weerstand krijgen dat het niet door gaat?

Het begint te druppelen, maar het is even later ook weer droog en de zon komt krachtig door de wolken. We rijden over " ruilverkavelingswegen" en passeren Walchum, fietsen een aantal keren over bruggen van de slingerende Ems en stoppen even bij Kluse en bewonderen de al jaren niet meer gebruikte magneetzweefbaan. Tijdens het zoeken van een cache met een man staan praten die de trein vroeger wel voorbij heeft zien razen. Maar sinds een ongeluk, zo'n 6 jaar gelden, was het experiment gestopt en werd er niet meer gereden. We volgen de zweefbaan een aantal kilometers en buigen dan af naar Surwold.

Er toeterden auto's naar ons en er werd gezwaaid, wij zwaaiden terug. Er stopten een auto, wat bleek Trijnie was haar rode regenjasje verloren die achter op onder de spin zat. " ook mijn grijze sweatjasje is weg": zei ze terwijl ik de weg terug begon te volgen. In de verte zag ik het rode jasje liggen, maar de grijze was nergens te bekennen. Rode jas gepakt en verder de weg terug gevolgd naar de laatste stopplaats zo'n 2 km terug. Niet te vinden, zal wel door iemand meegnomen zijn dacht ik. Trijnie was me achterop gekomen en stond op de kruizing te wachten. " Ik heb mijn grijze jasje toch, was naar achteren geschoven op de fiets. Ze had me nageroepen en geprobeerd me in te halen, maar een jonge kerel van 56 is voor een vrouw natuurlijk niet bij te houden als hij eenmaal op stoom is.

Onderweg vreemde kruizen met een richtingspijl gezien. Nieuwsgierig als we zijn eens verder gekeken en dit bleken de wegwijzers te zijn voor de Hummlinger Pilgremweg. Maar eens opzoeken waar deze zoal langs gaat, we hebben dit jaren geleden tijdens een fietstocht ergens in Duitsland ook gezien, weten alleen niet meer waar.

Er stond een ree op het pad voor ons, hij vluchtte het bos in toen hij ons opmerkte, gaaf gezicht.

In Esterwegen soep en broodjes gekocht en de altstad bezocht, een verzameling van oude gebouwen welke op een grasveld zijn nagebouwd. Een molen, waterput, stal, oude huisjes, leuk om te zien en doet ons denken aan het bezoek dat we brachten met Amber en Cody aan Ellert en Brammert in Schoonoord.

Op weg naar Sedelsberg onderweg de aardappelsoep en broodjes genuttigd. De soep opwarmd op ons brandertje. Lekker gesmikkeld en we hadden weer brandstof voor het vervolg. We waren net op pad of het begon zachtjes te druppelen. Langzaam werden de hoeveelheid druppels groter, toch de poncho's maar aangetrokken. Het werd weer droog, begon weer te druppelen en zo passeerden we Sedelsberg.

We passerden Seelter Venture een zimmerfrei gebouw waar een nederlands echtpaar sinds een jaar of 7 de scepter zwaaiden. We konden overnachten voor 40 euro inclusief ontbijt. Voor warm eten moeten we naar een restaurantje zo'n 2.5 km terug.

We hebben 89 km op de teller gestaan dus we hebben ons best geweerd vandaag. We hebben genoten en zijn niet natgeworden, dus een geslaagde fietsdag.

Naar het dorpje gefietst om wat te eten. Restaurantje gevonden die op woensdag de aanbieding had twee personen, duurste gerecht betalen en de ander eet gratis, en dan in het duits. Lekker gebakken vis gegeten met aardappeltjes en salade.