2011 Filipijnen

Filippijnen 2011

Geschreven door Gerard en Trijnie

NAWOORD

Posted on March 4, 2011 at 5:20 AM

 

We hebben nu bijna zeven weken in de Filippijnen doorgebracht. In die zeven weken hebben we een hoop meegemaakt, een boel gezien en leuke contacten gehad.

Als we zo terug kijken zijn er op een punt na alleen maar positieve dingen te noemen over de Filippijnen. Om maar gelijk met het negatieve punt te beginnen: de luchtvervuiling. Echt schrikbarend wat we in de weken zwoegend op de fiets hebben moeten inademen. Als we na een dag buiten ons gedouched hadden werden de, altijd witte handdoeken, nog grauw. Niet alleen in Manila zelf maar ook op de eilanden waar de Malinezen de lucht schoon vinden, waren we elke keer weer smerig van de uitlaatgassen. Als we er met de mensen over spraken beaamden ze het probleem. Vooral de Jeepneys kregen dan de schuld. Maar genoeg over het negatieve.

Positief zijn we over het landschap, de mensen en het voedsel. We hebben onderweg overal leuke gesprekken met mensen gehad, lekker Torro Torro gegeten en van de omgeving genoten.  Opvallend is ook de enorme hoeveelheid verschillende kerkgenootschappen hier. Voorbeelden zijn: Jehova getuigen, baptisten (in diverse variaties),katholieke ( in diverse variaties), zevende dag adventisten, maar ook meer exotische namen van gemeenschappen zoals Church of Nazarene; Gospel of Christ Fellowship Church; Holy Cross Parish; Holy Rosary Shrine; Iglesia Ni Christo; Jesus is Lord Pennsylvannia; Lutheran Church; St. Anthony of Padua Parish; St.Patrick Parish Rizal Gtayung; St,Vincent Ferrer Parish; Sto Nino Parish Mc.Kinley Binalonan; United Church of Christ in de Philippines, enz. enz.. Daarnaast staat op bijna elk voertuig wel een verwijzing naar het geloof. Van in “God we Trust” tot “God blessed our Trip”. Ook borden langs de weg verwijzen naar het geloof. Het bord “pray while jou driving for a save trip” was wel de vreemdste. Bidden tijdens het rijden is dat wel veilig?

In alle plaatsen die we door trokken waren mannen en vrouwen met hesjes aan aan het vegen. We zagen dan ook, in vergelijking met andere Aziatische landen, weinig rotzooi in de bermen en straten liggen. Op deze manier wordt er een hoop werk gecreeerd. Daarnaast waren onderweg ook veel recyclestations waar mensen, vaak de armere, hun gevonden lege flessen, metalen, papier en plastic konden verkopen. Een plastic fles kun je rustig ergen neer zetten, binnen de kortste keren is hij gepakt en wordt hij meegenomen.

Op de plekken waar we overnacht hebben was het personeel of de eigenaar overdreven vriendelijk. Bij alles wat ze deden werd mem/miss en sir gezegd. Als we langsliepen mem/miss en sir, als ze een bord weg pakte mem/miss of sir, af en toe begonnen we ons er aan te irriteren. Vooral omdat het in onze vaak uit gewoonte gezegd werd zonder dat ze er bij na dachten. Dan werd ik mem/miss en Trijnie sir.

En er lopen in alle openbare gelegenheden bulten personeel rond met ieder zijn eigen kleine taak. Porbeer niet af te rekenen bij iemand die serveert want dan zijn ze van slag en wordt de persoon die moet afrekenen er bij gehaald. Bij bijvoorbeeld het postkantoor wordt je voor elke handeling naar een ander loket doorverwezen.  Op kruispunten met stoplichten staan vaak twee mannen het verkeer te regelen met fluitjes, op zebrapaden loopt geregeld een man of vrouw met een stopbord met je mee, in de winkels worden je boodschappen door een aparte jongen ingepakt in een plastic puut, voor elke gebouw van enige importantie staat een bewaker. Of het nu een hotel , een bank of een winkel is er staat iemand met een pistool in zijn holster of karabijn over de schouder. Wil je een mall in, je wordt vluchtig gefoullieerd n je rugzak wordt op inhoud gecontroleerd. En ze schrijven van alles op in logboeken van aankomst van een leverancier bij een winkel tot de aankomst en vertrektijden van het personeel. Echt burocratisch dus.

Wat we geleerd hebben gedurende al onze vakantie’s is dat als je van een aziaat in het algemeen, dus ook van de fp, iets weten wil je altijd open vragen moet stellen. Vraag je of een bepaalde plek recht door is dan knikken ze van ja ook al moet je linksaf. Dus vraag altijd waar is die of die plek. Ze geven dan altijd een antwoord om je niet teleur te stellen maar of het het goede antwoord is weet je nooit 100% zeker. We vragen dan ook vaak meerdere keren de weg naar iets en dan kom je er wel.

 Maar over het algemeen wil iedereen je wel helpen en zijn de fp’s bijzonder vrolijke mensen. Er is altijd een lach om hun mond als je met ze praat.

Basketbal is volkssport nummer een. Je ziet in elk dorp, vaak voor gemeensschaps huizen of voor kerken, wel een basketbalveld. Hierop zijn de jongens regelmatig aan het ballen, of tegen elkaar of samen bij een basket. Daarnaast wordt er wel getoert op wielrenfietsen, hard gelopen langs de weg en is men aan het gymen. Er zijn ook sportscholen, van hele moderne tot hele oude met versleten apparatuur.  Ook karaoke of videoke, zingen bij muziek met natuurbeelden waarbij de tekst onder het beeld verschijnt is hier uitermate populair. Of ze nu kunnen zingen of niet uren zijn groepen daarmee aan de gang.

Om nog even op het eten terug te komen. Regelmatig is er iets niet. Op de menukaart staat een gerecht met kip, maar er is geen kip, er staat cola maar dat is op, we hebben wel gehad dat we op een gegeven moment maar vroegen wat er allemaal te krijgen was en dan maakten we daar onze keuze maar uit. Het Torro Torro eten is een uitkomst. Je komt bij een wegrestaurantje, kijkt in de pannen, ruikt, kiest en samen met rijst eet je het vaak lauwe gerecht. We zijn er geen een keer ziek van geweest en de fp’s vonden het wel vreemd dat wij als westerlingen zo langs de weg kwamen eten. Ze verwachten ons eerder in echte restaurants. Vaak waren er aan tafel leuke gesprekken met de mensen die natuurlijk wilden weten waar we vandaan kwamen, we zeiden dan Netherlands, Holland en Europe waar bij sommigen geen idee hadden waar het lag. In America of Australie werd er dan gevraagd. Als we zeiden vlak bij Duitsland ging er bij de meesten een lampje branden.

In de ogen van elke fp zijn we stinkend rijk. Dat we ook hard moeten werken en alles in Nederland duurder is dan hier  kun je ze maar moeilijk aan het verstand brengen. Natuurlijk zijn we ten opzichte van hen rijk, maar ze denken dat het bij ons aan de bomen groeit geloven we. Als je ergens iets koopt zeggen dat het ‘only’ ..(bedrag).. kost.

Kom je als westerling een restaurant binnen dan wordt vaak de televisie aangezet, vaak op basketbal of CNN. En dan niet zachtjes maar goed hard. We kregen zelfs soms de afstandsbediening toegestopt om een kanaal naar wens te kiezen.

Waar ze hier gek op zijn is foto’s nemen. Met een toestel of hun mobieltje tientallen foto’s worden er van elkaar of van hun zelf gemaakt. Regelmatig werden we gevraagd of we met ze op de foto wilden. Ze vinden het prachtig om tussen die twee in hun ogen reuzen te staan. Vrouwen kammen hier veel hun haar, werken hun makeup bij en kijken in spiegeltjes. En dan dragen ze vaak hoge hakken waar ze in onze ogen maar moeilijk op kunnen lopen, alles om maar groter te lijken dan ze zijn. En dan de schoonheidsartikelen die hier in grote variatie te krijgen zijn. Wat dacht je van witener, creea waar je een blankere huid van krijgt. Doet ons denken aan de 19de eeuw in Nederland waar vrouwen zich zomers geheel gesloten kleedden om maar niet bruin te worden. Want bruine mensen werkten op het land in de zon en als je je onderscheiden wilde moest je dus blank zijn ten teken dat je niet op het land hoefde te werken. Zal hier ook wel de reden van het cremegebruik zijn.

Het verkeer is hier een chaos. Er rijdt van alles kriskras door elkaar en je moet constant op je hoedde zijn voor bussen, taxi’s of Jeepneys die plotseling naar de kant van de weg gaan om een passagier in of uit te laten stappen. Op de achterzijde van openbaar vervoermiddelen staat een telefoonnummer. Je kunt je bevindingen van de chauffeur doorgeven, zowel positieve als negatieve. Het registratienummer van het voertuig staat ook achterop.

Toch wordt er wel goed rekening met de westerse fietser gehouden en kijken ze wel uit om je aan te rijden. Ze laten je op drukke wegen zo van de ene naar de andere baan gaan en geven je dan alle ruimte. Wel is het lastig als een openbaar vervoermiddel langs de kant van de weg staat om mensen in of uit te laten. Als je hem inhaal dan trekt hij gewoon op als zijn vrachtje galeden of gelost hebt en gaat dan weer voor je rijden. We werden er wel handig in op den duur, je maakte een inschatting van de tijd die hij nodig had om mensen uit te laten stappen al naar gelang het aantal mensen en je remde dan maar af of je haalde hem in. Er wordt ook constant getoeterd zodat je altijd weet dat er een voertuig aan komt die je passeren wilt.

De natuur is hier vrij monotoon. Er zijn nog maar weinig wilde dieren en wat je onderweg ziet zijn mussen, ibissen, sterntjes, meeuwen en  vlinders. Verder geen wilde dieren waargenomen en soms felgekleurde vogels of roofvogels, maar dat waren uitzonderingen. Qua planten,bomen en bloemen is het hier vaak prachtig. Wat we thuis in de kamer hebben staan groeit hier in het wild.  De vergezichten in de bergen zijn fantastisch.

Al met al is het ons hier goed bevallen en hebben we een fijne vakantie gehad.

We hopen dat jullie een beeld gekregen hebben via onze ogen van de Filippijnen. Natuurlijk zal het hier en daar gekleurd zijn door onze interesses maar toch nodigen we jullie graag uit om dit land zelf eens te ontdekken.  Bedankt voor jullie interesse en misschien tot een volgende vakantie.

Day 46 Manila (3 maart)

Posted on March 3, 2011 at 4:29 PM

 

Vanmorgen willen we kijken of we Teddy Domingo’s huis en naaiatelier kunnen vinden. Maar eerst naar het postkantoor om een doos van vijf kilo op te sturen naar huis. Dit is veel goedkoper dan overgewicht betalen op het vliegveld. We sturen spullen die we niet direct weer nodig hebben als we thuis zijn op.

Ik heb voor we weggingen eerst de pedalen van de fietsen gehaald en de kilometertellers alvast verwijderd. We hebben totaal 1195 kilo gefietst deze vakantie zag ik op de totaalteller. Een mooie afstand om een goed beeld te krijgen van de Fp.

Bij het postkantoor hadden ze een doos voor ons en met  het nodige plakband hebben we een stevige doos kunnen creeeren. Trijnie moest wel acht keer het from en to adres opschrijven op de doos. Uiteindelijk was het goed zo en met een kleine extra bijdrage voor de doos en het gebruikte plakband hebben we de gevulde doos daar achtergelaten. Benieuwd hoe lang de doos onderweg is.

Met de taxi richting San Jose waar Teddy zou moeten wonen. Omdat dat vlak bij de chinese begraafplaats is, een bezienswaardigheid, hebben we ons bij de begraafplaats laten afzetten. Echt bizar om daar rond te lopen. Je loopt door straten, zonder verkeer, met aan beide zijden grote gebouwen, soms hele woningen, waarin de chinese doden begraven liggen. Er zijn chinese tempeltjes waar kisten in staan, airconditioned ruimtes met kisten, een grafmonument in de vorm van een schildpad, ja echt bizar. De kinderen mogen niet bij de grote mensen begraven worden dus die liggen in een lange muur met kistjes achter gedenkstenen. De armere mensen liggen onder ijzeren afdakjes achter de huizen. Nog nooit hebben we zo’n grote en vreemde begraafplaats gezien. Echt indrukwekkend en bizar tegelijk.

We wilden via het Manila Greenpark of de Manila North Cementry de oversteek maken naar San Jose maar we werden niet toegelaten op beide begraafplaatsen. Was alleen voor fp’s toegankelijk en wij mochten er wel op maar dan moesten we toestemming hebben van het gemeentebestuur. Dat hadden we natuurlijk niet dus we zijn om de genoemde plekken heen gelopen. 

We kwamen in de buurt waar Teddy zou moeten wonen maar diverse mensen gevraagd en die zeiden dat we hier niet moesten zijn. We moesten in Bulacan zijn, maar toe we daar een dag of 14 geleden waren zeiden ze dat we moesten zijn waar we nu zochten. Jammer dat we hem niet nog een keer konden ontmoeten om te kijken hoe hij leeft en hoe zijn naaiatelier er uit ziet. Het was een mooie afsluiting van de vakantie geweest. Maar niet getreurd de vakantie is so wie so perfect verlopen.

Met de LRM, iets als de TRM war we gisteren mee gereist hebben maar nu waarschijnlijk van een ander vervoerder, naar het centrale station gereden. Grappig was nog dat op het perron er een aparte plek was voor vrouwelijke passagiers. We begrepen pas wat de bedoeling was toen we waren ingestapt. Wat bleek er zijn twee coupes gereserveerd voor vrouwelijke reizigers, en ik zat als man zijnde in de verkeerde coupe omringd door vrouwen. Er kwam een bewaker naar ons toe, het was een man, en sommeerde mij om bij de volgende halte uit te stappen en in de gemengde coupe te stappen. Trijnie ging natuurlijk met me mee en daar stonden we als haringen in een ton tussen de andere passagiers terwijl we in de vrouwen coupe konden zitten. Het zal allemaal wel nodig zijn  om de vrouwen te beschermen.

Vanaf het centraal station naar het Nationaal Museum gelopen om daar een cache te doen die verstopt ligt in een hut van de Ifuago stam. Nadat we deze gevonden hadden het museum rondgelopen waar een hoop zaken, zoals porselein en gebruiksvoorwerpen uit de 16de tot 18de eeuw, tentoongesteld worden. Leuk om daar rond te lopen.

Dit is ons laatste verslag van deze vakantie. Morgen verlaten we de Filippijnen en van het uitchecken, de vliegreis en zo zal wel niets bijzonders meer te melden zijn. In een nawoord geven Trijnie en ik nog een samenvatting van de bijzondere dingen die ons hier opgevallen zijn. Tot in Nederland.

Day 45 Manila (2 maart)

Posted on March 2, 2011 at 7:29 AM

 

Vanmorgen op stap naar de Quezon Memorial Circle en het La Mesa Ecopark om twee caches te zoeken. Eerst naar het station van de MRT, Metro Rail Transit, gelopen om met de trein naar Quezon, een wijk in Manila, te gaan. De MRT is een kruising tussen een tram en een metro, rijdt deels over flyovers en deels onder de grond. Kaartje kopen voor 15 Piso, 30 eurocent, kaartje in de gleuf, door het draaipoortje lopen, kaartje weer pakken en dan in de overvolle MRT stappen. Het was druk dus de hele weg, zo’n 30 minuten, gestaan. Hand op de buidel en rugzak voor de borst tegen eventuele zakkenrollers. Dit hebben we wel geleerd van een metroreis in Madrid. Er kwam toen een meisje heel dicht tegen me aan staan en ik voelde een hand bij mijn buidel. Ze wilde me dus rollen, ook Sascha merkte toen dat er iemand in haar rugzak wilde met haar hand. Deze keer niets gemerkt van pogingen ons lichter te maken, is hier misschien niet zo’n veel voorkomende bezigheid. Goed in de gaten houden waar we uit moeten stappen en op het station Quezon Ave uitgestapt. Kaartje bij de uitgang weer in de gleuf van het draaipoortje en we stonden weer buiten het station.

Lopend richting de QM circle en onderweg aan de praat geraakt met een fp die ons aanraadde ook het Ninoy Aquino Parks & Wildlife Center te bezoeken. Omdat we er vlak bij waren de weg overgestoken via een loopbrug en het park bekeken. Een deel was dicht in verband met renovatie maar het verdere park was leuk om door te lopen. Er zaten onder andere  schildpadden, kakatoes, roofvogels en geiten(Trijnie:net als dat je bij ons een koe in een dierentuin te kijk zet) in verblijven die qua westerse maatstaven niet meer kunnen. Er waren aquariums met zoetwatervissen die er niet meer uitzagen. De omgeving was best wel mooi aangelegd met veel oude bomen en bloeiende planten. Er waren een aantal dikke bomen met veel luchtwortels die we bij de Amerikaanse Ambassade niet mochten fotograveren. Nu hadden we er alle gelegenheid voor.

Nadat we hier rondgewandeld hadden naar de QM Circle gelopen. Dit monument bestaande uit een hoog bouwwerk van drie zuilen stond op een plein met daarachter een park waarin speeltoestellen, picknickplekken en restaurantjes stonden. Het is een belangrijke plek in de voormalige hoofdstad van de Fp omdat hier het mausoleum staat van de overleden president Manuel L.Quezon en zijn vrouw.

De cache was snel gevonden dus tijd voor de inwendige mens. In het Coconut Restaurant onze bestellingen gedaan waarbij Trijnie een Buko Serbet bestelde. En ja hoor eindelijk had ze haar kokosnoot sobert te pakken, waarin ook nog sago balletjes (kikkerrit voor de ingewijden, hier in de Fp heet dit Tapioca pearls) verwerkt waren. Ze genoot er zichtbaar van. Omdat Trijnie niet zeker wist of de pareltjes van sago waren ging ze met een pareltje op de lepel naar de bediening. Die zagen we verstarren bang als ze waren dat er iets niet goed was met de sorbert. Maar toen ze zei dat ze wilde weten wat voor lekkere pareltjes dit waren zag je ze ontspannen en lachten ze. Zo krijg je ze hier dus op stang.

Omdat het naar het Eco park zo’n zeven kilo was een taxi genomen die ons bij de ingang afzette. Hier was de omgeving heel anders als in het Wildlife center. We roken er jungle, er stonden dikke bomen, er was veel begroeiing en erg vochtig. Een prachtige plek om rond te lopen en voor we op zoek gingen naar de cache eerst maar eens gegeten. Het werd barbeque pork met rijst, tomaat en ei. Niet echt bijzonder van smaak maar het vult de toch al weer hongerige magen.

De cache was voor het laatst gezocht in september 2010 en toen niet gevonden. De kans was klein dat wij hem zouden vinden na zo’n lange tijd maar het park was zeer de moeite waard om te bezoeken. Zonder caches waren we hier niet terecht gekomen. De plek waar hij moest liggen vrij vlot gevonden, een Amfitheater met trapsgewijs van natuursteen opgetrokken muurtjes met gras ertussen, en toen aan het zoeken geslagen. Na een twintig minuten was het bingo en hadden we de “schat” gevonden. Fijn dat we de eigenaar via de speciale site kunnen laten weten dat hij er nog steeds ligt.

Een bebaarde man en zittende vrouw roeiden op de rug van een schildpad in een vijver. Althans dat moest het beeld doen suggereren. De man had subtiel een vijgeblad voor, de vrouw had een doek om zich heen gedrapeerd.

We kwamen langs een wal met een trap van zo’n 60 treden. Waar zal dat naar toe leiden? Wij dus omhoog en boven aan de trap een mooi uitzicht over stuwmeer wat daar aangelegd was.

Het is de hele dag al bewolkt en toen we in het park uitgekeken en teruggelopen waren naar de hoofdweg begon het te spetteren toen we in de taxi stapten. We lieten ons naar het MRT station brengen en waren na een uurtje weer terug in het hotel.

Day 44 Manila (1 maart)

Posted on March 1, 2011 at 4:41 PM

 

Vanmorgen na wat voorbereidingen voor het zoeken van caches op pad gegaan naar de Intramuros. Dit is een ommuurde site welke rond 1600 gebouwd is door de Spanjaarden. Niet dat er nog veel orgineel is. Alleen de Sint Augustin Churche heeft de tand der tijd overleefd. De rest van de site heeft veel te lijden gehad van piraten, waaronder die uit Nederland, maar vooral van bombardementen in de 2de wereldoorlog. Toen was deze site namelijk door de japanners in gebruik als munitiedepot en gevangenis. Alle gebouwen, op de genoemde kerk na, zijn toen vernietigd. Er wordt veel gerestaureerd, waaronder de muur, maar er zijn nog veel braakliggende terreinen en gebouwen waarvan alleen de muren nog staan.

Er rijden koetsjes rond die alle bezienswaardigheden bij langs gaan. Werden regelmatig gevraagd of we mee wilden maar we lopen liever zodat we kunnen doen en laten wat we willen.

Onderdeel van de site is ook het Fort Santiago. Voor het fort ligt een park met in de dikke muur winkeltjes en cafeetjes. De cel waar de belangrijke fp Jose Rizal drie maanden gevangen heeft gezeten bezocht en de restanten van de onderkomens van de Spanjaarden uit vervlogen tijden. Van het fort was niet veel meer over, je had van de muren een mooi uitzicht over de rivier de Pasig en kon de gewelven van de kelders bekijken.

Er waren een aantal leuke winkeltjes waar we het een en ander gekocht hebben. Niet alleen voor ons zelf maar ook voor het thuisfront. Trijnie heeft haar vinger vereeuwigd in nat cement waarmee de stoep gerepareerd was, dus als jullie hier een keer zijn en je ziet de afdruk van een vinger in het cement dan is deze zeker van Trijnie.

Toen we met de taxi bij het hotel kwamen werd het nummer van de taxi opgeschreven. Ze doen dit van elke taxi, dat mochten we wat in de taxi hebben laten liggen ze er voor kunnen zorgen dat het terug komt. Beetje overdreven service maar als je het nodig hebt is het natuurlijk perfect. Voor vrijdag afspraken gemaakt voor vervoer van onszelf en onze fietsen naar de luchthaven.

Ons naar de Mall of Asia laten brengen. Daar een cache gedaan aan de boulevard waar verliefde stelletjes op de zeekering zaten te keuvelen. Je rook de zee maar niet de verfrissende zeelucht maar een lichte rioollucht. Het was druk op het water, vrachtchepen lagen in een lange rij te wachten tot ze de haven in konden om te lossen of laden. De zon ging achter de wolken de zee in dus geen mooie zonsondergang te zien aan de Sunset Boulevard. Ook de laatste inkopen. Horloges zijn hier in de Fp duur dus voor Renee niets kunnen scoren. Trijnie had zin in shaorma, we hadden ergens een eettentje gezien waar ze dat hadden. Maar dat nergens weer kunnen vinden. Dus nu maar ergens anders een hap genomen.

Day 43 Manila (28 februari)

Posted on February 28, 2011 at 11:11 AM

 

Vanmorgen met de taxi naar de luchthaven. We willen de vluchten confirmeren en de plaatsen vast leggen. Kan ook via internet maar uitprinten gaat hier lastig. Eerst even lopend langs het postkantoor gegaan om te kijken wat het opsturen van pakketjes kost. We hebben, door onze fietsen, over gewicht aan bagage, versturen via postkantoor is veel goedkoper dan overgewicht betalen op het vliegveld. Op het postkantoor zijn doosjes, ligt vlak bij het hotel dus van de week maar het een en ander opsturen.

Een taxi aangehouden, vragen naar de prijs, 300 Piso naar het vliegveld. D taxi heeft echter ook een meter dus gezegd dat we op de meter willen rijden. Wat gemopper van de chauffeur omdat we de autodeur dreigen dicht te gooien en een andere taxi te zoeken, maar dan zet hij alsnog de meter aan. Op het vliegveld moesten we tenslotte 85 Piso afrekenen.

Bij het kantoor van Cathay Pasific alles geregeld, we mogen mee en een mooi printje van de reserveringen van de stoelen als toetje. Nu vervoer regelen naar de Sucat Mall in de buurt. Bij de luchthaven een taxi gezocht. Konden mee,maar koste 900 Piso, dit natuurlijk niet gedaan, moet gezien de afstand maximaal 100 Piso kosten. Pissig dat ze me weer probeerden op te lichten weggelopen, de man met zijn al ingevulde biljet verontwaardigd achterlatend. Dan van de luchthaven maar even naar de doorgaande weg gelopen. “ Need taxi”  werd er al van verre geroepen, en ja hoor nu werd er 300 Piso gevraagd. Nee we willen op de meter rijden. Chauffeur nee de afstand is veel te kort, voor 100 Piso. Wij alweer flauw vooral omdat de man die “need a taxi”  riep ook geld wilde hebben omdat hij ons “geholpen” had. De weg overgestoken en daar stond een Jeepney met Sucat erop. Instappen, 32 Piso betalen en we werden voor de Mall afgezet. Gelukkig zijn we door de jaren al aardig door de wol geverfd anders hadden we de dagen in Manila duizenden piso’s te veel uitgegeven aan vervoer. Daar kunnen we wel andere dingen mee doen.

Toen we trouwens naar de luchthaven reden een fietser met Ortliebtassen gepasseerd. Omkijken, “het is een Nederlander” zei Trijnie en ze bleek gelijk te hebben. We hebben hem op de luchthaven aangesproken en hij was vanaf half november al aan het fietsen. Hij was in Thailand, Birma en op de Filippijnen rondgetrokken en ging nu naar Korea en Japan. Leuk om ervaringen uit te wisselen. Zo alleen fietsen lijkt onszelf niet zo leuk. Niemand om onderweg je ervaringen mee te delen, altijd alleen eten, als je een rotdag hebt niemand die je er door sleept. Nee laat ons maar met z’n tweeen fietsen, het bevalt ons uitstekend en we zijn na die weken nog niet flauw van elkaar.

Een hele poos in de Mall rongelopen en wat dingen voor het thuisfront gekocht. Maar wat is het lastig de maten te schatten. Voor de kinderen gaat alles op leeftijd, maar een fp van een bepaalde leeftijd is kleiner dan Amber of Cody. We moeten dus de maten maar schatten, thuis kijken we wel of het past. Ja en ruilen is natuurlijk een beetje kostbaar.

Met de taxi weer naar het hotel, nu geen pogingen tot afzetten, de chauffeur zette gelijk de meter aan toen we instapten. Dus niet alle chauffeurs zijn even corrupt, dat jullie een niet al te negatief beeld hebben van die beroepsgroep.

Tegen de avond naar het Rizal park geweest om een cache te doen. Eerst bij het Swagmann hotel langs geweest waar we in 1993 geslapen hebben. We herkenden hem direct. De omgeving was wel veranderd. We herinneren ons nog goed dat er tegenover het hotel een parkje was waar een gezin bij een bankje “woonde”. We zien de kinderen nog spelen met doppen van flessen en de vader een scherf van een spiegel aan de boom maken bij hun bankje. Er stonden plastic zakken met hun bezittingen erin onder het bankje. Dat was onze eerste kennismaking met echte armoede. Erg indrukwekkend voor ons, oom Jacob en de kinderen. Nu bestond het parkje uit klinkers met bloembakken en een Mariabeeld in het midden. Wat zal er van die kinderen die we toen zagen terecht gekomen zijn, die zijn inmiddels volwassen. Hebben ze werk? Of leven ze met hun gezinnetje op straat of in een ander parkje?

De gegevens van de cache verzameld en die mailen we straks naar de eigenaar van de cache. Daarna als de antwoorden goed zijn kunnen we hem loggen. Daarna naar de Mall of Manila gelopen, langs een benzinestation zonder zichtbare pompen. De slangen hingen aan het plafond van het station, een apart gezicht. Het is een drukke Mall met leuke winkeltjes. Eerst een bakkie koffie en Trijnie ijs met onder andere de smaak Milk Cheese, wat gemaakt blijkt te zijn van cocosmelk. Lekker dus.

Wat spulletjes gekocht voor het thuisfront, vegetarisch gegeten en via Rizal park teruggelopen naar de Roxas Boulevard voor een taxi. In het park was het nog druk en was er een lichtshow met waterstralen in de vijver van het park. Leuk om te zien.

Day 42 Manila (27 februari

Posted on February 27, 2011 at 3:13 PM

 

Vanmorgen willen we wandelend een tweetal caches doen. Eerst naar Nielson Field een wandeling van een kilo of vijf vanaf het hotel. We hebben gisteren een streetmap van de stad gekocht dus Trijnie kan me er weer feilloos naar toe leiden. We wandelen door kleine straatjes vol activiteiten. De winkeltjes zijn allemaal open, de markt met groente, vis en vlees is in volle gang men trekt zich hier weinig aan van de zondagsrust. Wel zijn overal kerkdiensten gaande en hoor je het gezang en gepreek.

In de Nielson Field, een park tussen de wolkenkrabbers, zijn jongeren aan het poseren voor de foto, zitten families in de schaduw van bomen op het gras en worden voorbereidingen getroffen voor wat op een manifestatie lijkt.

We vinden de Philipine Heritage Library en de aanwijzingen die we nodig hebben om de coordinaten van de schat te vinden. Na wat rekenen vinden we de eindcoordinaten waar we via een omweg naar toe lopen. En dan is het zoeken en hopen dat we de “schat” vinden, een kleine buisje welke met een magneet ergens aan vast zit. We gaan omzichtig te werk omdat er mensen lopen en we niet willen dat de “schat” na ons vertrek door vandalen weggehaald wordt. Zoeken en voelen, de handen worden smerig, maar dan bingo. We hebben hem gevonden, laten onze naam op een papiertje achter en hebben na twee niet gevonden caches de eerste in de Fp gevonden.

De tweede die we willen gaan zoeken is op een Amerikaanse begraafplaats waar soldaten, Amerikanen en FP in Amerikaanse dienst, liggen begraven. Een wandeling van bijna vier kilo vanaf de eerste cache. Indrukwekkend als we aan komen lopen. Eerst ons registreren bij de bewaking en dan het terrein op. Er loopt een pad door een veld vol witte kruizen met de namen van de omgekomen militairen. Aan het eind van het pad is een monument opgesteld bestaande uit twee kwart cirkels met daar tussen een kleine kapel. In de kwart cirkels staan zuilen waarop alle namen van de omgekomen mensen staan. Indrukwekkend, zuil na zuil met duizenden namen op alfabetische volgorde. Onwillekeurige denken we aan het ereveld in Bandung, Indonesie, waar duizenden Nederlanders liggen. We hebben daar toen namens mijn vader bloemen gelegd bij de grafstenen van vrienden en compagniegenoten van hem. Hier hebben we niet zo’n taak, maar het maakt het toch indrukwekkend. Onwillekeurig ga je de namen na en zoek je naar familienamen, dat is een tic die we hebben sinds we met genealogie en familiegeschiedenis bezig zijn.

Ook waren er kaarten in steen op de muren gemaakt van de gevechtshandelingen van de Amerikanen tijdens de japanse bezetting in Azie. We hadden in Singapore ons hierin ook al eens verdiept in het plaatselijke museum aldaar. De historie werd weer een stukje completer en er is een harde strijd gestreden hier in Azie.

In de kapel onszelf ingeschreven en een beschrijving gemaakt van een beeldmerk in een steen voor de kapel. Die moeten we mailen aan de eigenaar van de cache zodat we via hem de eindcoordinaten van de “schat” krijgen.

Toen we begonnen met terugwandelen langs de weg om een Jeepney of taxi te scoren voor de terugreis stootte Trijnie haar voet aan een uistekend stuk betonijzer. Bloed in haar sandaal. Met water schoongemaakt en er bleek een klein sneetje onder haar wijs-teen te zitten. Het bloedde behoorlijk, het voetbed van haar sandaal werd rood. Gelukkig valt het mee en kunnen we na het schoonmaken en bloedstelpen weer verder. Daar komt een taxi aan, hand omhoog, vragen naar de prijs, gelukkig heeft deze taxi een meter zodat je niet getild kan worden. En voor 1.80 euro staan we voor het hotel en wordt de deur voor ons geopend door de portiers.

Na wat te hebben gerommeld op internet weer op pad. We willen naar Chinatown, kijken of daar wat te scoren is. Met de taxi ons af laten zetten bij de Minor Baselica and National Shrine of San Lorenze Ruiz, een mooie kerk met allerlei schilderingen op de muren en het plafond waar een kerkdienst aan de gang was. Het duurde maar even of ik had een vrouw aan de hand die tot grote hilariteit van iedereen zei dat ik haar boyfriend was. Toen ik dat ook nog beaamde was het lachen gieren brullen.

Nu hebben we als we aan een Chinatown in een stad denken tot nu toe altijd de vele winkeltjes en eettentjes voor ogen. Nou dat eerste was niet in deze Chinatown, of waren dicht omdat het zondag is, en het laatste was vol op aanwezig. En als je in Chinatown wilt eten, waar doe je dat dan? Juist ja in een Japans restaurant. Heerlijke sushi hebben ze daar.

Tijdens het rondwandelen daar paarse brandweerauto’s aangetroffen met chinese tekens erop, zal wel de chinese brandweerautokleur zijn. Al waren ze in China zelf wel rood. Met de taxi weer naar het hotel.

Nog vier hele dagen in Manila en dan vrijdag weer terug vliegen. De kinderen en kleindkinderen verheugen zich, gezien de mailtjes die ze sturen, wel op onze thuiskomst. Maar eerst nog genieten in de metropool Manila.

Day 41 Manila (26 februari)

Posted on February 26, 2011 at 1:28 PM

 

Vanmorgen hebben we ons met de UV Express Service, een personen auto met laadbak waarin als in een Jeepney je naar een plek kunt laten brengen die op zijn route ligt, naar het Rizal park laten brengen. In het park nieuwe en vertrouwde dingen gezien. Nieuw was de Statue of the Sentinel of Freedom, een groot beeld van een krijger. Deze stond er in 1993 nog niet want hij was in 2004 geschonken door de Koreanen als dank voor de bijdrage van Fp militairen bij het behoudt van de democratie. Wel bekent was het Jose Rizal monument ter ere van de man die veel voor de Fp heeft betekend. Er stonden twee erewachten naast het monument en de vlag was in top. De wachten stonden stokstijf in het gelid, waarschijnlijk moeten ze zo uren staan tot ze afgelost worden.  

Er was een manquette gemaakt van de Fp in een grote betonnen bak. Alle eilanden waren er aangebracht, normaal behoort hij gevuld te zijn met water, de bak was echter leeg. Deed ons denken aan Vigan, waar je ook allerlei manquettes had, net zo verwaarloosd als deze.

Daarnaast in het park veel borstbeelden van belangrijke FP’s, een monument op de plek waar een vrijheidsstrijder geexecuteerd is en vele beelden die een bepaald gevoel uitbeelden.

Ook herkenbaar waren de trappen met de twee karbauwen die naar een grasveld leiden waar gesport werd. Een tribune kijkt uit over het veld. Voor deze tribune zijn belangrijke parades en demonstraties gehouden.

Door het Ocean Park gelopen met diverse tentoonstellingsgebouwen,  onder andere een Oceanium, een dolfijnenshow en een gebouw waarin kinderen van alles geleerd wordt over de huid en botten van dieren. Daarnaast de toeristische winkeltjes en eettentjes. Op een terras met uitzicht over de Manila Bay yoghurtijs zitten eten. Op de achtergrond de schepen die in een rij lagen om de haven van Manila binnen te varen.

Langs de boulevard een stuk teruggelopen. Daar veel fp’s die aan het flaneren waren, een enkele niet fp toerist en veel “hotels” van de zwervers. Op de meest gekke plaatsen liggen een verzameling tassen met kleren en andere zaken. Het woord “hotel” heb ik overgenomen van een vrouw met twee kindertjes die op het gras onder een boom leven. Ze verdient haar geld met voetmassage dus we hebben beide onze voeten laten masseren. Lekker verfrissend. Haar dochterje van een jaar of vijf was haar moeder aan het nadoen op een voet. Schrijnend om te zien maar je ziet het zoveel dat het op een gegeven moment niet meer opvalt en je er zo aan voorbij loopt. En ja wat moeten we er aan doen. Naast het  bedrag voor de masage, omgerekend twee euro, hebben we haar wat extra gegeven omdat we zulke grote voeten hebben. Als je ergens loopt komen er ook kinderen van de leeftijd van onze kleinkinderen Amber en Cody naar ons toe en vragen dan om een coin. Dat vinden we nog het moeilijkste om te negeren. We zien dan de kleinkinderen zo al bedelen. Maar als je wat geeft is het hek van de dam. Vaak worden ze door stromannen de straat op gestuurd en moeten het grootste deel van het geld weer inleveren. Dus we negeren ze, hoe hard het ook klinkt.

De zee is zwart en stinkt naar riool als je er langsloopt. En toch zijn er mensen aan het vissen voor consumptie en spelen de kinderen er naar hartelust in. Echt niet lekker die lucht. De boulevard is trouwens anders als in 1993. Hij is breder en er staan langs de hele boulevard lampen. Dat kunnen we ons van toen in ieder geval niet meer heugen. En ja hoor daar waren ze de kakkerlakken, iets wat hetzelfde is als in 1993. Daar weet Sascha alles van.

Trijnie wilde graag foto’s nemen van dikke bomen met luchtwortels die naar beneden hangen. Ze heeft dat in 1993 ook gedaan en daar een schilderij van gemaakt. Nu zagen we zulke bomen maar die stonden voor de Amerikaanse Ambassade, en daar mocht je niet filmen en fotograferen. Ik in mijn onschuld alleen de boom filmen dus er staat niets van de ambasade op. Paniek bij de bewaking, of ik het van mijn camera wilde wissen. Heb net gedaan alsof omdat ik bang was dat ik de hele vakantiefilm zou wissen. Dus als het goed is staat de boom op de film. Moeten we daar maar een beeldje als foto van trekken.

Naar de Mall of Asia geweest, ons weer laten brengen door het hotel, en daar rondgestruind. Wat een groot ding is dat zeg, drie aparte gebouwen, elk met twee verdiepingen. Leuke winkeltjes, de gebruikelijke winkeltjes en veel eetstalletjes en restaurantjes. Er wordt wat afgegeten daar door de fp’s. En nagoenoeg geen niet Azioaat gezien in de drie uur dat we er rondgewandeld hebben. Van electronicazaak tot harsbehandelingen, van supermarkt tot kledingzaak, alles is er wel te vinden.

Er was ook een vuurwerkwedstrijd tussen China en Frankrijk. Zou om zeven uur beginnen maar nadat we er om kwart voor zeven op de trappen zaten, tussen alle etende fp’s, en er om 19:25 uur nog niets gebeurde maar weggegaan. De plek waar we zaten was ook niet ideaal om het goed te zien.  

Day 40 Manila (25 februari)

Posted on February 25, 2011 at 1:15 PM

 

Vandaag op de fiets naar Manilla. Trijnie had erge hoofdpijn maar wilde het toch proberen. Gelukkig ging het wel en vonden we na wat omzwervingen het Midas hotel. Ja want omzwervingen hebben we deels door verkeerde info bij het naar de weg vragen en deels door eigen stomme schuld, gemaakt vandaag.

Gisteravond hadden we aan een een jongen van de bediening gevraagd welke weg we het beste konden volgen naar de wijk Pasig in Manila. Als we deze wijk doorfietsen langs de rivier de Pasig komen we aardig in de buurt van de plek waar we een hotel willen zoeken. Toen we vanmorgen gingen ontbijten kregen we via een collega van hem een getekend kaartje met de weg naar Pasig. Het was een uitgebreid kaartje waarop we de goede weg wel zouden moeten kunnen volgen, zeer attent.

We moesten eerst door allerlei tussendoor weggetjes van het hotel naar de National Road. Op de National Road eerst een stuk klimmen, waar Trijnie het door haar hoofdpijn zeer zwaar mee had. En toen het kaartje volgend kwamen we op de goede weg naar Pasig. In Tay Tay bij een seven-eleven wat te eten en drinken gekocht. Daar stond een groepje jongens door het raam naar onze verrichtingen binnen te kijken. Trijnie heeft voor ze een rol koekjes gekocht die ze met elkaar deelden. Ze vonden het zichtbaar lekker.

Verder ging het weer en al snel kwamen we in de wijk Pasig en bij een rivier. Trijnie heeft gevraagd welke rivier dat was en er werd Pasig geantwoord. Dus we zitten goed. Verder op het kaartje in de Lonely Planet gefietst. Ze twijfelde na een tijdje of dit wel goed kwam. Weer gevraagd, bleek het een andere rivier te zijn, we reden dus verkeerd. Rivier overgestoken en in de richting van de wolkenkrabbers gefietst. Onderweg gevraagd naar de Roxas Boulevard, want aan die lange weg ligt het hotel dat we willen hebben. “straight ahead” was het antwoord. Dus wij fietsen en fietsen. Af en toe weer gevraagd ja hoor straight ahead werd steeds gezegd. Er leek geen eind aan te komen. Nu is Manila een giga stad met zo’n elf miljoen inwoners  dus je kunt je voorstellen dat we niet zo gauw de Roxas Boulevard zouden bereiken. Maar toch nog maar eens gevraagd. Nu zei Trijnie, haar hoofdpijn was wat afgezakt en had ze een helder moment, erbij dat we naar de Mall of Asia wilden bij de Roxas Boulevard. En ja hoor de acht kilo die we tot nu toe gefietst hadden naar de Boulevard konden we weer terugfietsen. En het fietste al zo beroerd in de hitte en de zesbaans weg. Dus maar weer terug.

Om een lang verhaal kort te maken, we hebben al met al zo’n dertig kilo door de stad gefietst terwijl we het met tien kilo hadden moeten kunnen doen.

Eerst gekeken of ze een kamer hadden in het Heritage hotel, maar daar waren de kamers duurder als in het Midas hotel waar we al eerder geslapen hadden. Dus we hebben voor de komende zes nachten in het Midas Hotel geboekt.

Het fietsen zit er nu op, we hebben bijna 1200 kilo gefietst door het prachtige land hier. En nu de komende 6 dagen de stad Manila verkennen en de bezienswaardigheden bezoeken.

Day 39 Cardona (24 februari)

Posted on February 25, 2011 at 1:14 PM

 

Vanmorgen op tijd op om richting Manila te gaan. We willen nu langs de andere kant van Laguna de Bay, het meer, fietsen. Zal wel klimmen worden maar het zijn de laatste kilo’s van de vakantie dus een beetje afzien moet kunnen.

Het weer was bewolkt en de zon piepte er af en toe doorheen. De guard van het resort vroeg waar we naar toe gingen. Naar Manila antwoorden we. “ maar dat is veel te ver, er rijden toch ook bussen”: was zijn fp logica. Waarom fietsen als er ook bussen rijden. Ja een vraag die ons meer gesteld is. Maar we vinden fietsen de mogelijkheid om het land en zijn mensen te leren kennen. Natuurlijk zouden we backpackend veel meer bezienswaardigheden kunnen zien en een groter gebied bestrijken. Maar fietsen heeft als voordeel dat je dat wat je onderweg ziet beter in je op neemt, leukere contacten hebt en meer van het dagelijks leven ziet. Dat hebben we de guard maar niet allemaal proberen te vertellen.

De eerste twintig kilo gingen op een pittig hellinkje, bijna vanzelf. De temperatuur is goed, de weg waar we op fietsen oke en de dorpjes waar we doorheen komen leuk.

Aan de linkerhand af en toe een glimp van het meer. Een houtbewerker was bezig een beeldje uit te kappen. Eerst in een groffe vorm, die hij naast zich had liggen, daarna snijdt hij het beeld verder uit tot een mooi mannenfiguur. Een apostel moet het worden geloof ik. Over het grof uitbeitelen van een beeld als deze doet hij een dag. Met het fijne werk heeft hij dan nog een week nodig. Mooi om een handwerksman zo bezig te zien.

Maar ja we wisten het al maar als je dan de bergen voor je ziet verschijnen en steeds dichterbij ziet komen met elke pedaaltrap dan is het wel even slikken. Daar begint hij dan de eerste en enige beklimming van vandaag over, wat toen we boven waren, zeven kilo was. Steeds hoger ging het met prachtige uitzichten op het meer. Aan de rand van het meer kleine dorpjes maar geen doorlopende weg, dit is de enige die we nemen kunnen. Op het meer grote in vierkanten gezette netten waarbinnen vis gekweekt wordt. Er varen bootjes en mensen zijn bezig de vis binnen te halen voor de verkoop in Manila. Verder omhoog. Een prachtige dikke veelstammige en met luchtwortels getooide boom staat langs de stijgende weg. Trijnie een foto nemen, het zou leuk zijn als jij er langs fietst. Dus ik eerst een stukje verder klimmen, draaien, stukje afdalen, op de foto komen, draaien en weer klimmen. Maar ja voor mijn schatje doe ik bijna alles.

Langs de weg veel bamboe huisjes, waar de mensen spulletjes, vaak fruit, verkopen en ook met hun gezinnetje in wonen. Er worden doeken, oude platen, karton, oude stukken golfplaat gebruikt als muur en of dak. De armoede aan deze kant van het meer lijkt groter dan aan de overkant. Plek om de was te drogen vinden ze hier op de vangrail in de zon. Dat werkt goed, als wij natte kleren hebben die dan  in de middagzon hangen dan is het in een uurtje kurkdroog.

Er worden hier ook meer paarden gebruikt om dingen op te vervoeren. Hebben we elders in de Fp nauwelijks gezien. Maar hier staan ze aan een touw langs de weg of worden bepakt met zakken houtskool om die naar beneden te brengen.

Boven op de top van de beklimming de inwendige mens versterkt met instant noedels, kwarteleieren en frisdrank. Ook de watervoorraad aangevuld want we hadden de eerste 1.5 liter per persoon al weer bijna op. De zaak werd gerund door twee meisjes van een jaar of vijftien. Ze gingen niet naar school omdat daar geen geld meer voor was. Dus nu zaten ze zeven dagen in de week in hun stalletjes drinken en eten te verkopen aan de passanten. Ze hadden een goed plek uitgekozen want het uitzicht op dit punt is magnefiek. Je kunt hier over het gehele meer kijken en er stopte regelmatig bussen met toeristen, vaak Koreanen, Japanners of Chinezen, waar ze wel wat aan konden slijten. Er kwamen zelden fietsende toeristen was hun antwoord op onze vraag of er meer fietsers langs kwamen.

De afdaling ging als een speer, we moesten steeds in de remmen knijpen maar toch liep de snelheid op naar de 49.6 kilo per uur. We koelen heerlijk af tijdens de afdaling, in de schaduw verscheen er door de rijwind zelfs kippenvel op mijn armen bij die snelheid.

We zijn tenslotte beland in Kabula Bay, een resort op hoogte in het dorpje Cardona. Het was even klimmen maar vanaf het balkon hebben we een prachtig uitzicht over het meer. Onze kamer heeft twee stapelbedden. We slapen beide op ons eigen stapelbed, dus beneden en dit keer heeft Trijnie een tweepersoons plekje. Bij het resort een kinderzwembad, een diep zwembad en een whirlpool. De laatste werd aan gedaan toen wij er in gingen zitten. De spieren werden door het water heerlijk gemasseerd.

Morgen de laatste fietsdag. Dan willen we in Manila een hotel voor de rest van de vakantie vinden en de stad verkennen. Het zal wel een drukke fietsdag worden morgen. Eerst nog wat heuvels en daarna het drukke verkeer naar de Roxas Boulevard bij het oude centrum van de stad.

Day 38 Pagsanjan (23 februari)

Posted on February 23, 2011 at 3:50 PM

 

Vanmorgen om 08:00 uur kwam de kano voorvaren. Zwemvest aan, helm op, instappen in het wankele bootje en het eerste deel voortgetrokken door een kano met motor aandrijving. Gisteren hebben we vanaf ons balkonnetje naar de passerende bootjes gekeken en de Koreanen met helm op en zwemvest aan. Ik hoor het Trijnie nog zeggen: “zo ga ik niet in de kano zitten, dan zit ik voor gek”. Dus daar zat ze dan, met helm op en zwemvest aan. Ze vond het maar niks maar het is verplicht wordt hier gezegd. De reden dat we dit dragen moeten heeft te maken de verzekering in verband met vallende stenen van de rotswanden waar we tussen door gaan varen.

Nou betwijfel ik dat want:

Je moet voor beide apart een klein bedrag betalen, dus niet dragen is inkomsten verlies voor de verhuurder.

De bootsmannen dragen ook niets.

De voorste bootsman maakte tot tevredenheid van Trijnie schitterende foto’s van haar met helm en zwemvest. Toegegeven het lijkt niet alles bij haar. Bij mij wel want alles staat mij goed. Of niet?

Dus daar bereikten we de eerste van de zestien stroomversnellingen. We waren inmiddels losgekoppeld van de motorkano dus het ging nu gebeuren. Na het passeren van de eerste stroomversnellingen begon het zuchten en puffen net als negentien jaar geleden. Ze lieten duidelijk merken hoe zwaar het wel niet was in de hoop dat we dat rijkelijk zouden vergoeden aan het eind van de trip. Van de eerste stroomversnellingen waren trouwens een soort baan gemaakt van stenen die aan weerszijde waren opgeteld. Het echte werk begon bij de vierde stroomversnelling, de bootsmannen gingen de boot uit en sleepte ons springend van rotsblok naar rotsblok tegen de waren stroom in. En het gepuf en gezucht hield natuurlijk aan.

De omgeving is schitterend. Rotswanden aan beide kanten, vegitatie in allerlei kleuren groen, luchtwortels die van de bomen naar beneden hangen, verschillende tinten rotsen en de lucht zo’n meter of vijfentwintig boven ons.

We bereikten een stopplaats waar we de kano uit konden. Heerlijk even de benen en de rug strekken. Ik vind het maar niks in zo’n smalle kano met mijn ‘gespierde’ lichaam. Ik zit er niet flexibel in dus ik geef niet mee maar werk tegen. Daarnaast kwam er regelmatig een sloot water de boot binnen zodat we al gauw een natte kont hadden. Natuurlijk kwamen ze aan met kip aan een spies en blikjes cola. Zelf wilden we niets maar de bootsmannen lusten wel wat. Dat we ze de kip en cola even later weer in zagen leveren bij de verkoper geeft maar weer aan dat hetzelfde blikje cola en de kipspies misschien wel twintig keer verkocht wordt. Misschien was de kip zelfs van plastic. Maar dat zijn weer verdiensten voor de bootsmannen en de verkoper natuurlijk. Ook hier werden tegen een kleine vergoeding weer foto’s van ons samen genomen. Leuk om zo samen op de digitale plaat te worden vastgelegd, gebeurt niet zo vaak.

Verder gaat het weer. Na de zestiende stroomversnelling waren we er, de bocht nog even om en daar was hij dan, de waterval waar het allemaal om begonnen was. We vinden hem beide kleiner als in onze gedachte van negentien jaar geleden, ook het meertje ervoor was kleiner in onze ogen.

Trijnie uit de kleren (ze hield een bikinitopje, fietsbroek, zwemvest, douchekapje en helm dus de foto’s staan gewoon op het net) en het vlot op om achter de waterval te worden getrokken. Ze zat alleen op het vlot en werd voorgetrokken door twee gespierde knullen. Daar ging ze onder de waterval door en verdween erachter. Eeven later kwam ze weer te voorschijn en als een verzopen katje kwam ze even later weer aan wal. Na nog wat te hebben rondgekeken weer terug met de boot. Dit ging makkelijker dan de heen weg, we schoten door de meeste stroomversnellingen heen. En ja hoor onderweg kwamen we ze tegen, de eerste toeristen en weet je wat? Ze droegen geen helm en geen zwemvest. Trijnie keek me veelbetekend aan :”heb ik de hele weg voor gek gezeten voor niets. En dan al die foto’s die van ons genomen zijn. Hopelijk zijn ze allemaal mislukt”. Mijn opmerking was:”gelukkig hebben we de foto’s nog en je zet ze wel op het net”. Dus kijk maar of ze naar me geluisterd heeft.

Bij de koffie vertelde de verhuurder dan in 2004 een koreaanse toerist een steen op zijn hoofd gekregen heeft en hij ter plaatse is overleden. Sinds die tijd is helm en zwemvest verplicht in dit resort. Arme bootsmannen.

Het is vandaag weer bewolkt weer, op zich een lekker temperatuurtje. Geen spatjes regen gehad en af en toe een zonnetje.

In het roodachtige gebouw wat op een van de foto’s staat is ons balkon te zien, met riverview dus. Lekker om het balkon te zitten lezen en puzzelen. Een fp is bezig geweest een steigertje te bouwen van bamboe om zijn vlot waarop hij zit te vissen aan te leggen. Hij is nu de was op aan het doen.

Een bezoekje gebracht aan een dorpje, Magdapio, aan de andere kant van de rivier. Via een wiebelige brug het dorpje ingelopen en via een smal betonnen pad eens rond gekeken. Alle mensen vragen wat we aan het doen zijn, wandelen antwoorden we dan. Een groepje jongeren is bingo aan het spelen. Bingokaarten, wat stukjes hout en een fles waar de schijfjes met getallen in zitten. Fles schudden, nummer eruit halen, nummer roepen en blokjes hout op het betreffende getal op de kaarten leggen. Er wordt om geld gespeeld. Verderop zit een vrouw hout te hakken om op te koken. Kinderen geven ons bij het passeren een high five en een cactus is gedecoreerd met lege eieren.

Water gekocht bij de seven-eleven zodat we morgen met gevulde bidons richting Manila kunnen fietsen. Het schijnt een kilo of honderd hier vandaan te zijn en we rijden langs de andere kant van het meer. Zullen we wel in twee dagen doen. En dan een middenklasse hotel zoeken aan de Marina Bay van waaruit we de stad kunnen gaan ontdekken.

Day 37 Pagsanjan (22 februari)

Posted on February 22, 2011 at 11:58 AM

 

Vanmorgen na een zelf gekocht onbijt van granenrepen en flesjes jus d’orange op pad. Het is bewolkt en spettert af en toe een beetje. Het eerste stuk was weer druk, laverend door het verkeer dat vooral in het centrum van een plaats vaak stil staat en uitlaatgassen happend kwamen we toch lekker vooruit. We gingen op die plekken sneller dan het overige verkeer omdat we steeds gaatjes vonden om verder te gaan. Toen ik tussen een Jeepney en een tri-cycle door ging voelde ik dat ik de tri-cycle aantikte maar had verder niets in de gaten. Ik hoorde Trijnie achter me mijn naam roepen, wat bleek mijn ortlieb fietstas lag op het wegdek. Hij was losgeschoten toen ik de tri-cycle raakte. Trijnie werd er ook op gewezen door omstanders dat ik mijn tas verloren was. Midden op de rijbaan van de fiets, Trijnie kwam met de tas, weer terughangen en verder fietsen. De rest van de dag steeds gekeken of mijn fietstasen er nog aan hingen, vooral als Trijnie voor mij fietste. Een bakkie koffie gedronken bij een Jolibee nu werden we echt wakker.

In Los Banos raakte ik mijn Trijnie kwijt. Het was een drukke een richtingsverkeersweg in het centrum. Ik bleef aan de rechterkant fietsen en Trijnie sorteerde alvast voor omdat we linksaf moesten. Trijnie ging sneller vooruit dan ik, wat ik weer niet in de gaten had. Dus toen ik de weg links genomen had stopte ik om op Trijnie te wachten. Maar die kwam niet. Ik van de fiets af en een stukje de straat ingelopen nergens geen Trijnie. Ik maakte me best wel ongerust, een ongelukje zit immers in een klein hoekje. Maar ik zag geen consternatie in de straat dus er zal wel niets gebeurd zijn dacht ik nog. Staat Trijnie 200 meter verderop naar me te zwaaien. Ze was vlot door het verkeer gegaan, had mij ingehaald zonder dat ik het gezien had en stond daar doodleuk op mij te wachten. Ik was wel opgelucht dat ik haar zag.

We zijn een aantal keren ongebruikte spoorrails overgestoken. In Los Banos werd de rails gebruikt voor transport van mensen naar San Pablo. Op zelfgemaakte onderstellen stond een bankje waarmee mannen de personen van en naar het dorp brachten. Leuk bedacht maar geen gebruik van gemaakt, want we hoeven die kant niet op. Twee mannen wilde op de foto, gingen poseren en wilden na de klik de foto zien. Ze vroegen of we hem in een magazine gingen plaatsen, wat we ontkenden. Ze vonden dat jammer.

Aan onze rechterhand verschijnen de bergen. We zullen niet veel hoeven te klimmen volgens de kaart. Maar de watervallen komen nu eenmaal van een hogere plek, dus dat er bergen zijn is op zich niet vreemd.

In Simbahan een oude kerk bekeken. Gebouwd in 1571 was deze kerk van binnen zeer eenvoudig. Er werd hard gewerkt aan de renovatie door twee bouwvakkers. In de kerk opvallend weinig beelden en opsmuk. Wel kwamen er uit de muur hier en daar een boompje en waren er veel planten die er op groeien.

Langs de weg veel tuincentrumpjes waar naast allerlei planten ook beelden verkocht werden. Elk tuincentrum had zijn eigen naam en gedurende vijf kilo waren ze te zien aan beide zijden van de weg.

Torro Torro gegeten bij Gi, de vrouw in het bruine truitje op de foto, een eettentje langs de weg in Pila. De eigenaresse heet Gi en ze sprak een beetje Nederlands. Ze was jaren in Putten bij een vrouw in dienst geweest en toen die overleed moest ze terug naar de Fp omdat ze geen vergunning kon krijgen te blijven werken. Was leuk om met haar in het Nederlands te praten en haar eten was ook nog eens lekker.

Toen we in de buurt van Pagsanjan waren, een plaatsje waar van uit je de watervallen kunt bezoeken, begonnen mensen ons aan te houden en naast ons te rijden. Ze wilden ons een hotel aansmeren en tickets voor een bezoek aan de watervallen. We negeerden ze en als ze naast ons bleven rijden keken we met onze gemeenste blik hun kant op en dan dropen ze af.

We zijn in 1993 ook naar de watervallen geweest met een trip vanuit Manilla. Nu wilden we het vanuit een hotel of resort regelen. Langs de weg was een burootje van de plaatselijke VVV. Daar gestopt en een oude man hielp ons aan een adres van een goed resort. We schreven onze namen in zijn register waarin hij trots bladerde en ons andere Nederlanders, maar ook Koreanen, Chinezen enz. aanwees.

We rijden door de oude poort het plaatsje Pagsanjan binnen. Een klein plaatsje wat helemaal lijkt te leven van de tours naar de gelijknamige watervallen.

We zijn tenslotte in het Pagsanjan Falls Lodge & Summer Resort., net buiten het plaatsje Pagsanjan, terecht gekomen, hebben een kamer die uitkijkt op de rivier en morgen gaan we van hieruit naar de watervallen. Er is een langerekt kronkelig zwembad. De fietsen staan naast de kamer, wat wel een gesleep was want we moesten diverse trappen op en af om bij de kamer te komen. Maar we zijn er en dat is het belangrijkste. Er staat een fris windje, het is nog steeds bewolkt met af en toe een spettertje. Zwemmen wordt vandaag niet, doen we morgenmiddag na de watervallen wel weer.

Een hapje gegeten terwijl er een man met gitaar en twee zangeressen bij de tafeltjes langs kwamen. Ze zongen Fp en engelse liedjes, klonk goed.

Terwijl we op het balkonnetje zitten te lezen is een man aan het vissen. Hij zit op een bamboe vlotje, een bamboe stok met alleen een haakje is zijn visgerei. Dus niks geen dobber, niks geen plonzen van de ballen voer die in Nederland in kilo’s het water in gaan en niks geen speciaal aas. Hij vist met rijst dat hij aan zijn haakje doet nadat hij het nat gemaakt heeft in zijn mond. Hij vangt twee kleine visjes, die zal hij vanavond wel oppeuzelen denken we.

Trijnie heeft haar onderbenen en voeten een massagebeurt laten geven. Ook haar nagels werden er bij verzorgd. En dat voor 150 Piso, nog geen drie euro. Ze is weer jong en fruitig in de benen.

Nog even het dorp in gelopen. Een oude kerk met een liggende Christus in een glazen kist bezocht. Ook hier verder weinig versieringen. Een tweetal brandweerauto’s een hele oude en een gloed nieuwe staan geparkeerd op het plein voor de brandweerkazerne. Dus ze zijn hier op brand voorbereid.

Er waren jongeren aan het basketballen, ze waren nat van het zweet, dat zien we niet zo vaak van fp’s. Verder op waren kinderen aan het voetballen met een lekke bal en een jongen was aan het tollen op de ouderwetse manier. Touw om de lange taast en onderkant van de tol wikkelen en de tol dan met een gooi op de grond laten draaien. Leuk om die oude “sport”, wat ik zelf vroeger ook wel gedaan heb hier te zien.

Day 36 Cabuyao (21 februari)

Posted on February 22, 2011 at 11:54 AM

 

Vanmorgen voor ons doen luxe ontbeten. Naast broodbeleg als verschillende soorten jam, honing, kaas en vleeswaren waren er ook yoghurt toetjes. Nu een keer geen ontbijt met gebakken eieren en uitgebakken bacon. Dat was al weer een week of 4 geleden dat we “normaal” konden ontbijten. Aan de kamerdeur hing een engelse courant in een stoffen tasje. Al met al een luxe verblijf gehad. Zal de komende week wel weer anders zijn.

Het was een drukte van jewelste om Manilla uit te komen met al zijn kleinere plaatsen die opgeslokt zijn door de hoofdstad en net zo druk zijn als Manilla zelf. Aan deze kant van Manilla geen sloppenwijken maar wel veel uitlaatgassen van vooral de Jeepneys, we kregen er hoofdpijn van. Mede omdat we geconcentreerd moesten fietsen, lettend op stoppende Jeepneys en aan de verkeerde klant van de weg rijdende fietsers.

Trijnie is bij de Pinatubo onder haar voet geprikt door een niet geidentifeerd beest. Ze had er geen last van tot gisteravond, toen begon het opeens erg te jeuken. Onder haar voet zit een klein speldeprikje en verder is het niet dik of zo. Toen we drinken met ijsklontjes kregen onderweg heeft ze in het restaurant met een ijsblokje de plek gekoeld. Zat mevrouw met een ijsblokje onder haar voet te wrijven wat wel verlichting gaf maar natuurlijk geen gezicht was. Maar ja, je bent creatief of niet. Gelukkig nam gedurende het fietsen de jeuk wel af.

Zodra we mogelijkheid hadden van de drukke weg afgegaan om een minder drukke weg te vinden. De eerste poging mislukte, moesten weer een stuk terug fietsen, maar de tweede poging was een succes. We reden nu door Muntinlupa en zagen de oever van het meer Luguna de Bay af en toe tussen de huizen. Er mochten hier geen auto’s rijden, een verademing. Op dit stuk maakten we onze 1000ste kilo van deze vakantie vol.

We moesten een stuk verderop toch weer de grotere weg pakken en daarop krummelden we naar onze overnachtingsplaats op een industrieterrein in Cabuyao. Nu denk je vast een industrieterrein, ja Dona Yuana Garden Resort is daarop gevestigd, heeft redelijke kamers en vooral een zwembad. Dus nadat Trijnie de kamer geinspecteerd en goedbevonden had zouden we gelijk het water in duiken zij het niet dat ze hier geen ontbijt serveren. Dus ben ik gelijk rechtsomkeer gegaan om bij een seven-eleven (een supermarktje die van zeven tot elf open is) boodschappen te doen. Er moest water komen en een basis voor het ontbijt. Dus na enig gezoek, drie kilo fietsen en het gelukkig weer terug kunnen vinden van Trijnie een fietstas vol drinken en voor het ontbijt pindarepen en cakejes. We redden het morgenvroeg wel weer.

Toen gauw de zwembroek aan en in het zwembad verkoeling gezocht, want de zon bakte er weer behoorlijk op. Er kwam een groep meisjes van rond de elf jaar zwemmen die een praatje met ons kwamen maken. De gebruikelijke uitwisseling van voornamen en land van herkomst vonden plaats. Ze hadden drinken en chips meegekregen van huis en ze vroegen of wij ook wat wilden. Hier maar geen gebruik van gemaakt laat ze er maar lekker zelf van eten.

Inmiddels zaten we op het bankje voor onze kamer, op de begande grond bij het zwembad, te lezen en af en toe kwamen de meisjes even een praatje maken. We waren zo goed als opgedroogd, hadden een houten kont van op het ijzeren bankje zitten dus we hebben ons omgekleed en lagen op bed even televisie te kijken. Verschenen er vier hoofden voor het kamerraam en werd er even later geklopt. Ze kwamen zeggen dat ze weg gingen en het leuk hadden gevonden met ons te praten. Daarna verdwenen ze weer.

Omdat er ook geen warm eten te krijgen was in ons resort het stadje Cabuyao in gefietst om wat te eten. Dit betekend vroeger eten dan normaal omdat we liever niet in het donker in de drukte willen fietsen. Mede omdat lang niet alle voertuigen licht dragen tijdens het rijden en je minder goed de kuilen en andere oneffenheden ziet in het donker. Maar onze buikjes zijn weer gevuld en we waren voor het donker weer op de kamer.

Day 35 Manila (20 februari)

Posted on February 20, 2011 at 1:32 PM

 

Vanmorgen, na een nacht waarin we in  bed steeds na elkaar toerolden door het zachte matras waarop we een kussen tussen ons inlegden, weer op de fiets richting Manilla.

We gaan via Bucalan dus weg van de oude snelweg en meer een binnendoorweg waardoor het fietsen leuker en meer rust geeft. Dit alles ter voorbereiding op de tocht door Manilla wat door de drukte wel vermoeiend zal zijn.

Het was prettig fietsen zo door de plaatsjes heen. Afwisselend rustig en zeer druk, vooral door de smalle weg regelmatig in de handremmen moeten knijpen voor de passagier in- en uitlatende Jeepneys.Ook waren er zeer slechte stukken wegdek, naast zand ook stukken met dikke kiezelstenen. We waren al vrij vlot hongerig dus om 10:00 uur zaten we aan de Sissling pork en Subsouy met flesjes sinas. Het smaakte ondanks het vroege uur goed. We fietsen onder de poort van Bulakan waar we dachten dat Teddy woont, maar dat bleek toch ergens anders te zijn, nog een eind weg. De verwarring bij ons is ontstaan omdat we nu in de provincie Bulakan fietsen en dit in zijn adres staat. Maar kijken of we in de laatste week van de vakantie in Manilla hem kunnen vinden.

We passeerden visvijvers waar vis in gekweekt werd en konden we nu wel de vissende Ibissen voor jullie vastleggen en  kwamen over bruggen met soms stinkende rivier waar vissersboten geparkeerd lagen. Het leek wel of het open riolen waren zo stonken ze., zouden het ook best kunnen zijn trouwens. We zijn nu vlak bij de kust dus de rivieren stromen de zee in en de vissersboten zullen wel op zee gaan vissen.

Er stonden langs de rivieren veel krotwoningen, houten hutten deels boven de rivier en deels op de oever. Het ziet er erg armoedig uit maar is nog mooi bij dat wat we later in Manilla zullen zien.

In een dorpje na Bulakan was een soort processie of optocht aan de gang. Op karren werden beelden van heiligen rondgereden, twee fanfarebands en daartussen dansende vrouwen maakte de stoet kompleet. Op het punt waar wij stonden keerden de stoet op de weg voor de terugweg het dorp weer in.

De weg vragen want we willen langs de kust, Marina Bay en het Rizal park, de weg door Manilla volgen. Toen we Manilla binnen reden moesten we rechts aanhouden en al snel zagen we de Chineze zee in de verte. We reden over een brede weg met aan weerzijde smerige krotten en woonwijken. Een rij flats van zeven woonlagen, smalle straatjes met alleen maar gore, smerige, uitzichtloze woonsituaties. Onvoorstelbaar dat mensen zo wonen moeten en kunnen. Triest de kleine kinderen, half ontkleed in lompen die aan het spelen zijn met afval. In een afvalverwerkingsdepot, een complex van vier hallen langs de weg, werd bevoorraad door afvalwagens. Mensen waren druk bezig afval te scheiden.

In 1993 zijn we ook in Manilla geweest maar hebben we dit niet gezien. Toen waren we natuurlijk ook nog zeer onervaren in het onszelf verplaatsen, het was onze eerste vakantie in Azie, dus hebben we veel in en rondom het gebied van ons hotel rondgelopen. Ons hotel lag toen vlak bij de Marina bay en het Rizal park dus toen we de sloppenwijk achter ons gelaten hadden en de brug naar de wolkenkrabbers overstaken reden we even later over bekend terrein. Het Rizal park herkenden we nog, maar de boulevard van de Marina Bay was erg veranderd. Wel zagen we de kenmerkende bomen met de luchtwortels die we toen ook vastgelegd hebben. Trijnie heeft er zelfs een schilderij van gemaakt zo mooi zijn die bomen. Sommige zijn hol en ze werden toendertijd ook wel bewoont door mensen. Hun hele hebben en houden tussen de luchtwortels in de holte van de boom.

We hebben de Roxas Boulevard nog een best stuk gevolgd zodat we een heel eind van Manilla al doorgekruist zijn. Want we willen aan de andere kant van Manilla naar het Laguna Bay, een meer waaraan de Pagsanja watervallen liggen. Dat meer willen we rond fietsen zodat we volgende week zaterdag of zondag weer in Manilla komen voor de laatste week van de vakantie.

We hebben onderdak gevonden in  het luxe Midas Hotel, decadent maar zeer mooi. We kwamen er aan bezweet en vuil terwijl er vrouwen in lange jurken in de hal paradeerden. Maar er werd vriendelijk gereageerd door de bediening, we kregen koel water, de fietsen werden in de opslag in het hotel geparkeerd en de kamer is zeer compleet met een joekel van een televisie. Na het uitwasemen eerst maar eens gaan douchen, haren wassen en weer droogfohnen. Wat een bagger kwam daar vanaf zeg. We voelen ons weer fris en fruitig, de  vermoeidheid van de fietstocht is met het water het putje in gestroomd.     

We wilden in de omgeving gaan wandelen maar vanuit het hotel konden we ook gratis met de auto naar de Mall of Asia gebracht worden. Deze mall schijnt de grootste van Azie te zijn en je kunt er een dag rondbrengen zonder alles gezien te hebben. Dus wij in een super de luxe slee  naar de mall. En inderdaad nadat we daar vijf minuten hadden rondgelopen wisten we al niet meer waar we waren. Echt een super groot gebouw. Tot onze verbazing kunnen fp’s ook schaatsen want in de mall was een grote kunststof schaatsbaan van 50 bij 20 meter. In de mall verder rondgekeken en we komen hier in onze laatste week vast nog een keer. Wat een giga ding. We hadden afgesproken dat we om half acht weer wilden worden opgehaald en de slee stond te wachten toen we een paar minuten voor tijd bij de ingang kwamen.

Day 34 Malolos (19 februari)

Posted on February 20, 2011 at 1:30 PM

 

Vanmorgen na het uitchecken op de pedalen richting Manilla. De weg leidt langs de 2de stad met de naam San Fernando op het eiland Luzon. Het was druk om straat, ondanks de zaterdagochtend, en we lieten na een kilo of vijf Sodom en Gomorra achter ons. De Arayat vergezelde ons het eerste deel van de tocht aan de linkerkant. De vulkaan, minder bekent als de Pinatubo, is in het vlakke land duidelijk te zien al is hij zo’n 20 kilo bij de weg die we berijden vandaan. Pas toen de weg een bocht naar rechts maakte was hij uit het zicht verdwenen. Op de foto van de vulkaan zie je ook een boom vol met witte vlekjes. Dat zijn Ibissen, een klein soort witte reigerachtige die je hier veel op de landerijen ziet. Ze lopen op de rijstvelden en tussen de karbouwen. We hebben er nog geen op een karbouw zien zitten. Ik wilde een vissende Ibis filmen vanmorgen. Ik stoppen, camera pakken, de weg oversteken en toen ik de camera richtte om hem in het vizier te krijgen vloog hij weg. Mislukt dus. 

We hebben onderweg de fietsen ook maar weer eens schoon laten maken want die zagen er niet meer uit. Naast de gebruikelijke afspoel, sop en wederom afspoelbeurt werden ze nu drooggefohnt wat we nog niet eerder hadden meegemaakt.

De kettingen zitten nog goed in de olie dus daar hoefde ik niets aan te doen. Ik had alleen nog wat wind in de achterbanden willen hebben maar ze hadden daar geen pomp of compressor. Dus onderweg maar even kijken.

In een winkeltje naast waar de fietsen werden schoongemaakt verkocht men rijst. Nu denk je vast wat is daar voor bijzonders aan, dat doen ze toch in meer winkeltjes. Dat klopt maar hier worden de verschillende rijstsoorten in een piramidevorm in de bakken tentoongesteld. Een mooi gezicht, bekijk de foto maar eens. Trijnie heeft de verkoper een compliment gegeven, we hadden dit nog nooit eerder zo gezien. Kunstig om de vorm zo te krijgen en niet met het laatste korreltje op de top leggend, de zaak in laten storten.

Met de schone fietsen weer op pad, kijken hoe lang ze schoon blijven. Onderweg lag er naast een brug voor het verkeer een spoorbrug zonder rails. We hadden het al eerder vermeld het treinspoor is jaren geleden weggehaald, maar dat hij er gelegen heeft bewijst de brug.

We zaten aan de kant van de weg van een versnapering uit onze tassen te genieten in de schaduw toen er een auto stopte. Het raam ging naar beneden en een vrouw vroeg de weg naar een bepaalde plaats. Ze waren verdwaald en wisten niet waar ze naar toe moesten. Wij wisten het natuurlijk ook niet en boden nog aan om samen met hen op onze kaart te kijken, maar dat hoefde niet ze gingen het wel ergens verderop vragen waar een groepje fp’s stonden. Het zal wel te heet geweest zijn om uit de koele auto te komen. Met een: “grappig dat jullie als toeristen wel weten waar julllie zijn en wij verdwaald zijn” nam ze afscheid.

We rijden over de oude weg naar Manilla en willen de binnenweg naar Bulacan zoeken. Misschien kunnen we nog even bij Teddy Domingo langs als we de plek vinden kunnen tenminste. Tot nu toe de afslag nog niet gevonden.

We hebben een slaapplaats gevonden in het Club Royal Restaurant en Hotel langs de weg in de plaats Malolos. Er zijn drie zwembaden dus de verkoeling was snel gevonden. Toen we bij het zwembad zaten te lezen kwam er een missionaris, een engelsman die hier vanaf 1999 werkte, van een genootschap waarbij de sabbat op zaterdag gevierd werd, naar ons toe gelopen. Hij stelde zich voor en er ontspon zich een leuk gesprek. Hij vertelde dat hij eerst negen jaar in Hongkong gewerkt heeft en nu met zijn fp vrouw hier woont en werkt. Hij is tevens de persoon die van de provincie Bulacan weet waar alle engelsen zich bevinden. Bij een calamiteit is hij het aanspreekpunt voor de Engelse ambassade. Er kan zelfs vlak bij de stad een vliegtuig landen voor evacuatie van de mensen die dan weg willen. Als we zin hebben kunnen we bij hen wel komen bijkletsen vandaag.

Na het zwemmen het plaatsje Malolos een deel verkent. Bij de ingang van het resort waar we zitten staat een kooi met een voor ons onbekend soort roofvogel erin. De weg die we net gefietst hebben een stuk afgelopen en de afslag naar Bulagan gevonden. Deze straat een stuk ingelopen omdat hier een oude kerk moest staan, en ja hoor gevonden de Barzoain kerk. De eerste kerk die hier stond was in 1885 afgebrand en een jaar later herbouwd. Er was een kerkdienst aan de gang, waarschijnlijk is het een katholieke kerk gezien het gedragen kruis en de kleding van de dienaren.

We zijn nu op zo’n kilo of vijfentwintig van Manilla af. We willen morgen de stad langs de waterkant passeren zodat we richting Laguna the Bay kunnen, een groot zoetwatermeer, waar we een rondje om heen willen fietsen.

Day 33 Angeles City (18 februari)

Posted on February 18, 2011 at 6:29 AM

 

Vanmorgen om vijf uur opgestaan, het lijkt wel of we ochtenddienst hebben. Eerst maar eens wakker worden met een american breakfast, dit keer met gebakken aardappels bij de toast en eieren, en de onontbeerlijke kop koffie. Om klokslag zes uur stond de jeep voor het hotel. Eerst nog even tanken en vier andere toeristen ophalen en we konden op weg. De vier andere toeristen waren duitsers met wie we al snel in gesprek kwamen. Het klikte en maakte de dag nog plezieriger dan normaal.

Eerst met zijn zessen ruim een uur op weg naar het vertrekpunt van onze trip naar de krater van de Pinotubo. Het was krap maar te doen en de snelheid van de jeep was schat ik rond de 70 kilo per uur. Want de snelheid in de meeste publieke auto’s in de Fp moet je schatten omdat de kilometerteller niet werkt. Of dat bewust gedaan wordt om de toeristen die in de auto zitten niet af te schrikken bij een te hoge snelheid is ons niet duidelijk.

We rijden langs een gedenknaald ter nagedachtenis van de ruim zevenduizend fp’s die in 1942 omgekomen zijn bij de gevechten rondom Angeles. Verder ging het en we kwamen aan bij de ingang van het Pinotuboreservaat. Eerst papieren invullen met naam, leeftijd en nationaliteit, ondertekenen van formulieren waarbij we ons eigen risico vastlegde en toen op stap. Nu in twee jeeps, Trijnie en ik zaten samen in de ene, onze duitse reisgenoten in de andere. Er ging een gids mee die een verbandtrommel in zijn schoudertas had en onder de slagboom door welke bewaakt werd door een militair. Daar ging het dan omhoog naar de krater. We reden eerst over vlakke zandpaden, toen door waterstromen welke uit de bergen komen rondom de vulkaan, toen hoger en hoger schuddend en nat wordend tot onze jeep er mee ophield. Hij trok het de bult niet meer op. Steen achter het achterwiel en uitstappen. Nu was onze jeep een oude rammelkast, met 499.257 kilo op de niet meer werkende teller. De jeep, de kuil waarin hij berg opwaarts in was gestrand uitgeduwt, wat bleek een achterband was zacht. Dus eerst maar verder, terwijl onze bestuurder met de walkietalkie contact had met de bestuurder van de jeep met de duitsers. We reden langs een dorpje van bergbewoners, een tiental hutjes van bamboe en dichtgemaakt met bladeren. Ze zwaaiden naar ons toen we langs kwamen.

De jeep van onze medereizigers stond ons al op te wachten dus overstappen en met de geheel gevulde jeep de bulten over. Het ging er af en toe best wel ruig aan toe maar uiteindelijk kwamen we bij de “parkeerplaats” waar meerdere jeeps stonden. Van daaruit gingen we te voet verder voor een wandeling van een uur.

De rugzak dus op de rug  met ruim twee liter water, wat cakejes, zwemkleding en handdoekjes, een paraplu en de fietsoverhemden (beide eventueel tegen de zon) en de onontbeerlijke rol wc-papier. Mijn rug was binnen de kortste keren drijfnat.

Snel stromende riviertjes oversteken door van steen naar steen te stappen. Omhoog over smalle zandpaadjes, regelmatig klimmend van steen naar steen en uiteindelijk bij een rust plek gekomen waar we samen bij een bord gefotografeerd werden door onze duitse medereizigers. Op het bord staat:       “de weg naar de krater duurt voor jonge mensen 15 minuten, voor mensen van middelbare leeftijd 18 minuten en voor senioren 20 minuten. Hoe lang doe jij er over?”. Nou wij deden er 30 minuten over. Dus we waren als groep hoogbejaard. Maar hebben de makers van het bord ook rekening gehouden met het nemen van foto’s, het filmen en genieten van de trip? We hopen van niet.

Een laatste weg omhoog en daar lag hij voor ons, het meer in de krater van de vulkaan. Maar voor we bij het meer waren eerst nog een stuk af dalen om bij het strandje te komen. Opvallend is dat hier geen enkele eettent gebouwd is en de enige toeristische activiteit bestaat uit het verhuren van roeibootjes.

Na gefilmd te hebben mijn zwemkleren aangedaan en het meer in gegaan. Het water was verrassend warm, zo’n graad of achttien, en vanaf het strandje kon je tot twee meter van de kant staan en daarna was er de peilloze diepte van de krater. Wat rondgezwommen, ik was de enige van onze groep, dus ik had ruimte genoeg. Het was heerlijk om zo even af te koelen, mijn kleren had ik te drogen gelegd over wat struiken, want die waren drijfnat van het zweet. Ze droogden snel en even later was ik weer geheel verfrist gereed voor de terugtocht. Eerst  nog wat meegenomen cakejes opgepeuzeld en daar gingen we weer, dezelfde weg terug naar de jeep. Trijnie maakte nog een schuiver meer bleef gelukkig op de been. Het is inderdaad uitkijken met het losse zand op de soms steile hellingen. We probeerden zoveel mogelijk steun met onze voeten te vinden op de dikkere stenen, maar dat lukt niet altijd. Er heerst een diepe rust, maar ja je weet hoe de mens is, er vloog een militaire helikopter over en een vliegtuigje die je huren kunt om de krater vanuit de lucht te kunnen bekijken. Nog een ander irritatiepunt van menselijk gedrag vonden we de snoeppapiertjes, een leeg flesje, een leeg zakje chips. Het lijkt wel of als de verpakking leeg is deze zwaarder is dan als hij nog vol is en je er dus vanaf moet. Echt jammer, niet dat we veel afval tegenkwamen onderweg maar het gaat om het principe.

Met de jeeps, de lekke band van onze jeep was hersteld en stond ons langs de weg op te wachten, weer terug naar het startpunt waar we een maaltijd kregen. Onderweg liepen bergbewoners de vlakke grond af te zoeken naar wat later bleek lege hulzen van een militaire schietoefening die hier gehouden was. Ze kregen voor de hulzen en het metaal geld waarvan ze weer eten konden kopen.

De maaltijd was rijkelijk zoals je op de foto kunt zien. Een aap keek vanuit een boom naar ons, hij zat wel vast hoor dus het was geen in het wild levend exemplaar. Voldaan weer teruggereden naar het hotel waar we nog een feestelijke stoet passerden.

Een indrukwekkende dag met een lekkere wandeling in een aparte omgeving. Echt genoten vandaag.

Morgen gaan we weer fietsen, we gaan richting Manilla en willen achter Manilla nog rond een meer fietsen. Maar daarover lezen  julllie de komende weken nog wel.

Ik heb nog niets getikt over de kamer die we bewonen in dit hotel. Het is de presidentele suite, met een bankstel, een kingsize bed en een bad waar zelfs ik languit in kan liggen. En hij is zo groot dat we achter elkaar aan kunnen rennen. En hij is niets duurder dan de andere kamers, maar de enige die ze nog hadden. Wel lekker dus.   

Day 32 Angeles City (17 februari)

Posted on February 17, 2011 at 11:19 AM

 

Vanmorgen eerst op zoek naar de Victoria busterminal voor de bus richting Manilla. Trijnie leidde ons er weer perfect naar toe, het was wel wat klimmen en dalen maar uiteindelijk reden we de terminal binnen. Waar zou ik zijn zonder mijn kaart lezende en richtingsgevoel hebbende wicht.

De bus vertrok om 08:40 uur dus ik had nog even tijd voor een bakkie. Toen de bus er stond werden er allerlei zaken in de bagageruimte geladen, dus we hebben de fietsen maar bij het luik neergezet met de mededeling dat die ook mee moest. De busboy, een chagerijnige knul, zei dat die niet mee konden en dat we een latere bus moesten nemen. Maar we hadden tickets voor deze bus dus hij moest het wel slikken dat de fietsen in de bagegeruimte gingen. Na wat passen en meten konden ze er op elkaar liggend in, met de bagage als buffer tussen de fietsen. Maar hopen dat alles heel blijft.

Het is een luxe bus en de reis ging met twee plaspauzes voorspoedig. De busboy wilde extra geld voor de fietsen, hier tegen in gegaan, ze stonden immers niet in de bus zodat er geen plaatsen verloren gingen. Met enige tegenzin liep hij weg, waarschijnlijk had hij zijn eigen portemonee willen spekken want hij kwam er niet op terug. Bij het kopen van de ticket was het geen probleem dat we de fietsen meenamen in de bagageruimte en had Trijnie begrepen dat er niet voor betaald hoefde te worden. De busboy probeerde het niet nog een keer.

Tijdens de busrit weer mooie vergezichten op de bergen en diepe dalen. Trijnie heeft geprobeerd het een en ander, waaronder een rijstterrasje, vast te leggen uit de rijdende bus. Was best lastig maar het resultaat zien jullie wel op de site.(Trijnie:als de fotoos wat zijn tenminste!)    

We kwamen bij de afslag naar Rosalia, waar we weken geleden afgezet werden na de busreis vanuit Manilla. Die cirkel was dus rond.

Tijdens een busstop naar de wc. Een IHI kost 2 Piso en een een DUMI 3 Piso. We hebben er maar van gemaakt dat een IHI een kleine en een DUMI een grote boodschap is. Waarom het prijsverschil is ons niet duidelijk geworden. Bij de urinoirs hingen twee papiertjes. Op de ene stond dat dit urinoirs waren zonder waterspoeling, was te ruiken, waardoor er 150.000 liter bespaart werd op jaar basis. Een andere sticker liet verschillende kleuren urine zien, van geel/groen tot wit. Door je eigen straaltje te controleren met de kleur op de sticker kon je zien of je voldoende dronk. Ik zat met mijn kleurtje in het midden gebied, dus wel redelijk goed.

Trijnie had toiletten waarbij ze boven iedereen uittorende door de lage muurtjes. Ze keek bijkans boven op het hoofd van de buurvrouwen aan de linker en rechterkant van haar, waarbij ze ook nog eens de deur dicht moest houden want die ging elke keer open en kon niet op slot. Dan hebben we het toch maar makkelijk als man zijnde. Gelukkig redt ze zich onder alle omstandigheden wat ook wel nodig is zo in den vreemde.

De bus weer in en de tweede film werd gestart. Weer een geweldsfilm met veel geschiet, explosie’s en bloed. Daar zijn ze hier gek op, hoe geweldadiger hoe beter lijkt het wel.

Om 13:20 uur draaide de bus de terminal van Dau binnen waar we de bus verlieten. De bagage en de fietsen kwamen ongeschonden uit de bus, ik hoefde alleen de kettingkast en de ketting van Trijnie even goed te doen. Wel vuile vingers die we voor we een hapje gingen eten eerst maar eens gewassen hebben. En toen op zoek naar een hotel in het Sodom en Gomorra van de Filipijnen, Angeles City. Daar waren we met de kids en ome Jacob in 1993 ook al eens geweest. We hadden na onze rondreis door Thailand ook zeven overnachtingscoupons van het Swagmannhotel geregeld voor ons verblijf in de Fp, waar we nadat we in Manilla de Domingo’s ontmoet hadden naar een hotel van die keten met zwembad wilden. En dat was hier in Angeles City. Toen we daar in 1993 aankwamen bleek het zwembad leeg te zijn, er werd onderhoud gepleegd. Dus dat was toen een domper voor ons en de kids. Natuurlijk zijn we nu ook eerst bij het betreffende Swagmannhotel gaan kijken.. Maar het hotel was behoorlijk verpauperd en we besloten elders te overnachten. Wel herkenden we het hotel en de bar met zwembad er tegen over. We hebben het voor Sascha maar even vastgelegd.

Angeles City was toen de amerikanen hier nog gestationeerd waren het sexstadje van de Filippijnen. Er waren toen zo’n 100.000 meisjes van lichte zeden. Na het vertrek van de amerikanen werken er nu nog zo’n 10.000 in de toeristensector om het netjes te zeggen. Het valt gelijk op, 95% van de toeristen hier is man, je ziet ze gearmd lopen met de fpse. Ook wordt je hier als man wel heel vriendelijk na geroepen door de dames als je langs ze rijd of loopt. Er zijn allerlei bars met exotische namen die hun doel niet verhullen. Ja het is hier echt een en al sex wat de klok slaat.

Op de fiets verder zoeken, goh wat is het toch warm vergeleken met Baguio, we waren binnen de korste keren nat van het zweet. We zijn uiteindelijk in het America Hotel beland, met een zwembad waar de heren met hun meisje voor dag en nacht aan de pool liggen of aan de bar hangen.

Morgen gaan we op excursie naar de Pinatubo, een vulkaan die in 1991 uitgebarsten is. We vertrekken vroeg, 06:00 uur en zullen de hele dag onder de pannen zijn. Gelukkig is het restaurant hier 24 uur per dag open, zodat we eerst kunnen ontbijten.

Dus vroeg naar bed vanavond.

Day 31 Baguio (16 februari)

Posted on February 16, 2011 at 3:05 PM

 

Eerst een bezoekje gebracht aan een tuincentrum in het park tegenover het hotel. Er waren vele voor ons kamerplanten die hier buiten groeide.  Ook waren er orchideeen in allerlei kleuren en vormen, houten beelden en andere spullen voor in de tuin.

Vanmorgen op stap naar Tam-awan village een nagebouwd native dorp een kilo of zes hier vandaan. Naar de Jeepney terminal en daar de Jeepney naar het dorp genomen. Het is leuk om daar rond te wandelen, nagebouwde native hutjes tegen een bergwand op. Smalle paadjes, glad door het vocht van afgelopen nacht zodat het zo glibberig werd dat Trijnie weer terug ging. Je kon ook in de hutjes overnachten waar wel gebruik van gemaakt werd. Natuurlijk ook verkoop van schilderijen en native spullen. 

Vanuit de Village zijn we naar de Easten Weaving Room een kilo of drie vanuit de Village. Te voet door het hoger gelegen deel van de stad gaand werd ik geraakt door een steentje. Men was langs de kant van de weg onkruid aan het verwijderen en gebruikte hier ook een strimmer bij. Een steentje werd gelanceerd en kwam via een geparkeerde auto tegen mijn bips aan. De man die aan het strimmen was schrok toen ik naar mijn kont greep, waar ik een venijnige prik voelde, ik dacht dat ik door een insect gestoken werd. Toen ik naar hem lachte en mijn duim omhoog stak begon hij opgelucht te lachen.

De tuinen bij de woningen waren soms als terassen aangelegd, er werd meestal groente verbouwd.

In de Weaving Room was men in de kelder stoffen in native patronen aan het weven met voetbediende weefgetouwen.  Allerlei kleuren en designs werden er gemaakt. Natuurlijk was er een winkeltje bij waar stoffen verkocht worden en allerlei andere souvenirs. Erg toeristisch dus.

Later op de middag zijn we nog even de stad ingelopen. De City Market bezocht, waar weer veel van hetzelfde te koop was. Wat inkopen gedaan. Op de terugweg door het park waren ze bezig een deel ervan te versieren voor een bloemenfestival voor volgende week. Ook waren er drie groepen bezig dansen zin te studeren. Zal wel voor de opening zijn.

Morgen gaan we richting de Pinatubo, een in 1991 uitgebarstte vulkaan nabij Angels City. We kijken hoever we met de bus meegaan en gaan dan op de fiets verder richting vulkaan. Maar dat is weer wat voor de komende verslagen.

Day 30 Baguio (15 februari)

Posted on February 15, 2011 at 8:01 AM

 

Gisteren hadden we een deel van de kleren naar de laundry gebracht zodat we weer schone kleren hebben. Als we die vandaag ophalen dan gaat de andere helft er naar toe. Kunnen we weer schoon op pad.

Vanmorgen begonnen met een ontbijt van cornflakes, voor het eerst sinds weken weer melk, en een american breakfast. Toen op stap. We zijn met een jeepney naar de Botanical Garden gereden. We moesten diep gebukt een zitplaatsje vinden tussen de fp’s. Het betalen gebeurt aan de chauffeur terwijl we rijden. Er wordt geld aan je doorgegeven door andere inzittende, wat je weer doorgeeft aan de volgende persoon enz. De chauffeur neemt het geld in ontvangst door zijn hand naar achteren te steken terwijl hij rijdt. De chauffeur blijft hierbij constant op de weg letten, de persoon die betaalt roept waar hij uit wil stappen en al rijdend pakt hij het wisselgeld dat de rij weer terug gaat naar de betreffende persoon. Een ritje van een minuut of twintig naar de BG koste voor ons tweeen 15 Piso, dus omgerekend ongeveer 30 cent.

De BG is eigenlijk een soort park waarin allerlei bloemen, planten en bomen staan. Voor het park stond een groep in native kledij gestoken mannen en vrouwen waarmee je tegen betaling uiteraard, op de foto kunt. De entree is vrij zodat je zo in en uit kunt lopen. Bij de ingang werd er soja met aarbeien verkocht, smaakte goed. Ook hier is geen pad vlak dus veel klimmen en dalen, was wel de moeite van het bezoeken waard. In het park staan ook beelden, er werken kunstenaars (vooral schilders) en bij een van hen hebben we eens in zijn atelier rondgekeken. Hij heet Sultan Mang-osan en had een paar mooie werken hangen. Alles had een fp decor of onderwerp.

Buiten stond een houten plaat waarop native personen geschilderd waren met op de plek van hun hoofd een gat. Ik heb Trijnie met haar hoofd door zo’n gat gefotografeerd, lijkt best leuk, kijk maar eens bij de nieuwe foto’s.

Trijnie werd aangesproken door een oude vrouw van in de tachtig die met haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen op bezoek waren in Baguio. Ze komt oorspronkelijk uit Manilla. Ze wilde perse met Trijnie op de foto, wat haar kleinkinderen eerst niet begrepen waarop ze Trijnie bij haar arm vasthield zodat ze niet weg kon lopen. Ze kneep Trijnie in haar neus en zei dat ze een mooie neus had. Dit had Trijnie van meer vrouwelijke fp’s gehoord, was mij eigenlijk nog niet opgevallen.

Na nog wat gedronken te hebben met de benenwagen naar Mansion, de verblijfplaats van de president van de Fp’s. Een groot wit gebouw, hier zal hij wel naar toe gaan als hij vakantie heeft of het beneden te heet is. Ja want koel is het hier. De kamer van het hotel heeft geen airco, dat is ook niet nodig. Het koelt hier ’s avonds af tot een graad of dertien. Overdag is het zo’n graad op twintig dus echt zweten doen we hier niet.

Tijdens de wandeling van zo’n 5 kilo vooral omhoog, een voorbeeld van het feit gezien dat men zuinig is op de bomen. Er was om een huis een muur gebouwd, en men gaat of om de boom heen met de muur of men stopt met de muur bij de boom en gaat aan de andere kant verder.

Langs de Mansion gelopen richting de Mine View. Hierbij loop je door het Wright Park, een park waar je op een paard kan zitten en rondjes rijden (heb ik maar niet gedaan, ze zijn vast niet gewend een lichaam van 108 kg spieren te dragen) of te paard naar de MV gaan. Na de Torro Torro, waar ik mijn rugzak liet liggen, werd me al roepend nagedragen, verder omhoog. Uiteindelijk bij de MV gekomen en genoten van het uitzicht. Ook hier natuurlijk veel commercie. Je kon je in native klederdracht laten fotograveren, er zaten Sint Bernardhonden waarmee je op de foto kon en natuurlijk de vele stalletjes met dezelfde spullen.

We zijn met de Jeepney weer terug gegaan naar het centrum en zijn van daaruit weer lopend naar het hotel gegaan. Een geslaagde dag met leuke momenten en mooie uitzichten.

Toen we terugkwamen was onze kamer nog niet gecleaned. Wat bleek, we hadden de sleutel niet ingeleverd, en dat is voor hun een teken dat we niet willen dat ze op de kamer komen. Het is voor het eerst tijdens onze reis dat deze regel geld. We wilden de kamer natuurlijk wel gedaan hebben dus we hebben in alle rust eens kunnen kijken hoe ze dat doen. En het gebeurt hier grondig. Al het beddenspul gaat eraf en in de was, het bed wordt opgemaakt met onderlaken, tussenlaken, deken en een bovenlaken waarover dan weer een sprei komt. De bedden worden glad en strak opgemaakt en op de bedden kwamen de frisse handdoeken te liggen, een gevouwen in een bloemvorm de andere in de vorm van een poloshirt. Het bad en de wc worden met een plastic steelpannetje, die je ook voor het mandien gebruiken kunt, helemaal nat en schoon gemaakt. De spiegel wordt met krantenpapier drooggewreven dus die glimt weer als een ekkel. Dan de kastoppervlakken in de kamer nog afnemen met een natte doek, stofzuigen en klaar is Kees.

Hier hebben we voor ons pas geboren neefje, Jarno, een aparte kaart op de bus gedaan. Dus Rene en Mariska als jullie dit lezen over veertien dagen valt er vanuit de Fp iets in de bus bij jullie. We hebben op de website van hun de kleine gezien. Zoals alle kleine babys is het een schatje om te zien.

Nu bereiden we ons voor op de maaltijd, want de inwendige mens moeten we goed onderhouden. Stel je voor dat we zouden afvallen in de vakantie.

Day 29 Baguio (14 februari)

Posted on February 14, 2011 at 1:55 PM

 

Vanmorgen rond een uur of acht op de fiets voor de 10 kilo naar San Fernando. In San Fernando staande gehouden door een fotograaf van Love radio, hij nodigde ons uit voor een concert vanavond in het kader van Valentijnsdag. Dat het vandaag Valentijnsdag is kon ons niet ontgaan. Al een week of drie zie je in winkels kaarten, rozen, hartjes, snoepjes enz. enz. voor Valentijn. Ook in de hotels en retsaurantjes waar we de laatste dagen sliepen of aten was er versiering voor Valentijsdag. Er waren Valentijnsmenu’s, Valentijnsavonden enz. dus het speelt hier echt wel. We herinneren ons nog de Valentijnsdag in 2009 toen we bij vrienden van ons, Jan en Hennie de Vrieze, in Singapore waren. Een aantal gondels van de kabelbaan naar Santosa waren voorzien van een tafeltje en bij kaarslicht zaten verliefde stelletjes in zo’n ambiance te eten terwijl de kabbelbaan zijn rondjes draaide en de mensen bij het passeren van de perrons naar binnen keken.

Terwijl we richting San Fernando fietsten kwam er een man naast Trijnie fietsen die vol bewondering naar onze fietsen keek en vertelde dat hij volgende week een week vakantie had en dan op de fiets naar Bangued ging. Toen hij afdraaide naar zijn bestemming wenste hij ons een fijne en veilige vakantie toe.

We hebben de busterminal gevonden en moeten een half uurtje wachten, dus nog maar even getankt want de busreis duurt ruim 2 uur. Terug bij de busterminal staan praten met een echtpaar dat vragen stelde over onze vakantie, waar we geweest waren en nog naar toe gingen. De bus zou om 09:45 uur langs komen maar het werd 10:10 uur en toen bleek hij vol te zijn. Uitgeweken naar een busstation waar kleinere bussen naar Bagiuo leeg klaar stonden voor vertrek. Het echtpaar waar we mee stonden te praten dachten dat we onze fietsen niet mee konden nemen in zo’n bus. Toen we daar aan kwamen waren de compartementen onderin de bus veel te klein voor onze fietsen, dus als we voor 8 personen betaalden, omgerekend voor 9.20 euro, konden onze fietsen weer op en voor de achterbank in de bus staan. Zo gezegd en zo gedaan. Toevallig kwam het echtpaar ook dezelfde bus in en moesten lachen toen ze onze fietsen zo zagen. De bagage lag in het bagageruim aan de achterzijde van de bus, de klep werd dichtgehouden door een bout zonder moer. Ook lag onze bagage er los in zodat we bij de hobbels dachten hoe ze door de ruimte heen schoven. Maar bij aankomst was alles nog aanwezig en intact.

Na nog wat wachten, de bus moest zo vol mogelijk natuurlijk, gingen we op pad. Waren we al onder de indruk van de stijgingspercentage naar Bangued, nu gingen we hoger en hoger en hoger. Ongelovelijk mooie vergezichten en een steeds lager wordende temperatuur. Er deden steeds meer fp’s een blouse, vest of jasje aan. Ook Trijnie zat aan het einde van de rit met kippenvel op de armen. Echt een stuk koeler hier, zo’n graad of 20 schatten we, en dat is best wel lekker. Bij een top werd het reservewiel van de bus nog opgepompt, maar die hebben we gelukkig niet nodig gehad.

Aangekomen in Baguio zijn we op zoek gegaan naar een hotel. Ook in de stad gaan de wegen op en neer dus het was best nog wel een trap om bij een hotel te komen, waarvan er trouwens vele zijn omdat dit het vakantieoord van Luzon is. Veel fp’s gaan hier naar toe als het beneden te heet is. We zitten in het City Travel Hotel bij het Burnham Park, mooi in het centrum dus.

Het Burnham Park ingegaan. Het was er ontzettend druk met vooral jongeren. Er werden fietsen verheurd met twee stoeltjes ernaast waarop jongen hun vriendin, die een roos of ballon in de handen had, Valentijn, rondreden. Er is een vijver waarop zwanen en roeibootjes rondvoeren. Bij een Super Mall rondgekeken en via een trap met beelden van native people weer naar beneden gelopen. Het gaat hier in de stad allemaal op en neer, maar weinig vlakke stukjes weg te bekennen. Bij een bleoemen tenstoonstelling waren allerlei tuinontwerpen te bewonderen. Er waren kerstrozen, afrikaantjes (tuteltaantjes op zijn Drents), veel prieeltjes en waterpartijtjes, enz. enz. Leuk om de ontwerpen hier te bekijken. Er was ook een markt met allerlei toeristische koopwaren waar we lekkere hapjes gescored hebben. Bij een parkeerplaats van Jeepneys een paar exemplaren op de foto gezet, kunnen jullie een indruk krijgen van wat hier zoal rondrijd.

Toen we terug waren in het hotel eens gekeken hoe we bij de beroemde rijstterrassen hier konden komen. We hebben die in China ook gezien en daar was het zeer indrukwekkend. Wat bleek het kost 200 euro, het is totaal 10 uur reizen wat ons beide te gortig is. Er zijn genoeg andere zaken te bezoeken hier dus daar gaan we de komende dagen aan besteden.

Day 28 San Juan (13 februari)

Posted on February 13, 2011 at 4:14 PM

 

Vanmorgen ontbijt op de kamer om 07:00 uur, we konden wat later vertrekken omdat we niet zover gingen fietsen vandaag, tenminste dat was het plan.

Het was bewolkt weer, onderweg een paar spatjes regen, maar de zon kwam toch af en toe tussen de wolken door piepen. Lekker weer om te fietsen. We wilden in de buurt van Bangar een slaap plek zoeken. Zo was de route naar de plaats waar we de bus naar Baguio zouden pakken.

Onderweg werd er op een veldje dat onderwater stond rijst geplant nadat de aardlaag die onder water stond was losgemaakt met een machine.

Tijdens een pitsstop waar we bananen en tomaten nuttigden staan praten met een verkoper van decoratieve ramen  voor binnen en buiten. Er waren mooi beschilderde ramen voor binnendeuren met vissen of een bamboestruik met vogels. We hadden ze al een aantal keren gezien op de plaatsen waar we overnachten. Er waren ook buitenramen van kunststof die voorzien waren van een patroon en die achter een metalen rasterwerk waren geplakt. Ook verkocht hij een soort luxaflex met horizontale of verticale lamellen als raambedekking. 

Onderweg rubberbloempotten en dito afvalemmers gefotografeerd. Deze worden gemaakt van oude buitenbanden, een soort recycling dus. We kwamen langs een cockpit, nu in het plaatsje Red Sudipan. Trijnie ging op pad om een foto te nemen terwijl ik bij de fietsen bleef. Het was een hele zoektocht voor haar om een goede foto van de cockpit te nemen, dit wilden we graag om jullie te laten zien hoe die er uit ziet en we van de vorige cockpit de foto’s niet op de site kunnen krijgen. Maar deze cockpit was lang zo mooi niet als de eerste die we digitaal vastgelegd hadden. Toch hopen we dat jullie er een beeld van krijgen.

De weg was ons niet onbekend daarom namen we nu in Bangar de afslag direct langs de kust richting Luna. Een rustige weg door een aantal kleine plaatsjes. Omdat we niet wisten wat we tegen zouden komen voor wat betreft eetgelegenheden hebben we torro torro gegeten bij de lokale markt. Daar werd vooral groente verhandeld, waaronder bloemknoppen van kalebassen (zo lijkt het tenminste). Toen ik het eten ging afrekenen moesten we 115 Piso betalen, ik gaf 120. De vrouw wilde me vijf snoepjes teruggeven omdat ze geen kleingeld zei te hebben. Ik accepteerde de snoepjes niet en prompt kwamen er vijf 1 piso munten tevoorschijn. Voor het eerst dat men ons wilde bedotten, naar we weten tenminste, in de afgelopen weken.

Over geld gesproken, de munt hier is de Piso, men zegt Peso, en er zijn munten en briefjes. In het gangbare betaalverkeer zijn er munten van 1, 5 en 10 Piso. Er zijn ook muntjes van 0,25 Piso, maar die worden nagenoeg niet gebruikt. Als een bedrag in de winkel niet op een hele Piso uitkomt wordt dit meestal afgerond op een hele Piso. Zelden krijgen we een muntje kleiner dan 1 Piso terug. Qua biljetten hebben ze hier briefjes van 20, 50, 100, 200, 500 en 1000 Piso. We weten niet of er ook briefjes groter dan 1000 Piso zijn.  

Nadat we dus gegeten hadden de weg naar Luna ingeslagen. Het was lekker fietsen, af en toe vals plat en we konden veel naast elkaar fietsen. In Luna lagen er langs de kant van de weg gesorteerde kiezelstenen op kleur en grote. Deze komen uit de bergen mee met het regenwater, worden gewonnen uit de diverse nu nog droogstaande waterafvoerkanalen die het water uit de bergen naar de zee afvoeren, en worden gebruikt als padverharding maar ook als decoratie in betonnen muurtjes en voor patronen in paden. We kwamen onderweg een aantal resorts tegen, maar geen van alle kwam in aanmerking voor een overnachting. Niet omdat het er slecht was maar of er was geen zwembad of we vonden het te duur. Nu denk je misschien maar je kunt toch ook in de zee zwemmen? Dat klopt, alleen is de onderstroom in de zee zo groot dat het niet plezierig zwemmen is. Dus een zwembad is prettiger.

De omweg langs de kust was veel langer dan verwacht maar we peddelden rustig verder. En weet je waar we uiteindelijk na 72 kilo uitkwamen, in hetzelfde hotel in San Juan als we een dag of 10 eerder geslapen hadden.  Dus niks geen kort stukje fietsen zoals we gepland hadden. Maar dat is ook het avontuurlijke van onze manier van reizen door niet teveel te plannen. Gelukkig kunnen we er beide goed tegen om zo te reizen anders deden we het immers niet.

Dus we zaten na het inchecken, men herkende ons natuurlijk, de fietsen staan weer naast de trap in het hotel en we zijn buren van onze vorige kamer, lekker in het zwembad. Het is er druk, het is immers zondag en een aantal familie’s zoeken zo ook hun verkoeling. Ik heb nog even in de zee gestaan, maar de onderstroom was zo sterk dat ik niet verder ging dan pootje baden.

Day 27 Candon (12 februari)

Posted on February 12, 2011 at 9:51 AM

 

Gisteravond toen we in het hotel naar het restaurant liepen waren de jongens en de kok van de bediening Bibingka aan het eten. Een soort dikke pannekoek, een specialiteit van Abra, wat een beetje griesmeel/vanilleachtig smaakte. Was lekker. Ze vroegen natuurlijk waar we vandaan kwamen, of we kinderen hadden, of we ook een huis in manilla hadden enz. enz. Een leuk gesprek. We kregen over werktijden, 12 uur per dag en verdiensten, 150 piso per dag, wat iemand van de bediening verdient. Geen vetpot vonden ze zelf. Kan me er wat bij voorstellen.

Vanmorgen zelf voor het ontbijt gezorgd en om 06:20 uur op de fiets naar de Jolibee voor de koffie en pancakes. We wilden vroeg op pad om de ergste hitte voor te zijn, we konden in ons hotel pas om 07:30 uur ontbijten en dat ontbijt is ook niet alles. Toen we klaar waren en ik de fietsen op wilde gaan halen, deed ik de deur open maar vergat dat de veiligheidsbeugel er nog op zat. De deur knalde daardoor weer dicht. Toen ik hem even later gewoon opendeed kwam de bewaking met karabijn te trap op om polshoogte te nemen.

Toen we Bangued in fietsten waren er studenten aan het basketballen, was er een kerkdienst aan de gang en verzamelden zich een groepje wielrenners voor een tocht door de bergen. Niemand wilde blijkbaar in de hitte sporten.

Na de koffie op zoek naar een bus die ons mee wilde nemen tot aan de tunnel van Abra, een tunnel op de weg naar Bangued die het begin van de provincie Abra aangeeft. Sascha wil er graag foto’s van hebben dus maar kijken of het lukt. We gaan niet direct fietsen omdat er drie pittige beklimmingen zijn tot aan de tunnel van Abra, na de tunnel daalt het alleen maar richting de zee. Dus vandaar met de bus naar de poort.

Bij de eerste busmaatschappij moesten we wachten tot 09:15 uur, wilden we niet want we waren niet voor niets vroeg opgestaan. Een tricyclechauffeur bracht ons naar de twee busmaatschappij, daar kunnen boeken voor 07:45 uur, dus maar 10 minuten wachten. De fietsen konden zonder problemen onder in de bus, beetje stutten en beschermen met onze Ortlieb fietstassen en ze zouden het wel overleven. En inderdaad, toen we bij de tunnel van Abra kwamen, wat ik met enige moeite aan de kaartjesverkoper duidelijk had kunnen maken, kwamen de fietsen ongeschonden uit het bagageruim.

Foto’s nemen van de tunnel. Filmen en foto’s maken, van de poort, het standbeeld van een persoon op een steigerend paard, met de mooie naam Gabrielo Carino-Silang die de poort leek te bewaken. Naast dit beeld was er ook een Mariabeeld en een welkomsbeeld van de provincie Abra.

Op de fiets afdalen, was best wel fris, het was bewolkt en de zon scheen amper tussen de wolken door. De vergezichten waren schitterend, bergen, diepe dalen, huisjes, rijstvelden, een mooie schakering van kleuren. Erg afwisselend.

Het ging behoorlijk snel naar beneden, af en toe een stukje stijgen, maar meestal dalen richting de zee die we vanaf de hoogte al zagen glinsteren als de zon doorbrak. Langs de weg werden tomaten geplukt en verkocht. Lekker een tomaatje happen, heerlijk zoet, geen waterbom zoals in Nederland. Wat laten we ons daar toch foppen met die waterige dingen. Weer verder en in New Navarcan stond een bordje Cockpit. En omdat ik jullie beloofd had er een te fotograveren op onderzoek uit gegaan. Op een omheind terrein stonden langs de kanten betonnen blokken met daarin hokken, voor de hanen die moeten wachten of klaar zijn met het gevecht. De arena bestond uit een tribune in een vierkant geplaatst en zeven rijen hoog, geplaatst om een ijzeren kooi waarbinnen een vierkante “ piste” was gemaakt waar de gevechten plaats vinden. Langs de kant scoreborden, en nergens ook maar een verwijzing naar het gokken, dat gebeurt hier volgens mij allemaal illegaal.

(foto's helaas niet op de site,gaf een fout aan,houden jullie nog tegoed)

We kwamen bij de splitsing Vigan-Candon en sloegen nu de weg naar Candon in. Deze weg hebben we al eens gefietst toen we vanuit San Fernando naar Vigan gingen en nu bekijken we hem dus van de andere kant. Je ziet dan toch andere dingen, maar herkent ook dingen. Best wel leuk.

Onderweg bij een eettentje banaan-Chickaran (uitgebakken spek) en een colaatje genuttigd. Het meisje wat er zat draaide haar eigen muziek, vooral blues en country and western muziek van cassettebandjes. Leuk om eens een andere stijl muziek te horen na al die weken hetzelfde engelse en fp’s gewauwel.

We kwamen langs een plek waar we met een oude man hadden zitten praten bij hun bushokje. Hij zag ons het eerst en zei breedlachend in het engels: “zo dus jullie gaan weer terug”. Leuk dat hij ons herkende, al zal dat niet zo moeilijk zijn in een omgeving waar toeristen schaars zijn, laat staan toeristen op fietsen.

In Candon aangekomen eerst wat gegeten en nu op zoek naar een slaapplek. We konden weer naar de plek met zwembad gaat wat vijf kilo buiten Candon ligt (je herrinnert je het familiefeest en de vele kareoke misschien nog wel, nou die plek) maar we zijn 1 kilo buiten Candon beland in het Aloha Travelers Inn, keurige kamers, warm douchen en goed ontbijt.

Na het uitzweten het centrum van Candon ingefietst, zo’n 2 kilo van de plek waar we slapen. De fietsen tussen de brommers geparkeerd langs de kant van de weg. Eerst de Candon market met een bezoek vereerd. Veel telefoontjes, slippers en kleding. Iedereen vond ons maar groot. Iets in onze maat vinden is lastig, ‘we are to big’ horden we vaak. Trijnie zoekt nieuwe badslippers want die van haar zijn kapot, maar zelfs dat is al lastig. Via een Memorial Park, waarin veel beelden, een speeltuin en eettentjes staan naar de beroemde Cathedraal van Canton. Een schitterende kerk van binnen. In tegenstelling tot eerdere kerken hier weinig beelden maar schitterende plafondschilderingen en glas in lood ramen. Een drummer en gitarist speelde sfeervolle muziek. Echt de moeite waard om te te bezoeken. Via een omweg met stalletjes weer teruggelopen naar de fietsen. Een jonge fp keek me vol bewondering aan: “ are you play in de NBA?” vroeg hij. Ik ontkende maar toen hij vroeg of ik kon basketballen antwoorde ik ja. Vroeger, alweer 35 jaar geleden heb ik in het schoolbasketbalelftal van de MTS gezeten, dus ik loog niet.

Morgen gaan we verder richting San Fernando, zien waar we dan weer terecht komen.

Day 26 Bangued (11 februari)

Posted on February 11, 2011 at 11:29 AM

 

Vandaag een luie dag gepland. We willen wat inkopen doen in Bangued, een plaatselijke markt bezoeken en verder zwemmen, lezen en puzzelen.

Na het ontbijt, er waren alleen sandwiches met tuna, tonijn dus, kop koffie erbij en we hebben een bodempje gelegd. We hoeven immers vandaag niet zoveel.

Dit is een moment om het reilen en zeilen in hotels eens aan jullie te vertellen. Want je ziet veel dezelfde patronen die best wel typerend zijn voor de Filippijnen en Azie in zijn algemeenheid. Allereerst is er het personeel, het vele personeel. Bij de balie zitten twee meisjes, die je inchecken. De bagage wordt door twee jongens naar de kamer getild. Daarbij gaat het mister en miss bij alles wat ze doen. Als ze iets willen vragen dan gaat dat altijd gepaard met een “ sorry miss of mister”, als ze langs je lopen is het “ hello miss of mister”, als ze een bord of drinken neer willen zetten is het eerst een “ sorry miss of mister”, enz., enz. Ze zijn overdreven beleefd en verontschuldigend.

Naast de vier personen die ik genoemd heb is er iemand die het drinken brengt, iemand die het eten brengt, iemand die de bestelling opneemt en die ook afrekend. Dan zijn er jongens die de omgeving schoonhouden, bladeren opvegen als ze net gevallen zijn, het zwembad schoonhouden, enz. enz. Naast deze werkzaamheden is het veel wachten. Wachten op een vraag, wachten tot er een blad valt, wachten op iemand die iets besteld. En in deze tijd van het jaar wordt er dus veel gewacht, want het is niet druk in de hotels.

Een ander bekent fenomeen is het niet aanwezig zijn van gerechten die op de menukaart staan. Zo staan er hier in het hotel vijf soorten sandwiches op het menu, er was vandaag alleen maar tuna te verkrijgen. Gisteren bestelden we een groente gerecht bij de gefrituurde kip, komen ze even later met de mededeling “ sorry mister, there is only Chap yuo. Dus dat dan maar besteld. Het smaakt allemaal goed maar het blijft vreemd.

Vanmorgen dus eerst op de fiets naar de stad en inkopen gedaan. We wilden ook geld wisselen maar de euro’s waren hier niet inwisselbaar. Ze willen dollars. Dus dan brengt de ATM, geldautomaat, uitkomst en de flappen verschenen na het pinnen in de gleuf. Toen Trijnie aan het pinnen was met een fp staan praten. Hij wilde weten wat we van het land en de mensen vonden en ik antwoordde dat we het hier prettig vinden, al is de zon wel erg heet tussen 11 en 16 uur. Hij was bij zijn dochter in Australie geweest en hij vond het daar allemaal veel geordender als hier, ook roerde hij de luchtvervuiling aan die de tricabs, vrachtwagens en jeepneys uitbraakten. In Australie was de lucht schoon, het rook er lekker vertelde hij. Ook dat is een minpuntje van een Aziaatisch land, en niet alleen typisch Filippijns. We merken het bijvoorbeeld bij het afdrogen na het douchen, de witte handoeken worden altijd groezelig hoe goed je je ook gewassen hebt. Allemaal roet en stof. Zijn vrouw kwam er aan en hij wenste ons een veilige en mooie reis toe.

Ondertussen probeerde Trijnie de straat over te steken. Want naast het drukke verkeer stroomde er ook vies bruinig water de straat door naar beneden. Er bleek later verderop een verstopping in het riool zitten, een man stond tot aan zijn schouders in een put om te proberen de verstopping weg te spoelen met water. Gezien de grote stroom water naar beneden lukte dat niet al te best. Trijnie is via een aantal droge eilandjes die op de weg overbleven, geluk dat het een slecht wegdek was , de overkant van de straat te bereiken.

We hebben de boodschappen naar het hotel gebracht en zijn even later naar een markt en soort attractieparkje (gaat pas ’s avonds open voor de kinderen) geweest. Op de markt waren vooral kleren, slippers, pannen, horloges (geen rolex) en eten te koop. Na daar wat rondgestruind te hebben zijn we verhit en zwetend naar het hotel terug gegaan voor een frisse duik in het water. Ach en met alle andere bezigheden ben ik dit verslag begonnen.

Day 25 Pilar (10 februari)

Posted on February 10, 2011 at 10:35 AM

 

Vanmorgen eerst maar eens ontbijten. Vandaag willen we naar onze vrienden in Pilar. Eerst met de tricab, brommertje met zijspan naar de jeepney terminal. We moesten  beide in een eigen tricab. Ik paste er natuurlijk niet in, het dak van de zijspan werd open gemaakt en daar zat ik prinsheerlijk met mijn hoofd boven de overkapping. Dit gaf ter plaatse maar ook onderweg een hoop hilariteit.

Bij de Jeepneyterminal bleken er maar twee vertrektijden te zijn. ’s Morgens om 07:00 uur en om 12:00 uur. Er was na 11:00 uur geen mogelijkheid meer om terug te komen vanuit Pilar naar Bangued. Het was 09:00 uur toen we bij de terminal aankwamen dus voor de eerste veel te laat en voor de tweede moesten we nog drie uur wachten. Besloten om een jeepney voor onszelf te huren die ons weg zou brengen. Dan maar zien hoe we weer terug komen.

De rit duurde een uur, het eerste deel van de weg was goed maar hoe verder we van Bangued kwamen des te slechter werd de weg. Ook gingen we steeds hoger de bergen in, fietsen was absoluut geen optie geweest. Er werd voor Pilar druk aan de brug gewerkt. In de regentijd stond dit deel van de weg altijd blank en konden de jeepneys er soms niet langs. We scheurden lekker over de weg, stootte bij menig hobbel ons hoofd tegen het dak maar werden netjes voor de deur bij de Domingo’s afgezet. Jonalyn zag ons als eerste en  rende naar de jeepney toe om ons als eerste te begroeten.

Haar man Joseph, haar ouders Constante en Lolita en haar broer Teddy begroetten ons ook zeer hartelijk. We hadden haar vader en Teddy voor het laatst gezien in 1993 toen we met onze kinderen in Manilla waren. De kinderen van Jonalyn en Joseph, Joseph en Jasmine waren nog op school en zouden om 11:30 uur komen.

De Domingo’s wonen op een heuveltje in een stenen huis. Dit huis, verdient door de dochters, hebben ze beetje bij beetje gebouwd nadat hun houten huis door een tyfoon tegen de vlakte geblazen werd. Dat was nu zo’n twee jaar geleden. Het dak is van golfplaten, het totaal maakte een nette en solide indruk. In het huis waren met hout drie vertrekken gemaakt waarin de hele familie, behalve Teddy die bij Manilla woont, woont en slaapt. De keuken bevindt zich buiten het huis. Het toilet is ook buiten en afgescherm met golfplaten. Het zag er allemaal netjes en onderhouden uit. Rondom het huis voor ons vreemde artikelen zoals een soort slede waarmee rijst en dergelijke vervoerd werd en dan getrokken werd door een karbauw. Ook liepen er kippen rond, een hen had tien kuikentjes, en stond er een varken met jong “op stal”. Natuurlijk ontbraken de hond en de kat niet. En we hebben weer een mooie fp kreet, de Bomba Bomba wat een waterpomp met zwengel is. Zo een waar we onze onderbenen op negros hebben gewassen. Hiervoor moet een buis van ca. 25 meter de grond in geboord worden.

Er lagen een twaalf balen rijst van 25 kg stuk onder het afdak opgestapeld, was rijst van hun eigen oogst, gedroogd, moest alleen nog bewerkt worden door kaf en korrel te scheiden. Dit was voldoende rijst voor een maand of vier.

Na wat te hebben bijgepraat en te hebben gedronken de kinderen van school gehaald. Dit is een wandeling van een vijf minuten door het dorp, langs de kerk die vlak bij de school staat. Joseph was al uit de les en stond op zijn zusje te wachten toen wij er aankwamen. We werden door de schoolleiding het terrein opgeroepen en hebben Jasmine in de klas bezocht. De schoolleiding is ons nog steeds dankbaar voor de steun die ze via Foster Parents van ons hebben gekregen toen Jonalyn hier nog op school zat. De kinderen  van de school vonden het maar vreemd twee van die grote blanke mensen in de klas en op het schoolplein. In de klas waren ze bezig geweest met breuken zagen we op het krijtjesbord. De kinderen zitten twee aan twee in schoolbanken met lessenaartje. Lijkt veel op dat wat je wel op oude schoolplaten in Nederland ziet of in het Veenpark. De kinderen van de school dragen geen schooluniform, hier is geen geld voor bij de ouders. Op scholen waar het wel verplicht is schijnen ze op de woensdag een uniform vrije dag te hebben, ze mogen dan hun eigen kleren dragen, maar geen jeans en niets boven de knie. Joseph pakte mijn hand stevig vast en een beetje onwennig maar ook trots richting zijn schoolgenoten liepen we naar huis. Jasmine had de hand van Trijnie stevig vast en Jonalyn liep er alleen achteraan. Een vriendinnetje van Jasmine, woonde in een dorp twee kilo verder op bleef tussen de middag bij de Domingo’s eten. Ze had haar eigen trommeltje bij zich met witte rijst en een stukje tofu.

We kregen naast witte rijst een soort soep met daarin aardappels, vlees en groente, gebakken gedroogde botervis en cola. Het smaakte goed en toen we vertelden dat we graag Torro Torro aten werd er hard gelachen. Ze vonden ons al echte fp’s geloof ik en hadden dat niet verwacht van ons europeanen.

Ze vonden de kadootjes die we meegenomen hadden mooi, Jonalyn wist zich nog te herinneren dat toen wij in 1993 haar ontmoette ze ook een schrift, pen en stiften gekregen had. Ze vond het leuk dat we dit nu ook vaar haar kinderen gekocht hadden.

Ik ben met Joseph gaan basketballen op de straat. Daar hing een basketbalring van betonijzer met een houten plaat erachter. We kwamen beide in het zweet en moesten oppassen voor passerende tricabs en auto’s. Joseph vond dat ik goed kon basketballen, natuurlijk door mijn lengte, en vroeg me of ik wilde dunken. Dit maar niet gedaan, voor je het weet gaan mijn spieren krakend ten onder. Joseph wilde ook zo groot en sterk worden als ik, dus ik heb hem wat oefeningen voorgedaan. Onder andere opdrukken en gewichtheffen met een houten balk. Was leuk om zo met hem bezig te zijn. Jasmine is een echt meisje, ze had een mooie strik in haar haar, wilde een vlecht hebben, waarbij ze lekker tegen mama Jonalyn aan zat met haar hand onder haar hoofd. De manieren van doen deden ons echt denken aan onze eigen beide schatten Cody en Amber. We missen ze wel als we zo met de kinderen bezig zijn.

Wel was Jasmine in eens verdrietig, ze dacht namelijk dat moeder Jonalyn weer bij hen weg zou gaan om in het buitenland te werken. Jonalyn moest haar echt geruststellen.

Nadat de kinderen op de brommer door vader Joseph weggebracht waren, ja met zijn vieren op de brommer, zijn Jonalyn en Joseph vervoer terug gaan regelen. Want de laatste Jeepney was al lang en breed naar Bangued vertrokken. Ze hadden trouwens verwacht dat we zouden blijven slapen, maar we wisten hier niets van dus we hadden geen spullen bij ons. Op zich jammer we waren graag gebleven.

Na het uitbuiken aan de wandel gegaan om het land dat Domingo’s bezitten te gaan bekijken. Al lopend kwamen we er achter dat wat wij de hele vakantie hadden aangezien voor groente in werkelijkheid tabaksplanten zijn. Ook werden ons de namen van de diverse vruchtbomen verteld, maar die hebben we helaas niet kunnen onthouden. Na een 3 kilo lopen kwamen we bij het land wat deels nog onbebouwd was wegens watergebrek en deels bebouwd was met tabaksplanten. Na het oogsten ervan werd er rijst op verbouwd, daarna weer tabak enz.

De mensen die we onderweg tegen kwamen lachten dat we er lopend aankwamen. Teddy kwam ons op de brommer achterna en bracht flessen mineraal water. Want dorst krijg je wel van dat heuvel op en af lopen. De omgeving waarin we liepen is prachtig. Veel bergen en dalen, mooie kleurschakeringen en af en toe een huisje tegen de bergwand aan, al stonden de meesten in groepjes bij elkaar in de diverse zones van Pilar. Langs de kant van de weg zat een man een eend te plukken. Het leek me dat hij nog leefde, of zouden dat stuiptrekkingen geweest zijn?

Trijnie heeft tamarinde geproefd, een zurige vrucht wat in een dikke spercieboon zit. Ik vond het niet lekker, Trijnie wel. Ze gebruiken dit bij visgerechten. Ook was en er een struik/boom met hele lange dorens waaraan limoentjes groeien. Deze groene vruchtjes met een centimeter of vier in diameter krijgen we vaak bij ons eten. Ze zijn sappig en super zuur.

Nadat we afscheid genomen hadden werden we door een busje opgehaald. Eerst nog even tanken, uit glazen limonadeflessen werd de diesel in de tank gegooid, en daarna op pad. Jonalyn en Joseph gingen op verzoek van de chauffeur mee, hij spreekt namelijk geen engels. Een uur later werden we afgezet bij het hotel en namen we afscheid van Jonalyn en Joseph. Een enerverende dag met veel indrukken wat het best wel vermoeiend maakt.

We hebben besloten een nacht langer in Bangued te blijven, kunnen we het plaatsje ook nog eens verkennen en lekker zwemmen.    

Day 24 Bangued (9 februari)

Posted on February 9, 2011 at 9:16 AM

 

Gisteren hebben we na het maken van het verslag nog rondgewandeld langs de rivier achter het hotel. Er stond een groep beelden, ik dacht toen we er van de achterzijde naar toe liepen dat er mensen zaten te vissen, die de beroepen in Vigan uitbeelden. Via achteraf weggetjes langs een slachthuis gekomen, de schedels en botten lagen op een bult langs het pad, en een veld met een hoop hanen. Elke haan heeft een eigen afdakje en zit met een poot vast aan de touwtje. We hebben dit al veel vaker gezien maar nu kwamen we er vlak bij.

Om 05:30 uur werden we beide wakker van schuddende bedden. Een gek gevoel hoor om horizontaal te schudden in je bed. Een kleine aardbeving, duurde zo’n 30 sec. met eenmaal wat naschokjes, was ons deel geworden. Ik dacht toen ik wakker werd om 07:30 uur dat ik het gedroomd had maar toen ik Trijnie er naar vroeg zei ze dat het echt gebeurt was. Toen we later bij de receptie vroegen of er een aardbevinkje geweest was bevestigden ze dit. Er bleek geen schade te zijn, gelukkig maar. We hadden dus beide niet gedroomd.

Vanmorgen na het ontbijt op zoek naar de busterminal. We gaan vandaag met de bus naar Bangued omdat de stijgingspercentages niet geschikt voor ons lijken. De fietsen weer in de bus, nu in het gangpad en de mensen moesten kruip door sluip door om te kunnen zitten. Toch kostte ons de reis maar 400 Piso (minder dan 8 euro). Ik moest de fiets wel vasthouden bij steile beklimmingen en scherpe bochten. Een oudere vrouw hielp me mee, een jongen die naast Trijnie zat lag met zijn arm en hoofd op de zadel van Trijnie’s fiets te slapen.

Midden boven de voorruit van de bus was een Mariabeeldje in een nisje gezet met daarboven de tekst “God bless our trip”. Een van de vele manieren waarop de mensen hun geloof in het dagelijkse leven betrekken.

We hadden een goede gok genomen want de 35 km naar de afslag van Abra waren vlak, dit stuk hadden we ook al gefietst toen we naar Vigan gingen, maar de weg naar Bangued waren we ingedraaid, zie de foto met het bord “stop  dept. Checkpoint”  wat de afslag naar Bangued is, of kilometers verderop begonnen de stijgingen. De bus had het er moeilijk mee dus ze zijn behoorlijk Gerard en Trijnie onvriendelijk.

Onder de poort van Abra door gereden, dus nog geen foto’s kunnen nemen voor Sascha. Ze wil er graag een foto van hebben. Moeten we dan op de terugweg maar doen, als we die gaan fietsen natuurlijk.

De vergezichten waren prachtig. Diepe dalen waarin soms huizen stonden, mooie vergezichten met op de achtergrond de bergen. Dat alleen is al een reden om terug te fietsen. We hebben in de gaten gehouden of het te doen was om weer terug te fietsen, er zitten vier pittige beklimmingen in, waar nu de bus dus daalde en steeds moest remmen, we moeten het er samen nog maar eens over hebben morgen.

We zitten in het Abra Valley Grand Hotel, een combinatie van hotel en onderwijs van het toeristen buro. Mooie schone kamer, een 25 meter zwembad en uitzicht op de bergen. Het ligt wel ver buiten het centrum van Bangued dus we zijn de plaats nog niet in geweest.

Een sms-sje, hier noemen ze dat een text, naar Constance gestuurd dat we in Bangued waren en morgen ochtend naar Pilar kwamen om hun te bezoeken. Even later een berichtje terug, we waren welkom.  

Morgenvroeg maar eens kijken hoe we daar komen. Er rijden hier wel brommertjes met zijspan rond, kijken of we daar met z’n tweeen in kunnen. Kunnen we of eerst naar de plaatselijke busterminal en een jeepney, ja eindelijk na al die weken, nemen naar Pilar of dat we met de bus moeten. We hopen de eerste optie te kunnen gebruiken. Al was het alleen maar voor de foto’s en om Sascha te plagen.

We zijn benieuwd hoe het morgen verloopt. Voor Joseph en Yasmine, de kinderen van Jonalyn die respectievelijk negen en zeven jaar oud zijn, hebben we een schrift met een meerkleurenpen en  stiften gekocht. Hopelijk zijn ze er blij mee.

We gaan strakjes een hapje eten, water inkopen voor morgen en dan na het uitbuiken slapen. Hopelijk krijgen we geen schuddende bedden vannacht.

Day 23 Vigan (8 februari)

Posted on February 8, 2011 at 10:11 AM

 

Vanmorgen ontbeten met toast, kaas en bacon. Dus geen eieren, boter en jam. We willen Vigan gaan verkennen en zijn benieuwd hoe het stadje is. Het heeft de afgelopen avond en nacht behoorlijk geregend, en als we naar buiten stappen is het bewolkt. We zullen wel een paar buitjes krijgen vandaag.

Het stadje is redelijk compact, een hoop dingen te zien op een klein oppervlakte. Het is beroemd om zijn oude binnenstad met, heritage, wat op de werelderfgoedlijst van de Unesco staat. Veel koloniale (spaanse) invloeden in de bouw van de huizen. De Spanjaarden hebben hier in 1562 voet aan wal gezet en hebben eeuwen de Filippijnen bestuurd. En inderdaad zeer de moeite waard om door de smalle straat te lopen waar alleen de koetsjes mogen rijden. Verder verkeer is daar verboden.

Tientallen winkeltjes met souveniers en antiek naast elkaar. Veel heiligen beelden, “oude” houten voorwerpen, maar ook kitscherige souveniers. Leuk om de winkeltjes af te struinen op zoek naar, ja naar wat eigenlijk. Het moet net het klik moment geven als we iets zien dat we als herinnering mee willen nemen. Tot op heden nog geen klik gehad.

Op de Plaza Salcedo de oude St.Paul Cathedral bezocht. Een monumentale kerk uit de 16de eeuw welke in de 18de eeuw 2 maal verwoest is door aardbevingen en 1x door brand. In de kerk veel beelden van heiligen, Jezus Christus en natuurlijk Maria met het kindeke. Daarnaast afbeeldingen van allerlei heiligen in beeld of schilderij.  

Op het plein waren ook maquettes gemaakt van alle werelderfgoedzaken van de Unesco in de Filippijnen, de belangrijkste in de wereld en van Vigan zelf. De staat ervan was allemaal hopeloos, op zich leuk gemaakt maar nadat het in 2003 was neergezet is het helemaal vervallen. Jammer.

Toen we een stuk langs de rivier liepen zagen we hier de krotten van de stad, gebouwd aan het water, meestal op palen voor als het hoogwater wordt. Het maakte een armoedige en rommelige indruk.  

Van daaruit via allerlei binnenweggetjes richting een oude toren gelopen die we aan de horizon boven de huizen zagen uitsteken. We belandden in het vlak bij gelegen Bantay , wat tegen Vigan aan ligt. De oude toren bleef ons trekken en na wat omzwervingen en omlopen kwamen we bij de St. Augustine Kerk, waar de toren als klokkentoren bij hoorde. Deze klokkentoren staat los van de eigenlijke kerk en is op een heuvel geplaatst. De kerk van binnen was veel soberder als de St. Paul, maar door zijn eenvoud ook mooi. Een vrijwilliger vertelde dat tijdens de 2de wereldoorlog de kerk gebombadeerd was door de amerikanen omdat er japanners in gelegerd zaten. Daarom waren de muren wel orgineel maar zat er een golfplaten dak op de kerk. En natuurlijk vlogen er weer tientallen mussen in de kerk. Ze zaten op de kop van het Mariabeeld, op de lijst van een afbeelding. Kan in Nederland niet maar hier is het normaal want niemand deed maar enige moeite ze te verjagen.

De vrijwilliger vroeg ons of we de klokkentoren wilden beklimmen. Trijnie bleef liever op de begane grond maar ik wilde wel naar boven. Eerst de heuvel beklimmen, daarna via een stenen wenteltrap (ala Martinitoren Groningen) en een houten trap naar de klokken. Omdat het vandaag geen helder weer is konden we niet zo ver kijken, maar naar ik begreep kan je de kust van Zuid China zien als het helder is.

In de toren hingen vijf klokken, sommige hadden een scheur, en elke klok was voor een andere gelegenheid. Doop, trouw, begrafenis, oproep tot kerkgang en alarm. De klokken stamden allen uit de 16de eeuw en werden niet meer geluid i.v.m. de staat van de toren en de klokken zelf. Vanaf deze hoogte heb je een mooi uitzicht over de stad. Opvallend is de grote begraafplaats met zijn witte en blauwe graven. Ik kwam hierover in gesprek met de gids en hij vertelde dat dit een overblijfsel was van de spaanse kolonialisatie. Ik  vertelde dat we onderweg winkels met grafkisten hadden gezien waarop een hoop blinkend metaal was aangebracht. Deze kisten waren vooral voor de rijkere fp’s, de arme fp’s werden in een gewone houten kist begraven. Cremeren doet men hier sporadisch. Er zijn ook andere rituelen zoals het in een spelonk of grot laten zakken van een kist, het in de zithouding neerzetten van een overledene en dat door het langdurig stoken van een vuurtje de huid mumificeren. Ten slotte waren er streken waar men de overledene in een kist onder het huis begroeven. Al met al weer wat wijzer geworden over de gebruiken hier.

Trijnie had de hele tijd geschuild voor de motregen en met een vrouw over koetjes en kalfjes gesproken. Ze vonden het maar knap dat we op de fiets rondtrokken, good excercise, en ze vertelde dat zij ook een fiets had. Ze gebruikte hem alleen in de buurt om boodschappen te doen.

Het werd droog, dus tijd om afscheid te nemen met een “god bless you and have an save trip” liepen we weer terug naar de stadskern van Vigan. We kwamen over het terrein van een highschool. Naast kleine lokalen met alleen houten stoelen en een bord, laboratoriumklassen waar apparatuur stond liepen we langs een sportveld inclusief tribunes. Terwijl we langs liepen werden we giechelend begroet door een groep meisjes van een jaar of vijftien. Ze vroegen of we binnen wilden komen en toen we dat deden gilden ze het uit van de pret. We stonden in een klaslokaal, er stonden zo’n 30 stoelen, geen schrijftafeltje ervoor, een bord waarop met krijt geschreven was en het klonk er verschrikkelijk hol zodat het gegil en gegier van de klas in onze oren toeterde. Natuurlijk op de foto met de klas, eerst ik alleen later samen met Trijnie.(zie filmpje onder videos)

Nadat we afscheid hadden genomen kwamen we langs een kwekerij van Tilapia. Deze lag aan de rivier, gebruikte dat water voor de betonnen bakken en de vissen werden gekweekt voor consumptie.

We lopen nu in de regen naar een Jolibee om wat te eten en te kijken of ze er Wifi hebben. Het hotel waar we zitten heeft het en ik krijg wel verbinding maar hij opent geen websites. Balen maar het is niet anders. Bij de Jolibee geen Wifi dus vanavond maar bij Max, sinds 1945 je weet wel, eten. Daar is Wifi en hopelijk lukt het dan wel jullie weer te voorzien van reisverhalen en foto’s.

Day 22 Vigan (7 februari)

Posted on February 8, 2011 at 10:09 AM

 

Vanmorgen de truc van het vroeger naar het ontbijt gaan toegepast. We zouden om 07:30 uur ontbijt krijgen maar we zijn 10 minuten eerder heen gegaan omdat het ontbijten nogal moeilijk lag. Toen we in de ontbijtruimte kwamen moest er eerst gebeld worden. Het ontbijt was onderweg. En ja hoor toast, gebakken eieren en koffie werden ons vanuit het dorp ge bracht. Na het uitchecken op de fiets richting Vigan.Het is een beetje bewolkt maar de zon bakt al weer lekker, wordt weer zweten dus op deze korte etappe van 40 kilo.

Onderweg een vechtarena voor de hanengevechten gezien. We waren er al voorbij voordat we er erg in hadden, het opschrift Cockpit in het plaatsjeSanta  stond op een stenen gebouw. Daar worden dus de plaatselijke strijden gestreden. Helaas geen foto genomen, komt bij de volgende arena misschien wel.

De weg is heuvelachtig met aan de rechterzijde nog steeds de bergen. We slingerden door de uitlopers ervan zodat de stijgingspercentages meevallen. Het is hier redelijk rustig op de weg, veel rustiger als de eerdere etappes die we door de weeks gefietst hebben, zal de maandagochtend rust nog wel zijn.

We fietsen een heel stuk langs de kust, met grote rotsblokken in het water waartussen bootjes met vissers varen. Een mooi gezicht. Waarschijnlijk hebben de berguitlopers hier tot in de zee gelopen en is met grof geweld (dynamiet?) een plek voor de weg vrijgemaakt.

Bij een brede rivier, die gedeeltelijk droog lag en waar karbouwen stonden te grazen, een vierkant torentje bekeken. Het torentje inclusief kantelen was geheel dicht, boven op had je een mooi uitzicht over de rivier. Voor het torentje staat een beeld van een man en vrouw, romantisch achter elkaar en tegen elkaar staande uit te kijken over de rivier. Hij de armen om haar heen geslagen en een rieten hoed op zijn rug. Er stond verder geen verklaring bij het monument dus wat het daar doet en ter ere van wie of wat het daar neergezet is konden we niet achterhalen. Maar het was een mooi plekkie.

We hebben eerder deze week al foto’s genomen van begrafenisauto’s. Lange auto’s met gordijntjes waar de kist achter in kan liggen. De kisten zien er hier prachterig, in onze ogen kitscherig, uit met hun zilverkleurige metalen beslag. Neem niet aan dat dit een kist is voor de doorsnee fp, waarin die begraven worden nog niet gezien. Want eenvoudige houten kisten staan niet ten toon gesteld in de kisten winkels.

Een kudde geiten met jongen liep langs de doorgaande weg. Ze staken de weg over en de bussen en auto’s moesten maar voor hen afremmen. Terwijl ik dit filmde fietste Trijnie door. Dus toen ik klaar was op de pedalen, grote versnelling om haar weer in te halen. Ik verwachtte haar te zien toen ik een bocht in de weg gevolgd had en over het rechte stuk weg een heel eind kijken kon. Maar Trijnie was nergens te zien. Dus ik, verbaasd dat ze zover voor zou rijden, nog een tandje bijschakelen en aangezet. Ik snapte het pas toen ik haar bijna passeerde. Ze stond bij een restaurantje op me te wachten om een bakkie te doen. Voor het zelfde geldt was ik haar voorbij gescheurd en was ik helemaal alleen geweest, en zij ook natuurlijk. Nat van het zweet door de extra inspanning in de remmen en koffie gedronken. Het was er druk. Op de televisie was een concert te zien van een fp popidool, de dames zongen zachtjes mee. We vonden het nergens naar klinken, maar de plek waar de groep speelde was helemaal gevuld met gillende, meezingende en klappende fp’s. Het was een recent concert, opgenomen op 3 februari jl. Het was aan ons niet besteed, maar smaken verschillen. Misschien vinden ze hier de nederlandse muziek wel tien keer niets.

Samen weer op pad om het noordelijkste puntje van onze route te bereiken. We reden Vigan binnen en gelijk vielen ons de smalle straatjes, paardekoetsen, oude huizen en nostalgische sfeer op.  

Maar even wat drinken en rondvragen of er in de stad een hotel is met zembad. Zo’n kilo of 4 buiten de stad is een resort maar we willen liever in de stad zitten omdat we hier het een en ander bekijken en bezoeken willen. In een Max, sinds 1945 staat er steeds bij, een kop soep en een heerlijke pineapel-cocos shake genuttigd. Heerlijk. Sara, ze vroeg naar mijn naam dus mocht ik ook naar die van haar vragen, bezorgde ons na enig gezoek een plattegrond van het plaatsje. Is wat makkelijker en volledige als die in de Lonely Planet. Er was een hotel, met de niet on-nederlandse naam El-Juliana, in het centrum met een zwembad. Dus wij gezocht en gevonden. Het is een beetje oude glorie, maar de kamer is voldoende groot, we kunnen warm douchen en er is een groot zwembad. Hier willen we twee nachten blijven om daarna naar Bangued te gaan. We laten ons waarschijnlijk brengen met een busje, nemen onze fietsen wel mee zodat als de terugweg goed te fietsen is, het ligt daar op 2100 meter hoogte, we met de fietsen weer terug kunnen.    

Na het zwemmen het stadje nog even ingelopen. Een leuk stadje waar voldoende te zien is. Er wordt veel “ antiek”  en souveniers verkocht. Vanavond geen Torro Torro maar Piza Pizza gegeten in de meest populaire pizaketen van de Filippijnen, Greenwich

Day 21 Narvacan (6 februari)

Posted on February 6, 2011 at 11:15 AM

 

We zijn vandaag vroeg vertrokken, gezien de hitte van gisteren willen we halverwege Vigan komen en dan een resort zoeken.

Eerste deel achter de doorgaande weg langs gefietst, op betonnen paden met af en toe een zandvlakte en heuze verkeersdrempels, betonnen verhogingen van een centimeter of vijftien. We zien er nog al eens een over het hoofd, ze zijn net zo grijs als het wegdek en als je dan om je heen kijkt heb je niet altijd aandacht voor de weg, dus dan hobbelen we er ongecontroleerd over, niet echt lekker.

Het is redelijk koel als we de doorgaande weg opdraaien, maar je voelt de zon al branden, en het is pas 08:00 uur.Vrij vlot besloten om de katoenen overhemden aan te trekken. Hebben we geleerd in Cambodja van een oude vrouw zonder dat we een woord met elkaar konden wisselen. Ze wees op onze blote armen en toen naar de bedekte armen van een ander persoon. Inderdaad, als je met een shirt met lange mouwen rijd geeft dat minder verhitting door de zon en extra afkoeling door de rijwind over je armen.

Langs de kant van de weg werden flessen met sukar verkocht. In de flessen een vloeibare, beetje oranjeachtige, substantie dat wel veel suiker zal bevatten. Hadden we tot nu toe nog niet eerder gezien.

Het is rustig op de weg, want ook hier is voor de meesten de zondag een rustdag. Er klonk gezang uit de diverse kerken, mensen waren op hun zondags gekleed en anders dan gisteren werd er geen was ophangen. Want op zaterdag lijkt het hier wel wat vroeger  de maandag in Nederland was, wasdag. Er worden kleren over schuttingen gehangen, soms aan knaapjes aan een waslijn, en je ziet van alle soorten kleren hangen behalve onderbroeken. En die dragen ze echt wel, maar zullen wel binnen te drogen gehangen worden. Of zullen ze het hier net zo doen als wij tijdens de reis, ’s avonds de onderboxem wassen en ’s morgens weer schoon aan? Wie zal het zeggen.

In een supermarkt in Narvacan inkopen gedaan voor onderweg en op de kamer. Tassen meenemen in de supermarkt is not done. Je levert je tas in bij een balie en je krijgt een kaartje met een nummer. In zo’n supermarkt staan metalen stellingen waarop de goederen opgeborgen zijn. Boven aan de stellingen staan de nog dichte dozen met spullen, de voorraad dus. Er zijn een dozijn jongens en meisjes bezig alles aan te vullen en op orde te houden. De winkel waar wij waren had 7 kassa’s waar alleen meisjes achterzaten (toeval?). Het gekochte wordt afhankelijk van de hoeveelheid in een plastic zak gedaan of in een doos. Dit inpakken gebeurt door jongen (weer toeval?) die achter de kassa staan. Trijnie had een pakje drinken gekocht maar bij geen enkel pakje zat een rietje. Deze kregen we bij de kassa. Als alles ingepakt is dan niet de jongen de bon aan de plastic puut. Als je de winkel uitgaat, eerst je tas ophalen en dan wordt er door de bewaking gekeken of je een bon hebt, soms wordt die zelfs afgetekend, en kun je naar buiten.

We hebben een slaapplek gevonden: Sunrise Inland Resort & Hotel, net buiten Narvacan, in een rijtjeskamer (ala Negoo) met zwembad en bamboe hutjes waar je relaxen kunt. Er spelen veel scholieren in het zwembad (moeten hier voor betalen) want het is zondag. Verder staat de karaokemachine af en toe aan, en is het zwemmen en genieten.

Toen Trijnie alleen in het water was en aan de zwembadrand stond werd er voorzichtig contact met haar gezoch door een groep van zeven meisjes en twee jongens in de leeftijd van rond de 13 jaar. Eerst was er oogcontact en omdat Trijnie iets tegen een van de meisjes zei was de ban gebroken. Beetje bij beetje kwamen ze dichter bij Trijnie staan en begonnen ze vragen te stellen als: waar kom je vandaan, heb je kinderen, hoelang zijn jullie al in de Filippijnen, enz. enz. Trijnie ging na een poos kletsen en giechelen de foto’s die we bij ons hebben van Sas, Renee, Stef, Amber, Cody, ons huis en onze auto. Ze vonden iedereen knap, bij ons huis en auto ging er een goedkeurend gegil op. Het was leuk om zo contact te hebben.

We zitten hier vlak bij de afslag naar Bangued. We zitten hemelsbreedt een 15 kilometer van Pilar af waar de famillie Domingo woont welke we bezoeken willen. Maar om daar te komen moeten we via Bangued.  Morgen gaan we eerst voor twee nachten naar Vigan, er is daar het een en ander te bekijken. Als het goed is maken we op weg daar naartoe de 700ste kilo van deze vakantie vol.  

Day 20 Santa Lucia (5 februari)

Posted on February 6, 2011 at 11:12 AM

 

Tijdens het ontbijt waren studenten, leeftijd schatten we rond de 16 jaar, aan het zwemmen. We begrepen dat  er elke dag een klas kwam zwemmen. Als ze water in hun oren hadden begonnen ze te springen zoals de Maori’s in de koekreclame van Pijnenburg. Ze hielden dan alleen hun hoofd scheef en sloegen op de zijkant van hun hoofd. Het was een koddig gezicht ze zo te zien springen.

Weer op pad, vandaag richting Santa Cruz, het was wisselend bewolkt maar later de dag zou de zon fel gaan schijnen. Afzien dus.

Onderweg bij een potten bakkerij foto’s genomen. Er waren potten in allerlei maten en soorten, van bloempot tot potten waaronder je een vuurtje kon stoken om eten te maken. Ook gekleurde beelden stonden er tussen. En natuurlijk niet 1 winkeltje maar gelijk vijf aan beide zijden van de straat. Dat zie je veel in Azie, een concentratie van verkoop van dezelfde dingen. Of het nu manden, meubels, meloenen, riet voor dakbekking is, altijd meerdere zaakjes bij elkaar.

Er reed een man op een brommer met zijspan rond welke volgebouwd was met manden en spiegels. In het bakkie helemaal ingebouwd keek een jongetje om het hoekje. Apart hoe vol zo’n vervoermiddel geladen is.

Rechts van ons doemen de bergen op. De hoogtes op de kaart varieren tussen de 2000 en 2700 meter, beste bulten dus waar we over een dag of vier naar boven gaan. Zal wel grotendeels met een busje worden. Doordat het bergachtiger wordt ook de eerste, zij het nog kleine terrassen gezien. Veelal bebouwd met groentes en mais, hier een daar met rijst. Langs de weg liggen nu ook naast rijst maaiskolven en pindas te drogen. Je ziet dus dat de activiteiten afhankelijk is van de streek waar we zijn.

Onderweg de “ Grotto our Lady of Lourdes in het plaatsje Bungel bekeken. Dit complex is tegen een heuvel aan gebouwd. Het is opgebouwd uit geverfde keien waar je via een trap tegen omhoog loopt. Boven gekomen staat een beeld, Maria nemen we aan, in een grotachtig bouwsel. Er staan allerlei banken, waarschijnlijk worden hier ook kerkdiensten gehouden. Het geheel is in 1974 gebouwd door een familie. De reden van de bouw staat er niet bij en kon niemand ons vertellen. Apart gezicht, een beetje kitserig maar het zal uit volle overtuiging gebouwd zijn.

We hebben in een supermarkt euro’s kunnen wisselen voor Piso’s. Bij banken lukte het niet dus via via kwamen we terecht bij een wisselkantoortje in een kleine supermarkt. De mensen keken hun ogen uit toen Trijnie 26000 Piso kreeg, ze voelde zich een beetje opgelaten. Maar wij kunnen weer een week vooruit.

Langs de weg een een redelijk groot restaurant een bakkie pleur gedronken, banaantje erbij en we kunnen weer even. Er hing een A4-tje boven de toonbank “ geitenballen te koop” . Bij ons weten nog nooit gegeten, maar ze verkochten geen maaltijden waarin de ballen verwerkt zaten. Later misschien, want jullie weten langzamerhand wel we proberen alles en behouden het goede.

 In het centrum van Balaoan stonden allemaal provesorisch gebouwde tenten. Natuurlijk even kijken om er achter te komen wat er aan de hand was. Ik vroeg aan een jongetje dat zijn tanden aan het poesten was: “ wat zijn jullie aan het doen hier”, natuurlijk in het engels. Zijn antwoord was even logisch als duidelijk: “tanden aan het poetsen”. Wat bleek bij doorvragen, er waren boyscouts van 33 scholen hier twee dagen neergestreken. Hat is immers zaterdag dus ze blijven hier vandaag en morgen staan en hebben allerlei activiteiten.

Het was tijd voor Torro Torro, dus de fietsen bij een eettentje gestald. Ik hoorde een luide knal achter mij en een schrikkende Trijnie. Ze had met haar stuur tegen een bamboestok gestoten waarmee een metalen luifel opengehouden werd. Gelukkig kreeg ze die niet op haar hoofd. Er reageerde verder niemand geschrokken dus we hebben het maar zo gelaten. We kregen bij het eten voor de tweede keer boullion in een kommetje. Heerlijk zout, een echte opkikker al was het dan nog geen vier uur.

Een paar keer een resort bekeken en uiteindelijk uiteindelijk in Santa Lucia  terecht gekomen in het Vical Beach Resort.  Een groep jongeren was aan het karaoken, het zingen klonk van geen meter, en rond het zwembad was een familiefeest aan de gang, zo’n 30 mensen in totaal. Na het bijkomen natuurlijk zwemmen en diverse mensen kwamen aan ons vragen waar we vandaan kwamen. Terwijl ik aan het zwemmen was heeft Trijnie een hele poos met een fp vrouw zitten praten. Ze had eerst in Griekenland gwerkt en werkte nu een prive-kliniek in Australie. Ze heeft ons emailadres gevraagd en zou ons mailen. En als we in Australie kwamen waren we van harte welkom bij haar thuis. Benieuwd of ze contact zoekt via de mail. Terwijl ik in de zon zat op het trapje van het zwembad waren kinderen achter mij aan het spelen in het ondiepe gedeelte. Ik begon met water naar ze te spetteren, eerst geen reactie. Nog een keer uitdagend spetteren en toen begon er een jongetje zachtjes terug te spetteren waarbij hij er wel voor zorgde dat hij me niet raakte. Teruggespetterd en toen was er een meisje met een plastickbekertje vol water dat het waagde me nat te gooien. Het hek was van de dam. Een zestal kinderen begon me nat te spetteren.

Nadat ik even in een bamboe huisje ala Agoo (uitspraak Ago-O) wat was opgedroogd en van de gezoete rijstkoek,pakketjes rijst in bananenbladeren, meloen, gepofte graan wat ons gegeven werd door de mensen, had gegeten en weer naar het zwembad liep begonnen de kinderen gelijk met water te spetteren. Ze waren hun schuchterheid verloren. Maar toch bleven ze op hun hoede want als ik een andere beweging maakte stoven ze achteruit. Ondertussen veel op de foto gezet door de feestvierende familie. En ook die groep familie haalden een televisie- en geluidsapparatuur erbij en werd het karaoken. Ik zou mee moeten doen, maar dat leek mij geen goed idee. Was trouwens van de meesten  niet om aan te horen. En hard dat het ging..... en het ging maar door.....iedereen wilde een poging wagen...! Het bleef nog tot laat onrustige, het zingen werd steeds valser.

Day 19 San Juan (4 februari)

Posted on February 5, 2011 at 2:53 AM

 

Vanmorgen eerst elkaar gefeliciteerd met de verjaardag van onze zoon Stef. Toen Trijnie haar hoofd buiten de deur van onze kamer stak werden de boys in een keer druk, een minuut later stond ons ontbijt voor de deur. Dit keer met jam, ongezoete aardbeien, waar we gisteren om gevraagd hadden. En vijf? gebakken eieren, een zak met toastbrood en natuurlijk de koffie.

Na het afrekenen van het gelag van de twee dagen weer op de pedalen. We willen richting San Juan, en de botanical garden bezoeken. Dat laatste is bij een poging gebleven.

Onderweg kwam ons een fp fietser tegemoet, toen hij ons zag daaide hij om en ging trots kijkend achter ons fietsen. Hij reed op een soort mountainbike en sloeg na een kilometer of drie af.

Onderweg een foto genomen van een stuk land met allemaal Papaja bomen. Het fruit hing er al aan, dus die zullen binnenkort wel op de lokale markt liggen.

Een kilometer of tien van San Fernando kwam er een fp op een racefiets achter ons rijden. Hij was in vol ornaat, fietsbroek en fietsshirt, rugtasje om en peddelde achter ons aan. Hij fietste veel vertelde hij en wees ons de weg naar de garden. Toen we een brug overreden zagen we aan de linkerkant de oude spoorbrug. Er lag geen rails meer op, staat nog wel op de kaart die we hebben.

Nadat we in San Fernando waren rechts van de doorgaande weg af naar de garden. Eerst maar wat gegeten, Torro Torro, met een kop boullion erbij. Gaf ons weer de power om verder te gaan.

Het eerste stuk was redeljk vlak maar daarna begon het met 12% te stijgen. Twee kilometer volbracht, met behulp van vier jongejes die ons hielpen de fietsen naar boven te duwen. Fietsen was echt niet te doen. We moesten nog 3 km zo steil omhoog was het antwoord op onze vraag hoever nog en of het omhoog ging. Daar zijn we beide niet op gebouwd. Fietsen op het vlakke is geen probleem voor ons, een heuveltje ach een peuleschil maar zo steil en dan onder een brandende zon, daar zijn we niet op gebouwd.

Dus maar weer naar beneden en kijken of we een ander vervoermiddel konden regelen. Dat is niet gelukt, dus de botanical garden moest het zonder ons bezoek doen vandaag. Misschien op de terugweg meer geluk, komen we hier weer in de buurt.

Uiteindelijk bij San Juan een Resort hotel gevonden met de naam Puerto de San Juan. Na ons geinstalleerd te hebben wat gegeten en toen de zee in. Het zwarte zand overgestoken naar de golven en het water in. De temperatuur van het zeewater is heerlijk, er staat alleen veel onderstroom. Nadat we beide zo wat gesparteld en gespeeld hadden naar het zwembad om baantjes te trekken.

Daar was een forse canadees zijn kilometer aan het maken. Hij woonde hier vlak bij,was met pensioen en ging een paar keer per jaar naar Canada voor familiebezoek. Hij vond het knap dat we op de fiets door de Fp trokken en vroeg of het ons hier beviel. We beaamden dat.

Trijnie heeft blaasjes op haar rug. Waarschijnlijk is de keer dat ze met een haltershirtje gefietst heeft te veel van het goede. Normaal heeft ze nooit last van verbranden maar de tropische zon heeft haar werk meer dan goed gedaan. Gelukkig heeft ze er geen last van.

We zitten nu met uitzicht op zee te genioeten in de schaduw. Het gebulder van de golven, het koele briesje. Heerlijk.

Day 18 Agoo (3 februari)

Posted on February 3, 2011 at 2:07 PM

 

Vanmorgen om zeven uur. Klop, klop, klop op een deur. Trijnie zei: “ dat is bij de buren”. En zo klonk het ook. Toen opnieuw klop, klop, klop. Ik mijn broek maar aangeschoten en de deur geopend. Het ontbijt werd gebracht. Koffie, toast, gebakken eieren, worstjes, de foto spreekt vanzelf. We hadden het gisteren over het ontbijt gehad, wat we er bij wilden drinken en een tijd van 08:00 uur gezegd. Wij in de veronderstelling dat we die gewoon ter plaatse aan een tafeltje zouden genieten. Maar nee dus, ontbijt op bed. Voor Trijnie twee dagen te laat, maar ontbijt op bed is ontbijt op bed (noot Trijnie: en dan te bedenken dat ik helemaal niet van ontbijt op bed houdt! En dan ook nog gebakken ei en niets zoets erbij! Brrrrr.)

Het is de eerste dag van het nieuwe jaar voor de chinezen. Hier niets van gemerkt, hoe anders als onze nieuwjaarsvrienden op Java Indonesie waar we de viering hebben meegemaakt. Er gisteravond een televisieshow met dans en muziek om het oude jaar, het jaar van de tijger uit te luiden en dat van het konijn te verwelkomen.

Nadat we bijgekomen waren van het ontbijt op de fiets Agoo in. Door de kleine straatjes achter de doorgaande weg gefietst. Mensen keken verbaasd dat we langs kwamen. In hoofdzaak stenen huizen, keurig verzorgd, wegen en bermen schoon, een koe, karbouw, geit en natuurlijk de hanen in de kooitjes. Er scharelde een kip met zijn kuikens in de berm. Kortom rust, vrede en alles goed voor elkaar is dat wat het achterland van Agoo uitstraald.

De basilic met als opschrift “ Basilica de ntra sra de la Caridad” maar hier bekend onder de naam Basilica of Our Lady of Charity van binnen bekeken. Er zaten een aantal mensen geknield in de banken te bidden. Een mooie grote kerk met de benodigde beelden van Christus, maria en heiligen. Een vrouw veegde al prevelend met een doekje over de voeten van een Christusbeeld. Had ze een wens? Vroeg ze om een wonder?

In de kerk hingen drie schilderen waarvan er een de viering van het een of ander voorstelde want de basilic stond erop en in de straten leek een processie aan de gang. Er staan duizenden mensen op straat er er gaan een soort praalwagens langs. Ook was er een mooi beschilderde meditatieruimte waar mensen zaten te lezen en te bezinnen.

In de tuin van de kerk vond Trijnie planten die naar kruidnagel roken. Op de foto zie je hoe ze er uit zien. Heerlijke geur. Maar volgens ons speuren op internet is het geen echte kruidnagelplant. Ook was er een wens put, we hebben er beide met een eigen wens wat geld in gegooid wat ten goede komt aan de weeskinderen. Elk hadden we onze eigen wens, maar die houden we lekker voor onszelf.

Ik ben nog naar het plaatselijke museum geweest maar dat was alleen de entree van open. Intrigerend was een schilderij van een vrouw uit 1749 die nadat haar man in de strijd tegen de Spanjaarden gestorven was het leger in ging en vier maanden tegen de Spanjaarden vocht. Uiteindelijk moest men zich gewonnen geven. Onder de verklaring bij het schilderij staat: “ zo zie je maar hoe sterk en moedig een vrouw kan zijn”.

Nog even een bakkie koffie met een donut als gebakje voor Trijnie’s verjaardag genuttigd. Beter laat dan nooit moet je maar denken.

Terug naar onze slaapstek, zwemkleding aan en in het zonnetje baantjes trekken, even zonnen, baantjes trekken, in het bamboehuisje zitten lezen, puzzelen, weer even zwemmen, zonnen enz. enz.

De zon is hier krachtig, ik moet oppassen dat ik niet te snel verkleur, Trijnie heeft daar veel minder last van. Maar een duik in het zwembad geeft verkoeling en voorkomt dat ik verbrand.

Op de bodem van het zembad staan dolfijnen afgebeeld, dus Amber oma heeft met dolfijnen gezwommen. Dat wil jij ook wel toch?

Er werd gevraagd of we Chop wilden hebben. Even in de pan kijken en ruiken, ja hoor dat wilden we wel. Een dikke soep met schelpjesvermicelli, stukjes kip (oude kip maar zonder bot) en lever en een soort sla erin als groente. Smaakte goed.

We hebben een nieuwe planning gemaakt voor de komende weken. Jullie lezen wel waar we allemaal terecht komen.

Er moesten twee jonge eendjes vervoerd worden naar elders. Van de brommer ging de buddysit open, eendjes erin, buddysit dicht en rijden maar. Tenminste dat was de bedoeling. Benzine waarschijnlijk op. Vriend gevraagd of die hem naar een benzinestation wilde slepen. Reep stof tussen de brommers en daar gingen ze, zonder de eendjes.

Een van de jongens hier vroeg wat we wilden eten. We konden weer bestellen bij een plaatselijk restaurantje of hij wilde wel voor ons koken. Dat laatste leek ons wel leuk dus hij vroeg wat we wilden hebben, pork of chicken meat. Toen we zeiden dat het ons niets uit maakte en we Torro Torro (eten uit de pan) zeiden moest hij lachen. Uiteindelijk heeft hij een soort soep met aardappels, varkensvlees (inclusief bot), groente en groene peper gemaakt, rijst erbij, een bijgerechtje en een gegrilde moot vis. Het smaakte zoals altijd weer lekker en we hebben het buikje weer rond.

Morgen willen we verkassen, fietsen een klein stukje naar San Fernando en gaan daar in de buurt de botanische tuin bezoeken. Daarna buiten Fernando een ressort zoeken, liefst met zwembad.

Day 17 Agoo (Luzon) (2 februari)

Posted on February 2, 2011 at 3:01 PM

 

Vannacht behoorlijk goed geslapen. Het door het plotselinge deinen van het schip wel eens wakker geworden maar toch een goede nachtrust gehad. Zoals ik gisteren al tikte zouden we rond 08:30 uur in Manilla aankomen was ons verteld. Maar om 06:00 uur werden we wakker door getik op de deur. We waren al lang en breed in Manilla aangemeerd en we moesten van de boot af. Dus naar de wc, wassen, lenzen in, haar in fatsoen, kleren hoefden we niet aan te doen want daar hadden we in geslapen, spullen gepakt en de boot af. De fietsen en bagage werden door kruiers van de maatschappij van de boot gehaald dus daar stonden we aan de pier zonder ontbijt te hebben gehad.

Op de fiets de stad in, eerst maar eens zoeken naar een Jollibee voor een ontbijtje en koffie. Na wat vragen konden we daar de magen vullen. De Jollibee was bij een groentemarkt die al afgelopen was. Wat een puinhoop zeg. Op straat en de middenberm waar de markt gehouden was lagen groenteresten, plastikc zakken enz. Met een buldozer en vegers was men de zaak aan het opruimen.

Aan de bewaker gevraagd waar een bus-terminal was. We wilden namelijk doorreizen naar Rosario, een stuk dat we aan het eind van de vakantie willen terug fietsen naar Manilla. Het verkeer was druk maar minder chaotisch als in Cebu of Iloilo City, of zouden we er al aan gewend raken. Bij de eerste terminal wilden men de fietsen onder in de bus hebben, dat lukte niet. Ben ik wel blij om, de fietsen zouden dan op elkaar liggen en hebben daar een hoop van te lijden. Dus vragen naar een andere busmaatschappij. Was gelukkig vlak bij. Na wat heen en weer gepraat mochten de fietsen voor de achterbank in de bus staan. Een prima plek. Nadeel was dat we de vier zitplaatsen die de fietsen en bagage in beslag namen moesten betalen.  Maar dat koste ons de kop niet. Dus op pad met de busfirma Genesis, comfortabele stoelen en een airco koeling. De fietsen hielde zich onderweg goed.

Het knippen der kaartjes gaat hier razendsnel maar de busboy heeft wel 15 gaatjes te knippen voor elk kaartje. Het busnummer, maand van de reis en de plaatsen van vertrek en bestemming worden geknipt in een kaartje met allemaal getallen. Het gaat razendsnel en de vloer ligt dan ook bezaaid met kleine confettie. Tijdens de reis telt hij steeds het aantal passagiers en controleerd dat met de verkochte kaartjes. Want hij moet wel in de gaten houden wie instappen want die moet hij dan ook een kaartje naar de bestemming verkopen.

Het eerste stuk naar Angeles City kwam ons bekend voor. We hebben deze weg in 1993 ook al in de bus gezeten met Sascha, Stef en ome Jacob toen we daar naar het Swagmann hotel gingen vanuit Manilla. Als het goed gaat en de route niet veranderd komen we daar op de terugweg met de fietsen ook nog door. Over een brug die kilometers lang is reden we zo’n 3 meter boven de rijstvelden. Aan de rechterkant verscheen de vulkaan de Arayat opdoemen. De Pinatubo, die eind vorig jaar uitgebarsten is moet hier ook ergens zijn. Hem nog niet gezien.

Een tussenstop van vijf en een van vijftien minuten gehad op de vier uur durende reis die we gebruikte om onze sanitaire behoeftes te ledigen. Tijdens zo’n stop kwamen er mannen de bus in die gebrande pinda’s (nog warm werden met een glaasje in een puutje geschept), flesjes drinken, uitgebakken spek, enz. enz. aan de man/vrouw brachten .

Uiteindelijk aangekomen in Rosario. We werden langs de kant van de weg afgezet omdat de bus een afslag naar een andere plaats nam. Fietsen er uit gereden, sorry roepend naar de mensen die hun hoofden moesten intrekken, maar even later stonden we langs de kant van de weg met weer alles bij ons. Op de fiets naar het eerste de beste, van de vliegen vergeven, eetgelegenheid gereden en daar lekkere Bam-I gegeten.

En nu zoeken naar een overnachtingsmogelijkheid. We zijn tenslotte terecht gekomen in Agoo en blijven twee nachten in het Inner Ville Resort Hotel & Pavilion. Een mooie plek aan de buitenkant van de stad. Ruime kamer in een roze gebouw mat blauw dak. Zwembad voor de deur, leuke bamboe huisjes waarin het heerlijk vertoeven is. Er zit een fan in, verlichting en een stopcontact, dus lekker om in te zitten.Eerst lekker gezwommen en weer helemaal fruitig dit verhaal aan te typen.Ze hebben hier geen keuken, wel ontbijt, dus er wordt nu voor ons een bestelling doorgebeld bij een plaatselijk restaurant. Het eten wordt dan naar onze verblijfplaats gebracht.

Day 16 Roxas City (1 februari)

Posted on February 2, 2011 at 3:00 PM

 

Vanmorgen om zeven uur Trijnie gefeliciteerd, het was dan immers 00:00 uur ‘s nachts in Nederland en was ze pas echt jarig. Na het ontbijt de kamer voor nog een nacht besproken, was gelukkig geen probleem. We willen vandaag naar de haven om tickets te reserveren voor de boot naar Manilla voor mogen, de kerk, markt en het museum in Roxas City bezoeken. We wilden gebak gaan eten in een backery, waar ze fel groen en roze gebak te koop hebben, een beetje verjaardag vieren dus. Een rustige dag voor de boeg, althans dat was de planning.

Op de fiets naar de haven, Culasi Port, was een kilo of 6 fietsen en we kwamen daar om ongeveer 09:45 uur aan. Bleek dat de boot volgens het winterprogramma voer en vandaag om elf uur vertrok. De volgende boot zou dan vrijdag pas weer gaan. En daar sta je dan, of hurrie up zorgen dat je de boot van vandaag haalt of drie dagen wachten tot vrijdag. De eerste optie ging tegen ons gevoel van een rustige dag in, de tweede optie leek ons niets omdat er nou ook weer niet zoveel in Roxas te beleven is.

Dus fietsen op slot, in een busje naar het hotel geraced, spullen gepakt, uitgechecked, in het busje naar de haven, tickets gekocht en de boot op. Medewerkers van de bootmaatschappij hadden de fietsen en de bagage al aan boord gebracht en twee minuten voor dat de boot afvoer liepen we de loopplank op. Even stressen maar dan heb je ook weer 20 uur rust. We varen met de maatschappij Moreta op de M/V Love 1, een groot schip.

Op het dek staan allemaal stapelbedden.Wij hebben een cabin geboekt. Hierin staan 5 stapelbedden, maar we hebben het rijk alleen, een airco, televisie met dvd speler maar geen dvd’s om te bekijken. We hebben alle bagage bij ons in de cabine en de fietsen  staan ook ergens. We zullen ze in Manilla wel weer terug zien. We hebben een eigen wc en douche, de bedden liggen heerlijk dus het lijkt comfortabeler als een vliegtuig. De zee is wel wat ruig dus liggend in de kooi wieg je heen en weer en op en neer. Een heel nieuwe ervaring voor ons op zo’n groot schip, een heuze cruis is toch een leuk verjaardagskado of niet?

Aan boord is eten te koop, Een meisje dreigde zeeziek te worden, geen nood ze verkopen reispilletjes aan boord.

We hebben na een 1,5 uur een tussenstop gemaakt waar weer passagiers en spullen aan boord kwamen. Met een grote heftruck werden er containers geladen en een vrachtwagen reed het ruim in. Tot op het laatste moment kwamen er passagiers aangelopen, reden, varen dus elke keer grapten we met de fp’s van zullen dit de laatste zijn? Uiteindelijk ging de loopbrug omhoog en varen we nu nonstop naar Manilla waar we morgenvroeg om 08:30 uur hopen aan te komen.

Toen ik zo aan de reling stond terwijl we wegvoeren, de visserbootjes met hun netten zag vissen moest ik aan de verhalen van mijn vader denken. Met de een soortgelijke grote boot, de Soebajak, voer hij in 1948 geloof ik naar Nederlands Indie om het land te dienen.Ook hij vertelde over de vissers en handelsbootjes die in de havens langzij kwamen om hun waar te slijten. Zal hij ook zo gekeken hebben naar de bootjes en het land vol met bananen en palmbomen? Allemaal nieuwe onbekende dingen zag hij toen, zo ver van huis en hij had toend de  tropen alleen gezien op plaatjes en het Polygoonjournaal in de bioscoop. Leuk eigenlijk dat ik daar aan denken moet, zonder verdere aanleiding.

Nu zitten we in de kantine, hebben Pork Menudo en Chicken Maenudo met rijst besteld en tijdens het wachten maken we dit verslag. De boot deint heerlijk, uitzicht over de zee, af en toe een strookje land aan de horizon, dus  afsluiten maar en eten.

Tot een uur of negen in de kantine gezeten, de zee gaat behoorlijk tekeer, grote boeggolven spatten uiteen en over het dek stroomt water. Starks maar in de kooi om te proberen te slapen. Dan om een uur of zeven op, ontbijten en het aanmeren in Manilla bekijken.

Hartelijk Gefeliciteerd!

   

Trijnie is jarig vandaag!:lol:

Day 15 Balasan (31 januari)

Posted on January 31, 2011 at 11:14 AM

 

Vanmorgen na het ontbijt naar het busstation gelopen voor vervoer naar Balasan. We ontmoeten vandaag de kinderen van Yolanda. We zijn met een minivan gegaan, Yeepnees rijden die kant niet op. In het busje waar plaats was voor twaalf personen was bijna vol toen we vertrokken. Ik zat prins heerlijk voorin, Trijnie zat op de achterste bank. Het was een rit van ongeveer 2 uur. In die twee uur stapten er meer mensen in als uit zodat we op een gegeven moment met 20 personen als een sardientje in blik over de vaak slechte wegen reden. Ik nog steeds prins heerlijk voorin en Trijnie vastgeklemd en zonder bewegingsruimte achterin. Ongelovelijk dat iedereen maar inschikte om mee te kunnen. Er was geen gemopper, men schikte zich in zijn of haar plek en desnoods werd de ruimte kleiner gemaakt om een ander mee te kunnen nemen.

Wat we op de fiets al diverse keren ervaren hadden, stoppende busjes om passagiers in cq uit te laden maakten we nu mee vanuit het busje. Later zal ik hierover wel meer vertellen als we de terugreis ervaarden.

Onbekend in Balasan wilden we natuurlijk vlak bij de winkel van Nestor, de vader van de kinderen die we gaan bezoeken, stoppen. Dat is het makkelijke van het vervoer hier, je zegt waar je er uit wil en de chauffeur stopt. De winkel heeft de naam Dimensions, is een foto ontwikkelzaak en ze maken er bijvoorbeeld ook de driverslicentie’s voor de peddicaps enz. Er wordt daar gewerkt met computers en het ziet er best profesioneel uit. Toen we bij de winkel kwamen werd Nestor gewaarschuwd die er vlot aankwam. Na de kennismaking belde hij de kinderen op en niet lang daarna kwamen Ton Ton en Mae Mae (namen welke verkortingen zijn van hun echte namen) de beide oudsten van school naar de winkel. Len Len hebben we later bij school afgehaald. Ze hadden allemaal de uren die wij er waren vrij gekregen van school.

De kinderen waren erg verlegen en er ontsponnen zich wel gesprekjes over het dagelijkse leven maar wij moesten steeds de vragen stellen.

We zijn op het terrein van de school van de oudste twee wezen kijken. Vaak zijn we langs scholen gefietst de afgelopen weken maar nu konden we op het terrein van de High School kijken. De lessen beginnen na het hijsen van de nationale vlag onder het zingen van het volkslied door alle leerlingen om 06:45 uur. Daarna begint de school die duurt tot ongeveer 17:00 uur. De studenten blijven de hele dag in de klas en de leraren wisselen per vak. Soms hebben ze praktijklessen in een ander lokaal.

De leerlingen van alle scholen dragen een schoolunivorm, de meisjes in dit geval een blauwe rok tot over de knie met een witte blouse en sokken. De jongens een blauwe lange broek en wit overhemd.

Nestor wilde weten wat wij wilden eten. Hij dacht eraan ons mee te nemen naar een restaurant, maar toen we zeiden dat we alles aten behalve mensenvlees had hij een leuker idee. We vertelden hem dat we onderweg bij eettentjes in de pannen keken en kozen wat ons lekker leek. Dat heet hier Toro Toro of in het Nederlands: uit de pan eten.

Het was in zijn dorp, volgens ons Estancia, een katholieke feestdag, het zogenaamde Viesta, waarbij je bij de mensen thuis kon gaan eten. Dus nadat we vanaf de winkel naar zijn huis gereden waren met de kinderen en kennis gemaakt hadden met zijn moeder reden we het dorp in om daar bij een vriend van hem te gaan eten. Daar werden we zonder problemen en hartelijk ontvangen en het duurde maar even of de tafel stond vol met eten. Naast rijst ook een viertal gerechten van varkensvlees, waarbij het gerecht met de naam Bloody Pork, varkensvlees bereid in varkensbloed heerlijk smaakte. Ook de andere gerechten smaakten goed zodat we al snel ons buikje rond gegeten hadden. Er schoven nog twee vrienden van Nestor aan en het was een gezellige uitwisselingen van beider ’s lands zaken.

Op naar het volgende huis, vlak bij en naast een pad welke naar het strand voert. Balasan ligt namelijk aan de kust en dan hoort een bezoekje aan het strand er natuurlijk bij. Maar eerst moest er natuurlijk weer gegeten worden. Nu een rijstgerecht wat gebasseerd was op het Spaanse paella, een oer Filippijns gerecht dat is onstaan tijdens en na de Spaanse overheersing hier. Smaakte weer uitstekend, flesje bier erbij (San Miquel) en onze buikjes werden nog ronder. Ze hadden ook heerlijke oesters waarvan we er elk twee gegeten hebben. Beetje voorzichtig want de oesters waren half gekookt, dus nog deels rauw. Maar onze magen bleken er tegen bestand want we hebben nog nergens last van.

Met de hele groep naar het strand, waar de kinderen rilden van de kou. Er was inderdaad een fris windje maar ik had het niet koud, het was lekker. Op het strand lagen veel houten vissersbootjes waarmee de lokale vissers rond een uur of vier in de middag uit vissen gingen. Naar schelpen gezocht, een enkele gevonden die we als souvenier mee nemen naar huis, als ze onderweg niet sneuvelen tenminste.

Het was inmiddels een uur of twee dus het werd tijd om afscheid te nemen. Eerst Len Len naar school gebracht, daarna Ton Ton en Mae Mae. Ze namen bedeesd afscheid. Maar lieve leuke kids!

Terug naar de winkel en besloten met de Ceres bus terug te gaan naar Roxas. Deze grotere bus is een stuk comfortabeler en omdat we nu halverwege de route van de busjes moesten instappen hadden we meer zekerheid van een fatsoenlijke zitplaats. Bij de busterminal zat een man die de hele dag niets anders deed dan opschrijven wanneer bussen daar aankwamen en weer vertrokken. Dit als controle van de chauffeurs of ze zich wel aan de route hielden. Toen de bus arriveerde afscheid genomen van Nestor. Hij had het leuk gevonden dat we speciaal voor de kinderen bij hen op bezoek gekomen waren. Nestor is een echte ondernemer, hij opent in februari een tweede winkel in Balasan waar hij bloemen en souveniers gaat verkopen. Hopelijk slaagt hij in zijn plannen. Want zijn motto is als je dromen hebt moet je het proberen uit te voeren en niet alleen maar blijven dromen. Mensen zoals hij heeft de Filippijnen nodig.

In de Ceres bus inderdaad een goede zitplaats voor de terugreis. Ook nu werd er steeds weer gestopt als er mensen onderweg hun hand omhoog staken en stapten de mensen uit als ze op de plek van bestemming waren. Vaak was dat een huis, wat een luxe voor de deur uitgezet worden. Dat werkte als volgt. In de bus was een busboy die de kaartjes verkocht aan de mensen die instapten. Je vertelde waar je wilde uitstappen en je betaalde de ritprijs tot die plek. Als iemand vlak voor zijn eindbestemming zei waar hij wilde uistappen volgde een fluitje of een kreet en de bus stopte, passagier eruit, de busboy tikte tegen een stang en de bus reed weer verder. De bussen rijden hier dus altijd op tijd want er is geen tijd van in of uitstappen. Wel was de reisduur afhankelijk van het aantal keren dat een bus stopte maar ja op een kwartiertje wordt hier niet gekeken. Belangrijk is hier dat je op de plek van bestemming komt.

Vanaf de busterminal in Roxas via de supermarkt weer naar het hotel gelopen, een tippel van een 25 minuten door de stad.

Het was een geslaagde dag, weer veel te weet gekomen over het leven op de Filippijnen en de kennismaking van Nestor en de kids was heel leuk.

Maar nu het vervolg van onze reis. We hebben uiteindelijk besloten om vanuit Roxas City met de boot naar Manilla te gaan. We hadden een ander reisschema maar wat blijkt: de trein die ons door de bergen achter Batangas zou brengen, vervoerd sinds 2008 geen passagiers meer. En daar fietsen is geen optie dus we zouden de bus moeten nemen. Omdat dit een lange busreis wordt, en we het eiland hoppen zoals ons in Passi werd voorgesteld toch niet zien zitten (ook op die eilanden veel bergen en steeds ferry in, uit, bus in/uit ferry in/uit om dan weer met de bus te moeten lokt ons niet aan. Daarom de circa 18 uur durende nachtboot maar nemen naar Manilla. De eerst volgende boot vertrekt op woensdag aanstaande zodat we hier nog een nacht blijven. Kunnen we morgen naar de pier gaan om tickets te reserveren en de plaatselijke markt, kerk en het kleine museum bezoeken. We komen hierdoor niet in tijdnood maar raken voor op ons reisschema.

Day 14 Panay (30 januari)

Posted on January 30, 2011 at 4:21 PM

 

Vanmorgen tijdens het ontbijt met de zoon van de eigenaren zitten praten over onze reisplannen. Hij heeft ons over het stuk Roxas City naar Manilla een goede tip aan de hand gedaan. Hierdoor een minder lange bootreis, was normaal zo’n 19 uur, en we hopen weer een eiland op waar we eventueel weer kunnen fietsen. Of dat ook gaat gebeuren lezen jullie in de verdere verslagen wel weer.

Na het ontbijt weer op de pedalen, richting Roxas City, een trip van een 65 km. Het weer is zonnig, later wisselend bewolkt en de eerste 20 km van de weg gaat op en gelukkig ook weer neer. Er staat een straf windje welke we schuin tegen hebben.

Langs de weg zijn veel verse annanassen te koop, gaan per 4 stuks, beetje veel van het goede. Onderweg een net dood gereden hond zien liggen. We komen tientallen rond scharrelende honden per dag tegen, hier op het eiland blaffen ze niet en rennen ze je ook niet achter na zoals op Negros. Dat er af en toe een hond in het verkeer sneuveld is op zich niet zo gek, het verkeer is soms druk, men rijdt hard en dan kan dat gebeuren. Ben eigenlijk best benieuwd hoe gehecht men hier aan honden is. Zal het een gezinsdramaatje, zoals in Nederland, zijn of trekt men zich er niets van aan. We zullen er wel niet achterkomen. Sommige honden zien er goed verzorgd uit, anderen zitten onder de schurft of lopen mank, waarschijnlijk geraakt in het verkeer. Het zijn echter allemaal lopende vlooientransporteurs.

In een klein eettentje in Cuartero hebben we een miegerecht gegeten. We werden bedient door een oude vrouw, zeer dun en met een mond waar nog enkele, zwart wordende, tanden in stonden. Ze oogde vitaal, was goedlachs en nieuwsgierig naar onze reis. Ik kon het niet laten te vragen hoe oud ze was. Vol trots zei ze 71 jaar. Op de foto zullen jullie haar wel herkennen. Het smaakte ons weer goed en gaf weer de nodige energie.

Ik ben vandaag niet vooruit de branden op de fiets. Het lijkt wel of ik pap in de benen heb. Dat overkomt ons 1 of 2 dagen in een fietsvakantie.Ik denk dan maar prof wielrenners hebben ook wel eens een dag geen goede benen, een hele troost. Gelukkig had Trijnie er vandaag geen last van dus zij heeft mij de bulten figuurlijk overgesleept.

In Doa heb ik de ketingen weer een smeerbeurt gegeven. Zittend in de schaduw, we kiezen er meestal een busstopplaats langs de weg voor uit, eerst de ketting met een borstel gereinigd en daarna in de olie. Trapt weer een stuk makkelijker. Trijnie’s versnellingsapparaat wat bijgesteld, ze heeft af en toe problemen met schakelen lijkt nu weer goed. Er zat een vrouw op de bus te wachten toen we zo bezig waren en ze vroeg of Trijnie een missionairy was. Op Trijnie’s vraag waarom ze dat dacht kwam een onduidelijk antwoord. Misschien door haar vrolijke glimlach waarmee ze met de vrouw in gesprek geraakt was. Of is het haar engelachtige voorkomen? We zullen het nooit weten.

Langs de doorgaande weg een grote begraafplaats gezien. Het zag er rommelig uit, niet qua onderhoud, maar door de stapels graven, soms wel drie hoog en leek erg ongeorganiseerd. Belangrijke personen lagen vaak in een apart gebouwtje inclusief een foto van de persoon.

Toen we in een bushokje aan het pauzeren waren reden er tientallen mannen op brommers, peddicabs of met de benenwagen een zandpad op. Eerst hadden we niet door waar ze naar toe gingen, maar toen ik iemand achter op de brommer zag die een haan onder zijn arm hield viel het kwartje. Hanengevechten, een aparte hobby van diverse mannen hier waarmee geld verdient wordt omdat je op de hanen gokken kunt. Ik ben nog even een stuk de zandweg afgelopen om te kijken of het vlak bij was maar ik kon de arena niet vinden. Het is een echte volkssport hier op de Filippijnen, je schijnt het als toerist een keer meegemaakt moeten hebben. Nu hebben we, na onze dolfijnentoer op Bali, een dubbelgevoel over de uitbuiting van de dieren voor toeristen en in de sport. Het is maar de vraag of je daar nu als toerist zijnde in moet opgaan? We hebben samen na de dolfijnentoer besloten om niet meer naar dit soort activiteiten toe te gaan.

Onderweg zie je regelmatig bordjes met “ lots 4 sale” waarmee aangegeven wordt dat er een perceel grond te koop is. Soms staat er een huisje op, soms wordt de oppervlakte er bij gegeven maar nooit de prijs. Wel een telefoonnummer wat je bellen kunt. Dus als er iemand is die hier wonen wil, er is genoeg te koop, net als in Nederland trouwens.

Een bord dat waarschuwd voor kangoeroe’s trok onze aandacht. Kangoeroe’s hier, het moet niet gekker worden. Onder het bord werd reclame gemaakt voor een disco met de naam Kangoeroe. We zijn dus gelukkig niet in Australie beland met het gefiets.

De bewoning langs de weg wordt drukker, het verkeer neemt toe, conclusie Roxas City is niet ver meer. Deze stad heeft zichzelf uitgeroepen tot vishoofdstad van de Filippijnen, is niet zo gek groot en er zijn een aantal zaken te bekijken. We hebben 2 nachten in de Roxas President Inn geboekt, de naam klinkt duurder als de kamerprijs. Morgen willen we namelijk naar Balasan,zo’n 50 km van hier, om te kijken of we de kinderen van Yolanda Domingo kunnen ontmoeten. De Domingo’s zijn een familie waarvan we zo’n 25 jr. geleden Jonalyn, de jongere zus van Yolanda, als Foster Parents kind de mogelijkheid hebben gegeven naar school te gaan. Beide zussen hebben we 2 jaar, door ijverige naspeuring van onze dochter Sascha, ontmoet in Singapore waar ze beide in de huishouding werkten bij expads. Benieuwd of we ze morgen ontmoeten. We gaan heen en terug met een Jeepney, moet je immers ook eens ingezeten hebben. De ouders van hen beide leven op het eiland Luzon, daar willen we tijdens deze vakantie ook nog een bezoekje gaan afleggen.

Maar dat lezen jullie morgen wel weer.

Day 13 Panay (29 januari)

Posted on January 30, 2011 at 4:20 PM

 

Vanmorgen na het uitchecken op de fiets naar de haven. Het was even zoeken maar bij de Supercat incheckbalie terecht gekomen. Onze fietsen met bagage staan op de aanlegpier te wachten op de boot van 09:00 uur. Tijdens het wachten een stuk van een film gekeken, geen ondertiteling dus het was steeds raden wat er aan de hand was. Naast de tv waar wij naar keken nog een 2de tv met een andere film en muziek uit de speakers. Dus drie bronnen van vermaak waar we geen van allen het verloop konden volgen.

De fietsen met bagage en al op het achter gezet, goed vastgezet met de onmisbare sjorband. Was wel nodig ook want de boot maakte dit keer geen stampende maar een over de lengte as schuddende beweging in de Guimara Strait. Niet prettig maar voor een uur zullen we het uit moeten houden. We voeren tussen de eilanden Guimaras en Panay het laatste stuk naar Iloilo City, hier was het water mooi rustig. In Iloilo City van boord en de stad in. Eerst wat te eten en drinken scoren en dan eens kijken welke weg we moesten hebben. We wilden richting Zarraga om uiteindelijk een slaapplaats te zoeken in Dingle of Passi. Het was wisselend bewolkt, vaak zon af en toe prettige bewolking. Dus beter weer dan de afgelopen dagen.

Na wat vragen op de goede weg gekomen, en eenmaal de stad uit werd het rustiger op de weg, die lekker vlak was, dus het fietsen schoot op. Onderweg door kleine plaatsen veel hello Joe’s gehoord, wat hier een stuk meer geroepen wordt als op Negros. Ook zijn de huizen hier veel vaker van steen en zie je minder houten of bamboe krotten.

We rijden weer door de rijstvelden en veldjes. De suikerrietvelden behoren echt tot het suikereiland Negros, al passeerden ons wel af en toe een auto beladen met suikerrietstengels. Er zijn allerlei rassen rijstplanten. Op de velden vaak bordjes met namen als Corn Gigant, Magnum enz. erop vermeld.

Langs de weg werd veel rijst gedroogd op gevlochten matten. Met een soort houten hark werd de rijst een aantal keren per dag verdeeld over de mat zodat het goed drogen kon.Het drogen duurt een dag of twee, volgens een oude fp waarmee ik een poosje heb staan praten terwijl Trijnie foto’s nam. Als de rijst droog is wordt het kaf van de korrel gescheiden door het met de hand in de lucht te gooien. Onderweg dit vaak oudere personen zien doen. Aandoenlijk was een oud vrouwtje dat hier zo druk mee bezig was dat ze niet zag dat wij naar haar keken. Als ze klaar was zal ze wel weer voor een week of twee rijst voor zichzelf hebben. De rijst werd na dat drogen gekookt als ze het nodig hadden. Een goede wasbeurt voor de rijst lijkt ons dan wel nodig gezien de uitlaatgassen en de kippen die we regelmatig op en tussen de drogende rijst hebben zien scharrelen.

Wat we ook nog niet eerder gezien hadden waren stapels van grote muziekboxen waaruit een bult muziek kwam waar het hele dorp van leek te genieten. Deze boxen van ca. 70 bij 50 cm waren opgestapeld tot een meter of twee hoog en vijf meter breed. Er was meestal westerse muziek te horen.

We lieten Dingle rechts liggen en besloten door te rijden naar Passi. Sinds ik de naam Dingle las speelt er een conferance door mijn hoofd van ik denk Sonneveld. Het begint met “ hallo Dingel” Hallo ...... en er volgt dan een sketch. Rijdt je hier in de Filippijnen, zie je een woord en spookt de hele tijd de woorden “ hallo Dingel” door je hoofd. Wie van de sketch meer weet zet het maar in het gastenboek.

De laatste 10 km begon de weg weer te glooien. Terwijl we een groot Christusbeeld aan het fotograferen waren welke op een heuvel stond viel er een pittig buitje regen van 10 min. We zijn even blijven schuilen onder de bomen en hebben toe het laatste stuk naar Passi vervolgd. Na wat vragen zijn we bij The Garden Pavilion hotel & restaurant. We werden vriendelijk ontvangen door de zoon van de eigenaren die in Texas woont en met zijn gezin voor drie maanden bij zijn ouders is. Na een bakkie koffie ons geinstalleerd op de redelijk goede kamer.

Trijnie had vandaag een shirt aan met twee halterbandjes en dus een bliote rug. Na de fietsdag waren er twee witte strepen op haar rug te zien, zo snel gaat het hier met verkleuren. Ikzelf doe op het heetst van de dag een dus bloesje aan om mijn armen een beetje te beschermen tegen de zon. Ik ben al druk aan het vervellen op de bovenkant van mijn armen.

Weer een dag voorbij uit het leven van twee vakantiegangers. Morgen zijn we 2 weken op pad. We hebben nu zo’n 420 km door de Fillipijnen getrokken en het bevalt ons goed. Veel leuke ervaringen en de verschillen van de eilanden o ntdekken is ook een sport aan het worden. Het gaat ons al met al goed.

Day 12 Negros (28 januari)

Posted on January 28, 2011 at 3:51 PM

 

Lekker geslapen, komt denk ik niet door de prijs van de kamer maar misschien heeft het geholpen. Na het ontbijt de was verzameld voor de laundry, gebelt en 2 minuten later kwamen ze het ophalen.

Als het goed is hebben we vanavond om zes uur de was weer schoon terug. Kunnen we weer fris verder morgen. Het ontbijt was goed, naast het bekende fp ontbijt ook toast, kaas, cornflakes, jus, eieren met groente op verzoek gebakken, enz. We kregen een enquette formulier waarin gevraagd werd van wanneer tot wanneer we ontbeten hadden en veel vragen over de wijze van bediening, het eten, de eetzaal, of we ons veilig voelden, enz. Zo houden ze de tevredenheid van hun klanten dus in de gaten.

Ook op de kamer ligt een enquetteformulier over de algemene zaken in het hotel. Vanavond maar eens invullen. Trijnie miste alleen de yoghurt bij het ontbijt, heeft ze er als algemene opmerking op vermeld

Cody en Amber dit moeten jullie maar niet lezen: vanmorgen op briefpapier en enveloppe van het hotel brieven geschreven aan de kleinkinderen, proberen we elke lange vakantie een of twee keer te doen. We hebben ze vanmorgen gelijk gepost, benieuwd wanneer ze aankomen.

Dus vanmorgen de stad Bacolod in, we willen in ieder geval naar het Negros museum. Eerst zijn we via het postkantoor gelopen om de enveloppes te laten voorzien van postzegels. Nadat dit gebeurt was ze in de gleuf buitenland gedropt.

Daarna naar een SM, Shopping of Super Mall, en daar rondgekeken naar zaken voor onszelf en de kinderen. We hebben zelf een bal gekocht, deze verzamelen we uit alle landen waar we komen. We hebben er al een stuk of 10. Leuke verzameling met elk een eigen herinnering.

We hebben ook een T-shirt gekocht. Normaal niet vermeldingswaardig maar we hadden onze ogen laten vallen op een oud rosige kleur. Toen we keken of hij groot genoeg was werden we gewezen op een paskamer. Maar omdat hij niet voor onszelf was maar voor onze zoon Stef en we dit zeiden was er lichte paniek.

We hadden een meisjeskleur gekozen volgens de verkoopster en ze kwam met een andere kleur aan. Ze keek vreemd toen we zeiden dat we deze kleur mooi vonden en dat in Nederland door mannen gedragen werd. Wat zal ze wel niet van de Nederlandse man denken.

Op de terugweg langs een chinese mall, met dicht op elkaar gepakte winkeltjes, een hele andere atmosfeer als in de SM. Na wat struinen de inwendige mens versterken en dan naar het museum. Na wat zoeken en vragen gevonden.

Na het kopen van de kaartjes werden we aan een gids gekoppeld die ons eerst aan de hand van schilderijen de geschiedenis van het eiland Negros vertelde. Zo zou de naam Negros aan het eiland gegeven zijn door de spanjaarden die de mensen die er woonden een donkere huidskleur vonden hebben, dus van daar Negros.

Daarna werd ons verteld over de oude attributen die gebruikt werden voor de suikerbereiding, was er een verzameling speelgoed van uit de gehele wereld verzameld. Wij als Nederland kwamen er bekaaid af, een rijtje van 6 delfsblauwe grachtenpandjes die je krijgt bij vluchten met de KLM. Niet echt speelgoed dus.

Het was in de tussentijd weer begonnen te regenen, een zacht maar natmakend buitje, zodat we blij waren weer in het hotel aan te komen.

Vanavond de andere kant de stad ingelopen. Uiteindelijk terecht gekomen bij een restaurantje dat pizza’s serveerde, hadden we gewoon zin in. Er waren 8 verschillende soorten pizza’s waar we uit kiezen konden volgens het menu. Uiteindelijk bleek dat er alleen pizza Pepperoni e krijgen was. Deze smaakte voortreffelijk.

De laundry is ook weer terug, voor 10 euro alles weer schoon. Kunnen we morgen weer op schoon pad. Het is ons doel om morgen de oversteek naar IloIlo City op het eiland Panay te maken met de ferry.

We weten ongeveer waar we zijn moeten en willen de boot van 09:00 uur hebben. Kijken of het gaat lukken. We gaan dan op de fiets tot buiten de genoemde stad. Maar dat lezen jullie wel weer in een volgend verslag.

Day 11 Negros (27 januari)

Posted on January 27, 2011 at 10:25 AM

 

Vanmorgen uitgeslapen in vergelijking met de eerdere ochtenden.

Om 08:20 uur zaten we op de fiets, richting Victorias is hetdoel. We zullen echter wel zien hoe de dag loopt en waar we terecht komen.

Het was weer somber weer en tot een uur of drie regende het zacht en afwisselend wat harder.

In Sagay begon het hard te regenen dus maar even schuilen in een bushokje.

Tegenover onze schuilplaats was een park met een oudestoomlocomotief.

We waren onderweg al een aantal keren niet meer in gebruik zijndespoorrails gepasseerd, ze lagen nog wel in het wegdek maar de rest van de railswas verwijderd.

Deze rails werd vroeger gebruikt voor het transport van de suikerriet naar de fabrieken.

Een grote suikerfabrikant hier is Lopez.

Onderweg een aantal fabrieken met die naam tegen gekomen. 

In Vito stond er weer een oude loc te pronken, nu met de naam van Lopez erop.

In het park waren drie meisjes aan het nootjes schieten, alleen gebruikten ze daarvoor kroonkurken van colaflesjes eneen steentje.

Ze giechelden toen ik een foto van hen nam terwijl ze zo aan hetspelen waren.

Het werd weer droger dus weer op de pedalen. In Sagay is een ziekenhuis met de naam Farmers Hospital.

Een onooglijk gebouw maar er is in ieder geval een plek waar de zieken heen kunnen.

Het omgeploegde land leek erg op de Groninger kleigronden, dikke brokken aarde/klei waar kort ervoor het suikerriet had staangroeien.

Overal waar je keek was het suikerriet en suikerriet. Vrachtwagens volgeladen met suikerriet passeerden ons met grote regelmaat.

In Sagay ook in een lokaal eettentje gegeten. Hetbegon net weer harder te regenen dus dat kwam mooi uit. De drie dames daarhadden de grootste lol dat er 2 niet fp’s bij hen kwamen eten. Na in de pannengekeken te hebben kozen we gehaktballen, twee verschillende groentegerechten eneen soort schnitzel. Het buikje weer rond en vol nieuwe energie weer op pad.Trijnie moest ook nog met de dames op de foto, drie kleine dames met tussen henin een grote vrouw. Het was een en al jolijt daar.

Door het natte wegdek werden we elke kilometerviezer en viezer. Ook onze fietsen zagen er niet meer uit.

Toen het droog was hebben we onze onderbenen en sandalen onder de dorpspomp afgespoeld. Eentienermeisje dat daar haar haar aan het wassen was bediende de zwengel. Hetwater was lekker op temperatuur en binnen de korste keren voelden we ons weerschoon. Nu de fietsen nog, want die zagen er echt niet meer uit.   

Arbeiders waren druk bezig een vrachtwagen vol teladen. De tot bossen samengebonden suikerriet werd op de schouder, via een 6meter lange plank met dwarslatten die schuin omhoog stond tegen de laadklep vande auto, in de laadbak gegooid. Denk aan Drenthe en het turf laden en je zietde paralellen.

Door de passerende vrachtwagens waren onze benen geen lang schoon leven beschoren. Gelukkig werd het nu droog zodat eenschoonmaakactie effect zou blijven sorteren. Bij een busstation in een kleinplaatsje was een bromfietswasplaats.

En wat bij bromfietsen kan kan natuurlijk ook voor fietsen. De waterpomp werd gevuld en binnen de korste keren waren twee mannen bezig de fietsen schoon te spoelen, te soppen en af te spoelen.

Er werd geen plekje overgeslagen, zelfs de banden en de onderkanten van de zadels werden niet overgeslagen. Onze fietsen waren na een kwartiertje net zo schoonals aan het begin van onze reis.

En konden er weer even tegen dus. Ook deOrtlieb fietstassen aan de buiten kanten schoongemaakt en onze onderbenenafgespoeld.

Het zou nu goed moeten blijven.

We bereikten Victorias en gingen op zoek naar een hotel.

Er was er een, dus Trijnie weer op kamerinspectie. Het was niks.

En verder was er geen overnachtingsmogelijkheid aanwezig, dus besloten verder te fietsen en in de volgende plaats te kijken. 

Weer 9km voor de pedalen. Nog geschrokken van een korte knak toen Trijnie door eenkuiltje reed, gevolgd door haar woorden er is iets met mijn zadel.

Ik vreesde het ergste, zadel veer gebroken of zo.

Dan heb je ook wat. We hebben wel wat reserve materiaal mee maar een reserve zadel neem je niet mee. Gelukkig bleek haar zadel iets naar achteren geschoven te zijn wat de knak gaf.

Zadel weer goed zetten en verder konden we weer. Als er wel wat gebroken was geweest danwaren we naar een van de vele metaalwerkplaatsje gegaan langs de kant van deweg, ze hadden dan vast wel iets kunnen verzinnen om verder te fietsen. Dat is een groot voordeel in Azie, doordat er weinig nieuw materiaal voor handen is endat wat er is voor hen te duur, worden mensen creatief.

Ook in de volgende plaats  was geen overnachtings mogelijkheid. Dus wat tedoen? Na overleg besloten vervoer te regelen naar Bacolod City.

Dat was nog zo’n 25 km van de plek waar we stonden en het liep al tegen vieren.

Met een uurtje zou het gaan schemeren en om in het donker door te fietsen leek ons geen prettig idee. Dus bij de verzamelplaats van plaatselijke driewielers (fietsenof brommers met een bakje ernaast waar je je voor kleine afstanden kan latenvervoeren) gevraagd of zij wisten hoe we met een vierwieler in Bacolod konden komen.

Er was geen auto beschikbaar in het dorp, dus wezen ze naar de bus waarmee de mensen van plaats naar plaats reden.

De eerste die we vroegen wilden ons wel meenemen maar dan moesten de fietsen op het dak.

Met de slechte wegen en de rijstijl van de chauffeurs hier leek ons dat geen optie.

Een volgende bus wilde ons en de fietsen wel mee nemen in de bus, Maar dan moesten we wel extra betalen omdat hij dan geen passagiers meer mee kon nemen.

Voor 400 Piso zaten we even later in de scheurende bus.

Mijn fiets stond voor de achterbank, Trijnie’sfiets in het middenpad. Het ging perfect, en we zigzagden door het verkeer,toeterend en ontijkend. We schatten dat we met de slecht geveerde bus zo’n 90km/h haalden.

In de reisgids hadden we een mogelijke slaapplek al uitgezocht.

We wilden naar het L.Fisher Chalet hotel, een naar wat schijnt luxe hotel. We vroegen de busboy of hij wist waar dat was.

Eerste reactie was moet je niet naar toe gaan veel te duur. Toen we echter lieten blijken dat we ertoch heen wilde werden we het na enig soebatten over de prijs eens, voor 100Piso extra zette de chauffeur ons wel voor het hotel af.

Scheelde ons een hoop gezoek en voor die 2 euro werden we netjes voorgereden.

En ja hoor we werden netjes met die oude bus voor de ingang van het hotel afgezet. Bagage en fietseneruit, betalen en weg gingen ze weer op naar nieuwe klanten op de route Bacolod-Sagay.

Inderdaad is slapen in het L.Fisher Chalet Hotel decadent. Voor een 100 euro per nacht, we slapen normaal per nacht voor tussende 10 en 20 euro,  een mooie kamer metalle luxe die we de afgelopen 2 weken ontbeerd hadden. 

Ach je moet jezelf eens kietelen. Ik zie onsnog staan met de oude bus op de oprit van het hotel.

Maar niemand keek er echt vreemd van op. Dus het zal wel vaker gebeuren.

Dus twee nachten in Bacolod, straks eens even kijken wat we hier morgen gaan doen. In ieder geval worden de gebruikte kleren gewassen, en kunnen  we alle plooitjes van onszelf eens schoonbadderen.

Day 10 Cebu/Negros (26 januari)

Posted on January 27, 2011 at 10:18 AM

 

Vanmorgen willen we om 07:30 uur met de ferry naarhet eiland Negros, een trip van 35 minuten. Dus vroeg op, het regende , ontbijten bij Jollibee, we waren om 06:10 uur de eerste, ze waren nog in werkoverleg en de deur was nog op slot.

Snel werd de deur geopend en stoof iedereen metverontschuldigingen aan ons adres naar de werkplekken.

Trijnie is tussendoor naar het ticketburo gelopen,er stond al een lange rij, maar er werd nog niets verkocht omdat het nogonzeker was of de ferry zou varen vandaag.

Oorzaak hiervan was de harde wind,gisteren heeft de ferry ook niet gevaren.

We willen met de Liteline varen omdat dit een grote boot is. Er zijn ook kleine bootjes van andere maatschappijenmaar daar hebben we geen vertrouwen in, en als je dan kiezen kunt kies je voor veiligheid toch?

Na de 2de ronde ontbijt samen naar het ticket buro. Het was inmiddels 07:00 uur, de rij stond nog net zo als toen Trijnie er 20 minuten geleden geweest was.

Maar achter aansluiten en kijken ofer gevaren werd vandaag. We hopen van wel want Toledo City is een troosteloze plaats.

Ja hoor er kwam reuring in de rij, langzaam voetjevoor voetje kwam ik dichter bij het loket. Trijnie heeft ondertussen de fietsen opgehaald, stonden droog in een galerij zodat als we de tickets hadden we konden boarden. Twee tickets gekocht, toen ik zei dat we ook fietsen bij ons hadden moest ik naar het loket naast waar ik stond want daar werden tickets voor afwijkende bagage verkocht.

Ben maar 1 loket opzij gegaan zonder weer in de rij te gaan staan. Wilde ze onze achternaam weten, kreeg een papiertjetoegeschoven waarop ik onze achternaam schreef dat ze netjes natekende op eenformulier.

We konden aan boord nadat we tax betaald hadden.Toen nog twee kaartjes voor tax voor de fietsen en we waren om 07:45 uur aanboord. De fietsen staan op het autodek vastgemaakt met de onmisbaresjorband.  Je begrijpt dat de afvaart van07:30 uur niet ging lukken, maar we zaten aan boord en we zouden wel zien. Enja hoor om 09:00 uur was alles aan boord. Want naast wij en onze fietsenstonden er bussen, vrachtwagens, personenauto’s en zo’n 100 man aan boord. Quapersonen was het dek maar voor 20% gevuld. Tijdens de afvaart kwam er een gebedvoor een behouden vaart uit de speakers. Er werden kruisjes geslagen, we zullenhet dus wel redden deze vaart.

Daar voeren we de Tanon Strait op, het wasonstuimig weer. De boor stampte en trilde in al zijn grondvesten. Geen prettig idee maar je moet wat. Koffie en noodles gekocht en genuttigd. De reis duurdei.p.v. de 35 minuten ruim 90 minuten, de boot kon door de onstuimige zee nietzo hard varen. Op Negros aangekomen in San Carlos City en na het inslaan vanwater gaan peddelen. We zullen wel zien waar we terecht komen. Onderweg watkleine korte buitjes, een slechte weg waarbij we onze rechterarm veelgebruikten. Dit vereist denk ik wat toelichting. We fietsen vaak achter elkaaren als er vreemde zaken in of op de weg zijn dan geven we met onze rechter armeen seintje van pas op een afwijking. Voor de weg die we gingen konden we metbeide armen wel blijven wijzen, dus wat verder uit elkaar gaan fietsen zodat webeide overzicht hadden op de weg. Naast dat de weg slecht was gingen we ookweer zwetend op en genietend af.

Negros is het suikereiland van de Filippijnen.Overal wordt rietsuiker verbouwd en de vrachtwagens gevuld met geoogsterietsuikerstengels rijden regelmatig langs ons. Daarnaast het bekende verkeervan de andere eilanden. Toch kon je zien dat Negros een arm eiland is, waaralleen de suikerbaronnen een rijk leven hebben. Veel oude vervallen huisjes,kleding duidelijker versleten en wat vooral opviel blaffende honden. Tot nu toewel veel honden tegengekomen maar die lagen te slapen of stonden op de wegzonder aan ons aandacht te schenken als we langs reden. Maar nu kwamen dehonden regelmatig blaffend achter ons aan. Waarom hier wel en op de andereeilanden tot nu toe niet? Intrigerende vraag.

De weg is wel matig tot slecht maar de omgeving isprachtig. We rijden eerst vlak langs de kust, hebben wind van opzij of tegen, enhebben aan de linkerhand de heuvels welke begroeid zijn met suikerriet enbananenbomen. Wat het fietsen ook lastig maakt is de vette klei welke ondermijn spatbord gaat zitten. Af en toe los moeten maken omdat de band aanslijt,een vervelend geluid en weerstand die ik weer overwinnen moet. Trijnie heeft ergeen last van.

We willen Toboso bereiken en kijken of we daarkunnen slapen. Het ging best lekker dus we zijn doorgefietst naar EscolanteCity een 55 km van San Carlos City. Vragen naar een overnachtingsmogelijkheid. Erwas een hotel in het centrum en een resort , het Northwind BeachResort, op een km of 6 van Escolante.We kozen voor het laatste, dus nog 6 km doorgepeddeld.

De weg werd slechter enslechter en toen we daar uiteindelijk aankwamen bleek het een vervallen resortte zijn met gammele kleine houten huisjes, niet wat we verwacht hadden. Dusmaar weer terug naar het hotel. Deze weg terug hadden we anders morgenvroegmoeten rijden om op de goede weg naar Cadiz City te komen. In hetLaydas&Frans Resto and Pension Haus hadden ze een kamer voor ons. We warenvuil en plakten van het zeet. Dus eerst maar douchen, even op  verhaal komen en dan een hapje eten eninternetten. Aan alle ‘verplichtingen’ voldaan kunnen  we ons nu voorbereiden op de nachtrust. Beetjelezen, naar showprogramma aan het kijken en puzzelen. En dan de oogjes weer toevoor een nieuwe dag.

Day 9 Cebu (25 januari)

Posted on January 27, 2011 at 10:15 AM

 

Vanmorgen vroeg op pad willen gaan. Dat kwam goeduit want de hanen in de buurt begonnen om 04 uur al te laten horen dat ze erwaren. Maar regen en onweer gooiden echter roet in het eten. Dus wel op tijd open naar de Jollibee voor het ontbijt. We wandelden daar om 06:30 uur binnen.Pannekoekjes (gelukkig minder zoet als bij mac.Donalds), koffie, broodje burgermet ei. Het bleef maar regenen dus nog maar een kop koffie. Nog maar evenwachten. De zon komt langzaam door de wolken, het wordt droog, begint weer teregenen en wordt weer droog. Besloten om toch maar op stap te gaan rond 08:00uur. Eerst kijken of we de cache kunnen vinden. Daar hebben we trouwensgisteren een blundertje mee begaan. Via de GPS werd er gevraagd wat&Hellip&Hellip voor gerecht was in de Filippijnen. We hebben datnagevraagd en alleen maar antwoorden van dat bestaat niet. Nu keek ik later opde avond even in mijn gegevens en blijkt dat de GPS de puntjes in de vraag(........)  omzet in…&hellip. Logisch dat niemand wist wat …&hellipwas. Zullen ze wel denken “crazy dutch people”.

De cache was trouwens niet de vinden, bleek allanger weg te zijn. Toch hebben we dankzij de vragen van de cache een leukewandeling gehad en zijn we op plekken gekomen waar we anders niet geweestwaren. Dus het is niet voor niets geweest dat mensen deze cache uitgezethebben.

Vandaag gaan we naar Toledo City, een stadje waarniets te zien is maar waar de ferry naar het eiland Negros vertrekt. We moetendaarvoor het eiland oversteken, en dat betekend heuvels/bergen. Er zijn 3routes naar Toledo City. Vanuit Carcar is de meest gebruikte de weg welke naar Barilien van daar langs de kust naar Toledo, een drukke en brede weg; terug naar Nagaen dan rechtstreeks naar Toledo, is een zeer drukke weg met veel vrachtverkeered.; de weg naar Pinamungajan, een smalle asfaltweg langs de kleine plaatsjesen zeer rustig.

We hadden alle tijd en klimmen en dalen zullen weop alle drie de wegen wel moeten dus we besloten de smalle afsfaltweg te nemen.Het was droog toen we de weg indraaide en het klimmen begon gelijk albehoorlijk. Weer een stukje dalen, weer hoger klimmen enz. enz. Een beste buideed ons schuilen onder een grote bamboestruik, we waren drijf nat. Maar datdeert hier niet, of je nu nat bent van het zweet of de regen maakt op zich nietveel uit. Alleen nat van de regen is iets kouder/koeler. Er rijdt op deze wegeen enkele auto, een weinig brommertjes. Af en toe hoor je geen verkeer en waanje je alleen op de wereld. Af en toe moesten we een helling lopend beklimmen,we zijn niet zulke bergeiten op de fiets.

We gingen voor een huis op een betonnen rand evenuitpuffen, vol ongeloof keken ze ons aan toen we antwoord gaven op hun vraagwaar we heen gingen. “ Maar dat is toch veel te ver”: was de reactie van eenoudere vrouw. Vooral Trijnie oogst respect van de mensen die we tegenkomen.

Hup weer verder omhoog, af en toe een stukje dalen(zinloos eigenlijk als je later dat stuk weer omhoog mag). De weg wordtslechter en slechter naarmate we hoger komen. Toen we begonnen was het mooiasfalt, gedurende de tocht kwamen er steeds meer gaten in te zitten, dan wordthet grijze graffel van kleine met grotere stenen, dan wordt het een lemenaarden pad, om toen we weer bij dorpjes kwamen weer van goed asfalt te worden.

We lijken het dak van het eiland te bereiken.Overal om ons heen bergen op gelijke hoogte als wij staan. Ver beneden stroomteen riviertje, er staan sporadisch wat huisjes, veel bananen bomen, geenrijstvelden, kokospalmen, grazende geiten en karbouwen.

Bij een eettentje wat energie opgedaan. Onder anderegebakken banaan gegegetn welke gecaramaliseerd waren. Smaakte goed en geeftvulling en energie. Een vrouw vond Trijnie zulke mooie ogen hebben.  Verder maar weer, het zal nu wel meer dalenworden. Klopte deels, want het dalen ging rustig omdat we op een aarden wegreden welke best wel glad was door de regen, we staken het eerder genoemderiviertje over via een houten brug met houten rijplanken in de lengte. Toenmoesten we weer omhoog, en niet zo’n beetje steil ook. Weer lopen dus. En toenwe boven waren zagen we hem, de zee, op de kaart bekend onder de naam TanayStreet. We waren 15 km onderweg en leken het ergste achter de rug te hebben.Dat hier nooit een fietser kwam werd ons steeds meer duidelijk. De reacties vanpassanten en mensen die ons aanmoedigden spraken boekdelen. Het leek wel of wevan een andere planeet kwamen.

De dag die in de regen leek te vallen was, ondanksde zware de tocht, zo mooi dat we genoten hebben van de uitzichten, contactenen het bereiken van de zee.

Eenmaal in Pinamungajan aangekomen was de rest vande weg een peuleschil. Wel stond er veel wind vanuut zee. Witte schuimkoppen opde golven die opspattend op de betonnen muur uiteenspatte. De kokospalmenstonden te kreunen onder de wind.

We reden het stadje binnen, waren onderweg eenaantal ressorts tegengekomen maar wilden in Toledo overnachten zodat wemorgenochtend met de boot naar Negros kunnen. Een hotel gevonden  vlak bij de haven, Travelers Inn genaamd.Mooie ruime kamer, vanaf balkon uitzicht op de zee. Beter dus dan de laatstetwee kamers die we hadden.

Ik heb behoorlijk rode armen en benen gekregenvandaag en dat terwijl de zon amper door de wolken komen kon. Het heeft tot 7uur vanavond geregend, soms met stevige buien, dus maar goed dat hier niets tebeleven valt. Reisverslag getyped, foto’s verwerkt, en wat geluierd.

We konden ons met warm water douchen vanavond. Datis Trijnie gelukt, toen ik ging douchen alleen koud water, snif snif. 

Day 8 Cebu (24 januari)

Posted on January 24, 2011 at 12:07 PM

 

Na een ontbijtje, zoete broodjes en broodjes kaas/worst en flesjes jus op stap. Cebu City uitrijden was een hele onderneneming. De goede weg hadden we snel gevonden maar het verkeer was een chaos.

Vooral de busjes en bussen waren een ramp. Trokken op, stopten voor passagiers, trokken weer op, enz. Opvallend is trouwens dat ze de knipperlichten waarmee men richting behoort aan te geven voor niets in de auto’s gebouwd zijn. Niemand gebruikt ze. Dus voor een stoplicht, denk je dat de auto naast of voor je rechtdoor gaan, geen richting aangegeven, slaan ze toch af. Dus weer in de remmen. Zodra je dat maar door hebt dan kijk je met extra ogen naar wat de auto gaat doen en is er wel mee te leven, maar in het begin was het zeer vervelend. Dan staan er op de rand van de weg vaak mensen op de bus te wachten, reden er brommers en fietsers tegen het verkeer in, steekt er een hond plotsklaps over, zitten er gaten in de weg. Zo 10 km. Gefietst, beide opkomende koppijn van het geconcentreerde rijden en de uitlaatgassen. Halverwege de dag zijn de plooien aan de binnenkant van de ellebogen zwart van de uitlaatgassen. Later weg de weg rustiger en fietste het weer makkelijker. De koppijn verdween dan ook snel weer.

Er wordt verder wel rekening met ons gehouden als we fietsen, men laat ons makkelijk oversteken of voorsorteren, men wuift ons de weg over en glimlacht als we de duim omhoogsteken. Voor wat hoort wat. Bij Mc.Donalds een ontbijtje gegeten, 2 pannekoeken met stroop en koffie (vooral het laatste was heerlijk).

De weg is heuvelachtig maar goed te doen. Kinderen groeten ons, volwassenen roepen hello miss of mister en ik heet hier Joe (zal wel een overblijfsel uit de amerikaanse tijd hier zijn). Er verschijnen sporadisch rijstveldjes, vrouwen zitten aan het water de was te doen, men vist in de kanalen (bamboe stok, lijn met haakje zonder dobber).

We rijden een aaneenschakeling van plaatsjes door en bereiken uiteindelijk Carcar. Eerst weer een hapje gegeten. We hadden de fietsen in het zicht bij de deur geplaatst maar die moesten we wegzetten toen de geldauto kwam. Twee met geweren bewapende mannen bewaakten het inladen van het geld. We willen ook hier in het centrum overnachten, dus uiteindelijk bij Carcars Guesthouse terecht gekomen in de buurt met oude spaanse huizen. Mooie houten huizen met veel houten decoratie’s. De kamer is basic, wc zonder bril, in de wc een douche (ruimte 1 bij 1 meter), een bed met een dun matras, wel tv geen internet. Omdat we afgelopen nacht ook op een dun matras geslapen hebben waar je de harde bedbodem door voelde (we zijn blijkbaar te zwaar) heeft Trijnie een 2de matras geregeld dat nu ook op het bed ligt. Heerlijk zacht slapen dus vannacht.

Na het acclamatiseren aan de wandel. Er ligt hier een cache die we willen oplossen. De vraag bij de eerste coordinaat was geen probleem, die van de 2de wel. We moesten er achter komen wat hellip hellip voor een lekkernij was. Gevraagd bij diverse eetstalletjes die ons allemaal vragend aankeken. De buren werden er bij gehaald en uiteindelijk wist niemand de huidige naam voor deze lekkernij. We hadden zelf een vermoeden dus dat maar als antwoord genomen. Naar een grote schoen gelopen, wel 3 meter hoog en 5 meter lang, wat ter ere van de schoenindustrie, waarom Carcar bekent is, neergezet was. Ook de andere vragen opgelost en nu hebben we de coordinaten waar de “ schat” ligt. Die gaan we morgen opzoeken als we weggaan.We hebben zo een kilo of 5 gelopen en leuke plekjes van de stad gezien. Indrukwekkend was de kerk van Sint Catharina van Alexandriëwelke op een hoogte staat in de stad. Een oude kerk met beelden van de apostelen ervoor en een mooie schildering boven de deur. Helaas was de deur dicht en konden we niet binnen kijken. In de straat waar we slapen, Santa Catalina street, staan veel oude spaanse huizen waaronde het tot monument verheven Sarmiento house stammend uit 1859. Er was niemand thuis want het schijnt te bezichtigen zijn, dus alleen de buitenzijde bewonderd.

Straks gaan we kijken of we op het plein voor de kerk kunnen internetten, is een Wifi vrije zone, dus we kunnen het proberen.

Day 7 Cebu (23 januari)

Posted on January 24, 2011 at 12:04 PM

 

Vanmorgen vroeg op, ontbijten en pleite. We gaan met de Supercat naar Cebu terug. We waren ruim op tijd dus na het inchecken, zie vertrek uit Cebu, de fietsen met de bagage erop klaar gezet voor het inschepen. Na een bakkie pleur en een krantje in de wachtruimte gaan zitten. Trijnie heeft daar haar benen en voeten laten masseren door een blind meisje. In Cambodja had ze zich een keer helemaal laten masseren door een blinde jongen, die werkte voor Seeing hands. Hiermee verdienen de blinde en misvormde mensen geld voor hun onderhoud. Hier stond geen naam van de organisatie die dit deed.

Het meisje nam Trijnie goed te pakken. Af en toe een grimas op haar gezicht als ze hard met een stokje op de drukpunten onder haar voet en op haar tenen werd gemasseerd. Haar benen schokten af en toe.

De boot kwam er aan dus wij alvast naar onze fietsen om zo voor de meute aan de fietsen aan boord te krijgen. Toen mochten we lopen de pier af naar de entreeplank. Bagage van de fietsen, intreeplank was te smal, en de fietsen op het dek getild en een trapje af gelopen. Ging goed. De bagage staat ook op het achterdek. De fietsen vastgezet met de sjorband, kan niets meer mee gebeuren.

Tijdens de reis van twee uur een film over een gigantische slang en de jacht daarop bekeken. Erg overdreven maar een leuk tijdversdrijf. Jennifer Lopez speelde de hoofdrol, ik meen dat de film Condador o.i.d. heet. We hebben nu geen internet dus als je de titel 100% zeker wilt weten moet je zelf maar even googlen.

De fietsen zaten onder het zout toen we ze weer op de wal hadden in Cebu. Morgen maar eens bij een bromfietsschoonmaakcabine laten reinigen. Wel heb ik de kettingen vanmiddag nog even geolied. We zijn er immers de komende 5 fietsweken van afhankelijk.

We kwamen aan op pier 3, en links daarvan ligt het oudere centrum van de stad Cebu. Het is een grote stad, 750.000 inwoners, bijna flats, de hoogbouw hier zijn hoteld of winkels, dus een enorme oppervlakte. En nu maar zoeken naar een hotel. We wisten van het kaartje in de reisgids dat links moesten aanhouden dus we reden al snel de oude stad binnen. Even vragen naar een hotel en uiteindelijk in de IAU Indiana Condotel in de Jakosalemstreet terecht gekomen. Dus geen hotel of motel maar een Condotel. Het is een 5 verdiepingen hoog gebouw met kamers die eenvoudig zijn en schoon. We zitten mooi in het hart van het oude gedeelte en vannacht hebben we onze ogen dicht, ruim voldoende voor ons dus. Onze fietsen staan voor het Condotel en worden bewaakt door een knul met pistool en in uniform. Ik heb voor de zekerheid ook het kettingslot geplaatst zodat meenemen voor derden wel erg lastig wordt. En wat moeten die kleine fp’s met zulke grote fietsen? Zoals wij vroeger deden trappen met de benen onder de stang langs? Lijkt me dus wel veilig om de fietsen zo achter te laten.

Nadat we ons geinstalleerd hadden eerst maar eens eten, het was immers 13;30 uur. We vonden vlak bij het hotel een kippenrestaurant, een halve kip of haan aan een stok met witte rijst. Smaakte goed. Op de fiets door het oude gedeelte van de stad. We wilden de Santo Nino kerk eens bekijken, gebouwd in 1740. Maar dan moesten we hem eerst vinden. Viel op zich wel mee, met een kaartje in de hand fietsen we door de ganse stad. Een mooie oude kerk, veel goud van binnen. Er was een kerkdienst aan de gang dus we zijn niet binnen geweest maar door de openstaande deuren toch een redelijke indruk gekregen van het interrieur.

Het verkeer was lekker chaotisch. Yeepneys en busjes die langzaam rijden, plotseling stoppen mensen laat in en uitstappen, optrekt, weer stopt enz. Daartussendoor auto’s, brommers, enkele fp fietser op vaak veel te kleine fietsjes. We kwamen een groep van 4 fp’s tegen in wielerkleding, helmen op en rijdend op een soort atb’s. Daarnaast constant alert zijn op het wegdekken, putdeksels missen, gaten in de weg, en plotseling overstekende voetgangers. Onderweg een ongeluk horen gebeuren. Een auto die afsloeg gaf geen voorrang aan een tegemoet komdende bromfietser. Het gebeurde achter ons, niet gekeken hoe het afliep. De bromfietser zat versufd op het wegdek.

Verder naar Fort San Pedro, een oud fort aan de kust dat in eerste instantie gebouwd werd door de Spanjaarden in 1565. Hij was toen van hout opgetrokken omdat het een tijdelijk verdedigingswerk zou zijn leerde ons de geschiedenis op de borden bij de ingang. Het is nu opgetrokken van steen, heeft vier hoeken met uitkijktorens en werd een periode gebruikt als bescherming tegen de piraten. Er staken kanonnen uit de schietgaten en een looppad achter de kantelen langs. Er waren veel mensen op de been, komt omdat het zondag is, gaan ook de wat meer gefortuneerde fp’s tripjes maken. Op het middenterrein was een bruidspaar met 5 bruidsvrouwen en bruidegomsmannen die op de foto gingen. Ook was een paartje aan het proefschiten met een fotograaf, ze gingen binnenkort trouwen en wilden de mooiste poses blijkbaar oefenen.

Eens even gekeken welke weg we morgen moeten hebben om naar Carcar te gaan. Er loopt een soort snelweg maar we weten niet of we daar op fietsen mogen. We gaan liever met parallel lopende minder drukke wegen langs de kust naar de genoemde plaats. We zullen het morgen wel zien.

Op de terugweg langs een supermarket, de fietsen worden bewaakt door een jongen, hem 5 piso gegeven. Wat eterij voor vanavond gekocht. In een bakery broodjes gekocht voor de eerste trek morgenvroeg. We kunnen hier alleen fp’s ontbijten namelijk (dat betekend rijst, vis met groente). Dit op de kamer ontbijten hebben we in China ook veel moeten doen omdat het ontbijt daar bestond uit Dim Sum wat ook niet echt lekker valt op je nuchtere maag. De koffie moeten we dan onderweg maar zien te scoren.

Om 19:0 uur de stad ingelopen voor een hapje. We kwamen terecht bij een native restaurant. De bedeining lede ons uit wat alles was. Trijnie koos Pork Tropcana, een varkensvlees gerecht en ik Grilld Squid, een gerecht van uit de zee. Beide was heerlijk al waren de inktvisringen in mijn gerecht veel kauwwerk. Een paar groente loempias als bijgerecht maakte de maaltijd compleet.

Day 6 Bohol (22 januari)

Posted on January 22, 2011 at 5:22 PM

 

Vanmorgen weer vroeg op, nee dit keer niet gezwommen, en na het ontbijt op de fiets om het eiland Panglao rond te fietsen. Het was wisselend bewolkt maar de zon won steeds meer terrein. Dus insmeren en onze overhemden aan als het te gek werd.

Het eiland Panglao staat bekent om zijn duikresorts en witte stranden. Dus we verwachten veel toeristische zaken, dat viel gelukkig mee. Na wat klimmetjes te hebben overwonnen bleef de weg verder nagenoeg vlak, er was weinig verkeer en het fietsen ging dan ook lekker.

Eerste stop bij Buzz-Cottage, een resort met naast huisjes ook een winkeltje en handwerklieden. De weg er naar toe was slecht, er lagen varkens in de modder te modderen en kinderen speelden er naar hartelust. Een meisje was aan het hoepelen, een brommerband met een stok en maar rennen. Deden ze 100 jaar gelden in ons landje ook. Vrouwen waren bezig met het weven van kleden, er werden door andere vrouwen souveniers van genaaid. Een schilder was bezig de lapjes stof te versieren met appels, druiven, enz.. Daarnaast zat een jongen slippers te maken, een hele bedrijvigheid dus. Leuk was om in de souvenierswinkel de dingen afgemaakt terug te zien. Er was ook een kruidentuin met Dille, Oregano, Basilicum, enz.. en er werden bijen (Buzz) gehouden voor honing. Een groep fp’s kreeg hier net een uitleg over. De bijen zijn hier groot, bruin van kleur, het zullen wel wilde bijen zijn.

Tot onze verbazing stond onze chauffeur van gisteren te wachten op nieuwe klanten, hij ging weer naar de Chocolate Hills.

Door kleine gehuchtjes weer verder, veel zwaaiende kinderen, de eerste high-five, lachende mensen en een kort regenbuitje. We hebben geschuild in een overkapping met tafel en banken waar de lokale gemeenschap ’s avonds zit te chillen. Er hing een bord met de mensen die de bouw mogelijk gemaakt hadden, zullen alle diorpsbewoners wel geweest zijn. De zon begon weer te schijnen dus zwetend verder gepeddeld. Hier en daar aangegaan om rond te kijken, een duikresort bezocht en de witte stranden eens bekeken. Het strand daar was een meter of 10 breed, inderdaad van wit zand, en bootjes op het water.

Onderweg veel kokosnootbomen waar in de stam voetsteunen gehakt waren om de noten te plukken. Hier gaan de jongens dus de boom in, in andere aziatische landen hebben ze daar speciale apen voor. Ik vind dit wel net zo eerlijk.

We hebben langs de weg gegeten. Een winkeltje anex “ restaurantje” waar de gevulde pannen op de toonbank stonden. Zoals de fp’s doen eerst de deksels gelicht en gekeken, Trijnie natuurlijk ook ruiken, naar de lauwe gerechten. Onze keuze gemaakt en met een kommetje witte rijst heerlijk gegeten, Er waren ook hier veel kinderen die ons maar wat interressant vonden. Verlegen beantwoorden ze onze vragen over de school waar ze naartoe gingen. Ze zaten in de eerste klas, hadden een dikke rugzak met boeken ed. op hun ruggetjes. Het leken wel nederlandse brugpiepers.

Er klonk een hoop geweervuur uit een hokje, er waren jongens op een computer een schietspelletje aan het doen. Het ging er behoorlijk bloederig aan toe. Trijnie heeft daar nog op de dorpswc bezeten, een ruimte met twee wc’s, geen brilen doorspoelen met een steelpannetje. Het was volgens haar een gemeenschappelijke wc voor de bewoners. Was redelijk schoon, ze kreeg een rol toiletpapier mee.

Op de terugweg kondigde zich een dikke bui aan. Eerst wat losse druppels gevolgd door een wolkbreuk. We schuilden bij een bushokje, waar we niet de enige waren die droog wilde blijven. Een drietal jongens op een brommer hadden hier ook hun toevlucht gezocht. Natuurlijk weer de gebruikelijke vragen, waar komen jullie vandaan, waar gaan jullie naar toe en hoe heten jullie. Die vragen krijgen we vaker, als we Netherlands zeggen kijken ze ons vragend aan,, Hollanda begrijpen ze dan wel. Bij een andere persoon zeggen we als antwoord dus Hollanda, kijken ze ons vragen aan en begrijpen ze Netherlands wel weer.

Tis wat he? Tussen de buien door verder gefietst

Onderweg haalde de kinderen allerlei kapriolen uit in de diepe plassen in de ondergelopen tuinen. Ze hadden de hoogste lol en toen ik ze filmden begonnen ze nog gekker te doen. .

Daar is de brug bij Tagbilaran al, dus rechtsaf naar ons resort. Als het droog is wordt het gelijk weer klammig warm, al doen de fp’s dan een jas aan, ze vinden het te koud. Voor ons is het dan een verademing.

Op de kamer aangekomen gelijk de zwemkleding weer aan en een duik genomen. Heerlijk het koele water op onze warme lijven.

Het regent terwijl ik dit type pijpenstelen, dikke bui met een onnoemelijke hoeveelheid water. Het doet ons denken aan de bui in Maleisie, we waren in een berg-resort aan het eten toen daar de wolken begonnen te lozen. We moesten over een hangbrug over een rivier naar ons huisje, de stroom water uit de bergen was zo groot dat het riviertje was aangezwollen tot een kolkende rivier. Het water stroomde net onder de hangbrug door dus we konden veilig oversteken.

De eigenaresse van waar we nu zitten kwam vragen of de kamer nog droog was. Vorige week hadden ze lekkage gehad en was het bed nat geworden. Er was een reparatie aan het dak uitgevoerd en het zou nu goed moeten zijn. We hebben er niet op gelet maar het zal wel goed zijn. Toen het droog was toch maar even gecontroleerd, alles was gelukkig droog.

De water worden weggehaald door de meisjes met een bamboe veger en een grote schep. Het water wordt op het gras gegooid. Wat een werk.

Day 5 Bohol (21 januari)

Posted on January 21, 2011 at 3:44 PM

 

Vanmorgen om 06:00 uur wakker, bed uit en de euvele moed om te gaan zwemmen. Trijnie bleef nog even liggen en ging daarna de kamer weer even op orde maken zodat de schoonmaakster haar gang kon gaan. Buiten baantjes getrokken, het water was koud de temperatuur van de lucht heerlijk koel, en opgedroogd kijkend over de drooggevallen zeebodem. Er liepen krabjes zijwaarts te zoeken naar eten, een ijsvogeltje zat op een stok boven het droogevallen “wad”. Hij loerde in de plassen die achtergebleven waren, dook er in en had een visje te pakken.

Er liepen mannen in de bodem te purren op zoek naar een maaltje terwijl een ander bezig was algen te snijden en te verzamelen. Zomaar een ochtend in Tagbilaran.

We hadden alle tijd want om 09:30 werden we opgehaald voor het bezoeken van een aantal zaken op het eiland. Dus op ons gemak het amerikaanse ontbijt weggewerkt, nog een koppie koffie, nog wat foto’s op de site gezet en ons langzaam gereed gemaakt voor de trip.

We werden om 09:20 uur al opgewacht door onze auto met chauffeur, instappen en hij wilde weten wat we doen wilden. Onze wensen, ja daar kom je achter als je verder leest.

Hij wilde met ons langs de beelden van de ondertekening, de oudste kerk van de Fillipijnen (is een strijd over met een andere kerk op een ander eiland, die zeggen dat zij de oudste hebben) maar dat hoefde niet meer, we hadden ze immers al bekeken.

Dus op naar de Chocolate Hills. We waren die richting afgelopen woensdag al op geweest en hadden toen overnacht in Top Hill Cottage, waar we nu weer langs reden. De Hills was nog zo’n 30 kilo verder, de weg ging met vlagen omhoog, soms daalde de weg weer, maar het laatste stuk was wel erg steil. Hadden we donderdag met veel pijn en moeite kunnen redden dus verstandig om even de tijd te nemen om te acclamatiseren.Onderweg nog een aantal mooi beschilderde yeepneys gezien, een ervan had de vier Beatles er op geschilderd met in het midden een afbeelding van Jezus. Dat zie je trouwens veel, religieuze afbeeldingen en teksten op vervoermiddelen. In God we trust, thanks God for de children, God is on board, God bless this trip, enz. enz.

We werden netjes aan de voet van een hill gebracht waarop de auto met chauffeur weer naar beneden ging. We moesten de laatste cijfers van het kenteken, 988, doorgeven aan de verkeersregelaars en dan zou hij weer naar boven komen. Er was namelijk boven geen parkeergelegenheid.

De honderd treden van de uitkijk-hill opgelopen en genoten van het mooie uitzicht. De CH’s hebben een karaktaristieke vorm, een soort kegelvormige piramides waarvan men het onstaan ervan nog niet begrijpt. De sage verteld dat het de tranen van de reus Arogo zijn na de dood van zijn geliefde Aluya. De tranen zouden veranderd zijn in steen en zijn de bezienswaardigheid van Bohol.

De 1268 heuvels zijn tot 40 meter hoog en zijn nu groen, de regentijd is net achter de rug,maar zijn in de droge tijd chocolade bruin. Echt een verrassend en enerverend landschap.

Er waren veel toeristen en er werd menig foto gemaakt. Twee Fillipijnse meisjes wilden met Trijnie op de foto, met de hills op de achtergrond.

Toen we weer beneden waren het getal 988 doorgegeven, met een walkietalki e werd dit doorgegeven naar beneden en 5 minuten later stond de auto met chauffeur er weer.

Het volgende stoppunt waren twee bamboe hangbruggen. Gezien Trijnie’s ervaring in China wilde ze er niet over. Daarom alleen mijn leven gewaagd. De bruggen hangen op ijzeren kabels boven de rivier de Loboc maar het looppad is gemaakt van dikke gespeleten bambostokken met af en toe dwarsliggers. Het kraakte en wiebelde maar er was goed over te lopen. Trijnie zat in de auto te wachten en daar gingen we weer. Nu gaan we varen en eten op diezelfde rivier, met de Bussai Monark Floating Resto.

De boot kwam er al aan dus wij aan boord. Eigenlijk is het geen boot maar een grote houten vlonder bevestigd op 2 drijvers (kano’s) waarop zo’n 8 tafels stonden met een buffet in het midden. Het geheel werd voortgestuwd door een apart bootje. Na het instappen voer hij naar het bevoorradingspunt, er werden bakken en schalen met lekkers aangevoerd en de eerste tafel mocht zijn bord opscheppen. Het ging mooi geordend, tafel voor tafel en toen iedereen voorzien was en de lege bakken weer waren aangevuld voeren we weg. Er was een soort maissoep, witte rijst, Bam-I, kip, geroosterde vleesstokjes, vis, groentes, fruit en zoete hapjes waar we ons te goed aan konden doen. Ondertussen slingerden we al etend over de Loboc, met dichte begroeiingen op de oevers. Af en toe een huisje, spelende kinderen en werkende mensen. Op de terugreis aangemeerd bij een groep fillipino’s, zo’n 30 mensen van jong tot oud, die voor ons zongen en dansten. Leuk om te zien, maar het voelde als aapjes kijken in de dierentuin. De hele dag lachen, zingen, dansen en muziekmaken om de toeristen te plezieren. Natuurlijk een bron van inkomsten voor de mensen maar toch.

Weer terug naar het hotel en het zwembad in. Baantjes trekken, zonnen en wat drinken. Het begint te schemeren dus insmeren want de steekbeestjes, muskieten, willen hun maagjes vullen. Als het eenmaal doinker is dan is het gevaar geweken en hebben ze hoplijk hun maagjes niet vol met ons bloed.

Morgen gaan we fietsen (trainen) op het eiland Panglao, wat hier aan de overkant ligt en met bruggen verbonden is aan Bohol. Zal een rondje van een 50 kilo zijn, dus goed te doen. We blijven nog twee nachten hier en varen zondagochtend weer terug naar Cebu om de fietstocht te vervolgen.

Day 4 Bohol (20 januari)

Posted on January 20, 2011 at 3:41 PM

 

We hebben nog behoorlijk last van de inspanningen van gisteren. Waarschijnlijk hebben we te weinig tijd genomen om te acclimatiseren of is het feit dat we door de winter niet voldoende hebben kunnen fietsen als training. Bij mij zal ook de rust na de drukke weken op het werk wel een rol mee spelen. Hopelijk voelen we ons met een paar dagen rust weer toppie. Dat het leeftijd is willen we niet hopen, we mogen immers nog ruim 6 weken.

Maar de slotsom van gisteren was: we nemen de tijd om te acclimatiseren dus we gaan weer terug naar de stad waar de ferry ons heenbracht, Tagbilaran. We zoeken daar een overnachting en doen na de fietstocht het rustig aan vandaag. Daar gaan we regelen dat we morgen met een auto naar de Chocolate Hills gebracht worden. Beter even lui doen dan langer last van de temperatuurs- en tijds overgang.

Het ontbijt bij Top Hill ging per stuk. Hoeveel toastbrood, jam, wil je een gebakken ei, koffie, thee, boter. Werd per stuk betaald. Nog nooit eerder meegemaakt, maar wel handig.

Het was wisselend bewolkt weer met een zeebriesje, wel zweten maar het windje gaf verkoeling

Met elk vier sneetjes toastbrood op op weg naar Tagbilaran. Eerste stuk heuvelafwaart,, daarna op de doorgaande weg welke rond het hele eiland loopt naar de genoemde plaats. Onderweg soep met rijst gegeten in een tentje aan de weg. Er was daar een baby van een jaar oud die aan mij gekoppeld werd door de oma, nice daddy zei ze tegen de kleine, die me maar schuchter aankeek. De kip was zeer oud maar de bouillion gaf ons lijf weer nieuwe kracht.

Langs de weg regelmatig kooien van gaas met hanen erin. Deze zijn de trots van de eigenaren want hanengevechten vinden veel op de Fillipijnen plaats. Een goede, d.w.z. succesvolle vechter, brengt hier menig jaarsalaris op.

Ook de Kobolmaki of zoals ze hem hier noemen de Tarsier aanschouwd, zij het in gevangenschap, maar toch. Apart aapje, zeer klein, grote ogen en zeldzaam,komt maar op een 5 tal eilanden in het wild voor. Er is op Bohol zelfs een speciaal beschermd natuurreservaat waar ze in leven. Hun aantallen nemen daardoor gestaag toe.

In kleine etappes de weg afgelegd. Af en toe even wat smikkelen uit onze basisvoorraad van cakejes, zoute chips en gedroogd fruit.

We zijn terecht gekomen bij Villa Alzhun Tourist Inn, gelegen aan de tussenzee Mindanao Sea, aan de overkant is het eiland Panglao te zien. Nadat we een kamer gekozen hadden eerst even uitzweten en toen het zwembad in. Samen baantjes getrokken, relaxed gezeten aan het water, kopje koffie en thee je kent het wel. Het deed ons goed zo te ontspannen, het is en blijft natuurlijk vakantie.

Naar Tagbilaran, zo’n 2 km van de plek waar we zitten, gefietst om een Lonely Planet en een trip naar de C H’s te regelen. We dachten het meeste kans te maken in een shopping mall in de stad, maar dat was veel vragen en zoeken. Maar uiteindelijk gevonden. In de bookshore hadden ze geen L P voor ons dat was mis. Een touristoffice konden we ook niet vinden. Wel een buro waar ze kaartjes voor de ferrys verkochten, daar maar naar binnen gegaan en gevraagd of zij iets voor ons konden betekenen. Ze zochten voor ons op het internet en belden een persoon op. Ik kreeg de hoorn en vertelde wat we wilden. De man aan de andere kant van de lijn organiseerde geen trips maar kon ons wel voor de hele dag een auto met chauffeur regelen. Konden we gaan en staan waar we wilden op het eiland, moesten dan alleen zelf de tickets nog kopen voor de dingen die we wilden zien en meemaken. Dat kan ter plaatse dus afgesproken dat we morgenochtend om 09:30 uur worden opgehaald bij onze slaapgelegenheid. We blijven hier dus 2 nachten.

Op de terugweg nog even langs de Plaza Rizal, een parkachtige rotonde met bankjes voor een mooie kathedraal. We wilden de kathedraal bezoeken maar korte broeken werden niet toegelaten, en aangezien we die wel om de kont hadden zitten niet naar binnen geweest.

We zitten nu aan de zee een bakkie te doen, vissers op de achtergrond, muziekje door de spiekers op het terras, vakantie dus.

Het begint donker te worden, dat zie niet alleen maar ruik je ook. Ja ruiken. Want overal ontstaan de rokerige vuurtjes waarmee de mensen de muskieten verdrijven. Er ontstaat een rokerige waas over het water, het dorp is nog net te zien.

Day 3 Bohol (19 januari)

Posted on January 20, 2011 at 3:31 PM

 

19-01-2011

Vandaag op fietse van Cebu City naar het eiland Bohol. Natuurlijk niet de hele weg, want we moeten het water over maar toch de eerste kilo’s (zo duiden de filipino’s hier kilomaters aan in hun spraak) op Fillipijnse bodem. De hemel is blauw, de zon schijnt en het is warm Dus beter dan gisteren maar niet echt weer voor e eerste kilo’s, het wordt de hele dag zweten.

De weg naar pier drie werd ons door een medewerker van het goede hotel Montebello op papier uitegetekend. Natuurlijk gingen wij ergens fout, of was de tekening niet goed, maar we kwamen in de buitenwijken van Cebu City verzeild. De wegen werden slechter, vragen naar de weg, we moesten inderdaad niet deze weg hebben maar even verderop moesten we op een grotere weg rechts, naar het zuiden dus. Het fietsen ging ons makkelijk af, beetje heuvelachtig maar goed te doen. Het verkeer was eerst heel druk maar werd al rustiger. Goed te doen dus.

Zoekend naar de goede weg kwamen we bij het viaduct richting vliegveld, wat niet de goede kant op was, dus maar een modderpaadje in en opnieuw vragen. Door de modder, waarin ik voorop ging in de strijd, zakten de wielen 10 cm weg, waren mijn voeten smerig doordat ik binnen de kortste keren moest lopen met een zeer smerige fiets aan de hand. Trijnie had het beter bekeken, zij overzag de modderweg, dacht: daar ga ik niet doorheen, en ging via dezelfde weg terug als we gekomen waren, deze liep paralel aan de weg waar ik door kluunde. Uiteindelijk kwamen we op het zelfde pad uit, zij met een schone en ik met een smerige fiets.

Na enige vragen bracht een traffic officer op zijn brommer ons naar de boot. Niet de goede achteraf gezien maar we waren bij de kust en er lagen boten. De boot zou om 12:00 uur gaan, het was nu 10:00 uur, en hetwas geschikt voor vrachtwagens en auto’s, zonder verdere zitmogelijkheden. Dat zagen we niet zitten voor de reis van 2 uur dus maar verder vragen.

Fietsend langs de kust op goede en minder goede wegen werd Trijnie uiteindelijk ook nog smerig. Ze waren de gaten in de weg aan het opvullen met stinkende drab met steentjes. Trijnie kwam met haar voeten in de drab te staan. Het krulde haar tussen de tenen omhoog.

Uiteindelijk kwamen we bij pier drie aan en konden we kaartjes kopen voor de catamaran van de rederij Supercat. Dat was een heel officieel gedoe. De bagage moest door een rontgenapparaat ala vliegveld, de fietsen werden bekeken, de gekochte kaartjes werden bekeken, ieder van ons moest in een camaraatje kijken en werd op de foto gezet, een drugshond snuffelde aan onze bagage. Het leek dus wel of we het land uit gingen.

Wachtend op de boot ons tegoed gedaan een een bord rijst met varkensvlees, een kop nuddles en een broodje bapao. Dus met een gevulde maag wachten op de boot. We konden uitkiezen waar we wilden zitten, het werd stoelen 19A en B, niet in de zon, wat op ons kaartje gezet werd. Nu maar wachten op de catamaran die ons, en nog zo’n honderd anderen, naar Bohol bracht. De bagage en de fietsen moesten we achterlaten, per stuks bagage moesten we nog een toeslag betalen van een aantal euro’s.

De fietsen waren op de standaard op het achterdek gezet, leek me niet verstandig dus met mijn sjorband de fietsen tegen elkaar aan de reling geknoopt. Moet wel kunnen zo.

Aan bord ging men rond met een karretjes met etens- en drinkwaren ala vliegtuig, werd een veiligheidsfilm getoond met wat te doen als. En werd een film vertoont op een televisiescherm. Het was rustig weer dus de enige keer dat we deinden was bij een passerende boot. Na 2 uur kwam de plaats Tagbilaran in zicht. Na het aanmeren zorgde ik voor de fietsen en Trijnie voor de bagage. Alles gelukt en weer op de fiets langs de kust naar Loboc.

De weg was glooiend, het verkeer rustig en de kilometers paseerden 1 voor 1. Onderweg langs een monument ter nagedachtenis van het met bloed ondertekenening van het contract tussen de chief Sikutan en de spaane conquistador Muquel Lopez de Lagazpi een paar honderd jaar gelden. De bij deze ondertekening aanwezigen waren afgebeeld in brons, mooie plaatsje met de zee op de achtergrond. Natuurlijk veel door toeristen op de foto gezet, waarbij de personen op het bankje ervoor gaan zitten.

We kwamen in Baclayon waar de oudste kerk van de Fillipijnen staat, al wordt er nog gestreden met een andere plek in het land wie echt de oudste is begrepen we van een man aldaar. Daar lag ook een cahe verstopt die we wel op 1 meter genaderd zijn maar niet gevonden hebben. Bleken al meer mensen gezocht te hebben en niet gevonden. Voor de niet insoders een cache een is op GPS coordinaten

“ schat” die over de hele wereld liggen . Leuk om te lopen en te zoeken. Soms met puzzles die je op moet lossen, soms een enkele op een mooie plek, zoals deze bij de oudste kerk.

Zo’n 12 km voor Loboc werd het The Peackock Garden luxery ressort en spa aangegeven. Leek ons wel wat. Dus op de fiets het binnenland in. Beetje klimmen, af en toe lopen en we stonden na zo’n 2 km voor een dichte poort. De bewaker vroeg wat we wilden, belde de manager op, liet ons binnen in een mooi luxe park met mooie gebouwen. De manager en zijn vrouw, jonge mensen, kwamen verontschuldigend op ons toelopen, ze waren de hele maand januari gesloten, dus ze konden ons geen kamer geven. Het speet ze zeer, vooral omdat we op de fiets naar boven gekomen waren dat we onze verhitte gezichten konden schoonmaken met een koel doekje, we drinken kregen, een eenvoudige warme maaltijd, het was tegen 4-en en ze een auto regelden om ons naar Loboc te brengen. We wilden naar het Nuts Hut ressort, in de jungle. Nou dat hebben we geweten. In de reisgids staat bijna letterlijk: www.nutshuts.com (echte website nutshuts) cottages in de jungle, met verrande, aan de rivier, heerlijk eten, hangmatten, wandeltochten, verhuur van motoren, vaartochten over de rivier, enz. Nou als je dat zo leest is dat de place to be. Maar het zou anders lopen.

De fietsen op een luxe pickup met fourwheel drive en daar gingen we. Het eerste deel van de weg was goed, maar bij de afslag naar Nuts Huts begon het avontuur. Het begon al te schemeren en de weg was smal en zeer slecht. Steeds verder gingen we de jungle in. De chauffeur moest geconcentreerd rijden, schudde af en toe zijn hoofd meewarig en stuurde zo goed an zo kwam als het ging om de kuilen, plassen en stenen heen. Na 2 km kwamen we eindelijk bij Nuts Huts aan. Trijnie ging tientallen treden af om te gaan kijken of er plek was. De chauffeur wilde de fietsen al gaan uitladen, ik vroeg hem nog even te wachten, want als er geen plek was gingen we met hem terug naar de normale weg en zouden we dan wel verder zien. Er was geen plek maar het was ook super basic. Het was inmiddels donker, we waren moe en ik was blij dat de chauffeur ons mee terug wilde nemen. Toen we op de normale weg waren reden we langs het Top Hill Cottage waar ze kamers verhuurden. De enige vragen die ik stelde waren: heeft u een double room, met airco en wat kost het. Toen de eerste 2 vragen met ja bantwoord was en de prijs 12 euro bleek was de deal gemaakt. Zonder naar de kamer te kijken, het was donker de chauffeur wilde weg dus veel te eisen hadden we niet, alles maar uitgeladen.

Weer een bult tredes lopen naar boven waar mooie bambo hutjes stonden. Simpel maar schoon en we konden slapen. Het was inmiddels 19 uur geworden toen we afscheidt namen van de chauffeur. “ ik breng nooit iemand meer voor mijn baas naar Nuts Huts voegde hij aan ons bedanken toe. Je moet wel “Nuts” zijn om daar in een hut te gaan zitten.

De fietsen staan bij de eigenaresse voor de deur, de bagage werd door een jongen naar boven gebracht. We hadden niet de moed meer om beneden iets te gaan drinken, dus douchen onder een koude straat (ik mandien) en nu verslag typen.

Zitten op de veranda met als achtergrond koor de oerwoudgeluiden, klinkt lekker, echt vakantiegevoel.

Vandaag dus een veel bewogen dag waardoor juliie weer veel te lezen hebben. Best leuk maar morgen mag het wel wat rustiger zijn.

Day 2 Cebu (18 Januari)

Posted on January 18, 2011 at 4:40 PM

 

Als rozen geslapen, ik werd wakker, geen flauw benul hoe laat het was, bleek het 05:00 uur te zijn, dus me maar weer omgedraait.

Om 08:30 uur naar de eetzaal welke buiten gesitueerd is. Gelukkig wel onder een afdak want de lucht is grijs en het regent. Gevraagd aan een medewerker of het hier al een paar dagen regent. Ja antwoordde hij, het zijn de laatste stuiptrekkingen van het regen seizoen. In de loop van de week wordt het droog en heet (25 grd. vinden we trouwens meer dan warm genoeg). Het ontbijt is zoals je in Aziatische landen verwacht, toastbrood, sapjes, een naar wens gebakken ei, dikke pannekoekjes, boter, 1 soort jam, fruit en natuurlijk de onontbeerlijke en koffie.

En daar waren ze dan, de vijtigers met dikke buiken en jongere Fillipijnse vrouwen. Mannen uit Duitsland, Australie, Nederland die hier op vakantie zijn met een gezelschapsdame. Er is hier een hele dating industrie waar je naast een hotelkamer of rondreis ook een jongedame ‘besteld’. Triest maar wat doe je er aan.

Het regent nog steeds als Trijnie de tassen opnieuw heeft ingericht. We hebben ruimte voldoende maar dat moet ook want we hebben altijd extra drinken, koekjes, reepjes, cakejes enz. bij ons voor onderweg. Want met hongerklop kom je niet ver en uitdrogen willen we niet.

Vanmorgen eerst maar eens op stap om al dat soort zaken te kopen. Zoekend naar een supermarkt bij een grote Mall (winkelcentrum van aantal verdiepingen) terecht gekomen. Ik had een rugzak om maar die moesten we inleveren voordat we de winkel in gingen. Werd in een kast gelegd en we kregen als bewijs een briefje met nummer. Daar de benodigde spullen gekocht. Toen we de supermakt uit gingen werden de plastic tas die niet in onze rugzak zat gecontroleerd op de aanwezigheid van een bonnetje. De controleur zag hem niet, zat in de zak in de tas, maar na een lichte aarzeling van zijn kant mochten we doorlopen. Bij anderen werd op de bon met een stift een krul gezet. Dus wij hebben lekker een krulloze bon. Welke misdaad we hier mee begaan weten we nog niet.

Gelukkig is de regen wat geminderd dus er bestaat een kans dat het in de loop van de dag droog wordt.

De fietsen tussendoor weer rijvaardig gemaakt. Alles doet het, geen beschadigingen eengetroffen dus we kunnen op pad. Morgen alleen de banden ergens harder op laten pompen, met dat kleine pompje is dat een gezweet met die warmte.

Het was inmiddels droog geworden dus in de buurt van het hotel gelopen. Aan de ene kant van de wijk nette huizen met natuurlijk muren met glasscherven erop. An de andere kant van de weg, dus niet de hotelkant, de arme wijk. Mensen leven buiten, zijn druk sate- en kippenpootstokjes aan het grillen op houtskoolvuurtjes. De kleine winkeltjes zijn voorzien van tralies waarin een kleine opening zit waar de gekochte handelswaar door heen gaat.

Er wordt hier veel gebedelt, veel meer dan wij op andere vakanties’ ervaren hebben, door vooral kleine kinderen die langs de stoep liggen te slapen. Niets geven is moeilijk maar noodzakelijk, de kids worden vaak door grotere jongens ingezet om te bedelen, het geld moeten ze dan grotendeels afdragen. Water naar de zee dragen dus.

Morgen gaan we fietsen, op weg naar Bohol, een eilandje met de beroemde Choclate Hills. We kunnen ons er nu al op verheugen, nee niet op de chocolade bergen maar op het fietsen.

Day 1 (deel 3) Cebu

Posted on January 18, 2011 at 4:35 PM

 

Na aankomst op het vliegveld van Honkong eerst weer door een veiligheidscheck. Alle spullen door de scanner, de laptop uit de tas en er apart doorheen. De cremes die Trijnie bij zich had moesten in een apart puutje.

En toen begon het wachten, we vlogen om 16:00 uur plaatselijke tijd naar Cebu en het was nu 08:30 uur. Vervelend maar t'is niet anders. Wat liggen rusten op ligstoelen, wat gegeten en gedronken. We moesten beide denken aan de de mensen die 24 uur of langer op het vliegveld Schiphol moesten doorbrengen toen er zoveel sneeuw lag van de winter. Geen pretje leek ons dat.

Geld gewisseld, de koers is 46 piso’s voor 1 euro. Dus de bedragen keer twee en delen door 100 en je hebt de europrijs.

Een korte vlucht van 2,5 uur naar Cebu waar we weer een maaltijd aan boord kregen, dus de tijd was zo om. Door de paspoortcontrole, lange rijen, ingevulde formuliertjes afgegeven, stempel in het paspoort en we zijn in het land. Er werd niet naar ons visum gekeken, deze hebben we nodig omdat we langer dan 4 weken bijven.

Gevraagd naar onze fietsen omdat ze hier geen afwijkende bagageband hadden. Deze werden apart voor ons opgehaald. Ze waren op het oog ongeschonden, al zat die van Trijnie nog beter ingepakt dan die van mij (1-0 voor mij Renee).

Er stond een vrouw met een bordje Truny Waasdorp die ons naar een Van bracht voor het vervoer naar het hotel. Montebello Villa Hotel,

Het is hier warm, 25 grd.C, en het voelt een beetje klammig aan. De fietsen hadden we al uit de pyama’s gehaald, konden we er makkelijker mee lopen, en konden staande in de Van vervoerd worden. Het is een kilometer of 12 naar het hotel, veel; drukte onderweg en de eerste jeepneys gezien. Deze voor personenvervoer geschikt gemaakte en bont opgeschilderde amerikaanse legertrucks is het openbaar vervoermiddel in de Fillipijnen.

We waren hier 20 jr geleden, toen we hier met de kinderen geweest zijn, ook al van onder de indruk. Elke jeepney is anders gedecoreerd, hele schilderingen zijn er op aangebracht. Ook heeft elke jeepney een eigen naam.

In het hotel aangekomen werden we hartelijk ontvangen, onze fietsen werden in de hal gezet en werden bewonderd door het personeel.

Morgen maar weer rijvaardig maken. Nadat we ingechecken is Trijnie eerst de kamer eens gaan bekijken.

We zitten op de 1ste verdieping in een grote kamer met bad (moeten we ons wel in oprollen gezien onze grote, hebben een balkonnetje wat uitkijkt op het zwembad.

Eerst maar eens even wat rusten. Het is 19:45 uur als we de kamer betreden, dus 12:45 uur Nederlandse tijd. Dus totaal 28 uur onderweg geweest.

Maar al met al een voorspoedige en rustige reis gehad. Ik heb sosieso nooit het idee dat we zo lang onderweg geweest zijn. Het lijkt mij altijd maar even als ik er op terug kijk.

En nu lekker gedouched slapen.

Day 1 (deel2) HongKong

Posted on January 17, 2011 at 3:14 PM

 

we zitten nu op het vliegveld van Hongkong in luie stoelen te wachten op de volgende vlucht. We hebben zo'n 6 uur de tijd dus lekker lodderen.

De reis naar Schiphol, het inpakken van de fietsen gingen vanzelfsprekend goed. Renee en Sascha hebben ons gebracht en geholpen.

Na het inchecken nog wat rond gebanjerd en naar de gate gelopen. Daar stond vlucht CX270 al op ons te wachten. We vliegen voor het eerst met Cathay Pacific en dit is ons goed bevallen. Meer beenruimte, stoelen waarvan de rugleuningen niet naar achteren konden maar de zittingen naar voren. Gaf meer ruimte en een goed zitgevoel. Het aanbod op de entertainment set was zeer uitgebreidt. Naast veel muziek, er waren van 10 talle genres tientallen cd's te beluisteren, natuurlijk films en spelletjes. Zo uitgebreidt hebben we het bij eerdere vluchten nog niet meegemaakt. Vooral het feit dat als je een film koos deze ook direct begon en je niet halverwege een film binnen kwam was lekker.

Een redelijk rustige vlucht gehad, ook Trijnie is het meegevallen. Ze is wel van 2 oorbellen de vleugeltjes verloren door een botsing van een persoon met haar voorovergebogen hoofd. De oorbellen bleven achter het tafeltje hangen waardoor ze los schoten. Een beetje bloed maar alles verder OK.

We hebben de vleugeltjes niet weer kunnen vinden, maar beter die vleugels weg dan die van het vliegtuig moet je maar rekenenen. Dus dat zal wel weer kopen worden in Cebu.

Het eten was verassend, kip, rijst, rundvlees, aardappelpuree, en natuurlijk volop te drinken.

Het is hier nu 08:30 uur, dus 01:30 uur Nederlandse tijd. We zijn een beetje gaar maar gaan onze ogen even sluiten.

Dus tot zover dit eerste bericht.