2018 Beijing, Japan & Seoul

 

 Zuid Korea

 

 

01-11

We hebben een rustige vlucht gehad en werden goed verzorgt door de KLM crew. We vlogen in een Boeing 777-300RE,

een vliegtuig met een midden rij van 4 stoelen en aan de buitenzijde rijden van 3 stoelen. Er bleek een vliegtuig

wijziging te zijn geweest dus het vliegtuig was maar voor 80% vol. Dat was de reden dat we op het laatste moment mee konden op deze vlucht. We zaten naast elkaar en de stoel naast ons was leeg, dus lekker de ruimte. Met de beenruimte in in dit toestel zit het ook wel goed, maar ja het blijft vliegen.

Ik heb kunnen slapen maar Trijnie heeft alleen wat gedommeld, de vervelende benen speelden(red: RLS) weer op. Om 04:30 uur geland, om 05:02 uur met de trein via een overstap in Utrecht naar Zwolle. Wat is het hier lastig om een wc te zoeken, vergeleken met Azië dan. Maar ja, dat wisten we natuurlijk al maar als je zo terug komt van Azië valt het extra op.

Om 07:48 uur in Zwolle de trein naar Emmen waar vwe dus om 09:00 uur uitstapten. Nog 10 minuten lopen en dan zijn we weer thuis na 6 weken en 6 dagen vakantie.

Spullen thuis afgeleverd en op de eigen fiets, wat een genot, naar Sascha gegaan voor een bakkie. Daarna boodschappen doen en spullen uitpakken. 's Middags naar pa en ma geweest, lekker bijgekletst, ze waren blij ons weer te zien. Toen we daarvan thuis kwamen zat er een inbreekster op ons te wachten in de kamer. Amber had ons een paar keer gebeld maar we hadden niets vernomen. Cody was er ook geweest maar jammer genoeg had hij andere verplichtingen en was hij weggegaan. Met Amber bijgekletst en toen ze weg ging eten gemaakt. Om een uur of negen worden de ogen steeds zwaarder en zijn we maar naar ons eigen heerlijke bedje gegaan.

We hebben goed geslapen, werden pas om een uur of zeven wakker. Na het ontbijt naar de sportschool om bij te kletsen en de spieren te laten voelen hoe ze achteruit gegaan zijn in zeven weken tijd. Starks naar ma Scholte en dan nog wat aan klooien in en rondom het huis. Het normale leven gaat weer beginnen.

 

31-10
Vanmorgen eerst maar weer eens met TIX gebeld, voor de derde keer dus. Niet wijzer geworden, rond 07:00 uur
Nederlandse tijd opnieuw bellen, dan is de supervisor er.
Ik ben maar op pad gegaan want wachten heeft ook geen zin. Trijnie is de spullen maar bijelkaar gaan zoeken zodat
we vanavond weg kunnen als dat lukt.
Ik ben lopend naar de Han rivier gegaan. Bij Seoul Wordt Trade centre was het een drukte van belang op de rookplek.
Zo'n vijftig man in pak waren aan het roken. Bij de Han rivier een stuk gelopen en daarna een fiets gehuurd toen ik
langs een verhuurder kwam. Hij moest mijn paspoort hebben, had ik niet bij me, maar met mijn zorgpasje van Menzis
was hij ook blij. Lekker gefietst en op tijd de fiets weer teruggebracht.
Teruglopend naar het hotel kwam ik over het Olympisch Park. De stadions werden nu gebruikt voor voetbal en basebal
clubs. De Koreanen die een medaille gewonnen hadden tijdens de spelen van 1988 werden geeerd op grote panelen. Ook
werden alle Nederlandse medaille winnaars op een marmeren monument genoemd. M.Knol voor wielrennen en Rienks/
Florijn bij het roeien werden genoemd als gouden medaille winnaars.
Bij het hotel aangekomen wachten tot 07:00 uur Nederlandse tijd en opnieuw gebeld met Tix. Konden me niet verder
helpen, call centre. Ik moet om 09:30 uur Nederlandse tijd maar opnieuw bellen, dan misschien meer bekent. Ik heb
me kwaad gemaakt maar begreep dat de dame aan de andere kant van de lijn er ook niets aan doen kan.
Nog tweemaal contact gehad, er het komt er op neer dat er onzekerheid is over de beide vluchten en het
waarschijnlijk niet bij elkaar kunnen zitten. Daarom besloten de beide vluchten te laten annuleren en zelf
nieuwe te boeken.
Na de lekkere macoroni zijn Jan en Trijnie (red: met grote dank aan Jan met X) op zoek gegaan naar tickets,
uiteindelijk vliegen we 01:00 uur Seoul tijd met de KLM rechtstreeks naar naar Amsterdam. Daar komen we
morgenochtend 04:30 uur Nederlandse tijd aan.
Het was wel even hectisch, alles inpakken, nog een kop koffie, kus kus zwaai zwaai en met de expressbus naar
terminal 2. Dit was iets meer dan 1 uur rijden. We waren de enige inzittende, naast de chauffeur natuurlijk,
in de luxe touringbus die naast het Oakwood hotel vertrok. Op het vliegveld ging het inchecken probleemloos
dus we zitten nu van een bak koffie en een gebakje te genieten. (red: en: we zitten gelukkig ook nog naast
elkaar!) En dan straks de lucht in, dus we zien elkaar binnenkort weer.

 

30-10

vandaag aan het wandeelen geweest met Hennie bij de Han rivier. Deze brede rivier stroomt door de stad. Verder eigenlijk weinig beleeft. De stress sloeg vanavond toe toen we wilden inchecken op de vluchten van morgennacht en donderdag. Het blijkt dat ze bij TIX een fout gemaakt hebben. Nu wachten op het herstellen van die fout en dan maar

kijken of er nog ruimte op de vluchten is. En anders? We zullen wel thuis komen één dezer dagen maar wanneer precies is nog niet duidelijk. We wachten op een mailtje van Tix met de vluchttijden.

 

 

 
29-10
Red: Deze keer weer een begin met een verslagje van mij.
Gerard en ik zijn vandaag van elkaar gescheiden. Allebei een kant op.
Gerard aan de wandel met de GPS en Hennie en ikke op naar Dongdaemun Fabric Market.
Wat is dat dan? Alles op het gebied van naaien en hobby.
Je kan het zo gek niet bedenken  of er is ergens wel wat te vinden.
Ook allerlei accessoires om haaksels, breisels en naaiwerken af te maken of te verfraaien.
Geweldig om te zien en ook om te zoeken.
Hennie en ik zijn allebei  freubel-mensen, dus gingen we op zoek naar ditjes en datjes. (dat ze
zoiets niet ergens in Nederland hebben. Dat zou super zijn.) Maar er is zoveeeel.
Uiteindelijk wordt je helemaal daas. Maar gelukkig, onze tassen raken toch vol.
En ik heb geluk, want Hennie en Jan komen ook naar Nederland en nemen mijn teveel aan kilo's mee in hun koffers.
Anders had ik deze kans moeten laten gaan.
Want het is super goedkoop.
Op de foto's komen van allerlei dingen voorbij, ook buiten zie je de drukte van hoe alle goederen
aan geleverd worden, bijv op scooters of karren met lopers ervoor.
Vol verbazing stond ik erbij en keek ernaar...
Ik (red: ik =Gerard) ben vandaag alleen op stap geweest.
Ik loop eerst richting een rivier en loop langs het pad waar veel fietsers met helm en monddoek voor langs komen racen.
Ze rijden het meest op rennersfietsen in groepen van een man of 5 á 10.
In het water zwemmen dikke vissen, soort mij onbekend, en er zijn zandbanken. Een groep fietsers is bezig met rek en strekoefeningen tussen een rustpauze.
Ze zwiebelen met hun knieën heen en weer, strekken bovenlichaam en leggen hun handen plat op de grond.
Ik loop bij de rivier vandaan en zie een dierenkliniek "25 hours animal medical centre, waar een huilend meisje de deur uit komt lopen.
Het valt op dat er in de stad veel christelijke uitingen zijn.
Naast kerken ook afbeeldingen van Christus met zijn schaapjes, en Mariabeelden.
Een witte kerstboom van een meter of 10 pronkt versierd met witte attributen een kruispunt.
De zon schijnt maar het raakt steeds verder bewolkt en de wind is ook best fris.
Een Koreaan vraagt waar ik vandaan kom.
Als ik Nederland antwoord verteld hij dat hij daar geweest is en voor de zoveelste keer wordt de stad Amsterdam genoemd.
Hij heeft het over het centraal station, de Dam en een park.
Het Vondelpark bedoel je zeker, hij knikt bevestigend en herhaald de naam Vondelpark.
Ik kom bij een pretpark Lotte World, vlak bij een giga hoog gebouw, de Lotte World Tower, de man verteld dat dit het op 5 na hoogste gebouw van de wereld is. Hij is 554 meter hoog.
Tijdens het terug lopen kom ik door de Olympische Straat, waar in de middenberm de olympische sporten zijn
afgebeeld in standbeelden.
Weer terug bij het hotel zijn de beide dames ook weer terug. Even later komt Jan ook van
zijn werk en gaan we Chicken en Beer eten, wat in Korea veel gegeten wordt. De "hete kip" was lekker van smaak, de
andere gewoon gebraden kippenpoten en stukken kip waren niet bijzonder. 
 

 

 

28-10

Het gaat vandaag regenen zeggen de voorspellingen. Daarom samen met Jan en Trijnie door de stad gelopen met de GPS in de handen. Hennie is lekker thuis gebleven om wat huishoudelijke zaken te doen. Seoul in een stad vol diversiteit, moderne delen maar ook delen die duidelijk hun glorietijd gehad hebben. We hebben zo'n 15 kilometer gelopen en toen we rond een uur of vier het hotel naderde begon het dan eindelijk te regenen, dus mooi op tijd binnen. Hennie heeft weer lekker eten gemaakt en toen ma Waasdorp even gebeld omdat ze vandaag jarig is. Verder weinig bijzondere dingen beleefd en gezien, in tegenstelling van gisteren wat een indrukwekkende dag was.

Morgen ga ik met de beide meiden op stap, die gaan een winkel bezoeken met allerlei handwerkartikelen. Ik ga daar dan alleen de buurt verkennen. Maar eerst nog een nachtje slapen. 

 

 

 
27-10
Vanmorgen vroeg op, om 06:00 uur zaten we al te ontbijten en brood op smeren voor de DMZ tour. Deze toer brengt
ons naar de grens van Zuid- met Noord Korea waar een Demilitarized zone is.
Deze zone is 248 km lang en 4 km breed en loopt langs de gehele grens van de beide Korea's.
De zonde is ingesteld in 1953 na het einde van de Koreaanse oorlog.
We hadden in Busan al in het UN park hierover gelezen en de landen die Zuid Korea met goederen
en manschappen hadden geholpen tegen de Noord Koreaanse inval die gesteund werd door China en Rusland.
Om 07:00 uur kwam de bus ons ophalen en na een ronde langs nog een aantal hotels gingen we op pad.
Toen we Seoul een stuk uit waren gereden zagen we aan de andere kant van de rivier voor het eerst Noord Korea liggen, een landschap dat in hoofdzaak uit bergen bestond.
Langs de weg was een hek met rollen prikkeldraad erop gemaakt en stonden er om de 400 meter uitkijkposten die nu niet bemand waren.
In tijden van oplopende spanningen zullen deze wel bemand zijn nemen we aan.
Voor we de DMZ zone binnen mogen moeten de aanwezigen in de bus eerst hun naam, paspoortnummer en nationaliteit
op een formulier zetten.
We stoppen bij een militaire controlepost, er komt een soldaat de bus in die onze gezichten vergeleek met die op het paspoort.
Deze controlepost komt volgens de gids als er nieuws over de spanningen tussen beide landen is vaak op tv.
Als het allemaal gecontroleerd is dan mogen we verder rijden.
De beide zijden van de weg zijn afgezet en er hangen bordjes met het teken van een landmijn aan de touwen.
We stoppen eerst bij een oude stoomlocomotief in Beat 131. De eerste zit vol kogelgaten en herinnerd aan de
gevechten die hier gewoed hebben.
Na te hebben rondgekeken weer in de bus naar de volgende stop, een pas geopende uitkijktoren waarmee je over de grens naar Noord Korea kunnen kijken met verrekijkers op statieven.
We zien een blauwe fake(red:nep) dorp, daar gebouwd om de Zuid Koreanen voor de gek te houden, een fabriek van Samseong die de Zuid Koreanen daar tijdens een periode van toenadering daar gebouwd hebben en waar Noord Koreanen in werkten.
De fabriek is na de 3de proef met een kernraket gesloten maar er is hoop dat deze weer in de toekomst open gaat.
Er staat een toren in Noord Korea die alle electronische signalen (tv, radio en wifi) scrambelen zodat niets hiervan de bewoners bereiken kan.
Wat wel weggehaald is zijn de mega luidsprekers aan beide zijden van de grens.
De Zuid Koreanen lieten hier hun propaganda horen over hoe slecht de bestuurder van Noord Korea is en dat de mensen in opstand moeten komen.
Je begrijpt vast wel dat die aan de Noord Koreaanse kant de leider verheerlijkten, lieten horen dat de heilstaat Noord Korea geweldig is, de Amerikanen en Zuid Koreanen de vijand zijn met muziek en zang.
Het was indrukwekkend, om zo naar Noord korea te kijken, er waren trouwens geen Noord Koreanen te zien door ons.
We gaan weer verder en bezoeken de 3de tunnel die gevonden is.
Deze tunnel was gemaakt door de Noord Koreanen om via de tunnel, er zijn er tot nu vier ontdekt, Zuid Korea binnen te vallen.
We moesten een helm op, mochten niet fotograferen en moesten eerst een steil ondergronds pad van 11% en 358 meter lengte aflopen om op een diepte van 73 meter te komen. En toen kwam het zware stuk.
Over een lengte van 265 meter moesten we door de uitgehakte tunnel van ongeveer 1.80 meter hoogte 'lopen'
Wij als westerlingen waren te lang, moesten constant gebukt lopen en dan nog af en toe onze helm stotend tegen het
plafond de afstand afleggen. (red:ik deed het in de schaats houding: voorover met de handen op de rug.)
De Zuid Koreanen en Japanners liepen gewoon rechtop door de smalle tunnel waar je elkaar net passeren kunt.
Jan en ik hadden behoorlijk last van onze nek toen we een muur die op 170 meter van de grens was gemetseld
bereikten. Dichter kunnen we niet bij de Noord Korea komen.
En dan de weg weer terug.
Ongeschonden bereikten we het einde van de tunnel en toen weer naar boven lopen. Het was voor ons alle vier afzien maar we hebben het gered.
Op dezelfde site waren nog een museum, met onder andere een maquette van de DMZ zone met de beroemde blauwe gebouwen waar de leiders van Noord en Zuid, Kim Jong-un en Moon Jae-in  elkaar onlangs nog ontmoet hebben.
Er zijn hier diverse incidenten geweest, de laatste van een Noord Koreaan die op die plek de grens wilde oversteken om te vluchten. Hij werd neergeschoten door de Noord Koreaanse grenswachten, was gewond maar het lukte hem toch de grens over te steken.
Hij is direct naar het ziekenhuis gebracht en geopereerd. Daarbij bleek zijn lichaam vol te zitten met parasieten en was zijn gezondheid slecht.
Maar hij heeft het overleefd.
Er werd in een bioscoop een film/diavoorstelling over de Koreaanse oorlog vertoond, waarbij ik de indruk kreeg
dat Zuid Korea behoorlijk verheerlijkt werd.
Tot slot foto's genomen van twee van elkaar gescheiden helften van de wereldbol met de titel 'Unifying world" waar
bronzen figuren de wereld samen wil drukken om een wereld van vrede te krijgen. Trijnie en ik hebben helpen
drukken.
De laatste stop in de DMZ zone was bij het noordelijkse treinstation van Zuid Korea, station Dorosan.
De spoorlijn naar Noord Korea ligt er wel maar wordt niet gebruikt.
Wel is alles in gereedheid gebracht om, als er vrede tussen de beide landen komt, er een trein door kan rijden naar Pyonggyang. Vooral ik ben erg geintregeerd door Noord Korea en zou daar best wel op bezoek willen gaan, ondanks alle beperkingen aldaar. Vandaar dat Trijnie en ik met de deur naar het perron waar de trein naar Noord Korea in handen op de foto staan.
We hebben de stempels van het station op papiergedrukt en ook voor jullie op de foto gezet.
De bus zet ons af in de wijk Itaewon waar we wat nuttigen, rondlopen, genieten van de gesminkte mensen, het is
immers Halloween en wat cachen.
Met de taxi naar het hotel. Een interessante dag achter de rug.
Vanavond hapjes avond thuis bij Jan en Hennie. 

 

26-10

Vandaag een regendag, dus pas om een uur of vier aan de wandel. Even rondom het hotel gelopen en een wat buiten

activiteiten bekeken. Daarna nog even in wat winkels en andere zaken onder het hotel bezocht en Vietnamees gegeten.

Dus een weinig enerverende dag waar weinig over te vertellen is en geen foto's. Morgen naar de grens met Noord

Korea dan zal er mee te vertellen en zien zijn. We hebben nog steeds onze tickets niet ontvangen, dus dat is nog

ongewis.

 

 

25-10
Gisteravond een Koreaanse BBQ genoten met Jan en Hennie. Was leuk en lekker. Een Koreaan starte zijn auto terwijl
wij zaten te eten en omdat de schuifdeur openstond kwam er uitlaatgas naar binnen. Ik ben naar hem toe gelopen, heb
op zijn raam getikt wat not done is want de auto is voor de Koreaan heilig, en zei dat hij zijn motor uit moest
doen of wegrijden. Hij keek me met grote ogen aan ik ga wel weg antwoorde hij en inderdaad hij reed weg (red:
Volgens mij durfde hij niets terug te zeggen, toen hij Gerard zag.)
Trijnie en Hennie nog op de foto gezet bij kunstwerk "gangbang style" het nummer van de beroemde Koreaanse zanger
en rapper Psy.Trijnie herkende het nummer niet, wereldvreemd dus. Trijnie vraagt of hier veel éénrichtingsverkeer
is aan Hennie. Ja antwoord zij, serieus die en die kant op wijzend naar de beide richtingen die het verkeer op gaat.
Trijnie kijkt verbaast en lacht zich rot.
We gaan met de taxi naar het grootste paleis van Korea. We rijden over de Han rivier, zien Porsches, Jaguars, dikke
BMW's en Mercedessen, Bentleys en Lincolns. Natuurlijk zijn ze in de minderheid en rijden er veel meer KIA's rond
maar toch een verschil met Japan. Terwijl we zo rijden zien we veel beelden en kunstwerken langs de weg, er rijdt
een grote heftruck op straat.
We stappen in de buurt van het paleis uit en onze eerste kennismaking met Seoul is een fotocollage en bewegende
beelden in een aantal tenten over honderden middelbare scholieren van de Danwon High School die omgekomen zijn
bij een ongeluk van een veer Sewol op 16-04-2014. Indrukwekkend, kippenvel. We krijgen een geel armbandje met
remember 2014-04-16 erop.
We lopen langs het beeld van King Sejong en gaan naar het museum over de geschiedenis van Korea in de tijd van de
genoemde koning. Zeer veel doe-dingen in het museum, schieten met geweren en kanonnen op schepen, roeien om
echter de vijand aan te gaan en natuurlijk veel informatie. Klassen met kinderen van rond de 7 jaar lopen door
het museum en worden bijgepraat door hun juffrouwen. Ze gaan op de foto op een bankje, schoentjes uit en wachten
op hun beurt. Het museum is ook een schuilkelder voor als er een aardbeving is. Als je het aantal regels van een
Koreaanse tekst, waar geen touw aan vast te knopen is, vergelijkt met de Engelse tekst eronder dan zijn er in het
Engels 2x zoveel regels nodig.
We lopen naar het paleis waar een zangkoor optreedt. navraag leert dat er vandaag acht zanggroepen komen uit
verschillende regio's die een optreden verzorgen. Het wordt gefilmd voor de televisie zien we. Het koninklijk
paleis binnen gegaan, een grote ommuurde stuk grond met daarop diverse gebouwen, groot en klein. Lijkt in veel
opzichten op de verboden stad in Beijing, alleen was die vier keer groter. Best wel mooi om te zien. We lopen
het paleis weer uit en komen in een stukje waar het oude Seoel is nagemaakt. Winkeltjes en huisjes met oude
inrichting, grappig om te zien. Het was een soort Folk museum.
Ook een middelbare school dient als vluchtplek als er een aardbeving is. We laten Changdeokgung Palace en zijn
verborgen tuin links liggen omdat er lange rijen mensen voor de ticket-office stonden. We lopen een park in en
genieten van de mooie gele en rode bladeren aan de bomen, de herfst doet hier zijn intrede dus ook. Hennie wil ons
een schoenenmarkt laten zien. Om er te komen lopen we langs een afvoerkanaal van regenwater, wild begroeid en
oversteekbaar met stapstenen. Een verrassend stukje ongereptheid in de stad. Er hangen waarschuwingen dat als
de sluizen geopend worden je vluchten moet. Ze hebben vluchtladders aangebracht op de kademuren die je gebruiken
kunt om de 3 meter hoge kade op te klimmen. In het water zwemmen verrassend veel vissen, grote en kleine.
In de metrostations staat een kast met vluchtmaskers met ernaast zaklantaarns achter glas. De eerste kun je
gebruiken bij brand of gasaanval, de 2de voor dezelfde ellende en bij een stroomuitval.
Hennie is nu druk aan het eten koken, Jan komt net thuis. Dus nog verder genieten.   

 

 

 
24-10
Ontbijtje vanochtend bestaande uit toastbrood, broodrooster, boter, zakjes aardbeienjam (we dachten eerst dat het
tomatenketchup was), een klein plastic lepeltje (red: alla ijscolepeltjes om ons brood mee te smeren.
Ik deed het met mn vinger.) en zwarte koffie (geen melk of latte in koffiezetter).
Ik had gisteren al een worstje voor op brood gekocht, want toen we bij aankomst vroegen naar het ontbijt werd het ons duidelijk dat we hetzelfde ontbijt zouden hebben als de twee ochtenden ervoor.
Alleen daar waren wel botermesjes (red:wel moest ik ook nog terug naar onze kamer om dat worstje te kunnen openen met nagelschaartje.
Strakkies naar het trein station om daar nog wat meer vulling te kunnen scoren).
We hebben de trein van 11:19 uur en hopen rond een uur of drie in Seoul aan te komen. Daar zal Hennie op ons
wachten, ergens in het metrostation.
Op het station een uurtje moeten wachten, zittend in het zonnetje, nog even verder ontbeten en daar is de trein,
zij het 6 minuten te laat.
Net als de afgelopen dagen, jonge mannen in militaire kleding op het station die met de trein naar huis of de basis gaan.
Onderweg een grote diversiteit in het landschap, veel open ruimte waar landbouw gepleegd wordt.
Naast rijstvelden ook weer kolen, sla, rode pepertjes en fruitbomen.
Dit landschap zien we als we geen tunnel doorrijden, want het blijft bergachtig en als je daar niet overheen wil moet je er doorheen. De conducteur buigt hier niet als hij de coupe verlaat, hij controleert ook de kaartjes niet, kijkt alleen naar de stoelnummers.
De reis duurt 3,5 uur voor de wielen, met een stop of acht.
Opvallen is dat de fruitbomen rondom de wortels glimmend folie, lijkt aluminiumfolie, of om vogels af te schrikken
omdat het glimt en om het vocht om de wortels vast te houden.
De bergen kleuren geel en rood, een prachtig gezicht.
De trein rijdt hele stukken langzaam, er wordt veel aan de trajecten gewerkt.
De houten bielzen worden vervangen door betonnen. Het valt ons weer op dat er, net als in Japan, geen koe, geit,kip of varken te zien.
Totaal geen vee dus, waar zal het vlees vandaan komen?
We passeren een begraafplaats waar de grafstenen niet hutjemutje op elkaar maar ala Nederland met ruimte er tussen.
Er staan ook kruizen op de graven.
We rijden aan de rustige kant Seoul blijkbaar binnen, de oostkant zegt mijn gids,
want pas als we tien minuten van het station zijn begint de bebouwing.
We rijden een grote rivier, de Han rivier, over en komen in Cheongnyangni station.
En nu eens kijken of Hennie er al is.
We lopen naar de exit en we komen de roltrap op en wie staat daar in haar oranjerode jas: Hennie. Smok, smok, smok, smok en achter Hennie aan naar hun appartement in het Oakwoodhotel.
Keertje overstappen, en we komen in het winkelcentrum onder het hotel uit.
Even brood kopen en naar boven.
Mooi appartement, mooi uitzicht, lekkere cake en koffie.
Nu wachten tot Jan thuis komt, vandaar dat het verhaal er extra vroeg op komt vandaag.
Morgen Seoul in onder begeleiding van prive gids Hennie.
 
 
23-10
Vandaag met de trein in Andong proberen te komen.
Op het station horen we dat de eerste trein pas 's middags om 15:19 uur zou gaan, geen optie.
Gelukkig had ik naar andere mogelijkheden gekeken en we kunnen ook met de trein naar Dongdaegu en dan met
de bus naar Andong.
De reistijd is korter maar mogelijk wat langere wachttijden bij de overstap.
Dus eerst maar met de trein naar Dongdaegu.
De treinreis duurt ongeveer 40 minuten en gaat jammer genoeg voor 60% van de reis door tunnels.
Er wordt een videofilm op een tv getoont hoe je je gedragen moet op de roltrap, het perron en in de trein en wat te
doen bij een noodgeval.
Voor de kinderen wordt dezelfde boodschap verteld met een tekenfilmpje.
De conducteur buigt hier ook netjes als hij de coupé binnenkomt of uitloopt.
Wat we van het landschap zien zijn bergen in verschillende hoogtes, de verkleuring van het blad aan de bomen wat
meer is dan in Japan, kleinere huizen in groepjes bij elkaar, meer open ruimte voor landbouw, kunststof kassen en
als er hoge bebouwing aan komt dan zijn het grotere plaatsen.
Als we SingYeongju, het enige station van de rit, naderen wordt dit niet in het Engels omgeroepen, wel staat de
tekst 'we arriving enz.' op het scherm, waar gedurende de reis reclame en nieuws op wordt getoond.
Als we het station van Dongdaegu in rijden wordt deze wel in het engels omgeroepen, weten ze dat we er hier uit moeten?
Extra service voor de enige twee buitenlanders in de trein? Wie zal het zeggen, maar het zou zo maar kunnen.
We nemen een hapje en gaan op zoek naar tickets voor de bus naar Andong.
De busterminal ligt naast het station, het ticket bureau is snel gevonden en we hebben nog een klein half uur voor de bus vertrekt.
We moeten op de department op de 4de verdieping zijn en dan bus 18.
Ook dit vrij vlot gevonden en nu wachten tot de bus vertrekt.
Het is 10 voor, we lopen de verdieping op en gaan naar bus 18.
De grote rugzakken moeten onder in de bus dus de overtassen er maar omheen gedaan.
Als het goed is duurt de reis 1 uur 40 minuten, dus we zijn dan mooi vroeg in Andong.
We rijden over brede 4 baans wegen, waar tol betaald moet worden over de 55 en later de 34 naar Andong.
Onderweg zien we rusthavens met wc's voor automobilisten, de weg glooid bijna constant en we komen 3x in een file te staan. Tweemaal voor wegwerkzaamheden en éénmaal voor een defecte auto in een tunnel.
Ja, ook de bus gaat door menig tunnel heen.
Een wegrestaurant wordt hier trouwens met het, blijkbaar internationale symbool, van een lepel met vork
aangeven en niet met twee eetstokjes!
Door de vertragingen duurt de rit 18 minuten langer.
We worden afgezet op de busterminal die dit keer zo'n 6 km buiten de stad ligt.
Dus maar een taxi genomen. Nu waren we wel zo loos geweest om eerst het adres van het Hotel Yam Andong, in het Koreaans te laten zien maar toch twijfelden we of de chauffeur het wel wist te vinden.
Ons vermoeden werd bevestigd toen hij in het centrum van de stad nogmaals naar het adres vroeg.
Telefoons gingen heen en weer, die van ons met het adres, die van hem met een vertaalprogramma spraak in Koreaans naar Engels en anders om.
We wisten dat het in de buurt van het station moest liggen en toen hij ons daar afzette bij een ander hotel zijn we maar uitgestapt.
We zoeken zelf wel verder.
Binnen 3 minuten hadden we hem gevonden. Spullen op de kamer gebracht en met de taxi naar het Andong Folk Village
gegaan, zo'n 5 kilometer buiten de stad.
Het is een soort Ellert en Brammert in Schoonoord, huizen uit verschillende tijdsperiodes in een berglandschap.
Leuk om de ontwikkelingen van de huizen vanaf 1800 tot nu te zien, al hadden de huizen binnen geen aankleding.
Toch kregen we een idee van de huizenbouw en de kamers, wc en keuken uit die tijden.
Terwijl Trijnie een plaspauze had hielp ik een oude vrouw met het plukken van rode bessen.
De naam weet ik zo niet meer maar ze had een lol dat ik zo bij de hoge takken komen kon.
Ze vloog me om de hals en giechelde als een jonge bakvis.
Nadat we het bekeken hadden, over de Weolyeonggyo brug, met 387 meter de langste  loopbrug van Korea, naar de weg om langs de rivier naar huis te lopen.
Onderweg voor de liefhebbers wat spinnen gefotografeerd.
We komen in de stad nog langs een aantal kleurrijke boedistische gebouwen en de Sipseon-Daebotab of Haendongse een
stenen pagode van 9 verdiepingen met koperen belletjes.
Morgen met de trein van 11:19 uur naar Seoul, waar als het goed is Henny ons staat op te wachten voor een weekje logeren bij hen. Maar dat lezen jullie morgen wel weer.
 
 
22-10
Vandaag doen we een citytour omdat we maar één dag hebben in Busan en we de omgeving van de stad willen verkennen.
Als we in de busje stappen zijn we met z'n drieën, een koreaanse vrouw die al 40 jaar in Amerika woont en wij. Maar
het duurt nog een minuut of dertig voor we vertrekken en de busje stroomt langzaam vol met Koreaanse
vakantiegangers. De gids spreekt alleen Koreaans maar de Amerikaanse vrouw helpt ons de dag door. We rijden eerst
naar Songdo beach waar we op turtle eiland, zo genoemd omdat er stenen schildpadden op een rotsplateau staan, rond
kijken. Trijnie gaat op een schilpad zitten en aait over zijn kop omdat dat volgens de overlevering geluk brengt.
We kunnen niet de cloudwalk doen omdat er een Indonesische speelfilm wordt opgekomen. De kabalbaan met karretjes
met een glazen bodem laten we ook links liggen, al genoeg in kabelbanen gezeten. We wandelen langs het
kiezelstrand, in het water springen dolfijnen omhoog en komt een walvis met zijn kop en staart boven water. Helaas geen
geen echte, maar beelden. Een schildpad in het water dient als duikplank. We kopen broodjes en een kop koffie
en lopen weer richting het busje langs rommelige winkeltjes en een vrouw die groente verkoopt.
We rijden over een grote brug en langs de kust naar de volgende halte. Onderweg praat de chauffeur aan één stuk
door. Hij verteld grappige dingen te horen aan het gelach van de overige inzittende en ernstige dingen wat we
merken aan de och's en ach's van dezelfde inzittenden. Wij begrijpen er geen snars van maar de vrouw vertaald
sommige dingen voor ons.
We komen op Jodo Island en het Taejogdae Park waar we rondlopen en een ijsje eten en door een straatje lopen waar
vis aan de linkerkant wordt schoongemaakt en bereidt en je aan de rechterkant kunt eten. Ze proberen ons naar
binnen te lokken maar het is ons nog te vroeg. Het is wel een zielig gezicht de grote en kleine vissen en allerlei
schelpdieren in de aquariumbakken te zien, er stroomt wel steeds vers zeewater door maar toch. We staan even te
kijken bij een echtpaar dat aan het vissen is, snoeren van drie werphengels met meerdere haken eraan worden met een ferme
zwier in de zee gegooid. Hij komt vast te zitten en verspeeld alles, even later heeft hij beet maar de vis trekt
zijn lijn kapot. Hij vraagt of we koffie willen, we bedanken want we gaan zo weer verder. Een gasbrandertje wordt
uitgepakt en in elkaar gezet om water te koken.
Het is tijd om te eten. We gaan samen met de vrouw een restaurantje in en bestellen pork en fried rice. Even
verderop zit een stel spagetti te eten. Ze hebben een schaar naast hun bord liggen, pakken de slierten om met
hun stokjes, knippen de spagetti door en doen het op hun lepel. Waar hebben we dat eerder gehoord, spagetti
knippen in een restaurant? (red: Dat deed dus mijn moeder toen ze samen met vrienden ergens spagetti ging eten.
Ze deed haar tas open en haalde er een schaartje uit. Daarmee knipte ze de spagetti kleiner. De vrienden konden
dat echt niet waarderen en werden erg boos. Ik vond het schitterend om dat hier te zien. Ik zie zelfs dat er op
onze tafel ook een schaar ligt samen met chopsticks.)
We lopen wat rond en zien een winkel met opgeblazen ballonnen en dartpijltjes. Je kunt er knuffels winnen maar
als we dit spel gaan doen en we winnen knuffels kunnen we ze niet meenemen, de rugzakken zitten al vol.
Dus het maar bij een foto maken gelaten.
We rijden hoog boven het water over de Gwangandaegyo brug, de op twee na langste brug van Korea. De langste brug
bevind zich in Seoul bij het vliegveld verteld onze prive gids. Er staan hier veel torenflats langs de kust, waar
rijke Koreanen hun tweede huis hebben. 
Dan stoppen we bij de Oryankdo Skywalk waar je over een pier met glazen bodem boven de rotsen en de zee kunt lopen.
We moesten overschoenen aan en ook Trijnie genoot van het wandelingetje, zal ze geen dieptevrees meer hebben? Bij
deze skywalk is ook een vuurtorentje te zien op een rots in de zee, wat de naam Deungda Island heet. We genieten
van het mooie weer en kunnen in T-shirt en kortebroek rondwandelen. We bezoeken even later Dongbaek Park, onder
alle Koreanen zeer geliefd om het mooiste strand van Korea. Er staat een beeld van een zeemeermin gemaakt van
plastic dat uit de zee gevist is. Dus schoonmaken, recycling en kunst in één.
Indrukwekkend is het UN Peace Park waar we naar toe gebracht worden. Vele bloemen, beelden en objecten met
bloemen gemaakt en een monument waar de Koreaanse bevolking hun dank mee uit voor de vele buitenlanders die er
in de periode 1950-1955 voor gezorgd hebben dat Korea een vrij land bleef. De vlaggen van de landen die soldaten
geleverd hebben staan op stenen sokkels. Ook Nederland is van de partij. Wij hebben 5322 man naar Korea gezonden,
waarvan er 120 niet meer thuis gekomen zijn en 645 man gewond werden. We lopen door het park en zien panelen
van de oorlog helaas alleen met Koreaanse ondertiteling. Maar de ellende was groot zien we, maar in welke oorlog
is de burgerbevolking niet de pineut.
Onze reis eindigt op de Jagalgi vis markt waar we door heen lopen na afscheidt te hebben genomen van onze
Amerikaanse tolk en de chauffeur. Hier wordt het meest vis verhandeld en zien we ook hier dezelfde omstandigheden
voor de vissen en schelpdieren die in leven gehouden worden om vers te kunnen worden klaargemaakt. We lopen langs
de andere kramen, komen op Biff sqaure, een luxe winkelstraat met allerhande merkwinkels. Het trof ons dat we een
oude man voorbij het raam waar we koffie en een broodje nuttigden een handkar vol papier en plastic zagen
voorttrekken. Hij zette de kar even neer en ging op een bankje zitten. Het winkelende publiek schonk geen
aandacht aan hem en nadat hij bijgekomen was van de vermoeienissen stond hij op, controleerde of zijn lading nog
goed vast zat en trok de kar weer verder. Op die manier sprokkelt hij zijn centjes bij elkaar om weer een dag
te kunnen eten vermoeden we. We waren geneigd om hem wat Won-nen te geven maar weten uit ervaring ook dat die
mensen hun trots hebben.
We lopen naar het hotel en sluiten de lange dag af. Busan is een leuke stad, ondanks dat het heel anders is dan
de Japanse steden qua schoon zijn. Morgen gaan we naar Andong om de dag erna naar Seoul te gaan.
 
 
Japan
 
21-10
Vanmorgen vroeg op, laatste beetje ingepakt en op zoek naar een taxi om naar de International Ferry Terminal te
gaan.
Natuurlijk dacht de taxichauffeur dat we naar het vliegveld moesten, 3x uitgelegd naar de ferry port, bleef
airport zeggen maar toen we Beetle zeiden begreep hij het.
Naar de port voor de Beetle zei hij trots dat hij het begreep.
Bagage achterin, 10 minuten rijden, uitstappen en betalen. We waren er zoals gewoonlijk veel te vroeg.
Poos zitten praten met een jongen uit Haarlem, was voor 4de keer door Japan getrokken en ging ook met de boot naar
Busan.
De reizigers uit japan en Korea zetten hun koffers in de rij voor de ticketbalie die nog gesloten was.
Wat het voor zin heeft zien we niet, de boot gaat niet eerder dan iedereen een ticket heeft.
We wisselen onze Yens in voor Wons en krijgen voor de 15.000 Yen zo'n 152.000 Won terug.
Dus in Korea is 1 euro ongeveer 1300 Won.
We varen met de Beetle JF113, een boot die als hij op snelheid is met drie dragers over het water gaat.
We laten de eilandjes achter ons en komen op de Japanse zee.
De Koreanen hebben deze zelfde zee echter de Oost Zee genoemd.
De snelheid is moeilijk in te schatten zo op het water zonder referentiepunten, ik zeg 20-30 km/u, Trijnie zegt
40-50 km/u maar de GPS geeft 70 km/u aan.
Er is natuurlijk tax-free aan boord te kopen, sigaretten, alcohol, parfum en allerlei Beetle spullen, maar er is
weinig keus.
Ook is er eten en drinken te bestellen, de dames komen elk half uur rond met de kaart en het zelfde
riedeltje: wie wil er wat kopen maak ik er van, maar mijn Japans is nog niet al te best.
We zien de scheepvaart toenemen en de kust van Zuid Korea opdoemen.
Veel hoge smalle flats, dat zal Busan zijn, en een grote brug waar we onderdoor varen.
We meren probleemloos aan en kunnen van boord.
Eerst langs de camera die onze temparatuur meet, geen koorts dus we mogen verder, bij douane dan, voor maken foto, vingerafdrukken van de wijsvingers en het inleveren van het kaartje dat we moesten invullen, dan de bagage en wijzelf
door de scanner, de kaart inleveren of we iets aan te geven hebben en we staan in Zuid Korea.
Na wat zoeken het Business hotel Busan zoeken en gevonden.
Grote wat gedateerde kamer. Maar het is schoon, heeft grote bedden en een waterkoker.
En wat doet Gerard dan? Juist ja. En dan op stap.
We zijn duidelijk in een ander land, rioollucht en rotzooi in de straten, een zwerffhond die wat heen en weer
loopt, meer getoeter op de weg.
Busan ligt tegen een berg aan en dat merken we door de vele trappen die nodig zijn om wat hogerop in de stad te komen.
Er staan beelden van een gezin in een groene wagon, vaders die uitrusten na het werk en kinderen die water dragen om te
helpen in de huishouding.
Een steile wenteltrap brengt ons een verdieping hoger in de stad.
We denken via een trap nog hoger te kunnen komen maar alle zijtrappen komen alleen maar uit bij deuren van huizen.
In een park zijn oudere dames fitnessoefeningen aan het doen.
Er hangen spuitbussen tegen teken en ander ongedierte.
We zien een groot mooi gebouw, dat is het Omotohotel zegt een oude man met weinig tanden in zijn mond.
Het blijkt het Commodore hotel te zijn, prachtig om te zien en schuifluiken voor de ramen als gordijnen.
We komen in Chinatown terecht waar het feest is in New Yeong Ju Market.
Op muziek dansen een groep in gelijke bewegingen onder luid  gejoel en geklap van de aanwezigen.
Tijd om wat boodschapjes te doen en ons voor te bereiden op morgen.
We zijn benieuwd hoe de rest van Busan is.
 
 
 
20-10
Vanmorgen vroeg op, we gaan met de trein naar Nagasaki, een trip van ruim 2 uur, en we willen voldoende tijd hebben
om het eiland Gunkanjima en het voormalige eiland Desjima te bezoeken.
Van de eerste weten we niet zeker of het lukken gaat maar dat straks maar even bij de toeristeninformatiebalie in Nagasaki vragen.
We rijden vandaag met de bruine Kamome limited expres nr.5. We moeten er na acht haltes uit en stoppen onder
andere Tisu, Saga, Nabeshima, Isahanhya om op de plaats van bestemming te komen.
In de trein werden er voor het eerst kaartjes gecontroleerd, op een kaartje hield de conducteur bij op welke plaatsen iemand zit.
Het is wisselend bewolkt met overwegend zon, dus lekker weer om te wandelen.
Het landschap dat we passeren is gelijk aan dat van donderdag.
We zien nu alleen rollen gedroogde rijstplanten wat Nederlands aandoet.
De trein rijdt natuurlijk minder snel dan de shinkansen en hij slingerd meer maar dat geeft de gelegenheid beter op de
omgeving te letten.
Nagasaki is een echte havenstad. Op het station is het redeljk druk en ook hier veel winkels.
Bij de toeristeninfo een kaart van de stad gekregen en gevraagd of we ook naar het eiland Gunkanjima kunnen.
Dat kan, alleen is de aanlegsteiger door een tyfoon zodanig beschadigd dat we er niet op kunnen.
Jammer maar we zijn allang blij dat we rondom het eiland kunnen varen.
Er worden direct plaatsen voor ons gereserveerd dus we zijn verzekerd van een plek.
We wandelen de stad in, eerst het havengebied waar een cache ons bij een groot anker brengt.
De toelichting bij het anker is alleen in het Japans maar hij maakt wel indruk op ons.
Even verderop ligt een driemaster annex raderboot die we nu samen met een gigantisch cruiseschip, de Joy uit Noorwegen, op de foto zetten.
We lopen verder en komen bij Dejima. Deze VOC handelsplaats was vroeger een eilandje waar de Nederlanders gehuisvest waren toen ze handel dreven met Japan.
Het is grotendeels gerestaureerd maar we krijgen een goede indruk van het leven op het ex eilandje.
Er zijn tentoonstellingen ingericht met veel aardewerk, stenen pijpen uit Gouda en een glazen flessen
uit Rotterdam.
Wat waren we een bedrijvig volkje. Er is een maquette waarop het hele dorp in één blik te zien is.
De kerk die er staat is van latere tijd, maar het heeft een aparte sfeer hier te lopen en Nederlandse spullen te
zien. Er staat ook een boompje gepland door Willem Alexander toen hij een bezoek aan Desjima bracht.
Een groepje Japanners speelt jeu de boule op het grasveld, een Frans spel in een Nederlandse omgeving?
Ze hadden beter kunnen klootschieten.
We lopen de Portugeze buurt in waar weinig Portugees te ontdekken is en komen in Chinatown.
Daar is alles wel op en top Chinees, beredruk en volle winkeltjes en restaurants.
We komen bij de pier waar de ferry naar het eiland Gunkanjima vertrekt, moeten netjes op onze beurt wachten, kunnen uiteindelijk aan boord en hebben dankzij Trijnie een mooi plekje. We varen eerst door het oude deel van de haven met de scheepswerven uit vroeger tijden.
Met foto's op een beeldscherm werden de bijzonderheden in het Japans en Engels vermeld.
Leuk om zo door dit deel van de stad te varen.
Onder een hoge brug door het wijde sop op. Daar ligt het eiland, ook wel Battleship genoemd.
Hier werd in de periode 1891 en 1974 kolen gedolven in mijnschachten onder de zee. In 1916 werden hier de eerste
flats gebouwd en dat is steeds verder uitgebreid. Op het 63000 vierkante meter leefden in de toptijd 5300 mannen,
vrouwen en kinderen. Er waren winkels, een school, een bios, een casino en revolutionair waren de tuinen die
aangelegd waren op de daken van de flats.
Hier konden de bewoners in het groen ontspannen en groente verbouwen.
Het zal best een hard bestaan geweest zijn voor de bewoners. Trijnie zit naast een japanner die in gebrekkig Engels
toelichting geeft.
We hebben afgesproken om foto's uit de wisselen en hebben zijn emailadres.
Na de rondvaart van 2 uur weer richting het station gelopen voor de terugreis.
Het stinkt buiten, men is bezig de stoppels op de rijstvelden af te branden onder wakend oog van de brandweer.
Er stopt een oranje trein naast ons, op de trein staat huis den Bosch en heeft Nederlandse leeuwen op de zijkant.
Helaas te laat voor een foto. Na een lange dag weer in het hotel.
Mailtje gekregen dat de vleigtijden veranderd zijn. We vliegen nu woensdagavond om 23:30 uur pas uit Seoul (dus
Hennie en Jan we plagen jullie de hele woensdag ook nog) en hebben in Beijing een tussenstop van 12 uur.
We komen uiteindelijk niet woensdag maar donderdagmiddag aan in Amsterdam.
We zijn er niet blij mee maar om een alternatief vliegschema te vragen kan betekenen dat we midden in de nacht in Amsterdam aankomen.
We zijn wel aan het uitzoeken hoe met met de vergoedingen voor de overnachting op vliegveld Beijing zit.
We zullen het wel zien.
 
 
19-10
Vanmorgen ontbeten zonder eitjes en currysoep want we moesten zelf voor het ontbijt zorgen in ons appartement. Dus
koffie, jus d'orange, bolletjes, toastbrood met jam, pindakaas (smaakt wel ok maar leek meer op bebogeen) en wat
vleeswaren. Het plan was om vandaag naar Nagasaki te gaan maar de weersvoorspellingen zijn niet uitnodigend. Er is
grote kans op regen en de wind zal ook aantrekken. Dus besloten vandaag in Fukuoka te blijven omdat de
weersvooruitzichten voor morgen veel beter zijn.
Bij het treinstation is men druk bezig met het plaatsen van lampjes in de bomen, zal de voorbereiding op de winter
en kerst zijn. We hebben voor het eerst de sweatshirts aan deze vakantie, we hebben het nog niet zo fris gehad
in vijf weken vakantie. We lopen door de stad, zien bamboe staan als afscheiding, geen bos maar enkele bamboe
stokken met groen eraan.
We komen bij twee tempels, die tegenover elkaar staan gescheiden door een brede weg. De ene, Ryuguji geheten is
klein en heel eenvoudig van bruin hout en zonder opsmuk. Sommige mensen die langslopen stoppen even voor de tempel en maken een buiging waarna ze doorlopen. Andere lopen er gewoon langs. Er tegenover staat een groot tempelcomplex met de bekende rood/oranje kleur en twee goudkleurige spitsen op de tempeldaken. Dit is de Tochoji tempel. Wat een verschil in uiterlijk. Ik moest denken aan de vaak ingetogen hervormde kerken t.o.v. de vaak overdadig versierde Rooms Katholieke kerken in Nederland en elders. Of die vergelijking mank gaat weet ik niet.
We komen bij een nog groter tempelcomplex, de Kushida tempel. Ook hier uitbundige versieringen maar ook twee niet
eerder geziene bijzonderheden. Een Ginkgo boom waarvan gezegd wordt dat hij al 1000 jaar oud is. Deze, daardoor
heilige boom, heeft een rok van touw en staat beschermd achter een hek. Wat een boom. Hoogte 33 meter, stamomtrek
8 meter terwijl de kruin een omtrek heeft van 16 meter. Een ander opvallend object is een 10 meter hoog draagbaar
welke tijdens een festival door een grote groep mannen, hij weegt meer dan 100.000 kg, tussen 01 en 15 juli door
de stad gedragen wordt. Veel kleuren en figuren waarvan wij de betekenis niet weten. later zouden we er nog één
tegenkomen met heel andere figuren.
We komen ook hier in een overdekte winkelstraat waar we chillend een bakkie en stoetje eten. De wolken worden
donkerder en we hebben al wat druppels gevoeld. Maar het zijn steeds buitjes van een minuut of 5, de ene harder
dan de andere. In de winkelstraat is men in een werkplaats druk bezig om twee grote lampions te versieren. De
artiest is bezig het patroon op de nog witte lampions te tekenen. Dan worden de figuren zwart en de rest van de
lampion rood geverfd. Een hele klus dus.
Verbaast kijken we naar de aankondiging van het oktoberfest in stad. Op de poster een stereotype van een duitser
inclusief jagershoedje en bierpul. We verlaten de winkelstraat en lopen achter de winkels langs de Naka rivier
verder door de stad. Er zwemmen scholen kleine visjes die een iets verderop in het water staande reiger zal
proberen te verschalken. Doodstil staat hij, we lopen verder dus of hij succes heeft gehad is de schrijver niet
bekend. We komen langs parkjes waarvan de glorie vergaan is. Slecht onderhouden, oude gebouwtjes en een
verwaarloosd openluchtthater vallen op in de verder moderne stad. We zien een papagaai in een winkel en we denken
even aan het thuisfront. Zullen we hem meenemen? Nee hij past niet in de rugzak. Dus maar in de winkel gelaten.
We komen bij de zee, we willen namelijk plaatsen reserveren voor de ferry naar Busan Zuid Korea voor aanstaande
zondag. Het waait hard, schuimkoppen op de golven. Er ligt een viermaster met de naam Kaiwo Maru in de haven met
daar achter het cruiseschip Westerdam uit Rotjeknor. Een mooi beeld, twee verschillende schepen op één foto.
De reservering vor de ferry is gemaakt en met de bus weer terug naar ons onderkomen. Hopelijk is het weer morgen
Nagasaki waardig.
 
 
18-10
Vandaag een reisdag van totaal 4 uur en 29 minuten naar Hakata station in Fukuoka. We moeten eerst een stuk terug
met de trein om te kunnen overstappen op het hoofdeiland in Okayama. Zodra we Matsuyama uit zijn is het landschap
anders dan we tot nu toe gezien hebben vanuit de trein. Veel rijstvelden, sommige zijn al geoogst en worden
de planten van de rijst of in schoofjes of omgekeerd op stokken gedroogd, bij andere staan de rijstplanten
nog op het land. Links is de zee waar we een aantal keren dicht aan langs rijden. Ook passeren we regelmatig
moestuintjes. Hé daar is men de rijst machinaal aan het oogsten, hebben we in Azie eigenlijk alleen nog met de
hand zien gebeuren.
We zien grote bamboebossen en hier en daar een groepje palmbomen. Ook nieuw zijn de met netten afgedekte
fruitbomen en de kassen waar zeer waarschijnlijk groente in gekweekt wordt.
We rijden langs Iyo-Hojo, Nyugawa, Kwanoe, Tadotsu en Utaszu om daar het water via een lange, zeg maar hele lange
brug, naar het hoofdeiland het water over te steken. Het zijn eigenlijk 3 bruggen die tesamen bijna 5 km lengte
overbruggen. De trein rijdt onder de autoweg op de brug en het duurt wel een minuut of 4 voor we aan de andere kant
zijn en even later Okayama te bereiken. Daar stappen we  over op de Shinkansen Nozomi nummer 19 en gaan in een
hoog tempo, soms meer dan 300 km per uur via Hiroshima naar onze eindbestemming.
Hier komen we eerst door het bekende landschap van veel huizen en hoogbouw om na Hiroshima in een meer groen
gebied met bergen te komen. We rijden door veel tunnels en een lange tunnel onder een rivier door.
In Fukuoka eerst zoeken naar het appartementenhotel  Residence Hotel Hakata 1. Het was even lastig om de sleutel
te bemachtigen omdat we daarvoor op een andere plek in de stad moesten zijn. Maar uiteindelijk hebben we de sleutel
bemachtigd dus konden we met een gerust hart een hapje eten. Omdat we voor ons eigen onbijt moeten zorgen brood en  beleg, ik pindakaas verheug ik me nu al op, gekocht zodat we morgen met gevulde maag naar Nagasaki kunnen gaan, een treinreis van ongeveer 2 uur. Daar willen we diverse historische sites bekijken die gerelateerd zijn aan de
Nederlanders die daar een handelspost gehad hebben. We hoorden bij de toeristinformation dat het eiland Hashima niet
toegankelijk is omdat de tyfoon er veel schade heeft veroorzaakt en men het aan het restaureren is. Jammer want
dit was één van de historische sites die we met een bezoek wilden vereren. Maar er is genoeg te zien in de
stad daar, die immers net als Hiroshima getroffen is door een atoombom. Maar dat is iets voor morgen.
 
 
 
17-10
Red: Vandaag een kort dagje zonder Gerard. Hij is op 'werk'-visite bij Teijin hier in Matsuyama.
Dus ik mag/moet mezelf vermaken. Dat gaan we dan maar doen. Samen de deur uit, Gerard in een taxi en ik
met m'n benenwagen. Voordat Gerard in de taxi zat, was er al een probleem. De taxichauffeur snapte het
Engelse adres niet. Nu had Gerard nog een adres in onze kamer liggen, waarschijnlijk met daarop het adres
in het Japans. Daarmee eerst even gecheckt bij de hotel-balie. Die zeiden dat dat moest kloppen.
Weer naar de taxi, hij keek even bedenkelijk en knikte toen. Gerard ingestapt en ik kijk hem na.
Hopen dat die chauffeur het inderdaad snapt. Ik ben gaan wandelen en schatzoeken. Het is weer heerlijk weer.
Bij de winkel zoeken naar een t-shirt voor Gerard. Zijn t-shirts raken tijdens het wandelen zo bezweet, dat
je de rugzak- en bandafdrukken niet meer wegwast. En in de vele zon-uren helemaal verschenen raken.
Maar overal waar ik keek: veel en alleen vrouwenkleding. Welgeteld heb ik 2 rekken met wat mannelijks gezien.
Raaaarrrr. Zitten de mannen hier ergens in een vergeethoekje? Dus ik ben niet geslaagd. Ondertussen natuurlijk
wat lekkers gescoord, om verder te kunnen. Nu ben ik terug en wacht op mijn wederhelft.
De taxichaffeur bracht me netjes naar de poort van het Technorabedrijf van Teijin. Gaaf om de letters van het
bedrijf te zien met dezelfde slogan eronder als we in Nederland voeren. Ik meldde me bij de portier en zei dat ik
een afspraak heb met Takanobu Asakawa van het bedrijf. Even later komt hij aangewandeld en volgt een hernieuwde
kennismaking. We hebben elkaar in Emmen, toen hij daar was, al eens gesproken en daar is het balletje voor dit
bezoek gaan rollen. We lopen over de plant naar de meeting room. In het kantoor, één ruimte met 12 werkplekken waar
werknemers naast elkaar met hun laptop of pc zitten, maak ik kennis met de plantmanager.
Mijn gastheer verteld in ongeveer twee uur over het proces en de werkwijze met betrekking tot diverse aspecten
binnen het bedrijf. Vooral de rol van shiftleider (vergelijkbaar met mijn functie) en operator aan de straat
hebben mijn interesse. Ik heb er voorzover het kan in zo'n korte tijd een redelijk beeld gekregen van het reilen
en zeilen in het bedrijf. Daarna naar de kantine, zij noemen het cafetaria, waar we tussen alle werknemers een
warme maaltijd genieten die ik aan de hand van foto's zelf kon kiezen. Na het eten zelf m'n bord afgespoeld en in
een bak met water laten glijden. Daarna volgde een rondleiding door het bedrijf.
Eindconclusie: sommige dingen waren herkenbaar maar andere zaken weer totaal anders als in Emmen. Een leerzame
5 uur. Er werd een taxi voor mij besteld om me terug te brengen naar het hotel.Ik had uit voorzorg het kaartje
van het hotel meegnomen. Maar weer keek de chauffeur glazig en moest hij eerst overleggen met de centrale. Maar
uiteindelijk toch weer op de kamer terecht gekomen.
Na het uitwisselen van de belevenissen van de dag samen op stap om de treinreis voor morgen te regelen. We weten
nu waar we zijn moeten en op welke tijden de trein morgen vertrekt. aansluitend een rondwandeling gemaakt door een
deel van de stad waar we nog niet rondgegeken hadden. We komen langs een fietsenwinkel met de toepasselijke naam
Ring Ring en bekijken de uitgestalde fietsen, die allemaal een voor ons onbekend merk dragen. Ze hebben één ding
gemeen, ze hebben een mandje.
Daar is de grootste en drukste Mall van de stad met de naam Grand Mastuya. Eens even kijken wat hier allemaal
verkocht wordt. Zoals te verwachten een speelzaal met grijpmachines, virtueel vissen en games met Waltdisney en
Japanse tekenfiguren. Het is daar een lawaai van jewelste met al die verschillende geluiden van de games. Er zijn
telefoonwinkels, kledingzaken (meeste trouwens voor vrouwen, geen t-shirt te vinden) waar de paspoppen Halloween
maskers dragen, speelgoedzaken, boekwinkels en een grote supermarkt. We zien een lange rij mensen in de supermarkt
staan, even verderop weer één. Ze lijken er maar zo te staan, zonder voor ons aanwijsbare reden. Maar dan komt
het winkelpersoneel met twee kratten met kleine komkommers. De mensen in de rij krijgen één zak per persoon, als
de kratten leeg zijn hebben de rest van de personen in de rij pech. Maar eens even vragen aan een vrouw die ons
al toelachte toen ze in de rij stond en ons verbaast zagen kijken. Wat bleek, het was 16:00 uur en op dat tijdstip
was de uigedeelde zak met komkommers maar 98 Yen vertelde ze. Op die manier worden dus mensen naar de supermarkt gelokt en onstaan er rijen wachtenden. Hebben we nog nooit eerder gezien.
We lopen weer richting het hotel, komen midden in de stad een rijstveld tegen en doen nog wat boodschappen bij een
lokaal supermarktje, dit keer bij een Family markt. We kopen wat eterij voor de treinreis van morgen en ik mag
grabbelen in een doos om te kijken of we een prijs gewonnen hebben. En ja hoor, we hebben gewonnen. En wat hebben
we gewonnen een flesje koude koffie. Lekker voor morgen.
Toen we trouwens langs de gracht die om het kasteel ligt lopen, was het ons opgevallen dat op bepaalde plekken
koi-karpers lagen te wachten. Wat bleek: ze lagen te wachten om gevoerd te worden vanauit bakken die boven het
water aan een touw hangen. Er stond in het Japans een bordje op die plekken, konden dit wel lezen maar niet
begrijpen dus aan touw bak omhoog getrokken, wat voer bij de vissen gegooid en de bak weer laten zakken. Het was
in het water een gevecht van jewelste, de karpers zwommen over elkaar heen om bij het voer te komen.
Morgen een treinreis van ruim vijf uur voor de boeg, maar dat lezen jullie morgen wel weer
 
 
16-10
Vanmorgen staat het Matsuyama kasteel op de nominatie door ons bezocht te worden. Dit kasteel schijnt volgens
diverse sites de mooiste van Japan te zijn. We zullen het gaan zien. We lopen langs de gracht die om het gebied
waarin het kasteel staat ligt en zien naast koikarpers ook schildpadden. Om de ene of andere reden moest ik
aan de schildpad van mijn opa en oma denken. Deze landschildpad vond ik als 10 jarige jongen fascinerend om te
zien. Zijn groene gele schild, de leerachtige poten en zijn kop met zijn zwarte kraaloogjes. Waarom ik er zo opeens
aan denken moest weet ik niet, zal de leeftijd wel zijn.
We worden aangesproken door een vrouw die vraagt waar we vandaan komen. Er onstpint zich een leuk gesprek in het
engels, waarvoor we haar een compliment maken. Ze bleek al drie jaar geen engels te hebben gesproken, was ze te
verlegen voor, net als zoveel japanners met haar. Ze was blij dat ze vandaag weer engels had gesproken en
bedankte voor het gesprek met een buiging.
We lopen langs een winkeltje met glas in lood waar een workshop gegeven wordt. Trijnie nieuwsgierig en is er naar
binnen gelopen om te vragen of ze hier morgen iets van glas in lood kon maken. Het ging in zeer gebrekkig engels
en met handen en voeten, maar er werden alleen meerdaagse cursussen gegeven. We merken aan het niet te vinden zijn
van korte cursussen voor toeristen, die we in alle andere plaatsen bij de vleet vonden, dat het toerisme hier op
een laag pitje staat.
Onderaan de muur, bij de ropeway, staat het beeld van de eerste kasteelheer, ene Kato Yoshiaki, te paard in vol
ornaat. Indrukwekkende verschijning. We gaan naar boven, ik met de ropeway en Trijnie op een skistoeltje. Ze
wiebelde heerlijk heen en weer en kwam met een brede glimlach boven aan.  
Het kasteel ziet er inderdaad schitterend uit. Het is er redelijk druk, vooral de klassen met lagere schoolkinderen
brengen leven in de brouwerij. Al is hun gedrag uitgelaten, toch zit er ordening in hoe ze achter de juf lopen,
netjes twee aan twee in de rij. Er zit een groepje kinderen op zelf meegenomen kleedjes met allerlei afbeeldingen,
hun van thuis meegenomen eten, veel rijst en groente, op te peuzelen.
We kunnen ook het kasteel in maar Trijnie bedankt vandaag voor die eer. Schoenen uit, passende sloffen voor mij
zoeken, was lastig tot de suppoost met extra grote maten aan kwam zetten. In het kasteel staan in vitrines
wapenuitrustingen, poppen met de legerkleding van toen aan, je mag voelen hoe zwaar een samoeraizwaard is
(vederlicht),,enz. enz. Erg leuk om door te lopen.
Trijnie had ondertussen een heel gesprek met de suppoost.(red: met handen en voeten, maar het lukte
wel een beetje)
Op de kamer het komende bezoek aan Teijin voorbereid en de reis naar Fukuoka alvast bekeken. We moeten dan een heel
stuk terug om uiteindelijk via Hiroshima naar de nieuwe bestemming te gaan.
Later op de middag met de GPS in de hand de andere kant, buitenwijken, van de stad verkent. We komen bij een grote
begraafplaats, deels tegen de bergen aan liggend, met de tempel Gugan-Ji ernaast. Binnen in de tempel een mooie
foto gemaakt van de pracht en praal die zich erin bevind. Opvallend is dat er op de begraafplaats een soort
tribune is met allemaal zerken erop. Reden? Er is ook een apart deel voor de russische soldaten die in de
oorlog van 1904 en 1905 gevangen genomen waren en hier gestorven zijn. Hun namen staan in het russisch en
japans op de stenen.
We zien oude houten huizen en een klein weggestopt kerkje met een glas in lood raam. En zo is er weer een dag
voorbij van de tot nu toe geweldige vakantie.   
 
 
15-10
Vandaag een reisdag van Hiroshima naar Matsuyama. Nu is Matsuyama niet hot onder de toeristen, maar omdat ik
het Technorabedrijf van Teijin kan bezoeken hebben we de stad toch opgenomen in onze reis.
Maar eerst de trip er naar toe.
Ik moet zeggen dat deze vrij relaxed was. Eerst met de streetcar naar de haven van  Hiroshima.
Daar konden we met tien minuten wachttijd op de langzame ferry stappen die ons in 2 uur en 40 minuten
naar Matsuyama brengt dat op het eiland Shikoku ligt.
We varen met de Shoyo-Mura een schip gebouwd in 1990 in de plaats Kure, waar we ook een korte tussenstop
zullen hebben.
We zitten voor in de boot, achter glas en zien de eilanden in alle soorten en maten voorbijkomen.
De meeste zijn ongerept, op andere staan dorpjes en op enkele zien we rokende schoorstenen van de industrie.
Af en toe steekt een kale rots boven het waterniveau uit, maar de meeste zijn in de loop van de jaren begroeit
met boompjes, varens en grassen.
In de haven van Kure liggen marineschepen en een enkele duikboot.
Ook wordt er druk gebouwd aan een aantal schepen.
Verder gaat de reis weer, door een smal stuk water tussen twee eilanden die met twee boogbruggen met elkaar
verbonden zijn.
De ferry mindert vaart en komt stil te liggen, een tegenligger heeft blijkbaar voorrang in het smalle water.
Als die er door is wordt de motor weer aangezwengeld en glijden wij onder de beide bruggen door.
Na deze engte liggen de eilanden veel verder uit elkaar.
We tuffen lekker door. Op een tv scherm is te zien hoe de vaart verloopt, helaas zijn de namen van de eilanden
allemaal in het Japans.
Trijnie volgt de route via de GPS, maar ook dan zijn de namen van de eilanden lastig te vinden.
Aan boord staan gokautomaten en grijpmachines zoals op de kermis, er wordt deze reis geen gebruik van gemaakt.
Druk is het trouwens aan boord niet, zo'n 30 mensen varen met ons mee.
Een zevental ligt in een aparte ruimte te slapen met een dekentje over zich heen of als kussen onder het hoofd.
We passeren een eilandje met een zandstrandje.
'Zullen wie dat eiland kopen?' merkt Trijnie op. Ik kijk haar een beetje bevreemd aan. Een eiland kopen, alleen
omdat er een strandje is? Wel erg back to basic en de dieren die er leven, als ze er al leven, hebben we binnen de
korste keren opgegeten. En dan? Ach ja dromen mag maar deze droom gaat me net iets te ver.
We gaan even buiten zitten, een zachte bries door de haren, in het zonnetje dat af en toe verborgen is achter wat
wolkjes.
Eiland na eiland trekt aan ons voorbij.
Er zijn vissersbootjes druk in de weer, af en toe komt een andere ferry ons tegemoet.
Als we Matsuyama naderen varen er meer grote schepen in de buurt.
Zij doen de haven van de stad aan om goederen te laden en of lossen. (red: al met al hebben we een kleine cruise
gehad..heeerlijk.)
Om 12:04 uur exact meren we aan op de kade van de stad. Een shuttlebus brengt ons naar station Takahama waar we
de trein pakken naar het station welke vlak bij ons hotel ligt.
Na 5 minuten lopen staan we in de hal van het hotel Mystays Matsuyama.
We laten onze rugzakken achter want we zijn te vroeg om naar de kamer te gaan.
Dus even een rondwandeling maken en een hapje eten. De eerste indruk van de stad was wat sombertjes.
Maar als we later op de middag door de stad lopen blijkt het toch een gezellige stad te zijn.
Het hotel ligt tegenover het kasteel van de stad en daar willen we morgen gaan kijken.
 
 
 
14-10
Vandaag zoals belooft gaan we Hiroshima verder verkennen en zullen we oog hebben voor een aantal van de vele
monumenten en monumentjes die de gebeurtnissen van 06-08-1945 gedenken. De dag waarop Little Boy om 08:45 uur werd
gedropt boven de stad en voor vernietiging zorgde.
Op de foto's zie je verscheidene beelden en monumenten voorbij komen. Zo staat er een beeld met kettingen van
papieren origami bloemen met de tekst "may peace preval on earth'. Verderop een monument met op het beeld de
formule E=MC2, de formule is de basis voor de atoombom. Het monument herdekt de 541 omgekomen scholieren die
tijdens het ontploffen van de bom bezig waren met werkzaamheden buiten de school. Voor het Hiroshima Peace
Momarial Park staan 11 hoge rechthoeken met daarop in alle talen het woord vrede. Ook in het Nederlands konden we
deze woorden vinden. De verwachting was dat er na het vallen van de bom er 75 jaar geen bomen meer zouden groeien,
vandaar dat er uit heel Japan en Azie bomen werden gedoneerd om de stad weer een groen aanzien te geven.
We komen de eerste troep tegen, afval in een groenstrook langs de weg. Kraaien waren druk bezig met het pikken in
het afval. Het viel ons echt op in het anders zo schone Japan.
We lopen langs de Harbour Rivier en zien tientallen scholen kleine visjes in het ondiepe gedeelte zwemmen. Als er
een grote vis aan komt zwemmen schieten ze het diepe gedeelte van de rivier in. We lopen in het zonnetje, de hemel
is blauw en we zien langs de rivier mensen bbq-en en picknicken. Het is immers zondag en de meeste mensen zijn
vrij. We komen regelmatig origami kraanvogels tegen als teken van vrede. In de oude dierentuin in Emmen zijn we
naar de grote verzameling kraanvogels geweest die daar waren verzameld ter nagedachtenis van de MH17 ramp.
We nemen een hapje bij een fruitbar, waar we sandwiches belegd met fruit aten. Naast banaan zaten er aardbeien en
annanas op de broodjes. Smaakte lekker.
We lopen door het Hijiyama park waar allerlei sculpturen staan en Trijnies favoriete vendingmachine. Hier kon je
verpakte ijsjes in allerlei smaken uit de automaat kopen. We komen langs een monumentje bij een school dat zijn
eigen Atomicbom Memorial heeft. Er staat alleen een Japanse uitleg bij. Via een omweg lopen we naar het Hiroshima
kasteel.
Niet dat er nog een kasteel staat maar op de plek ervan zien we wel de contouren van wat eens het kasteel was. De
kasteelgracht en de hoge brede muren zijn er nog maar verder alleen park en een later nagebouwde kasteeltoren. Een
groep vogelspotters staan met camera's gericht op een bosje. Er wordt wat afgeklikt door de fototoestellen met
dikke telelenzen. Trijnie ging er tussen staan met ons simpele cameraatje en heeft hem ook kunnen vastleggen. Toen
de vogel wegvloog hebben we gevraagd wat voor bijzondere vogel daar te zien was. Het bleek Nogoma te zijn. Maar
googelend kom ik op de normale naam de Siberian Rubythraot, een prachtig mooi vogeltje met een fel oranje keel.
De 'bomb tree' een Eucaliptes welke één van de drie bomen is die de atoombom overleeft heeft. Hij stond op 650
meter van de ontpofte bom. Ook is er een schuilkelder waarin, op het moment van de aanval mensen zaten die via
het nog intacte communicatiesysteem het bericht richting de buitenwereld stuurde wat er gebeurt was.
Tussen alle ellende ook contact met een vrouw die ons de bloesem van een grote struik laat ruiken. Zij vindt hem
heerlijk ruiken, Trijnie vond hem stinken. Het gaat om de bloei van de Ginmokusei schrijft ze in ons boekje. Deze
struik heeft witte bloemen en wordt gebruikt voor extra smaak aan thee en het maken van jam. De bloemen worden ook
in de natuurgeneeskunde gebruikt.
We zijn bij de uitgang van het park als er mensen op de grond zitten en twee man in ninja kleding aan het woord
zijn. Even later zwelt de muziek aan en houden ze een schijngevecht met zwaard en speer. Even later volgen er nog
drie mannen die een nummer zingen. Het publiek is laaiend enthousiast en klapt mee in de maat van de muziek. Wij en
een 4 tal andere toeristen kijken het aan en begrijpen natuurlijk geen woord van de zang en de voordracht die er
op volgt. Uit het foldertje begrijpen we later dat het de groep Aki Hiroshima Busho-Ta is die een Samuri of the
Mouri Clan ten beste geeft. Een oude vechtsport die in de Sengoku Periode zo'n 450 jaar geleden is ontstaan.
We komen bij het Vredespark waar mensen op de brug staan met een bordje 'free hug'. We steken over en omhelzen
de mensen, mannen en vrouwen. Het zijn mensen van de Raelian movement die liefde en vrede prediken. Ze geloven
dat er een beschaving van een andere planeet naar aarde gekomen is waaruit de mensheid is ontstaan. Dat zal
allemaal maar wij vonden het gebaar een goede geste in deze wereld.
In het vredespark was het een drukte van belang, mensen dromden samen. Om onder een monument door, langs de eeuwig
brandende vlam en de atoombomkoepel in 1 keer een foto te schieten.
Na een wandeling van een kilometer of 20 is het tijd om weer naar het hotel te gaan. Morgen een reisdag naar
Matshuyama een eiland voor de kust van Hiroshima.
 
 
13-10
Het is druk bij het ontbijt, moesten een minuut of 15 wachten voor er plek was, maar gelukkig was er wel koffie om
wakker te worden.
We hadden een plekje bij het raam vandaar dat we jullie mee kunnen laten genieten van ons uitzicht bij het ontbijt.
Vandaag gaan we naar het eiland Miyajima met de hoge berg Misen.
Eerst met twee trams naar de ferry, dan een overtocht van 10 minuten naar het eiland.
Het betalen in de tram gaat hier wonderljk,
je betaald in de tram(streetcar) achteraf. Soms is dat in de tram, maar bij een eindhalte is dat buiten de tram.
Trijnie had niet voldoende kleingeld dus ze stopt een briefje van 1000 Yen in de betaalgleuf.
Er rammelt allemaal kleingeld in het bakje dus ze pakt dit eruit en wil weglopen. De conducteur maakt haar duidelijk dat ze
nog betalen moet, ze had de 1000 Yen gewisseld voor kleingeld. Je moet het maar weten.
Miyajima, van oudsher Itsukushima staat op de wereld erfgoedlijst van Unesco en licht voor de kust van Hiroshima
in de Japanse Binnenzee.
Het is vooral bekend om zijn torrii, toegangspoort, naar de Itsukishima tempel.
Deze torii staat namelijk in de zee en is alleen bij eb te bereiken. We zijn natuurlijk niet de enige die hier komen kijken.
Met honderden mensen lopen we over het eiland dat natuurlijk ook een straatje heeft met souvenirwinkels en
eettentjes.
De bevolking is druk bezig touw voor de huizen langs te maken met wit papier eraan, als we vragen
waarom dit is vertellen ze dat het voor het tempelfestival is.
Er wordt gelachen als ik het touw zo over de spijkers kan leggen zonder gebruik te maken van een stok.
We lopen in de horde mee, vergezeld door de vele tamme herten die hier lopen en nieuwsgierig bij je
komen snuffelen, door het Momijidani park naar de kabelbaan die ons in twee trajecten naar 430 meter hoogte
brengt.
Onderweg een cache zoeken en we vinden een grote geel zwart gestereepte spin in zijn enorme web.
Geprobeerd vast te leggen, nog niet zeker of het gelukt is.
We komen met de kabelbanen op het uitzichtpunt op 430 meter hoogte en hebben een prachtig uitzicht over de stad
Hiroshima aan de andere kant van het water en de vele grote en kleine eilanden in de zee. Het is helder weer, de
zon schijnt en we kunnen dus ver kijken.
Fantastisch uitzicht. Trijnie ziet iets achter haar bewegen, loopt er op een halve meter een rode kont aap, ook wel
Baviaan genaamd.
Als ze me hierop wijst gaat de aap er schuldbewust vandoor, wetend dat hij bij mijn vrouwtje niets te zoeken heeft.
Ik zag hem tussen de rotsen en struiken verdwijnen, een foto ontbreekt dan ook van deze ontmoeting
(red: rare gewaarwording.)
We willen wandelend via de Daishion route terug lopen naar het dorpje, dus er moet eerst getankt worden.
Dan gaan we met de ervaring van de afdaling van de berg Maya vol goede moed aan de afdaling beginnen.
Nu hebben we natuurlijk geen tijdsdruk achter ons staan, en daarbij zijn de paden en trappen van een veel betere kwaliteit.
Het eerste gedeelte is druk, we lopen namelijk naar de Reikadohall waarvandaan de berg Misen te beklimmen is.
Als we daar aankomen zijn er twee tempeltjes. Eén met een hoop gouden versieringen en één met een ijzeren pot
waaronder een vuurtje brand.
Deze laatste heet Kiezu-no-hi, wat eeuwige vlam betekend. Het vuur onder de pot brand daar al 1200 jaar.
Het water in de ketel kookt en schijnt te beschermen tegen allerlei ziektes en deze ook te genezen.
Het vuur is ook gebruikt om de eeuwige vlam in het Peace Memorial park te ontsteken.
We besluiten de top  van de Misen niet te beklimmen maar het pad naar de Daison tempel te volgen.
Op dit pad zien we nog maar af en toe mensen, de meeste beklimmen de Misen en gaan dan met de kabelbaan
weer naar beneden.
Langs het pas staan regelmatig beeldjes waar geld bij is neergelegd. Er hangen naast het pad waarschuwingen voor de giftige Mamushi slang.
Als je er één tegen komt moet je niet gaan schreeuwen en gewoon weglopen. Mocht je gebeten worden dan 119 bellen.
We hebben er helaas geen één ontmoet tijdens de wandeling van 2 uur naar beneden.
Tijdens een break halverwege de afdaling komen we in gesprek met een australische dame die al 27 jaar in Japan
woont.
We vragen haar het hemd van het lijf, figuurlijk gezien, over de Japanners. Ons is een heleboel duidelijk
geworden over de aard van de Japanner in zijn algemeenheid.
Er liggen allemaal opgestapelde steentjes langs het pad, onduidelijk is wat de reden is. (red: je ziet dat ook veel op Joodse begraafplaatsen.)
We zien de zee steeds dichterbij komen en wandelen na een lange afdaling door het dorpje.
We willen met de snelle boot teruggaan naar Hiroshima, hij heeft een halte plaats vlak bij het hotel.
De tocht gaat langs de vele eilandjes over de Japense binnenzee en over de Harbourrivier naar zijn aanlegkade vlak
bij het bombing monument, waarvan we dan ook foto's nemen vanaf het water.
We willen vanavond, het inmiddels tegen vijven, Okonomiyaki eten.k
Het is een hele stapel, met als bodem een pannenkoek, daarboven op fijn gesneden kool, tauge, gerapste tempura,
lenteuitjes, spek, gepakken noedels, een gebakken ei, waarover een saus wordt gesmeerd en afgewerkt met gedroogd zeewier. Daarnaast kun je als topping nog rundvlees en/of kaas krijgen.
Een zeer smakelijke hap die, net als in Tokio, voor onze ogen op een hete bakplaat bereidt wordt.
En zo eindigt deze heerlijke dag en gaan we naar het hotel. Morgen staat er serieuzer werk op de planning. We
willen dan langs de diverse gedenkplaatsen gaan van de aanval met met atoombom.  
 
 
12-10
Vandaag fietsen gehuurd bij het hotel nadat we van een uitgebreid ontbijt genoten hadden met een mooi uitzicht op
de Motoyasu-gawa river. De ontbijtzaal is namelijk op de 15de verdieping van het hotel en kijkt ook uit op het
A-bomb Dome.
De achterband van mijn huurfiets was zacht, dus de man die het verhuren regelt in paniek, geen fietspomp bij hotel,
dus hij ging ons voor naar een plek waar wel een pomp was. Achterband hard en daar gaan we dan op rode elektrische
fietsjes waarop het goed fietsen was. (red: gewone huurfietsen vind je hier niet.) We willen zoveel mogelijk langs
de rivier fietsen richting de zee. Het eerste gedeelte ging mooi langs de rivier, naast ons waren er andere
fietsers, joggers en mensen die hun hondje uitlieten.
Mensen kijken vreemd als we op zoek zijn naar een cache, sommige vragen wat we aan het doen zijn zo struinend in
de bosjes of langs de kant van de weg. Zo komen we in gesprek met menig Japanner die verbaast zijn over het feit
dat er over de hele wereld (behalve in Noord-Korea) doosjes liggen. In de geprekjes komen we ook meer te weten over
de Japanners, hun gewoontes en vertellen ze vaak over hun familie.
Trijnie op de foto verborgen tussen oranje bloemen, het levert een zoekplaatje op waarin ze mijn inziens makkelijk
te vinden is. Een man staat te zingen bij de rivier. Is het wel zingen? Zijn het gebeden? We weten het niet.
Lamgs de rivier ook diverse opstellingen voor oudere mensen om hun spieren en ledematen soepel te houden. Het valt
op hoeveel oudere mensen hier snelwandelen en dan bewust de armen op en neer doen.
Na een poos konden we de rivier niet verder volgen en moesten we diverse steile bruggen over om richting de zee te
kunnen blijven fietsen. Het fietsen was hier minder leuk, industriegebied, drukke wegen en veel stoplichten.
Onderweg twee keer gepicknickt met spullen die we bij de supermarkten kochten. Natuurlijk hoorde daar een bak
sushi bij, lekker fris en ook Trijnie at er met smaak van. Terwijl we dit aten cirkelden er drie wouwen boven onze
hoofden wat ons een wouw gevoel geeft. Je ziet hun staart afhakelijk van de termiek het zweven bijsturen. Echt
een gaaf gezicht zo'n 5 meter tot 15 meter boven ons.
Het is wisselend bewolkt, een graad of 20 en de zon laat zich regelmatig zien. 
De rivieren hier zijn verbonden met de zee zodat onder invloed van eb er delen van droog vallen. Daarop doen
allerlei steltlopertjes zich te goed aan het voedsel in de grond. Als we de Mitaraigawa rivier bereikt hebben
besluiten we terug te gaan fietsen. We zijn hemelsbreed zo'n 15 kilometer van het hotel. We peddelen op ons
gemak de weg terug en pauzeren bij een klein parkje langs de snelweg. Er staat een verbodsbord met daarop
aangegeven 'verboden honden los te laten lopen', wat logisch is maar ook 'verboden croquet te spelen' wat ons
minder voor de hand liggend vookomt.
En zo bereiken we het hotel weer ongeschonden en met een tevreden gevoel. Morgen gaan we naar een eiland. Welke dat is lezen jullie morgen.
 
 
11-10
vandaag weer een reisdag, dit keer naar Hiroshima. Het regent dus ondanks de 300 meter naar het station de regen-
anex travelbags maar om de rugzakken gedaan en de plu uitgezet.
Het was nogal omslachtig om er te komen, eerst met de trein en de metro naar een ander station in Kobe, dan met de
Shinkansen naar Hirosima station. Van daaruit met de streetcar, wij zeggen tram, naar het hotel Sunroute Hiroshima.
We hebben nu al een hoop vervoersmiddelen gebruikt deze vakantie. Vliegtuig, bus, metro, fiets, taxi, trein, veer,
kabelbaan en nu dus ook de tram. Het is vaak wel even zoeken en wat voorbereidingen treffen via internet maar het
lukt nog altijd te komen waar we zijn willen. En natuurlijk hebben we ook onze mond bij ons om te vragen.
We rijden in een 'normale witte shinkansen", de Tokaido hoge snelheidstrein, terwijl de bullet trein met de
versieringen van Hello Kitty, een nog futuristischere trein richting Tokyo gaat. Een groep meisjes zag de trein,
slaakte kreetjes en gingen gelijk selfies maken met de trein op de achtergrond.  
De treinreis met de Shinkansen is gaaf, de 272 km leggen we in 1 uur en 12 minuten af, wat neerkomt op een
gemiddelde van 243 km per uur. En dan rekenen we de stop op Okayama station niet mee. We zien gedurende de reis het
landschap veranderen. Eerst volle bebouwing, daarna huizen met een rijstveldje er tussen en tenslotte gedeeltes
met rijstvelden naast elkaar. En altijd de bergen aan de rechterkant. We rijden ook veel door korte en langere
tunnels als we de bergen door gaan.
En nu zijn we in Hiroshima. De stad die op 06-08-1945 door een atoombom met de naam Little Boy werd getroffen en
één derde van de bevolking van de stad, toen 255.000, wegvaagde. In de jaren erna zijn er nog tien- en tienduizenden
mensen gestorven aan de gevolgen van deze bom.
We hebben vanmiddag een korte wandeling door de stad gemaakt. Opvallend veel gedenktekens verwijzen naar de
verschrikkkingen van die 6de augustus. Het hotel staat vlak bij het Peace Memorial Park, met daarin de Atoombom
koepel, een gebouw dat er nog altijd bij staat zoals het door atoombom beschadigd is. Dus geen abstract beeld maar
een waarachtig monument.
De komende dagen zullen we veel meer herdenkingsplekken tegen komen en van een aantal verslag doen. Nu gaan we een
planning maken voor de komende dagen onder het genot van een kopje koffie. (red: zoals jullie van Gerard
gewend zijn.)
 

10-10
Vanmorgen heeft Trijnie eerst de was gedaan met wasmachine en droger, was in een uurtje klaar.
Handig en goedkoop.
We wilden vandaag fietsen maar toen we buiten kwamen druppeltjes. De druppeltjes werden druppels en het begon
steeds harder te regenen.
De lucht was egaal grijs dus het zal wel een regendag worden.
Daarom een rondvaart gemaakt door het haven gebied met de Royall Princess.
Opvallendste zaken twee onderzeeërs die aangemeerd lagen en een kade vol meeuwen, reigers en aalscholvers.
Verder veel industrie en een aantal eilandjes voor de stad die met bruggen verbonden zijn met het vaste eiland.
(red:Ik werd op de boot een beetje somber van waar ik naar keek.
Overal industrie, zoveel dat je de stad Kobe helemaal niet meer zag. Alleen wat tegen de heuvels omhoog gebouwd
was. Ik weet wel dat die industrie nodig is voor werkgelegenheid en het welzijn van zo'n stad.
Maar dit kan toch ook anders! De industrie kan ook wel meer opzij en met minder hoogbouw.
Nog geen fraai gezicht, maar de stad zie je dan ook in volle glorie liggen als je langsvaart..)
Een busstation met in onze ogen oude bussen die gebruikt worden als lijnbus in de stad. Door de regen naar de
overdekte winkelstraat Kobe Motomachi.
Hier lopen we droog en er is genoeg te zien en snuffelen. Een filmploeg maakt opnames van een dame die onder
andere bij een dinosaurus een verhaaltje verteld en die een restaurant bezoekt die tot op dat moment gesloten is
voor publiek. Ik wil een foto maken, mag niet.
De dame in kwestie, Manami Hashimoto is haar artiesten naam, is beroemd in Japan als actrice en fotomodel.
Google haar naam maar eens en je ziet haar wel verschijnen.
Er is een dierenwinkel, nou ja dieren winkel. Ze hebben er een 10 tal kleine hondjes en een 5 tal kleine poezen
in glazen bakken zitten. Alles steriel en schoon, soms zitten ze alleen soms met z'n drieen en spelen wat met
elkaar. Een apart gezicht.
Het loopt richting Halloween en ik weet niet hoe het nu in nederland is maar hier versieren steeds meer winkels
hun etalage met Halloween zaken. Maskers, gebak, poppen, je vindt hier van alles.
Dit is natuurlijk overgewaaid uit Amerika en pas na de tsunami van 2011 erg populair geworden.
De Japanners verkleden zich uitbundig en gaan dan de straat op, de kinderen blijven meestal thuis, dus echt een feest voor volwassenen die zich willen uitleven.
Tijd voor een hapje eten en we komen bij Ha Lang Son terecht, een Vietnamees restaurant waar een oude baas de
bestelling opneemt wat ondanks via plaatjes uitzoeken toch Lang duurt.
Hij heeft hulp nodig van één van de gasten om het duidelijk te krijgen.
Trijnie moest Lang op haar eten wachten, het was trouwens best wel druk en de oude baas liep steeds heen en weer met bestellingen, mijn eten kwam 10 minuten nadat Trijnie het gekregen had.
We noemen dit een "Hennie de Vrieze" momentje (red: even een toelichting. Toen Jan en Hennie een aantal jaartjes
in Singapore woonden, zijn wij een paar x daar geweest. Vaak gingen we met z'n viertjes uit eten, en altijd kreeg
Hennie als laatste haar bestelde eten.
Wij hadden het dan al bijna op. Daar hadden we eigenlijk wel lol om.
Sorry Hennie. hahaha).
De man begint als het rustig in de zaak is op een instrument te spelen.
Hij doet de versterker annex box aan die vlak bij Trijnie staat.
Het instrument heeft één snaar en door het verlengen ervan brengt het verschillende tonen voort.
Na zijn spel applaus van ons en de overige aanwezigen.
We lopen verder door de overdekte winkelstraat en zien een tafel vol met eetstokjes met
diverse versieringen. Daarna moeten we eraan geloven en de 700 meter naar het hotel in de regen lopen, dus
regenjassen maar weer aan.
Na uurtje op de kamer was het toch nog droog geworden en zijn we weer op pad gegaan. We lopen door kleine
straatjes, zien allerlei aparte winkeltjes en komen bij een moderne bhoedistische tempel.
Er staat een monnik buiten met mooie grote halfronde hoed maar verder ziet het er niet uit als tempel.
Even verderop komen we bij een ruine van het Hanakuma-jo castle.
Op de plek waar we staan zien we een parkeergarage met daar bovenop een parkje.
In 1567 is hier een kasteel gebouwd welke in 1580 tijdens een veldslag vernietigd is. Het was te lelijk om
op de foto te zetten en deed aan niets meer herinneren aan een kasteel.
Wie staat daar nou tegen de muur aan, het is een manneke en hij heeft zijn piemeltje in zijn hand. Ja heus manneke
pies uit Brussel.
Hij is een stuk groter en boller dan de orginele maar hij staat daar toch maar mooi te staan.
Gelukkig voor de mensen die onder hem door lopen heeft hij zijn blaas al eerder geleegd. Even gegoogeld maar staan
meer mannekes te piesen op de wereld.
Morgen gaan we weer verder reizen, nu naar Hiroshima.
 
 
 
 09-10
Vandaag gaan we naar mount Rokko en Maya, twee bergen die vlak bij elkaar liggen en waar het mooi wandelen is.
Dat het aan het eind van de dag nog spannend werd lezen jullie verderop.
Eerst met de trein naar Rokko station, dan nog met de bus naar de Rokko Cable Car.
Dit treintje gaat steil omhoog naar 493 meter over een lengte van 1700 meter.
Dit betekend een stijgingspercentage van 29%, de fietsers en kijkers van de grote wielerrondes weten dat 15%
stijgingspercentage bijna niet tegen op te komen is.
Dit treintje neemt dus het dubbele voor zijn rekening. Het was niet druk, wat scholieren en Japanners, geen toeristen.
Boven gekomen een wijds uitzicht over de stad Kobe, in de verte zien we zelfs Osaka liggen.
Het is wat heiig maar het uitzicht is prachtig.
Het is hier boven 19 graden, zo'n 6 graden koeler dan beneden.
We begin onze rondwandeling over asfalt wegen waar ook bussen rondjes rijden om de mensen naar de bezienswaardigheden te
brengen.
Maar wij willen hier alleen maar lopen.
Gelukkig is het niet druk op de weg, af en toe een auto, motor en zelfs fietsers en natuurlijk de genoemde bussen.
Maar over het algemeen is het stil qua mensengeluid en hoor je alleen de vogels.
Tussen de bomen op de hellingen staat jonge opslag van bamboe, er is geen grote bamboebos te zien.
De bladeren van de bomen vertonen nog geen herfsttinten en met regelmatig horen we water naar beneden stromen in kleine
riviertjes.
Heerlijk om zo na 3 weken uit de grote stad te zijn met zijn drukte.
Er staan op mount Rokko af en toe wat huizen, zelfs een hotel maar de omgeving is verder groen.
De weg klimt nog steeds en we voelen onze kuiten af en toe.
Een vervallen houten huisje dreigt overwoekerd te worden door het bos, ernaast een stenen huis dat redelijk nieuw lijkt.
Er is een heuze golfbaan, waar het ons lastig lijkt, er is geen vlak stukje gras te vinden dus de bal zal wel steeds terugrollen.
Als we de verrichtingen van een aantal golfers even volgen lijkt het mee te vallen, de bal blijft op de helling liggen.
Waarschijnlijk is het gras hoog genoeg om de bal te stoppen.
We bezoeken de botanische tuin, wat laat voor de bloei, maar toch willen we hier rondneuzen.
Vooral Trijnie haalt haar hart op en herkend veel Latijnse namen van geneeskrachtige kruiden.
Veel bloeit er niet maar toch heeft ze wat foto's kunnen maken. Een hommel is nog druk doende in een orchidee.
Het moet hier in het voorjaar en de zomer erg mooi zijn met al die kleuren en insecten.
Dan lopen we langs het Rokko International Musical Box Museum, wat zou daar nou te zien zijn.
In ieder geval een expositie van houten katten.
Binnen komen we in de wereld van de speeldozen in alle mogelijke variaties terecht.
Van pianola, tot speeldozen die violen of banjo's bespelen.
Er staat zelfs een groot orgel die op geperforeerde kartonnen boekwerk muziek maakt.
Er wordt zelfs een concert gegeven waarbij het grote orgel de  hoofdmoot verzorgt maar er ook allerlei kleinere speeldozen te horen zijn.
Er zitten twee dames in papieren stroken te knippen.
Ze laten het resultaat horen door de ingeknipte stroken door een klein handorgeltje te draaien.
Verduld, er komt muziek uit, het klinkt nergens naar maar toch.
Dus wij ook aan het knippen en afspelen.
Dat van Trijnie is te beluisteren op haar faceboekpagina.
een poosje met een man gepraat die in het museum werkt.
Toen hij wist dat we uit Nederland kwamen vertelde hij dat hij in Utrecht geweest was in het draaiorgelmuseum aldaar.
Hij had ook nog naar het Mifi museum gewild in Utrecht vertelde hij. Mifi in Utrecht. Toen hij een foto liet zien
begrepen we dat Nijntje hier in Japan Mifi heet. Hem Nijntje leren zeggen, wat hem redelijk goed afging.
Dan de katten die buiten in de tuin staan. Van stukken hout in elkaar gezet, lijkt best grappig.
Ik laat Trijnie schrikken als ze geconcentreerd een foto aan het maken is en ik hard een bel luid.
Ze vloekte nog net niet.
We nemen verderop een afslag van de gebaande weg en komen langs grote doeken die beschilderd zijn, ik vond het
maar niks maar ja dat vind ik van meer kunst.
Want wanneer is kunst nou kunst? Ik weet het niet. Iets is mooi of lelijk.
We wandelen omlaag en stukjes weer omhoog over zandpaden en stenen die trappen vormen. Nu is het werkelijk
stil. Heerlijk.
We willen gezien het tijdstip met de Maya roapway, eerst kabelbaan dan treintje weer naar beneden.
Blijken ze op dinsdag vakantie te hebben. Dus wat nu.
Of hier nog bussen komen en wanneer weten we niet, wat mensen die daar
werkten gevraagd, gingen nog lang niet naar beneden dus dan de 3 km naar beneden maar lopen.
Het was inmiddels over vieren en om 17:30 uur gaat het schemeren dus maar gelijk de pas erin gezet.
Nou ja pas er in gezet, het gehele pad bestond uit steile en mindere steile zandpaadjes met stenen ertussen, trappen vormend.
Ter afwisseling 7 steile lange trappen, dan weer zandpaadjes met boomwortels. Af en toe drassige plekken. Het schoot niet echt op.
Tussen de bomen werd het sneller schemerig dan normaal, dus uitkijken waar je je voet neerzet. Om 17:45 uur
bereikten we een asfaltweg die nog steil was, maar we waren voor het donker het bos uit.
Naar het begin van de Maya Roapway gelopen, waar bus 51 aan kwam rijden. Chauffeur sprak geen engels, JR station maakten we uit zijn gebrabbel op.
Dus instappen en na 15 minuten waren we bij het treinstation van Maya. Van daaruit was het een trein pikken naar Kobe station, waar het hotel vlakbij ligt.
Om 18:35 uur waren we weer op de kamer. Al met al heerlijke dag buiten gespeeld en veel beleefd. 
 
 
08-10
Vandaag weer een reisdag. Eerst maar weer met twee metrolijnen, die weer behoorlijk gevuld zijn met reizigers.
Het is als we het hotel uitlopen al lekker warm, in de gangen van de metrostations is het zoals steeds benauwd, door
al die mensen en een matige ventilatie.
Ik moest denken aan de aanslag op het metrostelsel in Tokyo met Saringas in 1995, wat een paniek zal dat gegeven
hebben in de gangen van de metro.
Er vielen toen 10 doden en duizenden gewonden.
Aantallen die we gezien de drukte tijdens de spits ons best voor kunnen stellen.
We pakken de trein naar Kobe station waar we de komende drie nachten willen blijven.
We hebben weer een lokale lijn gekozen voor de trip en komen door plaatsen als Amagasaki, Ashisya, Rokomichi en
uiteindelijk in Kobe.
We zien de bergen aan beide zijden van de trein in de verte, de hele route alleen maar lage en hoge bebouwing en
af en toe zien we een glimp van de zee en het eiland dat daar ligt.
Deze stad aan de kust heeft een andere uitstraling als de vorige steden die we aandeden en we willen hier een
tweetal bergen bezoeken.
Maar eerst maar eens wat we vandaag beleefd hebben.
Door de korte reistijd, zo'n 1.5 uur in totaal waren we weer te vroeg in het Centurion Hotel Grand Kobe.
Bagage in depot en op stap.
Plattegrond van de stad en de metrolijnen gescoord en aan de wandel.
Voor het station staat een groot gevaarte dat langzaam heen en weer slingerd.
Geen idee wat het is.
Maar het fascineert wel. Niets over kunnen vinden op het internet.
Een aarbevingsaangever? Want last van een aarbeving hebben ze hier vaker, kom ik later wel op terug.
We gaan al cachend naar de haven en komen langs the Red Brick Station. Dit oude station is tijdens de grote
aarbeving in 1995 verwoest maar de gevel is daarna herbouwd met moderne panden er achter.
Mooi initiatief van de architect. Er rijden hier vierkante auto's rond van diverse automerken.
We vinden ze afschuwelijk maar gezien de hoeveelheid die er rondrijden zullen ze wel in de smaak vallen bij de Japanners.
Of ze zijn goedkoop en zo handig in gebruik dat de merken Seat, Honda en Daihatsu dezelfde modellen op de markt brengen.
Links is een tweedehands kledingzaak met de toepasselijke naam Zig-Zag. Het is er niet druk en de kleding is niet onze smaak. Verderop een sieradenwinkel waar mensen zelf sieraden aan het maken zijn.
Een eldorado voor mijn handige Trijnie, langs de kant staan schuifpanelen met planken vol kraaltjes, kralen, veertjes en ik weet niet
wat voor accesoires. Haar ogen glommen van dat grote aanbod.
De zilte lucht van de zee komt ons tegemoet waaien, geluk dat er wat wind is want de thermometer wijst 28 graden aan.
In de haven liggen patroilleboten en natuurlijk drijft er de benodigde rotzooi op het water.
Een oude ijzeren trap met een mosselbank ligt achteloos op de wal.
Langs de haven is een twee meter hoge muur gebouwd met deuren die bij storm of tsunami dicht kunnen om het achterliggende deel van de stad te beschermen.
In de verte vaart een driemaster, speciaal voor Cody op de foto gezet.
Helaas konden we de naam niet lezen.
Een visrestaurant doemt op, een acht meter hoog beeld van een vis gemaakt van metalen matten. We moesten allebei
denken aan de beelden van twee paardenkoppen, de Kelpies in Schotland waar we op aanraden van Amber toen zijn wezen kijken in 2015 tijdens onze treinreis door de Highlands.
De vis vonden we minder mooi maar toch maar even op de foto gezet. Vooral de reiger boven op de staart van de vis gaf een apart beeld.
En dan komen we bij het Earthquake memorial Centre, ter nagedachtenis aan de grote ramp waaraan de kust van Japan,
en dus ook Kobe geleden heeft.
In 1995 voltrok zich aan de kust de grote Hansin-aarbeving waarvan het episch centrum zo'n 20 kilometer van Kobe lag. Die had een kracht van 7.3 en duurde slecht 20 seconden.
In Kobe alleen al zijn 4600 mensen omgekomen. Er waren bij de gedenkplek foto's te zien van omgevallen hijskranen, deels ingestorte wegen, kapotte spoorbanen en vele gebouwen die tot een bult stenen waren verworden. Wat zal dat een impact gehad
hebben op de inwoners.
Nu is het gebied omgetoverd tot een park, kinderen spelen bij de waterstralen die uit de grond komen (red: net als in MM op het plein bij de Atlas-theater), er wordt gepicknickt, toevallig is er een Indase markt (red: zooo leuk al die kleding. Ik zou van alles kunnen kopen.
Maar mn rugzak kan niks extra's bergen. Dus blik op oneindig en doorlopen...shi..) op het plein en mensen zitten met hun hoofd
in de zilte wind naar de activiteiten op het water te kijken.     
We nemen een ijsje en Trijnie doet haar haar opnieuw in een knotje. Ze zet dat knotje vast met een eetstokje, maar
als een vrouw haar bezig ziet gaat haar tas open en komt er een haarelastiekje uit die ze krijgt.
Het is langzaam tijd dat de kamer gereed is dus weer terug naar het hotel. Morgen de bergen Rokko en Maya bezoeken.
Lekker buiten in de natuur, een welkome afwisseling van de steden die we bezocht hebben.
 
 
07-10
Vandaag een kort verhaal, niet veel beleefd. Na het ontbijt op de kamer, chocoladebroodjes, pannekoekjes met
stroop, hartig broodje kaas en gebakken bacon en een soort wentelteefjes, met natuurlijk koffie, op pad.
We willen vandaag een stuk langs de Yodogawa rivier lopen. Lopen omdat het ons maar niet lukt om fietsen te huren.
Het schijnt een lang weekend te zijn en veel fietsverhuurders zijn dicht, en zij die open zijn hebben zulke
kleine fietsen dat we zelfs met zijwieltjes eraan, er niet mee uit de voeten kunnen. Vinden we beide jammer want
fietsend kunnen we een groter stuk van de rivier bekijken.
Het is al warm als we via twee metrolijnen en een treinlijn aankomen bij station Yuso, dat vlak bij de rivier ligt.
Omdat we niet weten wat er voor etensmogelijkheden zijn onderweg langs het water eerst maar even wat gehapt en met
wat bananen aan boord de ene voet voor de andere gaan zetten.
We lopen op een dijk langs de rivier die zo'n 60 meter verder stroomt. In het tussengebied vinden veel
honkbalactiviteiten plaats, er liggen denk ik op het stuk dat we gelopen hebben zo'n 40 trainingsveldjes. Vooral
jongens zijn daar druk aan het trainen. Soms gebruiken de slagmensen een ballenwerpmachine om te trainen met slaan.
Er wordt overgegooid, gevangen, gemist en gegleden alsof het een lieve lust is. Langs de kant van de veldjes
staan koelboxen en de tassen van de spelers. Allemaal zijn ze ondanks de hitte, het is dertig graden en gelukkig
een beetje verkoelende wind, intensief bezig. We hebben het warm en krijgen het nog warmer van het getrain
van de boys.
We horen zingen, er zijn activiteiten op een schoolplein waar kinderen van rond de 10 jaar spelletjes aan het doen
zijn. Er staan twee groepen op het schoolplein, bij de ene liggen rode en de andere witte ballen op de grond. Er
staat een soort basket die aan de onderzijde dicht is. Er klinkt een knal, de kinderen bukken zich, pakken een bal
en proberen die in de basket te gooien. Er wordt een hoop gejoeld en aangemoedigd en na 1 minuut klinkt er weer een
knal. Natuurlijk zijn er die daarna nog even snel een bal in de basket willen gooien. De ballen worden geteld, wie
er gewonnen heeft krijgen we niet mee.
De rivier wordt naarmate hij dichter bij de zee komt steeds breder en dus de vele bruggen steeds langer. De bruggen
hebben allemaal een andere vorm dus het is een speels gezicht zo over het water. Vanmiddag hebben we wasmiddag,
dus we willen weer richting het hotel. Maar eens kijken hoe we dat gaan doen. Er rijdt een trein in de verte, zal
er een station zijn? Maar even doorstappen en ja hoor treinstation Fuku. Eerst maar even vragen hoe we
nu weer naar het hotel komen. Ik vraag "hoe kunnen we bij Tokyo station komen?" Aan de blik van de jonge
stationsmedewerker zie ik dat ik iets vreemds vraag. Trijnie redt me en zegt Osaka Station, hij kijkt opgelucht
dat kan hij wel uitleggen. Eerst de trein, dan twee metrolijnen en dan kunnen we zelfs gelijk door naar de
metrohalte bij het hotel. Zo gezegd zo gedaan. Helaas stapten we 1 halte te vroeg uit, waren al uitgeboekt en
moesten dus voor de laatste halte nieuwe tickets kopen. Verder weinig beleefd, morgen weer op reis. Waarnaar toe?
Wij weten het wel.
 
 
 
06-10
De dag begon in mineur, het regent en het zou een groot deel van de dag blijven regenen volgens de verwachtingen.
Toch maar op stap gegaan, regenjas aan en richting Osaka Castle gelopen.
Het werd weer droog en bij het kasteel begon het weer te regenen. Besloten het Osaka Museum of History in te gaan
een 10 verdiepingen hoog gebouw waar op de verdiepingen 10 t/m 7 de geschiedenis van Osaka van vroeger tot heden
werd verteld.
We begonnen in de oudheid op de 10de verdieping. Daar werden we door vrijwilligers van het museum gevraagd of we
in kleding uit de tijd van de Daigokuden aan wilden en daarmee op de foto wilden.
Kosten: niks. Dus even wachten en daar werden we beide aangekleed.
Met mij hadden de mannen die de kleding aandeden moeite.
Ik was veel groter dan hen en ze moesten lachen om mijn omvang.
Veel ramen gegeten zei ik en ze lagen dubbel. 'good japanees food' zeiden ze in mijn buik prikkend.
Toen we beide aangekleed waren, Trijnie zag er mooi uit ondanks haar te kleine schoenen, werden we
opgesteld.. Er werden foto's gemaakt en we zijn benieuwd hoe we er op staan.
We moeten ze straks nog bekijken.
We zakten steeds een verdieping en zagen oude filmbeelden uit de jaren 30 t/m 70 van de vorige eeuw.
Wat is er een hoop veranderd als je het vergelijkt met nu.
Weer buiten gekomen scheen de zon, hadden we niet verwacht, het was gewoon broeierig heet.
Trijnie deed de paraplu omhoog maar nu tegen de zon.
Langs het vredesmonument en de eerste zwerver, op zijn volgepakte fiets en in plastic gewikkelde voeten, lopen
we de poort van het Osaka Castle kasteel binnen.
Het was hier een drukte van belang. We hadden combinatiekaartjes met het museum gekocht dus we konden de rij
voor het ticketkantoortje zo voorbij lopen.
Ook dit is weer een groot complex met het kasteel op een verhoging boven de andere gebouwtjes uittorend.
Het gehele complex was omgeven door twee grachten en het witte sierlijke kasteel ook.
Net zoals bij ons met dikke stenen muren, kantelen en wachttorens zoals je op de foto kunt zien.
Het kasteel stamt van 1586 en heeft al die eeuwen getrotseerd en is het bekendste kasteel van Japan. 
In het kasteel viel het tegen, met de trappen de acht verdiepingen omhoog,
Op elke verdieping waren vitrines die, meest in het japans, de geschiedenis van de omgeving, het kasteel en de
vele oorlogen vertelden met tekeningen en geschriften.
Trijnie had het na de 7de verdieping wel gezien, het was warm en zeer druk, maar ik wilde de achtste verdieping
toch ook even zien.
Daar kon je naar buiten lopen en over de galerij rondom het kasteel lopen in een lekker  fris windje (red: sta ik 1
verdieping lager peentjes te zweten..).
Al cachend, langs de Osaka-Jo hall met een druk buitenterrein, waar een bierfestival gehouden werd en mensen onder
de bomen zaten te picknicken, zijn we terug gelopen naar het hotel, het is nog mooi op tijd, zo'n 16:00 uur dus
kunnen we later nog naar station Namba reizen.
Zo gezegd zo gedaan en we lopen over het metrostation met 32 uitgangen (red: niet overdreven, echt 32 uitgangen! )
in een stroom van duizenden mensen te zoeken naar de juiste om in het uitgaansgebied te komen.
Uiteindelijk gevonden. Eerst maar eens wat eten, we komen terecht bij Amatoro,
en zitten samen in een van de rest afgescheiden ruimte, heel romantisch hand in hand.
Deze buurt, Dotonbori, staat bekend om zijn vele lichtreclames op de gebouwen.
Bekende afbeeldingen zijn de Kani Douraku Crabb en Glico running man.
Het was hier ook over de koppen lopen. Langs de Tombori rivier of beter kanaal gelopen met de duizenden andere die
hier ook zijn en genoten van de vele kleuren en afbeeldingen op de gebouwen.
Weer terug gelopen ( red: teruggelopen...wat hij niet schrijft is, dat we bijna verdwaalden op het metro station. Ze noemen
het een station met die vele uitgangen en hele vele winkels en eetgelegenheden.
Maar de rails en bestemmingen moet je echt zoeken..)  Ontbijt gehaald voor morgen want dan serveert het hotel geen ontbijt.
Nu lekker douchen en nog even napraten en sudderen. Tot morgen.
 
 
 
05-10
Vandaag een reisochtend naar Osaka, een reis die met een local train zo'n half uurtje duurt, dus rustig aan gedaan
om op te stappen.
Na het uitchecken lopend naar het treinstation en daar voor 1020 Yen, omgerekend ongeveer 8 euro een ticket
gekocht voor de Thunderbird 10.
We moeten een kwartiertje wachten en zien bij een binnenkomende trein die als eindstation Kyoto heeft dat een
medewerker het afval uit de trein verzameld en tegelijkertijd de meeste rugleuningen omklapt, zodat de meeste
leuningen weer in de rijrichting staan. Reist wel zo prettig.
We stappen in de Thunderbird, als kind waren we gek op de serie en nu zitten we erin, en schommelen en schudden
richting Osaka.
Wat een verschil met de bullet treinen, die over de rails zoeven. Als je opstaat moet je je goed vasthouden om niet
van de sokken te gaan, wat dat betreft rijden de lokale treinen in Nederland rustiger.
Onderweg aan de rechterkant de bergen, aan de linkerkant eerst een stuk vlak land met in de verte de bergen.
We passeren huizen die tegen de bergwand gebouwd zijn, flats, industriegebiedjes en hobbelen zo naar de eerste en
enige tussenstop bij station Shin Osaka, waar we er nog niet uit hoeven.
Achter ons zitten twee japanners, de één steeds druk aan het woord en de andere reagerend met een monotoon 'ahhh'
of  ter variatie 'ahhahahhhh' en dat als keelklank in het Japans.
Als je er op let dan is het super irritant dus onze gedachten maar op het landschap gericht.
We komen in Osaka Terminalstation en zoeken onze weg naar de metro, gisteren al het één en ander voorbereidt dus
vrij probleemloos de metro gevonden, overgestapt en in de buurt van het hotel gekomen.
Even zoeken en daar istie dan, Minamisenba Crystal Hotel. Het is nog te vroeg om in te checken, dus bagage achter
gelaten en de omgeving van het hotel eens bekeken.
We zitten in het wat oudere deel van Osaka want als we drie blokken, ja er zijn hier alleen maar rechte straten die samen
blokken vormen in het stratenplan van de stad, zien we oude huizen staan in smalle straatjes.
We komen in een overdekte marketstraat terecht, zien daar groente en vis te koop.
We kopen wat te drinken en eten bij een supermarkt en kijken naar de mensen die langskomen, japanners in hun gewone
doen en fietsend of wandelend met meestal boodschappen bij zich.
Hé zowaar vier toeristen die rondbanjeren. We komen samen op het onderwerp fiets terecht.
Al eerder hebben we verteld dat alle fietsen hier voorop een mandje hebben. Nu rees de vraag zijn hier alleen damesfietsen
of zijn er ook herenfietsen.
Een korte niet wetenschappelijk onderzoek heeft ons geleerd dat 97% van de fietsen geen stang hebben ala onze herenfietsen.
De 3% die overblijft hebben dat wel en zijn steeds wielrenners of mountenbike fietsen, dus van het sportievere soort.
Het weer is trouwens weer oke, wat wolken en een graad of 25, een beetje aan de benauwde kant.
Af en toe een  lekker windje als we de hoek om gaan.
Er lopen een stel schoolkinderen met ons mee, schooluniform, schoolhoed en een rugzak op.
Ze hebben lol en een jongen geeft me een hand.
We zien onderweg een japanse eikeltjesboom, de eikeltjes herkennen we maar de bladeren absoluut niet.
Bij het hotel naar de kamer en even relaxen, straks pizza eten, zagen we onderweg dus waypointje gemaakt.
 
 
04-10
Trijnie op kimono schilderles.
Tuurlijk ben ik 10 minuten te vroeg op het adres, waar ik kimono schilderles ga krijgen.
Dus maar even wachten voor ik aanbel. Maar ik hoor al beweging achter de voordeur.
Een oudere vrouw doet open en geeft me een brede glimlach.
Ik zeg: here I am for the kimono painting lesson. Ik kan binnenkomen. In de hal de schoenen uit en pantoffeltjes
aan (die wonderwel passen).
Mee naar achteren door een lange smalle gang. Komen uit in een grotere kamer, vol met schilders spullen.
En ik ontmoet daar degene die mij gaat lesgeven.
Naam ben ik vergeten, maar dat is niet zo verwonderlijk in al dat Japans.
Ik vertel ook mijn naam en hij probeert het op te schrijven.
Ondertussen komt zijn vrouw water en chocolaatjes brengen.
Nou, nu gaat het beginnen. Heb ik schilders ervaring? Ja dat heb ik als amateur.
Maar dit schilderen is een hele andere techniek. Ik kan eerst nog kiezen welke afbeelding ik graag wil
doen.
Ik kies er eentje en we gaan aan de slag. Hij doet iets voor en ik volg in het netjes.
Al met al gaat het zo goed dat hij verwondert mijn werk waardeert.
Ondertussen kletsen we over van alles. Littlebit Engels en een boel Japans. Handen en voeten erbij.
Op een gegeven moment zitten we zelfs samen een liedje van de Beatles te
zingen….lachen en op naar een volgend liedje: van de Rolling Stones natuurlijk.
En ondertussen blijven schilderen. 
Zijn vrouw komt vragen of ik straks als we klaar zijn nog graag iets wil drinken met iets van cake erbij.
Natuurlijk wil ik dat wel. Ik moet per slot ook nog weer op hotel aan per voet.
We zijn klaar en ik krijg thee met een spagetti cake-je. I love it.
Nu kan ik wel weer een stukje lopen.
Mijn werkje wordt zelfs nog ingelijst. Maar voordat dat gebeurt moet ik mijn sign er nog onderzetten.
Tuurlijk, ik heb mijn eigen sign. Gedaan en hij doet het in een lijstje.
Nog even nakletsen en bedanken en daar ga ik weer. Al met al was het leerzaam, heel gezellig en veel
gelach en geklets.
Gerard gaat ramen maken. Altijd handig een cursus ramen maken.
Je weet nooit of het nog eens van pas komt.
Om 09:00 uut te voet naar de Ramen factory, een kilometer of 3 van het hotel. Kaart meegenomen,
GPS aan en dan moet het wel lukken. Toch maar vragen als ik in de buurt lijk te zijn, ja hoor, onder het viaduct door
1ste links en dan 1ste rechts.
Daar staat hij de Ramen Factory.
Ik ben te vroeg dus eerst in de omgeving nog maar even gewandeld.
Als is om 10:45 uur voor de deur sta zie ik iemand zitten, even tegen het raam tikken en de deur wordt geopend.
Ik wordt welkom geheTen en krijg een glas water.
Op een tablet wordt me getoond wat de bedoeling is, wat de stappen zijn om ramen te maken en en dan komen de
beide andere cursisten binnen, een pas verloofd stel uit Seatle.
Daar beginnen we dan stap voor stap worden we door het proces geleid.
Eerst de kip samen binden en in een mengsel op het vuur zetten. Deeg maken, kneden, stompen, uitrollen en door
een spagethi snijmachine doen.
Dan de ramen in kokens water gedurende 1 minuut, uit schudden en in een kom doen.
Kip snijden, met een brander de kip op kleur brengen, een hard gekookt ei in tweeen snijden, vocht van de kip erbij,
extra vocht van op smaak gemaakte verwarmt mengsel erbij, garneren in de kom en smullen maar.
Het was leuk om te doen, weer een ervaring rijker.
Dus mensen, als je ramen wilt hebben ga naar de betere doe het zelf zaak of bouwbedrijf.
De rest van de dag aan de wandel geweest, onze oplader van de batterijen is kapot.
Daarom op zoek naar een nieuwe, maar hoe heet zo'n ding in het Japans, want Engels blijft lastig.
Bij de receptie wisten ze raad en werd in het Japans baterrijoplader opgeschreven.
Vlak bij het station van Kyoto hadden we het meeste kans.
Wat een groot station is dit ook weer.
Met allemaal winkels van de duurste merken.
Op het dak van het station, 11de verdieping was een tuin aangelegd en hadden we mooi uitzicht over de stap.
Je kwam er met 9 roltrappen. Het is gelukt we kunnen weer opladen.
De winkels raken steeds meer gevuld met Haloween spullen, van maskers tot poppetjes en van gebakjes en koeken.
Morgen naar Osaka, maar dat lezen jullie morgen wel weer.
 
 
03-10
Vandaag dus op de fiets, kunnen ze om 10:00 uur ophalen dus eerst maar voor elk een activiteit voor morgen geboekt,
ieder apart naar iets wat we leuk vinden, en een hotel geboekt in Osaka, de volgende plaats.
Fietsen opgehaald, zadel afgesteld, rugzak in het mandje (hebben alle fietsen hier en de fiets wordt dan ook met
mandje afgebeeld op de fietspaden), spin erover (meegenomen van huis) en karren maar.
Trijnie heeft weer een route uitgezet langs een aantal zaken die we graag bezoeken willen en ik volg natuurlijk trouw.
We komen eerst bij een kleine shrine vlak bij het Nijo-jo kasteel. Er ligt een vijver voor de shrine en een heuze drakenboot.
Die kan zijn kont niet keren in de vijver maar wordt gebruikt als terras voor een eethuisje bij de
shrine.
Er zwemmen dikke karpers in de vijver die gulzig met hun bek boven komen als we op de brug staan.
Zijn vast gewoon dat ze dan wat te eten krijgen.
Het Nijo-jo kasteel staat op de wereld erfgoedlijst en is zeer de moeite waard om te bezoeken.
Hier woonde vroeger een Shogun, de naam van een militaire opperbevelhebber en betekend 'legerleider die de barbaren
verslaat. Er is een 'boek met de titel Shogun die Trijnie en pa Waasdorp vol belangstelling gelezen hebben.
Het kasteel was van binnen indrukwekkend met tientallen vertrekken voor vergaderingen, ontvangsten enz. en is in 1601
gebouwd.
Er mogen geen foto's genomen worden als we op kousenvoeten het kasteel met zijn kamers betreden.
Elke kamer heeft zijn eigen simpele wandbeschilderingen, zo zien we kraanvogels, tijgers, bomen en bloemen.
Ook de plafonds in de gang zijn beschilderd met verschillende motieven.
Er zijn twee grachten om het complex dat meerdere gebouwen bevat.
Het was indrukwekkend om hier te lopen. Buiten zijn mooie tuinen, de Seiry- en Nimomaru garden aangelegd waar het ondanks
de warmte fijn was om te lopen.
Een Zen tuin, met alleen 15 rotsblokken op een bedje van gras en mos en omgeven  met witte steentjes/grind is apart om te zien.
Als het goed is kun je nooit alle stenen tegelijk zien, welk standpunt je ook innneemt.
Getest en als waarheid bevonden. We hebben hier wel een uur rondgebracht.
Buiten twee grote klokken die geluid werden in geval van brand.
We gaan weer verder en komen bij de Rokuon-ji tempel, of ook wel de gouden tempel genoemd. En inderdaad een
bezienswaardigheid, achter een vijver staat een goudkleurige tempel, fascinerend om te zien.
Om er te komen veel vals plat moeten overwinnen, best lastig op de huurfietsen die gelukkig groter zijn dan die van het hotel.
Het is hier natuurlijk, net zoals bij het Nijo-jo kasteel een drukte van belang.
Naast hordes toeristen ook veel japanse kinderen met hun leraren.
We willen de tuin ook graag bekijken maar Trijnie houdt dat al snel voor gezien, ik waag wel een poging maar zes rijen over
de smalle wandelpaden met om de haverklap een file omdat er foto's genomen worden houd ik het ook voor gezien.
Het zal er ongetwijfeld mooi zijn maar om daar zo uren aan te besteden lijkt me niet zinvol.
We bezoeken nog twee tempels en gaan dan door naar het bamboebos.
Het was een best stuk uit de buurt dus op de pedalen want om 17:30 uur moeten de fietsen weer bij de verhuurder zijn.
Gelukkig liep het valse plat nu voor ons de goede kant op en bereikten we het bos.
Apart om te zien, dikke bamboestokken, de eerste vijf meter kaal en daarboven de bladeren.
Ook hier was de schade van de tyfoon van begin september goed te zien.
Er was veel gekapt en er stonden nog veel gebroken en gespleten bamboebomen tussen hen die het wel doorstaan hadden.
Daarom leek het ons kaler dan op de foto's die we gezien hebben bij de voorbereiding van de reis.
Het wordt tijd om de fietsen terug te gaan brengen, Trijnie loodst me door de straten en om 17:20 uur staan we voor de fietsverhuurder. Mooi op tijd dus.
Allebei best wel moe, niet zozeer van het fietsen maar vooral van het alert zijn op het verkeer en het links rijden.
Maar een mooie dag beleeft. En morgen? Cursus volgen. Welke, ja dat blijft een verrassing.
 

 

 

 

 
02-10
Vandaag staat een bezoek aan de Kurama tempel op het programma.
Deze ligt een kilometer of 15 van waar we nu zijn dus via internet uitgezocht hoe we daar komen kunnen.
Eerst met de metro naar het treinstation in Kyoto, dan met twee treinen naar Demachi-Yanagi, duurt al met al 40
minuten exclusief wachttijd.
Dan met de boemeltrein naar Kibineguchi station.
Eigenlijk zouden we met de trein één halte verder moeten maar het laatste stuk van dit traject is na de tyfoon van
begin september buiten gebruik.
We kunnen dan met bus 52 naar de ingang van de tempelgaan waarna een 30 minuten durende wandeling
bergopwaarts volgt naar de tempel.
We hadden bij de voorbereiding al gezien dat er een rits caches lagen die een rondje vormde en ons bij de tempel
zouden brengen.
Dus we zijn vanaf het station te voet richting Kibune gelopen, en met ons meerdere mensen.
We schrokken onderweg van de ravage die de tyfoon van begin september aangericht heeft.
Ook die van afgelopen zondag heeft hier schade veroorzaakt begrepen we.
De foto's spreken denk ik voor zich.
Het is trouwens lekker weer om te wandelen, in de zon is het warm maar door de hoogte waarop we nu zitten is het
lekker koel, heerlijk wandel weer dus.
We lopen over een smalle asfaltweg, naast ons raast het water door de Kifune naar beneden.
We lopen langzaam berg op, af en toe een auto die passeert. Als we in Kibune komen, een aantal  huizen,
restaurantjes en winkeltjes langs de weg, valt het ons op dat veel ervan dicht zijn.
We hebben daarom weinig keuze om onze magen te vullen. In het restaurantje waar we komen is er geen cake,
geen rijst met pork, maar en alleen pancakes with icecream.
Het is 11:00 uur, moet kunnen dachten we. We krijgen elk twee pannenkoeken,
2 bolletjes ijs en twee dotten slagroom. Laten ze het in de Sportschool maar niet horen.
Maar we sussen ons geweten door tegen elkaar te zeggen dat we het er wel aflopen vandaag.
En we hadden echt geen andere keus.
De koffie smaakte trouwens voortreffelijk (red: die pancakes ook, maar wat zat ik vol, bomvol.)
We komen bij het punt waar we de berg op moesten, de brug was afgesloten, een hek voor de toegangspoort dicht.
Er hing een A4tje met pad gesloten i.v.m. omgevallen bomen door de tyfoon.
Was even balen, we hadden ons verheugd op een pittige wandeling door de natuur. Wat nu?
Maar teruglopen naar het station en van daaruit naar de hoofd-poort van de tempeltoegang lopen.
Daar maar omhoog lopen en met de kabelbaan weer terug.
We liepen terug terwijl ik min of meer voor de grap mijn duim in de lifthouding deed toen een auto passeerde.
En buiten verwachting stopte de auto en vroeg waar we naar toe wilden.
Naar het plaatsje Karuma was mijn antwoord. Stap maar in zei de chauffeur en daar zaten we prinsheerlijk achterin een auto.
Hij reed het plaatsje Karuma binnen en zette ons af bij Karuma Spa, verder dan we wilden maar ja hij vond dat we een
hotspring bad verdient hadden.
Na hem bedankt te hebben, van geld wilde hij niets weten, zijn we een 500 meter terug gelopen naar de hoofdingang van de
tempel.
In het plaatsje Kurama leek het uitgestorven, 90% van de winkeltjes en restaurantjes waren dicht.
Opvallend zijn hier de rode koppen die je ziet met een lange rode neus.
Heeft te maken met een legende van de red face long nosed Tengu een Youkai monster dat geleefd zou hebben op de berg
Kurama.
Nu wordt deze legende volop uitgebuit of gebruikt door de middenstand door poppetjes, sleutelhangels enz. met het gezicht
van dit wezen.
Bij de hoofdingang het nieuws dat we maar een klein stukje de berg op kunnen lopen omdat de weg naar de tempel geblokkeerd is, door weer de tyfoons van september en nu.
Ook de kabelbaan was buiten gebruik wegens schade door dat natuurgeweld.
Een strop voor de mensen hier en nu begrijpen we waarom er zoveel dicht is hier, er komen normaal duizende toeristen met bussen naar de mooiste tempel van Kyoto kijken en nu maar een handje vol die niet weten dat de tempel niet te bereiken is (red: wij dus ook niet.)
Tijdens de wandelingen zien we overal werkzaamheden plaatsvinden.
Er worden bomen die half op huizen liggen weggezaagd, het treinspoor is men op sommige stukken opnieuw aan het aanleggen en de bovenleiding is op veel
plaatsen stuk.
We lopen terug naar het treinstation van Kibuneguchi en zijn net op tijd om de trein te pakken.
In Demachiyanagi eerst maar eens een fatsoenlijk hap gegeten en besloten om vandaar naar het hotel te lopen,
is volgens de GPS hemelsbreed 4 km dus goed te doen.
Dan kunnen we gelijk kijken of het keizerlijk paleis vandaag open is, want daar komen we tijdens de wandeling in de buurt.
Onderweg voor de tuinplantenliefhebbers een foto genomen van een plantenzaak, mooie bloeiende planten die wij in Nederland niet kennen (red: volgens mij wat Gerard niet kent..hahaha.)
We komen bij het keizerlijk paleis aan, daar waar het hoofdgebouw staat, maar de rondleiding begint over
50 minuten.
We willen niet wachten, dus gaan we het naar het gebouwen complex dat er bij hoort, maar apart te bezoeken is.
Hier staan veel vertrekken die gebruikt worden bij ceremonies, een mooie tuin en schitterende bomen.
En wie klampen ons daar aan: het stel uit Shanghai van gisteren.
Handen schudden, namen en emails uitwisselen en ze willen onze site naam weten.
Hij heet trouwens Zhao Tong en zij Zhou Ziyin. Benieuwd of er een leuk contact door ontstaat.
Mooi aan de gebouwen hier zijn de daken van cypressen schors, de vele ornamenten aan de gebouwen en weer veel oranje wat de klok slaat.
Ook is het veldje grappig waar in de 17de eeuw Kemari gespeeld werd.
Dit is het hooghouden van een bal door een groepje mensen die in een cirkel staan.
Bleek een bezigheid te zijn waar de adel graag naar keek.
We lopen verder naar het hotel, komen langs een boom die is afgezet met pionnen omdat er honingbijen in nestelen.
Verder teruglopend komen we langs een fietsenverhuur.
Daar bespreken we 2 qua maat fatsoenlijke fietsen voor morgen.
Jammer genoeg niet de tempel kunnen bezoeken, maar de dag is toch lekker verlopen.
      

 

01-10
gisteravond om 21:00 uur buiten wezen kijken, het regende hard maar het was windstil.

Om 22:30 uur weer even naar beneden, het regende een beetje en er was een harde wind, echter geen storm te noemen.

Tijdens het slapen niets van de typhoon gemerkt, vanmorgen bij het opstaan blauwe lucht en vandaag nergens schade gezien.

We begrepen dat de typhoon Trami genaamd langs Kyoto getrokken is.
Vandaag fietsen gehuurd bij het hotel, waren weer wat aan de kleine kant maar maar bips hield meer van het zadel
dan bij de vorige huurfietsen. A.d.h.v. een kaartje heeft Trijnie geprobeerd een route te volgen, natuurlijk GPS
ook bij de hand.

De kaartjes waren vrij onnauwkeurig maar we hebben weer een hoop gezien.
We komen bij een brug over de rivier, het water stroomt veel harder als gisteren.

Het regenwater wat de afgelopen 12 uur gevallen is moet vanuit de omringende bergen via de rivier afgevoerd worden.

Er staan een blauwe reiger en een oostelijke grote zilverreiger bij elkaar in de buurt en zoeken naar voedsel.

We fietsen richting de tempel Kiyomizu Dera, moeten de heuvel op en doen dit maar lopend met de fiets aan de hand,

beter voor de knieën.
Wat een oranje tempel zeg daar boven op die berg. Wat een groot complex en natuurlijk wat een toeristen en
winkeltjes.

Een man staat te bidden, midden op straat, hij produceert een zangerig geluid.

Voor de tempel hangen houten plankjes met wensen erop.

Je kunt ze voorbedrukt kopen met teksten als 'een gelukkig leven', 'ik hoop dat ik de ware liefde vind', 'laat mijn huwelijk

gelukkig zijn' maar ook handgeschreven teksten in het japans.
Het hoofdgebouw wordt momenteel gerestaureerd maar is wel toegankelijk dus hup naar binnen.

Niet echt veel van het interieur te zien, wel een mooie lamp waar ik door Trijnie op gewezen wordt, ik heb hem ook voor

jullie vastgelegd.
We komen aan de praat met een jong stel, beide in kimono. Ze komen uit Shanghai, waren één jaar getrouwd en op
vakantie.

Was leuk om even kennis te maken en ze vonden het maar vreemd dat Nederland maar 17 miljoen inwoners heeft

terwijl hun stad er alleen al 30 miljoen heeft.

Kun je nagaan dat het begrip kikkerlandje echt wel van toepassing is op wereldniveau.

Maar als je het met buitenlanders hebt over Nederland dan prijzen ze vaak ons watermanagement en als je dan verteld

dat onze koning daarin is afgestudeerd kijken ze vreemd.
Maar verder met onze dag. We gaan door de oude wijk Gion en rijden door de smalle straatjes met hier en daar nog
gedeeltes van het vroegere Kyoto.

Er lopen vrouwen in kimono, niet alleen de toeristen, maar een geisha hebben we niet gezien.

Wel komen we langs een museumpje. Op een bord buiten staat vrij vertaald in het Nederlands: Ukiyoe's
kleine museum.

Als ik wakker wordt gaat het museum open, als ik wil gaan slapen of er flauw van ben gaat het dicht.

Natuurlijk is onze nieuwsgierigheid gewekt en gaan we naar binnen.

In een werkruimte zit de kunstenaar Ukiyoe op zijn hurken te midden van schilderwerk.

Hij verteld honderd uit in een mengelmoes van Japans en Engels, we kunnen er geen touw aan vast knopen.

Aan de muur hangt wat ingelijst werk, door een deur zien we iemand de televisie bedienen.

Hier werkt en woont dus een kunstenaar. Hij maakte bij ons een Anton Heyboer indruk.
We komen via wat omzwervingen langs een vijftal tempels, in het Maruyama park terecht. Het is er druk met
schoolklassen en hier en daar een toerist.

Het valt trouwens op dat als je maar 60 meter uit de buurt bent van een bezienswaardigheid er geen toerist meer te zien is.

We zijn kuddedieren, is maar weer eens aangetoond.
Nog meer tempels, af een toe één op de foto vastgelegd om jullie een indruk te geven.

We komen uiteindelijk bij het filisofenpad, welke langs het water en diverse tempels voert.

Het ligt nu tussen de huizen en heeft zijn naam te danken aan een japanse filosoof die deze route dagelijks liep

(red: filosofenpad..ik dacht dat ik ter plekke aan het filosoferen zou slagen. Maar dat lukte niet, want er liep meer volk.

Dus de afleiding was te groot.
Dan maar een ijsje gaan scoren en lekker mijmeren tijdens het likken..mmmm.)
De lucht begint inmiddels bewolkt te raken en gezien de tijd, het is 5 pm en we zijn als 8 uur op pad, tijd om
naar het hotel te fietsen. We doen dit langs de Kamogawa rivier, waar het water ook al met hoge snelheid doorstroomt.

Gisteren waren we hier ook voor een multicache over de schildpadden in het water, deze waren vandaag
niet te zien door het hoge water. Het is druk met wandelende en fietsende mensen, bijna allemaal japanners.

In de graswal van de rivier zitten veel stelletjes tegen elkaar aan naar de rivier te kijken. Het is ook heerlijk weer
zo in de namiddag.

 

 
30-09
vandaag eerst van een uitgebreid goed verzorgt en lekker ontbijt genoten. De tyfoon komt vandaag langs maar het is
droog dus we gaan zolang het kan aan de wandel. Eerste indruk, wat is Kyoto een rustige stad vergeleken met Tokyo.
Nu is het vandaag zondag en dus niet echt een goed beeld maar toch. Wel veel meer toeristen hier, Nederlanders,
Belgen en Fransen hebben we gesproken.
Het is 08:45 uur, het is broeierig warm en geen wind, en boven al droog.
Tijdens het oversteken hoor je als het voetgangerslicht op groen staat vogelgeluidjes. Soms iets wat op koekoek
lijkt, soms iets wat op tjilp lijkt en soms een gewone piep.
Een begraafplaatsje met de inmiddels bekende latten bij de monumentjes, grenst aan een flatgebouw.
De stad wordt aan de oost en westkant begrensd door bergen. Kyoto staat bekend om zijn vele tempels
waarvan we er een aantal zullen tegenkomen tijdens onze wandeling en voor jullie vastgelegd zijn op de
foto. We komen in de beroemde Teramachie street, een overdekte straat waar het nu nog rustig is omdat de winkeltjes
nog dicht zijn maar waar het één uur later een drukte van belang is.Er worden inkopen gedaan door de bewoners maar
ook veel toeristen kijken hier rond. Mooi was een winkeltje waar ze paddelstoelen verkochten in houten bakjes
gevuld met hooi. Er waren veel soorten paddestoelen te koop.
Het is 10:00 uur de kleur van de wolken lijkt te veranderen, het is nog steeds broeierig en wind stil. We lopen
langs de Honno-Ji tempel, deze boedistische tempel staat ingeklemd tussen de gebouwen, een plek waar mensen komen
bidden en rust vinden. Verderop een klein altaartje langs de weg waar wierook gebrand heeft. Een vreemd gezicht is
het hakenkruis of swastika dat er onder is afgebeeld. In het hindoeisme en boeddhisme, voor de laaste levensover-
tuiging wordt dit altaartje blijkbaar gebruikt, is het een heilig symbool en staat voor levenskracht, geluk en
heiligheid. Jammer dat dit symbool zo'n negatieve uitstraling gekregen heeft door het misbruiken ervan door
de nazi's.
We komen bij een druk bezocht parkje, tientallen stilstaande mensen turend op hun telefoon. Zelfs de fietsers en
automobilisten staan hier langs de kant. Erin zitten mensen die met hun telefoon bezig zijn. Doet ons denken
aan Cuba, waar je op diverse plaatsen in een stadje wifipunten had in parkjes, ook daar was het altijd druk.
De Rokkaku-do tempel, weer midden tussen de gebouwen, met opvallend linnen strookjes stof aan het hek in de
takken van een boom. Er hangt een gong die door de mensen die even langskomen, hun handen gestrekt tegen elkaar
aan drukken en buigen, geluid wordt. Eén doffe slag, waarna ze achteruit van de gong weglopen en huns weegs gaan.
11:00 uur de wolken zijn weer lichter geworden, het is qua temperatuur onveranderd en nog steeds droog. Tijd voor
een bakkie bij Starbucks, is gesloten vanaf 11:00 uur i.v.m. de naderende typhoon staat er op de deur.
11:30 uur er komt wind op zetten, het koelt iets af, maar nog steeds droog. Het lijkt wel of we in Duitsland zijn
als we langs de tuinen van het keizerlijke Paleis lopen, Daimaru villa is een onvervalst Duits vakwerkhuis. Even
verderop de eerste kerk, de St.Agnes Episopal Church met zijn voierkante engelse toren. Deze kerk uit 1890 was
helaas dicht.
12:00 uur het weer windstil, temperatuur hetzelfde en droog. De mensen beginnen voorbereidingen te treffen op de
tyfoon, losse spullen binnenhalen, andere spullen vastzetten met touw of zware stenen. Pas nu krijgen we de indruk
dat het wel eens serieus tekeer kan gaan. Voor die tijd deed ieder zijn ding, winkelen, wandelen in het park,
spelen met de kinderen, een kleine meid leren fietsen zonder zijwieltjes.
We komen bij de Kyoto Gyoen Natianal Garden waar het kezierlijk paleis in staat. Dit ommuurde paleis is vandaag
niet te bezichtigen, weer i.v.m. de tyfoon. Wel langs een keizerlijke douche gelopen, of is het wat anders?
13:15 uur het begint wat te spetteren, zacht windje, temperatuur gelijk.
13:20 uur het gaat wat harder waaien, het is weer droog, temperatuur gelijk.
We zijn bij een rivier waar we een multi oplossen en vinden. De vragen gaan over de schildpadden in het water. Er
cirkelen constant vier roofvogels (wouwen?) boven ons en het water. Eén is er zo vriendelijk om in een boom te
gaan zitten.
13:30 uur, het gaat weer druppelen, we zijn 3 km van het hotel, besloten richting het hotel te lopen. Steeds meer
mensen checken hun spullen op windbestendigheid.
14:00 uur steeds druppels en dan weer droog, wel regenjassen aan gedaan, maar je wordt daar zo zweterig in dat
we ze maar weer uitegdaan hebben. We lopen langs een beeld van Kogora Katsura een heldhaftige krijger in het leger
in de 19de eeuw. Steeds meer winkels sluiten hun deuren, hopelijk is de seven eleven nog open, voor de zekeheid
maar wat te eten ingeslagen voor vanavond.
14:45 uur, we lopen het hotel binnen, matige wind en droog, temperatuur nog hoog.
Om 16:15 uur besloten om te kijken of we buiten de deur kunnen eten. De wind is nu stormachtig zoals we in
Nederland ook wel hebben en het regent dikke druppen. Helaas zijn alle restaurantjes dicht. Dus vanavond zelf eten
koken (ja het water moest gekookt worden). Trijnie thaise noodles en ik seafood noodles.
19:30 uur even beneden wezen kijken, dikke regenbui, stormachtige wind. In de gangen van het hotel hangen A4-tjes
met aanwijzingen voor de gasten. Deze zijn:
1. geen ramen open doen en we raden af om naar buiten te gaan
2. voor informatie over de tyfoon kun je bij de receptie terecht
3. laad je telefoon op voor het geval de stroom wegvalt.
4. neem vroegtijdig een bad voor het geval de waterdrulk wegvalt
5. verzamel water in de badkuip om het toilet door te kunnen spoelen bij eventueel wegvallen waterdruk
6. ga niet met de lift omdat de stroom uit kan vallen, gebruik te trap
7. controleer of de zaklamp op de kamer het ook doet
8. sla je werk op de pc regelmatig op i.v.m. mogelijke stroomuitval
9. wil je meer info ga naar de receptie
Benieuwd wat we later op de avond en nacht nog merken van de tyfoon. Hopelijk is er morgenvroeg niet teveel schade.

 

29-09
vandaag een dagje reizen voor de boeg. Van Tokyo naar Kyoto, jawel dezelfde letters maar in een andere volgorde. Na
het uitchecken lopens naar het station en met de bullettrein naar genoemde plaats. Tickets kopen was geen probleem
maar het vinden van het juiste perron was lastiger (red:net een mierennest.). Aantal keer gevraagd en ja hoor
daar stonden we bij de 15 wagons lange trein We hadden gereserveerde plekken dus op zoek naar treinstel 14. Dat was best een eind lopen langs
de trein wat voor ons de lengte ervan nog eens benadrukte. Het begint te druppelen als we net het station in lopen
en het zou de hele dag druilerig weer blijven en er staat nog maar weinig wind.
We nemen plaats op onze stoelen rij 18 D en E en precies op tijd zet de trein zich in gang. Naar de eerste
stopplaats van de rijden we nog rustig, maar dan maakt hij meer snelheid en voel je je bij versnelling in de
stoel gedrukt worden. Een conducteur loopt door de gang, kijkt op zijn schermpje en ziet zo welke stoelen er bezet mogen zijn en
welke niet. Dus niets geen kaartcontrole in dit deel van de trein. Er zijn ook wagons waar je geen plaatsen voor
hoeft te reserveren, daar zal hij de kaartjes wel controleren nemen we aan. Als hij bij de deur van de volgende
wagon is draait hij zich om, maakt een lichte buiging en gaat daarna door de deur verder. En dat elke keer weer als hij
bij een deur komt.
We kijken naar buiten als de snelheid opgevoerd wordt naar 200+ kilometers per uur (hij kan 300 km/uur maar of
we zo hard gegaan zijn weten we niet). De bochten die de trein maakt hellen vaak over naar links of rechts, zal wel
i.v.m. de snelheid te maken hebben dat de bochten schuin gelegd worden. We rijden trouwens met de Nozomi
Superexpress 23, een mooie bijna geluidloos voortgaande trein.
De eerste 40 minuten rijden we door een met flats en kantoren bebouwde omgeving, af en toe
compounds van lagere huizen. Dan komen er pas opener stukken groen die steeds groter worden, vaak rijstvelden,
en stukken bos, die tussen de huizen te staan. Het landschap wordt bergachtig, aan beide zijden groene bergen en we
schieten af en toe een tunnel in, soms voor een paar tellen, soms voor 40 seconden. Er schieten ook veel honkbal-
velden voorbij, te herkennen aan de netten die er om- en overheen gehangen zijn. Ze spelen dus in een grote netten
kooi zodat de bal niet buiten het speelgebied kan komen.
In de coupe is camerabewaking, we zullen ons dus moeten gedragen. Dan velden vol met zonnepanelen, die ook af en
toe op het dak van een huis zijn geplaatst. Een windmolen hebben we niet gezien.Soms een stuk industriegebied met
rokende pijpen.
We vroegen ons af waarvoor het pedaal onder de rijen van 2 en 3 stoelen zijn. Maar eens getest, als je erop trapt
kun je met één vinger de stoel draaien. Zal dit door iemand gebeuren als de trein vanaf zijn eindpunt weer vertrekt
naar Tokyo, zodat je altijd vooruit rijd? We vermoeden van wel.
Met de subway één halte naar het besproken Vessel hotel Campana bij het centrum van de stad. Het is 2 minuten door
de regen lopen en we staan weer droog. Vanavond plannen maken voor morgen en de rest van de zes dagen dat we hier
zijn. Natuurlijk is één en ander al voorbereid, maar toch moet de indeling nog gefinetuned worden.
Morgen zal het wel slecht weer worden gezien de tyfoon voorspellingen, maar daarna wordt het volgens de
weers berichten beter.
(red: net buiten de deur gegeten. Japanse beefburger met pattekes, salade en miso soep. Picobello.)

 

klik op de foto en daarna op de loep met + teken als je de foto groot wilt zien, aan de rechterkant van de foto klikken en je ziet de volgende foto vergroot

 

 

het weerbericht voor de komende dagen en ja we zullen voorzichtig zijn en goed naar de mensen hier luisteren.

Voor de zoveelste keer dit jaar krijgt Japan met natuurgeweld te maken. Tyfoon Trami trekt komende dagen namelijk over de volle lengte van de eilandengroep. Daarbij worden op het hoogtepunt windstoten van 200-250 km/uur verwacht. Bovendien valt er 150-250 mm regen, waardoor kans is op modderstromen.

Het zuidelijke eiland Okinawa krijgt als eerste te maken met de tyfoon. De kern trekt zaterdagochtend onze tijd over het eiland ten zuiden van Japan. Daarbij komen windstoten voor tot 250 km/uur. Trami valt daarmee net in de 3de categorie op een schaal van 5. Aan het begin van de nacht van zaterdag op zondag, Nederlandse tijd, bereikt de storm Kyushu, om daarna snel verder te trekken naar het grootste eiland van Japan: Honshu. Miljoenensteden als Osaka en Tokyo krijgen daarbij te maken met extreme windstoten van 150-180 km/uur.

De orkaan zwakt daarna snel af en verlaat zondagavond het noordelijke eiland Hokaido als tropische storm. Daarbij is van orkaanwinden geen sprake meer.

Veel regen

De hevige windsnelheden zijn niet het enige probleem waar Japan mee te maken krijgt. Ook overvloedige regenval treft het land. Op de zuidelijke eilanden valt regionaal 150-250 mm regen. In de bergen valt lokaal nog wat meer. Toch zijn deze neerslaghoeveelheden relatief laag in vergelijking met andere orkanen. Zo viel in North Carolina bij orkaan Florence ruim 1000 mm regen en was wekenlang sprake van overstromingen.

Het grote verschil in hoeveelheid regen wordt veroorzaakt door de snelheid waarmee de orkaan beweegt. Tyfoon Trami trekt namelijk heel snel van zuidwest naar noordoost over Japan en doet daarbij alle grote eilanden in één dag aan. Orkaan Florence bleef dagenlang hangen regende als het ware leeg op een plek.

Huizenhoge golven

Tyfoon Trami stuwt op haar pad enorm veel water op. Hierdoor krijgt de oostkust met een stormvloed te maken van enkele meters hoog. Daar bovenop komen golven voor van maar liefst 10-15 meter! Vanwege het hoge water is in de kustgebieden kans op overstromingen. Bovendien zal het regenwater, dat vanuit de bergen naar zee stroomt, zich in de kustgebieden ophopen en tot flinke wateroverlast leiden.

 

28-09
vandaag staat de tour naar de vulkaan Fuji op het programma. We konden voor vertrek eerst nog ontbijten want we
moesten om 08:20 uur bij een hotel in Ginza zijn. Eerst met de metro naar het hotel aldaar. Het was me een partij
druk. We stonden opgepakt als vissen in een ton, echte Japanse toestanden dus. Maar er werd netjes ruimte gemaakt
toen we wilden uitstappen door de personen die bij de deur stonden, die gingen uit de metro en op het perron staan.
Natuurlijk waren we 25 minuten te vroeg maar ja dat zit nu eenmaal in ons.
Met een gids en volle touringcar begonnen we aan de trip.
De gids vertelde allerlei bijzonderheden onderweg, over Japan in het algemeen en over de bijzonder gebouwen die
we tegen kwamen. Het stuk over de populairste sporten was interessant. In volgorde zijn de grootste sporten in
Japan honkbal, voetbal, golf en Sumi-worstelen. Bij de laatste gaat een heel ritueel vooraf. De worstelaars spoelen
eerst hun mond en gooien daarna zout op de dojo. Dit allemaal omdat ze rein aan de wedstrijd moeten beginnen. Dan
bgin het gestamp, wat tot doel heeft de kwade geesten te verjagen. Een goede worstelaar verdient zo'n 20.000 euro
per maand, niet gek dus. 
Onderweg één stop voor de eventuele natuurlijke aandrang, en verder ging het, totaal 2.5 uur onderweg geweest. We
reden de bergen in en daar was de eerste aanblik op de vulkaan Fuji. Het was gelukkig mooi weer, blauwe lucht en
zonnetje maar toch hing er halverwege de vulkaan een krans bewolking. We zagen dus de onderzijde en de platte top.
We hadden geluk t.o.v de afgelopen dagen. Onderaan bij de vulkaan een groot rollercoasterpark waar diverse banen
stonden waar men overheen kon racen. Het ging de vulkaan op naar het 5de station op zo'n 2300 meter hoogte. Er
stonden hier veel bomen dus redelijk dicht bebost met allerlei mooie mossen. Op een bepaald stuk maakten de banden
van de bus muziek (red: klinkt raar, maar was echt zo..), de melodie van een japans kinderliedje met de titel Fuiji Jama. De gids zong het even later en
het bleek een ode te zijn aan de berg Fuiji.
Het was fris, zo'n 14 graden toen we uit de bus gingen. We stonden in de bewolking en konden de top van de Fuji
niet zien. Ook het dal in kijken werd bemoeilijkt door de lage bewolking. Vanaf hier hebben we wat rondgelopen,
kregen we een geluksbelletje, maar konden de top van de vulkaan niet zien. Na een 30 minuten rondlopen weer de bus
in en afdalen naar een restaurant. In de bus kennis gemaakt met twee Nieuw Zeelanders, jongen en meisje die morgen
weer naar huis toe vliegen. In het restaurant kwamen we naast elkaar te zitten en wetenswaardigheden over Kyoto
van ze gekregen. E-mail adres gegeven, benieuwd of we contact hebben.
Van daaruit zijn we naar Lake Ashi gereden, waar we op een afschuwelijke daar niet passende katamaran gingen,
waar zo'n 800 mensen op konden. Het was leuk om daar rond te varen veel foto's geschoten. De boot legde na
een 15 minuten aan bij de kabelbaan naar de top van de berg Komagatake. Over de top van de berg gewandeld,
eerst in het zonnetje maar later werd in een oogwenk ons het uitzicht ontnomen, want er kwam vanaf het dal mist
en bewolking omhoog. Een deel van de groep ging met de Gin-sen vanaf het station bij Hakonen naar het station in
Tokyo. Lekker snel (red: snel met het gevoel van: wanneer gaan we nu stijgen..?..), met het interrieur van
een vliegtuig met veel beenruimte. Leuk om een keer te ervaren. Vanaf station Tokyo lopend naar het hotel gegaan.
Een volle dag, waarbij het bezoek aan de vulkaan Fuji tegenviel. Dit komt mede door ons bezoek aan de Pinatubo
op de Filipijnen die we deels met landrovers en deels te voet hebben bedwongen. Ik heb toen zelfs nog in het
kratermeer gezwommen. Maar de rest van de excursie was wat je ervan verwachten mag.  Morgen naar Kyoto, hotel is
geboekt dus nu alleen nog uitzoeken met welke lokale trein we daar heen gaan. 

 

 

 

27-09
vanmorgen eerst het hotel, waar we morgen moeten opstappen om naar de Fuji vulkaan te gaan, maar eens opgezocht.
Deze staat in de wijk Ginza waar we eerder deze week al eens geweest zijn.
We moeten daar om 08:20 uur zijn, reis duurt  ongeveer 40 minuten dus uiterlijk om 07:30 uur met de metro die kant op.
Het is gelukkig maar 1 lijn die we moeten hebben, dus geen overstappen dit keer.
Ik heb al eerder geschreven over de metro in Tokyo en de vergelijking met Beijing.
De metro van Tokio is een belangrijk onderdeel van het openbaar vervoer in Tokio het grootste, drukste en
uitgebreidste openbaarvervoersysteem ter wereld.
De metro zelf is de drukste ter wereld, heeft 13 lijnen en wordt dagelijks gemiddeld door ongeveer 8 miljoen
mensen gebruikt. Het metrosysteem wordt uitgebaat door twee onafhankelijke maatschappijen:
Tokyo Metro en de Toei Metro. De totale lengte is 328 km en er zijn 282 stations.
De eerste metrolijn stamt uit 1927. We vinden het lastig onze weg te vinden, naast de weinige roltrappen, dus veel
met trappen op en af, is ook de aanduiding bij de ticketautomaten en welke van de twee metrotreinen je moet hebben
lastig.
De metro van Beijing is een systeem van 22 lijnen die door het centrum en de voorsteden van Beijing gaat.
Samen zijn de lijnen ongeveer 608 kilometer lang. Het metronet telt 370 stations.
Het systeem was het eerste metrostelsel in China en werd in 1969 geopend.
Op 19 juli 2008 werden er drie nieuwe lijnen geopend met het oog op de Olympische Zomerspelen 2008.
Jaar na jaar worden nieuwe lijnen toegevoegd. In 2016 werden 3,66 miljard personen vervoerd,
op 29 april 2016 werden op een dag 12,69 miljoen personen vervoerd wat het voorlopige lijnrecord is.
Hier is de bewegwijzering en het kopen van tickets stukken beter en makkelijker, veel roltrappen,
vaak lange gangen waar je door moet van station naar station, soms wel 400 meter lang.
Gezien het leeftijdsverschil is het ons nu duidelijk waarom Tokyo's metro veel ouder aandoet en is dan die in Beijing.
Na deze info maar verder met de dag. We gaan achter de wijk Ginza schatzoeken en hopen mooie en leuke dingen
te zien.
We passeren een kleine shrine, waar met halsdoeken versierde vossen de wacht lijken te houden.
Helaas geen engelse uitleg, dus het hoe en waarom is ons niet duidelijk. Het begint te regenen en in onze
hier gekochte regenjassen lopen we door de wijk Chiyoda City en het Hibiyapark.
Het ligt ingeklemd tussen de hoge gebouwen, heeft geen bijzondere uitstraling maar dat komt denk ik door de regen.
Er staat wel een mooie fontein water te spuiten. Het valt ons op dat er hier, maar in heel Tokyo veel Ginkgo
bomen staan.
Trijnie weet dat dit de Ginkgo Biloba is, deze hebben we ook in de tuin staan, alleen is deze nog klein vergeleken
met die langs de straten hier. Ook heeft die bij ons nog geen vrucht gedragen.
We lopen verder door de wijk en zien agenten/bewakers met bezemstelen in de hand de ingangen van gebouwen bewaken.
Bij mij komen er allerlei kung-fu gedachten en kreten naar boven, maar ik zal me maar gedragen anders lig ik
straks weer op de grond en nu door toedoen van een stokvechtende agent.
We lopen langs de rivier, lekker droog onder een flyover en bekijken de vistechniek eens.
Ze zitten in een roeibootje, hebben een kunstvisje als aas, gooien deze uit en trekken het visje met schokkerige
bewegingen over het wateroppervlak. Niet gezien dat er wat gevangen werd, maar ze zullen het niet voor piet
snot zo doen denk ik maar. een viswinkel hebben we hier nog niet gezien trouwens.
Daar lopen rijen toeristen, wat blijkt, dit is één van de vele tuinen en paleizen van de keizer uit vroegere jaren.
Open tuin met op de achtergrond een keizerlijk gebouw. Intreeprijs 2000 Yen, is 15 euro, maar foto's van buiten
het hek gemaakt om ze met jullie te delen. Even verderop een speeltuintje met dieren en zoals op zoveel plaatsen
een bord met wat je er allemaal niet mag doen. Bekijk de foto maar eens, de eerste vind ik het vreemdste, verboden
voor auto's. En de speelplaats is geheel omhekt? Zullen wel standaard borden zijn voor openbare plekken.
We krijgen trek en gaan op zoek. Ik kijk door het bovenraampje van een deur met ernaast een bord menu en roep
Trijnie, hier gaan we eten.
Eerst keek ze even vreemd toen ik dat zo stellig zei, maar eenmaal binnen zag ze een grote bakplaat waarop de
gerechten gemaakt worden en begreep ze mijn enthousiasme. We zijn beland bij Saya en een enthousiaste eigenaar
probeert ons in het engels te vertellen welke 6 gerechten hij kan serveren.
Trijnie kiest iets met pork en rijst, ik een pannekoek met groente.
De pork bleken gebakken ontbijtspek plakken te zijn met tarwe en uien.
Ik kreeg een pannekoek met groente, tauge, een gepakken ei. Beide een kommetje witte rijst en een glas kraanwater
(lichte chloorsmaak, kan gedronken worden) met ijsblokjes.
Het proces van het bereiden van het eten op de bakplaat was leuk om te zien.
Het was er trouwens druk met allemaal locals, wat vaak een goed teken is.
Het smaakte voortreffelijk en de beide borden waren op wat witte rijst na leeg toen we weer verder gingen.
Naar station Tokio gelopen en met de metro weer naar het hotel. Morgen een lange dag naar oa. de Fuji vulkaan.
Hoop op beter weer dan vandaag, de vooruitzichten zijn niet slecht. En anders? Ja dan moeten we het er mee doen.
 

 

26-09
Vanmorgen eerst maar eens in de buurt van het hotel, de wijk Kanda-Tomiyamacho, gewandeld en natuurlijk gecached.
Even een paar druppels maar het is verder droog gebleven, wel een stukje frisser dan gisteren. Het weer schijnt
beïnvloed te worden door een naderende orkaan of tornado die over een paar dagen over Japan schijnt te komen.
Benieuwd wat voor last we daar mee krijgen.
Er blijven ons dingen opvallen die anders zijn dan bij ons.
Zo zijn er werkzaamheden aan de zijkant van de straat, het wegdeel is afgezet. Een beveilings man staat bij
elke auto die aan komt rijden, met een rode stok te zwaaien, alsof de automobilisten niet zelf kunnen kijken.
Het heeft iets overdrevens.
Verderop zijn er langs de straat hijswerkzaamheden, vanaf een truck wordt een grote kist omhooggehezen.
Onder die last staat een man met helm, auto's rijden langs de truck. Als de last valt dan helpt de helm niet en
raken de automobilisten gewond...
Wat je hier veel ziet zijn draaiplateau's waarmee de auto 90 graden gedraaid wordt zodat hij de garage in of uit
kan rijden. Ruimte is hier geld en door het draaiplateau is geen lange inrit nodig.
Om 12:15 uur zijn we terug op de kamer, wachten op bezoek. Bezoek? Ja bezoek.
Om 12:45 uur op de kamer telefoon, ons bezoek is er. Wat is het geval, we hebben om 13:00 uur
een afspraak met twee japanse dames, te weten Tomoko Taniguchi en haar zuster Mariko. We zullen proberen
uit te leggen hoe we hier mee in contact zijn gekomen. Tijdens een vakantie op Indonesië hebben we Buddie en zijn
kinderen en kleinkinderen leren kennen. Buddies kleindochter Cesgitha is al eens een week bij ons in Nederland
geweest. Via Cesgitha zijn we in contact gekomen met Tomoko. Buddie heeft in Indonesie voor een japanse krant
gewerkt als correspondent. Daaruit zijn toendertijd contacten ontstaan met Japanners, waaronder ook met Tomoko.
Tomoko wist dat we naar Tokio kwamen en wilde ons erg graag ontmoeten. Daaruit ontstond deze ontmoeting.
Vanuit de lobby van het hotel zijn we naar een Japans restaurantje gegaan waar we een varkensvlees gerecht gegeten
hebben. Smaakte voortreffelijk. We kregen allerlei kadootjes, Trijnie een tasje en theekopje, ik een soort sjaal
en een koffiekopje (red: met schotel. Hoe krijgen we het heel thuis in een rugzak!). Heel lief maar we voelden
ons een beetje bezwaard omdat wij niets hadden om te geven.
Tijdens het eten werd er druk gepraat over Japan, werk, kinderen, kleinkinderen, foto's van bruiloften en
kinderen bekeken enz. enz. Ik hebben gevraagd naar de oorsprong van het steeds buigen tijdens een gesprek.
Is een beleefdheidsvorm die een gewoonte geworden is. We hebben mensen die aan de telefoon aan het praten waren
zien buigen naar de persoon aan de andere kant van de lijn. Beetje vreemd, of niet?
Na het eten zijn we naar een thee cafe gegaan waar we op traditionele wijze zoetigheden en diverse soorten
thee hebben genuttigd. Was leerzaam en vooral lekker, ook voor deze verstokte koffiedrinker. Vooral de gebrandde
thee (red: ik vermoed Mate-thee.)smaakte goed. We werden netjes met de taxi teruggebracht naar het hotel waarna
de dames(red: Tomoko had haar zus meegenomen) met dezelfde taxi naar huis ergens in Tokio gingen,
zo'n half uur rijden.
We hebben de tickets voor de excursie voor de Fuji binnen, het gaat dus vrijdag door. Morgen een tussendag, zal
wel besteed worden aan zoeken naar de plek waar we op moeten stappen. Maar dat is voor morgen.
(red: Gerard heeft nog een foto getrokken van mooie dames...zolang voor zoveel.... Ehh voor wat?...).
 
 
25-09
vandaag hebben we de tempelstad Yanaka en het Tokyo station op het programma staan.
Ook willen we naar de keizerlijke tuinen die bij het Tokyo station liggen.
Maar eerst maar eens in de wijk Yanaka zien te komen.
Met drie verschillende metrolijnen stappen we uit bij Metrostation Nezu.
Van daar uit met de benenwagen richting de grote begraafplaats van deze wijk.
Onderweg komen we veel shrines en tempels tegen waar deze wijk bekend om staat.
We komen eerst langs een kleine begraafplaats waar achter de graven houten latten met japanse tekens
gestoken zijn in speciaal daarvoor aangebrachte beugels. Geen flauw idee waarom dit gebeurd en wat er op staat.
Na wat onderzoek op het internet blijken deze latten o-toba's te zijn met inscripties ter ere van Boeddha met
daaronder de naam van de overledenen. De grote van het graf verraad de status van de overledene,
des te meer geld en/of status deze persoon heeft des te groter is het grafmonument.
Op weg naar de grote begraafplaats komen we langs een begraafplaats waar ene Yamaoka Tessu Haken begraven ligt.
Deze beroemde samurai leefde van 1836 tot 1888, zo staat te lezen op de begraafplaats.
Hij is de oprichter van een school waar het zwaardvechten gedoseerd werd.
Terwijl we rondlopen zien we de Tokyo Skytree op de achtergrond.
Het is erg bewolkt en de de wolken hangen net boven het 450 meter dek, de punt die erop zit is onzichtbaar door de wolken.
Op de grote begraafplaats een verscheidenheid van graven, grote en kleine, sierlijke en eenvoudige.
Wat echter het meeste indruk op ons maakt zijn de graven van doodgeboren kinderen of kinderen die vlak na de geboorte
overleden zijn.
Er moeten er zo'n vijfentwintigduizend staan bij de Jomyo-in-tempel.
Deze jizöfiguren staan rij aan rij opgesteld op een relatief kleine begraafplaats naast de tempel.
Er is een dienst bezig, we horen iemand zangerig praten en mensen in de banken zitten.
Wat een indrukwekkende omgeving, we zijn er stil van.
Bij de ingang staat een automaat waar voor 200 yen een plastic bal met papiertje erin gekocht kan worden.
Reden en doel?
Het begint te regenen, dus de plu's in de hoogte.
Gelukkig is het een zacht buitje dat van korte duur is.
We gaan ergens iets eten en Trijnie heeft een high-tec wc ondekt.
Het begint met de verwarmde bril, dan doe je als je een hoop kabaal denkt te gaan maken, een achtergrond
geluid aan die je al naar je eigen lawaai harder of zachter kan zetten.
Natuurlijk zijn er de sproeiers voor het achterwerk die je op verschillende hardheden kunt zetten.
We gaan weer verder en de regen begint steeds harder te vallen.
Het treinstation ingedoken, gepuzzeld hoe we kaartjes kunnen kopen naar Tokyo Station, er zonder hulp
uitgekomen en met de trein in 10 minuten het grote station van Tokyo bereikt.
En dat is me daar groot en druk. Het krioelt er van de mensen en spoorlijnen.
Er zijn legio winkels, de één nog luxer dan de andere.
En dan verwijst een bord ook nog naar de kelder waar nog honderden winkels en restaurantjes zijn.
Het lijkt wel een luchthaven(red: maar dan nog groter). We gaan op zoek naar de Marunouchi South exit waar het oude stationsgebouw staat, met in het midden een achthoekige koepel.
We vinden hem na wat omzwervingen en gaan daarna weer terug naar een metrolijn.
Het regent pijpenstelen dus  de keizerlijke tuinen wordt vandaag niet.
We gaan bijna in een metro zitten die de verkeerde kant op gaat.
Een perron wachter maakt ons hierop attent nadat hij gevraagd had waar we heen moesten.
Weer trappen af en op om aan de andere kant te komen.
Op de kamer weer op zoek naar accomodaties in Hakone, van waaruit we donderdag de vulkaan Fuji willen bezoeken.
Maar de prijzen zijn daar schrikbarend hoog. Zo'n 200 tot 350 euro per nacht voor een kamer is heel gewoon.
Daarom besloten om 2 nachten extra te boeken in het huidige hotel(red:nog even wat langer om elkaar heen draaien in
ons 'postzegel'kamertje). en dan vrijdag vanuit Tokyo naar de vulkaan te gaan.
Nu nog uitzoeken of we dit met een tour doen of op eigen houtje. Jullie lezen het wel. 
 

 

24-09

Vanmorgen eerst de was weggebracht, blijkt het een feestdag te zijn, komt morgenavond weer terug, geen probleem.
Wat hebben Japanners met jazz. In restaurants en tijdens het ontbijt in het hotel jazz.

We vinden dat niet echt muziek, maar ja smaken verschillen.

Wat hebben de geordende, rustige en ingetogen japanners met het muziek waar we geen verband in kunnen vinden?

Of vinden ze dat daarom juist mooi, een tegenstelling ten opzichte van hun cultuur en wezen? Wie zal het zeggen.
Het verkeer is hier voetganger, fiets en stoplicht vriendelijk. Rood is rood, voor iemand op het zebrapad stoppen
ze en een fiets wordt met egard behandeld.

Hoe anders dan in Beijing. Of komt dit door de fluitende en zwaaiende
politieagenten en -agentes op elke kruizing?
Japanners buigen bij het minste of geringste naar ons en elkaar.

Soms een kleine hoofdknik, soms een diepere buiging.

Misschien komen we de komende weken achter de ware reden. Is het respact of onderdanigheid?
Genoeg opmerkzame zaken maar vandaag gaan we weer naar de oude wijk Asakusa waar we gisteren ook geweest zijn.

Nu willen we eerst het Edo Shitamachi Traditional Crafts museum bezoeken en daar fietsen langs de Sumidarivier.
We zijn vroeg in de wijk en er lopen maar een handje vol mensen.

Om 10:30 uur kun je over de koppen lopen,
geschatte verhouding toerist en Japanner is 20-80.
We gaan eerst een bakkie doen en vragen waar het museum is, we kunnen hem niet vinden en hij gaat pas om
10:00 uur open. Navraag gedaan, museum wordt gerestaureerd, gaat volgens jaar pas weer open, duurt wat te lang om
te wachten.

In dit museum werden ook demonstraties van oude ambachten gegeven. Leek ons interessant. 

Dan nog maar even rondbanjeren, wat foto's trekken en eten om rond 12 uur de fietsen op te halen.
Een vijver met dikke koi-karpers die niet gevoerd mogen worden.

Er liggen allemaal munten op de bodem, zal wel geluk brengen of je mag een wens doen net als bij ons een wensput.

Veel kleine beelden zijn hier aangekleed, hebben we wel eens eerder gezien. Apart gezicht.

Het is bewolkt, de bovenzijde van de Skytower is in de wolken gehuld, toch is het een graad of dertig en de vochtigheid hoog.
Op de Takeshi Kitona's Hand Stars Plaza waar de handafdrukken van 250 beroemde Japanners zijn geplaatst.
Alles is in het Japans, dus geen beroemde namen ontdekt.

Er zijn hier trouwens door de hele stad heen veel borders
Tuuteltaantjes(red: Gerard heeft het hier over afrikaantjes. Wij noemden ze vroeger in dialect tuteltaonties.
Hij,als hagenees, noemt hier zijn verbasterde versie!) in diverse maten en kleuren.
Als we eten bestellen komen er altijd in plastick verpakte vochtige doekjes en koud water op tafel.

Ik neem een gerecht met ramen, nee niet die, maar een noodle gerecht in een boullion die in Japan zo genoemd wordt.

Smaakt heerlijk, niet te zout, niet te pittig, echt voortreffelijk.
We halen de fietsen op, ik neem Charlotte en Trijnie krijgt Suntrust.

Ze zijn wat aan de kleine kant, de zadels
staan op zijn hoogst, maar we gaan er geen tientallen kilometers mee fietsen. We rijdens langs de Sumida rivier,
het is heet maar het zuchtje wind geeft verkoeling(red: nou ja verkoeling..ik ben kletsnat..)
Langs de rivier drukke wegen op pilaren boven elkaar, flats met honderden woningen erin en af en toe een park.
We fietsen door het Tokyo Metropolitan Higashi-Shirahige park.
Hier wordt druk gehonkbald, er zijn wedstrijden gaande.

Even staan kijken. Honkbal is een grote sport hier in  Japan er staat publiek langs het veld.

We fietsen door de wijk Taito, een wijk met links en rechts van de  doorgaande wegen smalle straatjes van ongeveer

2 meter breed waaraan de huizen staan.

Veel planten in potten en  een kleine ommuurde begraafplaats midden in de wijk.

Hij staat vol grafstenen, met allemaal links en rechts een paar echte bloemen en een wierrookbrandplaatsje in de steen.

Wat een rust straalt dit uit. Om de bloemen water te geven en de stenen schoon te maken staan er houten emmertjes met pollepels.

Een gezin komt met rood betraande ogen van de begraafplaats aflopen (red: ik zie ze ook.. maar kijk even weg. Beetje respect..)
Verder langs de rivier richting de fietsverhuurder.

Een speelplaats voor kinderen waar ze belancerend over houtenbalken kunnen lopen.

De kleintjes aan de hand van vader of moeder, de wat grotere kinderen alleen.

Verderop een speelplaats met alleen schommels, geen wipwap te zien, en een glijbaan.

We leveren de fietsen weer in, wat mijn kont niet erg vindt, heeft last van zadelpijn.

Weer een geslaagde dag, al was het jammer van het museum.

 

 

 

23-09
vandaag is het zondag maar dat weten jullie ongetwijfeld ook, al begon die van ons 7 uur eerder als die van jullie.
Het is zacht weer buiten, wisselend bewolkt en het wordt een graad of 28. Dus met de benenwagen naar de metrowagen
om naar de Tokyo Skytree te gaan. Deze televisietoren is 634 meter hoog en bedoeld om alle inwoners van Tokyo,
ondanks de hoge gebouwen, een goede televisie ontvangst te garanderen. We zien de toren al van verre staan en
lopen vanaf de metro naar de voet. Wat een giga ding als je er zo van onderen naar boeven tegen aankijkt.
Tickets gekocht en naar de lift waar een lieftallige dame in het engels en japans steeds buigend haar verhaal doet.
We gaan eerst naar het 350 meter dek, waar we in een seconden of 30 zijn. Wat een machtig uitzicht.
Je ziet de hele stad onder je, de auto's en voetgangers en de wolkenkrabbers zijn lage huizen geworden.
We kunnen ver kijken, alleen de vulkaan Fuiji is in nevelen gehuld. We zien de rivieren met daarop kleine bootjes
en de zee in de verte.
Op naar het volgende dek, 445 meter hoog. De auto's en mensen zijn kleiner geworden het uitzicht blijft
spectaculair. Trijnie heeft geen last van haar hoogtevrees en durft zelfs over een glazen vloer te lopen op die
hoogte. Compliment waard lijkt me zo(red: wel beetje griezelig hoor. Niet zeggen tegen G.).
We hebben staan kijken naar een stel ramenwassers die in een bakje de ramen aan het wassen waren.
Al hun 'gereedschap' logischer wijze aan een touw, zodat ze als het uit hun handen schiet
ze niet eerst naar beneden moeten om het op te halen.
Na een poos te hebben rongelopen de terugtocht aanvaard. Eerst weer naar het 350 meter dek en dan naar de begane
grond. We kijken nog eens om als we weglopen. Zo hoog zijn we nog nooit in een gebouw geweest. Echt een belevenis.
Voor we de de Sumida rivier over steken bekijken we de Usijima Shrine, een tempel waar het redelijk druk is.
Kinderen in klederdracht staan voor een wierooktafel en worden door ouders en grootouders veelvuldig op de foto
gezet, wij kunnen het ook niet laten een foto te trekken.We mochten niet de tempel binnen gaan omdat er een
ceremonie plaats vond.
We gaan de brug over en komen in de oude wijk Asakusa. Daar eerst een bezoek gebracht aan de Nakamisedori door
onder een poort met reusachtige lampionen te lopen. Hier is het heel druk, de geur van wierook en lange wachtrijen
voor de tempel. Voor de ingang van de donderpoort staan twee boeddha beelden, de een heeft de handen tegen elkaar
als mentor van de beschermer en de tweede heeft een hand opgeheven en een lotusknop in de andere hand als mentor
van de wijsheid. We wandelen door een deel van het oude winkelgebied waar nu eettentjes en souvenirwinkeltjes zijn.
Hoe anders zal dat honderd jaar geleden geweest zijn. Bij het toeristenburo hebben we gevraagd of we ergens fietsen
kunnen huren, dat kan bij de rivier. We hebben fietsen gereserveerd voor morgen dan gaan we langs de rivieren hier
fietsen.
Op ons gemak een poosje op de boulevard gezeten, waarbij mijn ogen op een gegeven moment dicht vielen. Vlakbij een
half ronde structuur waar een aantal gaten in zaten waar je je hoofd door kon steken. Binnen in groeide
lage planten. Er werd wat afgelachen en iedereen zette elkaar op de foto. Er paraderen ook 'geisha's' rond. Geen
echte want hun gezichten zijn niet wit maar ala Volendam kun je hier zo'n kostuum huren en zo over de straat
paraderen. En een foto's dat ze nemen. Soms zijn hele gezinnen verkleed inclusief de kinderen.
We lopen een stuk langs de rivier zoeken een metrostation op en gaan naar het centrum, we hebben namelijk zin in
pizza. We waren er gisteren langs gelopen en hadden een waypoint in de GPS gemaakt. Nu konden we hem dus zo vinden.
We waren niet de enige, het restaurant zat vol en naar japans gebruik ga je dan staan wachten. Na een 20 minuten
was er een tafel vrij en konden we bestellen.
Terug naar het hotel gelopen en nu weer energie op doen voor morgen. Het is best vermoeiend om zo dag in dag uit
op pad te zijn, maar ach we doen het ons zelf aan. Af en toe wat rust momenten creeren is een must.

 

 

 

22-09
vandaag de eerste dag van het verkennen van Tokyo. We hebben een aantal zaken die we willen zien in gedachte,
benieuwd of we het allemaal kunnen vinden.
Bij Tokyo denken wij aan high tech, dus alles modern en het nieuwste van het nieuwste. Dat geldt niet voor de
metro. Gisteren reden we in een oud aandoende metro, kan zijn omdat het de A-lijn is, misschien is deze het eerste
aangelegd maar in Beijing waren de treinstellen veel moderner. Zijn misschien later aangelegd dan die hier. Verder
veel reclame in de metro en het is lastiger te zien waar je er uit moet. Ook de ticket automaten doen oubollig aan.
Dus vandaag aan de wandel en goed om ons heen kijken. Bij elk kruispunt met stoplichten staat politie met een
fluit in de mond en een aanwijsstok. Waarom is niet duidelijk. Ook bij uitritten van parkeergarages staat iemand
die het verkeer tegenhoud als er een auto uit wil rijden. Ze rijden hier trouwens links van de weg, dus
net als in Engeland.
Er staan soms wierrook brand plekken bij kantoren of hotels met een beeld waar voor de dag de zegen gevraagd wordt.
We steken een stinkende rivier over, ruikt naar riool, er drijven ondefineerbare zaken in het water. Op veel
plekken staan frisdrankautomaten waar je flesjes met allerlei soorten drinken kunt kopen.
Het regen af en toe, niet hard maar miezer, paraplu omhoog en na een 10 minuten is het weer droog. Niet de moeite
maar we willen ook niet dat we nat worden, de temperatuur is OK, zo'n graad of 23.
Een hijskraan die druk bezig is stamt qua uiterlijk uit de jaren zestig, weer een voorbeeld dat ons versteld doet
staan. We lopen in de wijk Ginza door een winkelstraat en daar is een Teijin Men's Shop, ja Teijin mijn Japanse
werkgever. Ze verkopen er dure pakken en overhemden, niet aan mij besteed. De brede hoofdstraat van deze wijk,
Chuo-dori, is op zaterdag en zondag autovrij gemaakt. Er worden veel foto's gemaakt en de mensen lopen over de
vierbaans weg. Er staan aan deze straat dure winkels, Louis Vutton, Cartier, Chanel en Bulgari om er een paar
te noemen. Voor een Apple store staat een lange rij mensen te wachten tot ze naar binnen mogen.
Wat we ook regelmatig tegenkomen zijn aangeklede hondjes, al dan niet in een wandelwagen. Verkleed als jongetje
of meisje, afhankelijk van het hondengeslacht of de wens van de eigenaren, met een brilletje en hoedje op paraderen
de mensen over straat.  De hondjes zijn klein omdat de Japanner over het algemeen in een kleine flat wonen en daar
past bijvoorbeeld een rotweiler niet in.
We bekijken Shibuya het drukste kruispunt qua oversteken in Japan. Dit kruispunt heeft naast de normale zebrapaden, dus 4
rechte, ook 2 diagonale zebrapaden. Er lopen honderden voetgangers per minuut over de zebrapaden, allemaal
tegelijk in alle richtingen want het verkeer wordt met stoplichten helemaal stopgezet.
Er is hier in de buurt een boekwinkel dat maar één boektitel per week verkoopt. Morioka Shoten Ginza heet de zaak
en het betreffende boek wordt met een kleine tentoonstelling onder de aandacht gebracht. De boekverkoper was blij
verrast dat we hem een bezoekje brachten en we lieten hem zien dat hij in de reisgids van de ANWB stond.
Dat vond hij natuurlijk leuk. Het boek dat deze week verkocht werd, was Discover van Mikiyaka Takimoto,
een fotoboek van deze fotograaf waarin mensen zoals ze zijn vastgelegd waren. Soms waren de foto's bewerkt,
maar het is leuk het boek door te bladeren. We bezoeken de verderop gelegen Tsukiji Hongwanji Boedistische tempel, een grijs gebouw, met versieringen. Een
handen wasplaats met steelpannetjes is aanwezig om je handen en gezicht te wassen. Binnen in veel goud de
opperboeddha Amid afgebeeld achter het 'altaar'. De tempel stroomt langzaam vol, er gaat zo een dienst beginnen.
Mensen komen binnen, de meeste gooien wat geld in een offerblok en branden wierrook. Heerlijk die geur.
Vandaar lopen we door naar de vismarkt, Tsukiji Nippon Fish port market, waar vroeg in de ochtend de vis die net
gevangen is verhandeld wordt. Nu was men aan het schoonmaken en het rook er naar hoe kon het anders vis. Naast veel
Sushi eettentjes ook allerlei gereedschap om vis in de keuken schoon te maken. We besloten Sushi te eten, maar
er stonden rijen mensen voor de restaurantjes te wachten tot er een plek vrij kwam. We zijn even doorgelopen en
hebben iets verderop Sushi gegeten. Ik vind dat heerlijk, Trijnie wat minder en vooral de wasabi die op de
Sushi zit vind ze niet lekker.
Het volgende op ons lijstje was het Hama-rikyu park, een groene long tussen de wolkenkrabbers. Deze oude tuin werd
in de 17de eeuw aangelegd. Er staat een 300 jaar oude pijnboom in de tuin die met stokken ondersteund moet worden
om de dikke takken niet te laten afbreken. Deze tuin riep een verwarrend beeld bij ons op. Je denkt oude tuin, dan
verwacht je geen strak geschoren grasvelden waarop je niet lopen mag en afgezet zijn met paaltjes waartussen
touwen hangen. We hadden ruigte verwacht maar geen strakke bedoening. De grootste vijver worden gevuld met zeewater
Maar toch was het heerlijk om in het zonnetje dat inmiddels was begonnen te schijnen rond te wandelen. Het is hier
redelijk druk, naast wat toeristen waren er veel Jappanners die rondliepen en op bankjes zaten.
We gaan weer richting het hotel, het lawaai van een rode Lambourgini trekt onze aandacht. Hij staat in de file
dus we gaan sneller dan hij op dit moment. Onderweg nog wat gegeten, bij een chinees, gefrituurde zoete aardappelen
en een rundvleesgerecht bestaande uit drie ballen met een sojasaus.
Nog even in de winkel water gehaald en nu weer uitrusten voor de dag van morgen.

 

 

Beijing

 

21-09
Vanmorgen om 05:00 uur wakker. We moeten om 08:00 uur op het vliegveld zijn dus tijd zat. Eerst de laatste beetjes
in de rugzakken pakken en dan broodjes en russische krentebrood met honing erop verorberen en twee hardgekookte
eieren die we gisteren van het ontbijt hadden meegenomen. Natuurlijk een bakkie koffie erbij.
We hebben geen taxi gereserveerd omdat het langs de weg gaan staan en een taxi aanhouden minstens de helft
goedkoper is ons verzekerd door iemand van het toeristen buro. Dus om 05:45 uur richting de doorgaande weg
gelopen en maar kijken of hij gelijk had.
Na 5 minuten hadden we een taxi die ons in 48 minuten naar terminal 3 van het vliegveld bracht. Kosten 150 Yuan,
zo'n 20 euro, terwijl een taxi bespreken 400 Yuan koste. Dus een goed advies geweest. We waren natuurlijk veel te
vroeg op het vliegveld, we hadden tijd ingecalculeerd voor het moeizaam vinden van een taxi. We konden echter
gelijk inchecken, dus de rugzakken zijn weg en nu tijd voor koffie(red: alweer koffie. Volgens mij noem je dat
verslaving!) Onze handbagage en wijzelf ondergingen een grondige check. Eerst werd er met warmte cameras gekeken
of we koorts hadden, daarna de laptop, fotocamera, telefoon, riem in aparte bak. Onze tassen door de scanner, de
mijne werd eruit gepikt, er zaten batterijen in die in het bakje hadden gemoeten. Rugzak weer door de scanner en
de volgende controle werd uitgevoerd. We werden bevoeld en met handscanner afgetast. Eindelijk konden we
doorlopen. We kregen een stempel op de boardingpas dat we veilig mee konden.
Nog een broodje en koffie(red: weeeeer koffie) bij Starbuck, normaal zetten ze je naam op de beker maar Trijnie
had zeker veel geglimlacht want er stond een smiley op haar beker getekend.
We hadden een rustige vlucht met ANA, All Nippon Airways,een japanse luchtvaarmaatschappij in een B787. Het eten
was het beste wat we tot nu toe in al onze vliegreizen aan boord gekregen hebben. Ook de stewardessen waren
uitermate vriendelijk. Dikke pluim dus.
Het regent in Tokyo, een vieze miezerbui. We landen op vliegveld Narita en worden met bussen vanaf het vliegtuig
naar de aankomsthal gebracht. Ze gingen wel netjes vlak bij de overdekte vliegtuigtrap staan dus we werden niet
nat. Na allerlei formaliteiten (hier worden de vingerafdrukken van beide wijsvingers genomen), de bagage opgehaald
en tickets voor de trein gekocht. Het was even zoeken maar gelukkig hadden we de ANWB gids van Tokyo met
metro netwerk bij ons. Eerst met de Keisien trein, deels tussen de rijstvelden door,
naar metrostation Oshiage. Daar op de metro verder naar metrostation Ningyocho. Het kopen van een kaartje gaat
hier anders dan in Beijing maar dat zal de komende dagen wel weer wennen.
Vanaf het station naar het Apa-Hotel, wat 2 minuten lopen was met de paraplu boven onze hoofden.
Ons geïnstalleerd(red: voor zover installeren lukt..wij kunnen net om elkaar heen draaien..De televisie die
hier hangt is bijna net zo groot als onze vloeroppervlakte!) en op pad voor boodschapjes en een warme hap.
Nu uitrusten van de reis. De weersvoorspellingen voor Tokyo zijn niet zo best, veel regen.
Maar daar maken we ons nu nog niet druk om, als dat al zou helpen. 

 

 

 

 

 

20-09
geprobeert vandaag het verslag en de fotoos van gisteren op te sturen. Internet is hier hopeloos, zo heb je 
verbinding, dan verbinding midden in je werk weer weg.
Dus maar op pad, vandaag gaan we naar het Olympisch park met de beroemde Birdsnest en Ice Cube. Het reizen met de
metro is een eitje. Je kijkt op de metronetwerkkaart waar je heen wil, welke lijn je nodig hebt en bij wel station
je eruit wilt, kiest de lijn, kiest het station en het aantal kaartjes dat je hebben wilt. Geld in de gleuf, druk 
op OK en het wisselgeld en de kaartjes komen eruit. Dan langs een checkpoint, 6 personen bij een scanapparaat
waar je tas doorgaat zoals op een vliegveld, zelf door een poortje, bestatst worden met een handscanner, de flesjes
met water worden van buitenaf getest en je mag naar de metro lopen. De metro's komen rechts en links van je aan, 
kijken welke kant je op moet op de routekaart boven de deuren en netjes schuin naast de deuren gaan staan.
Het is de bedoeling dat de uitstappende mensen midden recht door lopen en de instappers schuin langs de ingang
lopen. Maar niet alle mensen trekken zich daar iets van aan. In de metro zijn er twee bezigheden die de reizigers 
plegen, telefoon waarop ze film, muziek of chineze facebook bekijken of slapen. De echte diehards slapen met hun
telefoon in de hand waarop een film te zien is. Heel af en toe zie je iemand een boek lezen. 
Aangekomen bij het Olympisch Park eerst een happie gedaan. Daarna het park in en het indrukwekkende Birds Nest en 
de Ice Cube bekeken. Wat een kolosale gebouwen. De gehele ruimte op het park is gigantisch, wat een drukte moet
het geweest zijn op het lange plein tijdens de spelen. De spelen zijn in 2008 gehouden maar je ziet het verval al
optreden. Jammer maar zo gaat het met alle gebouwen die voor de Olympische spelen gebouwd zijn. Als zijn er hier
nog wel allerlei activiteiten en hebben gebouwen een andere bestemming gekregen.
Een aantal Chinezen waren in een Ginko boom met een stok vruchtjes aan het lostikken. Ze vielen en werden in zakken
gedaan. Eerst koken en dan laten afkoelen vertelden ze ons toe we er één zo wilde proeven. Natuurlijk ook weer
samen op de foto. 
Trijnie is de vliegreis aan het confirmen en een taxi aan het regelen voor de vlucht naar Tokio. Moeten om 09:50 
uur vliegen, dus om 07:50 uur op vliegveld. Het is 1 uur rijden dus om 06:30 uur op pad.

 

 

19-09
vanaag gaan we de trip maken die nicht Sophie al eens gemaakt heeft, namelijk naar de Chinese muur bij 
Jingshanglin. Deze trip brengt ons bij een stuk Chinese muur waar nog weinig toeristen komen. Het was een hele reis
die we vanaf papier probeerden te volbrengen. Om 06:15 uur de deur van het hotel uit om via drie metrolijnen naar
metrostation Wanjing West te gaan. Hier waren we een uur zoet mee. Daar via uitgang C naar een busstation en een
ongenummerde bus zoeken. Dat lukte vrij vlot. We waren de enige westerse toeristen in de bus. De meesten boeken een
trip naar de muur via een reisburo. Is wel ontspannen manier, maar dit vinden wij leuker.
In 2 uur tijd zette deze bus ons af op een parkeerplaats op zo'n 
vijf kilometer van the Jingshanglin Great Wall. Onderweg veel karkassen van torenflats. En daar verschijnen de 
bergen, en ja hoor even later zien de de muur over de toppen van de bergen lopen.
Samen met drie chineze mannen aan de wandeling begonnen, de shuttlebussen reden niet. Iets meer over de helft een 
restaurant ingedoken om een hapje te eten, sweet and sour pork en in een kip gerecht met veel paprika. Het met 
stokjes eten gaat ons trouwens steeds beter af, een rijstkorrel oppakken is geen probleem meer.
Het laatste stuk lopen en daar is het tickertverkoop punt. Tickets gekocht, wandelen richting kabelbaan om ons
in 17 min. naar een toren, genaamd Little Jingshan, van de muur te brengen, zo'n 1 km. verderop. De aanblik
van de muur toen we boven waren is met geen pen te beschrijven. Vandaar dat ik het maar optik. 
Naar links en rechts kijkend zien we de muur met zijn torens over de bergen en door de dalen golven. Adembenemend
mooi, we stonden er met verbazing naar te kijken. Het was bijna uitgestorven qua mensen, je zag over het lange 
traject af en toe een groepje mensen lopen en genieten van het uitzicht. We liepen naar links en volgende lopend
de glooiingen van de muur. De paden waren meestal slecht, ongelijke stenen, soms waren de kantelen van de muur
weg, dan weer 120 ongelijke treden omhoog, dan weer steil naar beneden over een ongelijk pad. Af en toe stoppen
om te genieten van het uitzicht, een goed excuus om even op adem te komen. Onderweg met een aantal toeristen
gepraat, waren allemaal onder de indruk. Op een gegeven moment kwamen er twee lokale vrouwen, boerinnen noemden
ze zichtzelf met ons mee lopen. Af en toe reikten ze ons de hand op steile stukken. Ze hadden tassen met 
handelswaar om hun nek dus we wisten wat er aan het eind zou volgen. We hadden een hoop lol met ze en dachten
dat we rond de vijftig waren. Ze geloofden onze ware leeftijd niet. Of ze zo reageerden om ons te paaien om iets
van ze te kopen lijkt me een logische gedachte. Bijna aan het eind van de wandeltocht over de muur gingen de 
tassen open en wilde ze ons iets verkopen. Ze waren duur, dus behoorlijk afgedongen. Maar we hebben een herinnering
aan een onvergetelijke wandeling. Na een cache op de muur gevonden te hebben begon de afdaling te voet naar het
parkeerterrein. Het was een hele tippel naar beneden, trappen af, trappen weer op enzovoorts. Maar uiteindelijk
bereikten we het perkeerterrein. Daar met een taxi ons terug laten brengen naar het busstation waar we vanmorgen
waren afgezet. En nu nog een bus vinden naar Beijing. Hier vragen, daar vragen, niemand die engels spreekt. Maar
uiteindelijk een bus gevonden naar Beijing. We konden er geen wijs uit worden waar we zouden worden afgezet maar
we gingen richting de stad. Uiteindelijk werden we bij een busstation zo'n 6 km van het hotel afgezet. Lopen
naar het metrostation en met een half uur waren we weer op de kamer. Het was inmiddels 18:30 uur, dus we zijn
ruim 12 uur onderweg geweest. Maar het was zeer zeker de moeite waard. Dus een aanrader als je een keer in de 
buurt bent.(red: het was een WOW dag).    

  

 

 

foto's dag 4 en 5

 

 

18-09
En daar lag ik, languit op het asfalt. Het was me al opgevallen dat er in de straat naar het metrostation op een
aantal plekken wat stukjes draadeind uit het asfalt staken. Vanmorgen daar geen oog voor gehad en tot grote schrik
van Trijnie gingen de 100 kg naar de grond. De schade bestond uit een schaafwond aan mijn rechter knie en elleboog,
een pijnlijke rib aan mijn linkerkant en een fototoestel waarvan de lensbeschermer niet meer geheel open en dicht
ging en een geschonden ego. Het fototoestel werkt nog wel, moet de lensbeschermer met de vingers open drukken.
Later bleek ook de reserve accu een opdonder gehad te hebben, doet niets meer. Maar ja er zijn ergere dingen.
Verder maar weer naar de metro om naar Cycle China te gaan waar als het goed is twee fietsen voor ons klaar
staan. En ze stonden er, echte Giant fietsen met handremmen en zonder versnelling maar met een lekker dik zadel.
Fietsen een beetje op onze lengte afstellen, nog een bakkie met wat toast en pannekoekjes en daar gaan we naar
het Chaoyang Park. Dit park wordt aangeprezen als het meest veeelzijdige park van Beijing. Het is een park met
veel sportaccomodaties en attracties. We hebben dit uitgekozen omdat er veel vraagteken caches liggen waarvan
we er een aantal hadden opgelost.
Het verkeer in Beijing is uitermate druk en verwarrend qua verkeersregels. Er zijn aparte fietspaden langs de
grotere doorgaande wegen maar het is geconcentreerd fietsen. Niet alleen hebben de automobolisten geen enkel
respect voor fietsers, ook de elektrische brommertjes en driewielers rijden maar wat raak. Stoplicht op groen,
het verkeer van links en rechts blijft proberen door het voor hun rode licht te rijden. Een auto die je passeert
en voor je links of rechts af wil, gaat gewoon ondanks dat jij er fietst. Maar ook de fietsers zwenken van links
naar recht op het fietspad, kijken niet achterom, of komen tegen het verkeer in op je af. We zijn wel wat
gewoon met fietsen in grote Aziatische steden maar zo asociaal als de automobilisten hier rijden spant wat ons
betreft de kroon. En dan op alle kruispunten van enige betekenis politie die het in de gaten houden. Maar er werd
maar één keer ingegrepen toen een vrouw door rood heen te voet wilde oversteken. Alle auto's die door rood gingen
werden ook door hun genegeerd (red: wel genoten van het crossen door dit verkeer..).
Het park viel tegen in vergelijking van de parken van gisteren. Alles was nieuw aangelegd, er was geen 'wilde'
natuur, en ook hier een 10 Yuan entree betalen. Het zal in de weekenden hier wel een drukte van belang zijn van
mensen die de hoogbouwflats rondom het park willen ontvluchten met hun kinderen. Want veel hoogbouw is hier wel
te zien, in tegenstelling tot het gebied waar ons hotel staat.
Het begint wat te spetteren als we besluiten weer naar de fietsen terug te lopen, deze mochten trouwens niet
mee het park in. 
Ook de terugweg verliep probleemloos, we werden ook wat brutaler. Licht voor ons op groen, starten met fietsen,
rondom kijkend of ze ons zagen, getoeter, kwaad naar de automobilist kijken. Een bus die vlak voor je neus
rechtaf wilde met een wuivende busboy dat we moesten stoppen netjes hetzelfde gebaar naar hem gemaakt en hij
stopte zowaar. Het was fijn om weer even te fietsen maar echt ontspannend was het niet. Maar ja we zijn twee
van de "One million bicycles in Beijing" geweest.
Terug bij het hotel op zoek naar een geldspuwer, het was zoeken en vragen maar we hebben de portemonnee weer
gevuld. Bij één van de hotels daar gevraagd of ze een bank wisten, liep een jongen met ons mee, ondertussen
zijn zelf geleerde Engels oefenen. Hij wist een bank. Daar aangekomen bank weg, hij keek verbaast en
verontschuldigde zich. Hij wist een paar straten verder op nog een bank en wees ons de weg, daar gekomen
bankgebouw leeg. Bij een ander hotel gevraagd, daar was een tourist information, en ja hoor 150 m verderop
was een bank.
Nu de trip naar de Jingshanglin Great Wall voorbereiden. Daar gaan we morgen op eigen houtje naar toe op advies
van nicht Sophie. Benieuwd of dit gaat lukken.

 

17-09-2018
Na hetontbijt nog even water halen in de supermarkt en op stap. Het is pas 08:30 uur en vandaag is het plan om te
gaan fietsen. Dus met de benenwagen naar Cycle China waar ze fietsen verhuren. In de Qiannen Avenue waren een stel
dames aan het badmintonnen. In elke hand een houten batje en het pluimpje vloog heen en weer. Eerst met de linker-
hand, dan met de rechterhand, enz. Even staan kijken en ik ontkwam niet aan het meespelen. Ging me redelijk af, al
was mijn rechterhand logischerwijs beter dan mijn linker. Was leuk om te doen.
In de straten op veel plaatsen politie met naast zich op de tegen de muur een wapenschild en een korte of lange
stok. We lopen door Hutongs, oude wijken en het was even zoeken maar uiteindelijk, wel zo'n 5 km van het hotel
de fietsverhuurder. Helaas hadden ze geen fietsen meer dus fietsen voor morgen besteld. Dan maar met de metro gaan.
Omdat we in de buurt van de een aantal parken zijn die op ons lijstje staan het programma maar omgegooid en deze
vereren met een bezoek. Eerst door het Jingshan Park, een mooi aangelegd park met vijf heuvels.Op één van de
heuvels ligt het pavilljon van de Eeuwige Lente. Het was een hele klim maar het uitzicht over de stad is
prachtig. van bovenaf zie je goed hoe groot de verboden stad, waar we gisteren gelopen hebben, eigenlijk is. Daar-
naast rondom de hoge gebouwen van het nieuwe deel van de stad. Er was een troon neergezet waar je in de keizerlijke
kleding op de foto kan. Trijnie had in Zuid China al eens geposeerd in klederdracht en nu moest ik er aan geloven.
Gelukkig hoefde ik niet alleen want Trijnie werd ook in de kleding gehesen. Daar zaten we op de troon, veel bekijks
van Chinezen. Vooral op de vrouwen had ik een grote aantrekkingskracht. Ik ben wel een keer of 15 op de foto
gekomen met over het algemeen oudere vrouwen. Maar ook bij de jongere vrouwen had ik succes. De foto kregen we
gelijk mee. We wilden weglopen en daar waren weer andere dames die mijn aandacht nodig hadden. Weer een aantal
keer op de foto in mijn gewone kloffie.
Verder maar weer en afgedaald naar het Beihai Park. Ook hier weer veel pavilljoens met de meest uiteenlopende
namen. In dit park maar eens naar het gevogelte gekeken. Niets bijzonders te zien, gewone Nederlandse eenden,
eksters, duiven en kraaien. Ze klonken hetzelfde als bij ons, dus daarvoor hoef je niet naar beijing te gaan.
Het Beihai park is het best gebleven keizerlijke park van de stad. In het park is een eilandje waar je via een
brug kunt komen en via een ferry weer naar de andere kant van het meer gebracht kunt worden. Op het eiland loop
je onder een mooi versierde galerij langs het water. Mensen zitten op bankjes en kijken naar de bootjes die
gevuld met chinezen op het water varen. Er zijn bootjes die met een peddel op de achtersteven aangedreven worden
door een roeister, ronde bootjes die ogenschijnlijk onaangedreven op het water dobberen, een tafel in het midden
de stoelen er om heen, waarop gepicknickt wordt. Er zijn waterfietsen in de vorm van een gele eend. Genoeg te
zien dus. We komen bij het loket van de ferry, die gesloten blijkt te zijn. Maar even wachten. Ja hoor we zien
een boot die als ferry kan doorgaan aankomen, komt echter niet aan de wal maar vaart verder. Even later weer een
soortgelijke boot, Trijnie zwaaide met haar armen alsof haar leven er van af hing om de aandacht te trekken. Draait
hij bij? Het lijkt erop, nee toch niet. Dat wordt dus geen overtocht met de ferry.
Opvallend in de parken is dat een boom maar niet zo weggehaald wordt als hij schade heeft of zware takken. Er
worden banden om de boom gedaan, zware takken worden ondersteund. Nee boomstronken hebben we bijna niet gezien.
Op een bankje een melk ijsje eten, smaakt zoet, misschien van gecondenseerde melk. Terwijl we deze oppeuzelen
weer een bverzoekje of we met een dame op de foto willen. Tuurlijk, we hebben de ijspapiertjes naast ons liggen en
die worden door de fotograaf voor ons in de prullenbak gegooid. Het is vreemd om steeds verzoeken te krijgen voor
foto's. We hebben er nog steeds lol aan dus we stemmen toe. Er gaan trouwens veel vaker hoofden onze kant op als
we langs lopen, lang haar en dan ook nog grijs zie je hier niet. De haren worden door mannen en vrouwen ook
op hoge leeftijd geverfd.

Langs de Drie meren gelopen en genoten van de mensen en de omgeving. Een oude hutong bezocht en daar een kleine maaltijd genoten. Op een sportparkje is Trijnie aan het roeien geweest en genoten van pingpongenden mensen.

Omdat het al tegen vijven liep besloten met de metrolijnen 6, 5 en 7 terug te gaan naar het hotel. een lange dag die anders liep dan verwacht maar toch weer veel moois gezien.

 

 

17-09

 

 

 

foto's dag 2 en 3

 

dag 3

 16-09


Vanmorgen na het traditionele Chinese ontbijt, pannekoeken, ei, tomaten en pasta achtig gerecht, eerst maar naar
een supermarkt om water, broodjes en koekjes voor onderweg te kopen. Daarna ons beklag gedaan over de kamer. Was
lastig omdat ze bij de receptie bijna geen engels spreken en verstaan. Met een vertaal app er toch uit gekomen en
de kamer gekregen die we geboekt hebben. Ruime douche, 2 persoons bed en een grote chinese bank. Alle bagage weer ingepakt en verhuisd.
Nu dat geregeld is op stap. Vandaag staat de verboden stad op het programma wat een 15 minuten lopen is van het
hotel. De lucht is blauw, het is een graad of 25 en we lopen door de drukte heen langs een cache die we vonden. De
eerste in China. Er rijden veel elektrische brommertjes, niet één op benzine gezien, en normale fietsen door de
straten. Naast natuurlijk de vele auto's. Een drukte van belang.
Eerst door een grote winkelstraat, BJ Qianmen Avenue, waar auto's en fietsen verboden zijn. Trillend een Starbuck
binnen gegaan voor een grote beker zwarte koffie. Buiten gekomen wordt een kind op de arm van Trijnie gedrukt
voor een foto.
Via tunnels onder de drukke wegen door naar het plein van de Hemelse Vrede bij ons vooral bekend door de
vreedzame protesten in 1989 die wreed door de politie uiteen geslagen werd. Een indrukwekkend plein, naar gezegd
wordt, de grootste van de wereld, met een vierkante obelisk als middelpunt. Dit monument verbeeld de weg die de
volksrepubliek China gegaan is en wordt het Monument van de Volkshelden genoemd.
Het is zondag en veel Chinezen lopen en kijken hier rond. Een mooie bloementuin met twee kleurige spitse 'bomen'
staan tussen de bolvormige struiken.
Voor de ingang van de verboden stad een gebouw met de afbeelding van Mao erop. Entree betalen, paspoort en visum
controle, tassen door scanapparatuur en dan lopen we het inmense complex binnen. Eerst maar een hapje eten, nou
ja hapje. Ik heb noodle soep in een grote kom en Trijnie eet rijst met tomaten en groente. Grote porties waar we
eerst wel genoeg aan hebben. Het eten met stokjes gaat ons nog redelijk goed af, al blijft het onwennig en zijn
er ook lepels die je pakken kunt. Maar we laten ons niet kennen. De lokals houden hun stokjes op verschillende
manieren vast, slurpen en kauwen met een half geopende mond, want volgens onze etiquette ordinair is. 
Paleizen met uiteenlopende namen, tuinen en allerlei andere bouwwerken vullen het complex. Zo is er het paleis
van de Cultivatie van het Hart, het paleis van de Hemelse Reinheid, de hal van de Voorouderverering,
hal van de Keizerlijke Suprioriteit, en ga zo maar door. Namen die ons niets zeggen maar
van grote betekeninis zijn voor de Chinezen. Er zijn musea die een inzicht geven in het vroegere leven binnen
de muren van het keizerlijk paleis. Indrukwekkend. Alle gebouwen zijn voorzien van mooie versieringen in veel
kleuren, al met al de moeite waard.
Opvallend zijn de vele militairen en politiemensen, in onze ogen jonge mannen die in gelid lopen, als standbeelden
bij gebouwen staan en sommige daarvan staan met de ogen dicht, alsof ze slapen. Het is verleidelijk om iets
onverwachts te doen om te kijken wat er dan gebeurt. Maar ja, als het niet goed uitpakt zit je zo in het gevang
is ons gevoel. Dus maar normaal gedaan.
Na een hele tippel weer terug in het hotel. We zijn beide moe, hebben twee dagen reizen achter de rug, en dan
nog het om 3 uur afgelopen nacht naar bed gaan en om 08:00 uur weer in de benen. Beide een hazenslaapje gedaan
en de rest van de avond verslagen gemaakt en koffie gedronken. De koffie hebben we in de supermarkt gekocht en
er is een waterkoker op de kamer. Dus mijn getril zal nu wel over zijn de komende dagen. 

 

Dag 2

15 september 2018

 

vanmorgen wakker geworden in Moskou en eerst op het vliegveld maar even wat ontbijt gescoord. Daarna tot
een uur of 10 op de kamer en liggen lodderen. Vandaag vliegen we naar Beijing en moeten om 12:30 uur de lucht in
gaan. Eerst maar even rond gekeken op de luchthaven met de tientallen shops en vele automaten. Er was er één waar
vloeitbaar voedsel in tubes verkocht werd. Wat ik me zo heug was er meat with puree, chickensoup, soup with
musrooms,chicken with vegetables, enz. Lijkt me maar niets. Misschien de smaak OK maar om dit koud te eten?
We vliegen met een airbus 320 bedoelt voor de langere vluchten. Natuurlijk beeldscherm in de rugleuning waarop
we voor het eerst het stijgen en de landing konden volgen. Apart gezicht.
We hebben een rustige vlucht gehad met een hapje en drankje, wat puzzelen, film kijken en af en toe de benen
strekken. Er werd door de gezagvoerder omgeroepen dat er gerookt was in een toilet, dat dit ten strengste
verboden was en dat er een boete en zelfs gevangenisstraf op stond. De dader(es) is bij ons weten niet
gevonden.
Na de landing via de vliegtuigtrap het vliegtuig verlaten, en met bussen naar de aankomsthal gebracht. Hadden we
niet verwacht in Beijin. Door lange gangen richting de douane waar we eerst een kaartje moesten invullen. Daarna
werden met een machine onze vingerafdrukken genomen. Eerst paspoort in apparaat, deze begon gelijk Nederlands
te praten, toen 4 vingers linkerhand, daarna 4 vingers rechterhand en tot slot de beide duimen op een
glasplaat drukken(red: ontbreken onze tenen nog). Als het goed ging piepte het apparaat en werd de volgende stap
verteld. Als afsluiting kwam er een bonnetje uit de machine. Zo nu weten ze in China onze vingerafdrukken terwijl
deze in Nederland bij ons weten niet bekend is, zeiden we tegen elkaar. Nu naar de douanier, vingerafdruk werd
gecontroleerd, gezicht werd herkend door machine, stempel erin en daar wandelen we China in(red: al met al wel
een uurtje verder..) Onze bagage kwam netjes over de band naar ons toe, de chauffeur die ons naar het hotel brengt stond te wachten
met A4-tje met Gerardus Waasdorp erop. En daar reden we door de rustige straten van Beijing, het was immers 3 uur
's nachts. Langs de ingang van de verboden stad, veel politie checkpoints en na een minuut of 40 stonden we in de
lobby van het hotel. Daar kregen we een kamer, die anders was dan we ons voorgesteld hadden. Vooral douche en wc
waren erg klein (red: zo klein, dat Gerard klem tussen de muren zat..en dat is echt niet overdreven.. En de wc
staat overdwars, zodat wij ook overdwars er op moeten..). Morgen maar eens achteraan gaan.     

 

 

noot Sascha

Gisteren zijn Gerard en Trijnie aangekomen in Moskou en van daaruit naar China gevlogen.

Ik, Sascha kreeg vandaag een sms dat ze weer wat op de site hadden gezet maar even iets later 

kwam er een veiligheidsteken in beeld en weg was de text ineens. 

Dat alles zal te maken hebben met dat er in China sprake is van internetcensuur, die uitgevoerd

word door de overheid.

In China worden verschillende sites geblokkeerd, omdat ze niet overeenkomen met de kijk op de

wereld van de Chinese overheid, bijvoorbeeld wat Taiwan of Tibet betreft.

Ze proberen vandaag nog een poging te doen op een andere manier zodat ik de text krijg en ik het

kan plaatsen....nog even afwachten dus.

 

 

Dag 1

14 september 2018

 

Start van de reis op Station Emmen naar Schiphol en dan eerst een tussenstop in Moskou

 

 

Vanmorgen om 11:15 uur bij het station waar Sascha een foto getrokken heeft van ons in volle bepakking. De rugzakken wegen ca. 10 kg per stuk, dus is goed te tillen. Zonder vertragingen op Schiphol aangekomen waar we eerst maar eens een bakkie gaan doen, ik had al trillende ledematen. De hele wereld leek wel aan ons voorbij te trekken. Toch altijd fascinerend al die mensen die op reis zijn. Daarna euro's gewissels voor Yens en Juans zodat we bij aankomst in China en Japan alvast wat handgeld hebben. 

We vliegen pas om 18:15 uur met de russische maatschappij Euroflot, zodat we ruim de tijd hebben om in te checken. Onze bagage wordt doorgelabeld naar Beijing terwijl we eerst nog een tussenstop hebben van 12 uur in Moskou. De incheckster vroeg of we nog scherpe dingen in de handbagage hadden zitten. Nee, alleen een pinchet was Trijnies antwoord. Die mocht dus niet mee in de handbagage. Gelukkig waren de grote rugzakken er nog dus gauw de pinchet in de grote rugzak gedaan. Dan nog door de douane, volledige bodycheck en de rugzakken door de X-ray machine. De laptop hoefde niet uit de tas. De rugzak van Trijnie werd gelijk vrijgegeven, die van mij moest nader onderzocht worden. Maar ook ik mocht even later doorlopen.

Even wat eten, want we weten niet of we tijdens de vlucht nog wat te happen krijgen.

We zitten in een Aitbus A321, met de naam A.Vertinsky op de romp. Een nieuw toestel want het teken met sigaret met rood kruis dat normaal naast  de riemen vast maken zit is vervangen door een pc met rood kruis.  We krijgen onderweg nog warm eten, kip of beef, met tot onze verbazing een scherp plastic mes. We dachten gelijk aan onze pinchet.

Om 22:15 uur lokale tijd, het is hier 1 uur later, landen we op vliegveld Sheremetyevo, bij Moskou. We hebben morgen een overstap en hebben 12 uur de tijd. Dus we hebben een hotel geboekt in een Capsulhotel. 

We moesten naar gate E waar het hotel lag, onze paspoorten werden nog minitieus gecontroleerd, er kwam zelfs een loep bij te pas. Toen we onze tickets lieten zien voor de vervolgvlucht mochten we doorlopen. Het hotel gevonden, gedouched en slapen gaan. Morgenochtend op het vliegveld ergens ontbijten. Maar dat zien we dan wel weer.