2017 Baltischestaten

22-07-2017

 

Vanmorgen op stap met onduidelijke bestemming. Maken we nog een tussenstop met overnachting, gaan we gelijk naar huis? We laten we het afhangen van het weer.

We gaan eerst via de snelweg naar Wismar over de E22. Van de snelweg af naar B208 om via Bobitz, Gadebus en Witteburg. We rijden door mooie plaatsjes, klein maar met veel oude vakwerkhuizen en kerken.

We komen in Lauenburg en rijden een stuk langs de Elbe. Deze rivier staat ook nog op ons tot do lijstje. We hebben al een keer stukken gefietst toen we met onze vorige auto een rondje maakten. Echt een aanrader voor de fiets- en rivierenliefhebbers, die wij zijn. Komt misschien nog wel.

Het begint te regenen en niet te zuinig ook. We kijken elkaar aan. Maar even afwachten nog voor we beslissen wat we doen. We komen op de snelweg, B4, richting Soltau en dan de snelweg 7 op. En daar is de stau, nu stapvoets rijden in de regen. Heel Duitsland lijkt op vakantie te gaan en dezelfde kant op te gaan als wij. We kijken elkaar weer aan. “We goan noar de keet”: zeggen we bijna in koor. Maar hoe? Stapvoets over de snelwegen of binnendoor. Nu rijden we 20 km per uur, binnendoor mag je 100 km per uur en moet je alleen naar de 30 of 50 km uur als je een dorp inrijd.

We gaan een plaatsje binnen, slaan nog wat proviand in en bekijken de route die we via de B-wegen gaan rijden. Grofweg is het nog een 260 km naar Emmen, en het is nog redelijk op tijd, dus we maken de route Eystrup, Hoya, Vilsen, Twistringen, Vechta, Löningen, Meppen naar Emmen.

Voor Hoya wegomlegging. Das lekker, dus wij via achterwegen geprobeerd om Hoya heen te komen. Lukt niet, het riviertje de Weser zit ons steeds dwars. Dan maar even via een kleine omweg proberen om Hoya te komen. En dat gaat goed. We moeten de Weser over met een pontje. Voor het eerst gaat de BUMM een pontje op. Er staan als 5 auto’s op en volgens de veerman kunnen wij er ook bij op. Trijnie kijkt me even aan, als hij zegt dat het kan dan kan het is onze gedachte. Trijnie rijdt het veerdek op. Kom maar, kom maar, nog ietsje, ja nog ietsje en we staan met de snoet van de BUMM vlak achter een auto. De klep van het veer achter ons gaat omhoog, we hoorden geen gekraak.

De zon begint weer te schijnen, maar ons besluit staat vast, naar huis. We rijden bij Zwartemeer voor de tiende keer een grens over.

En zo draaien we rond 18:00 uur de dam op en zijn we thuis.

Vanavond weer in ons eigen bedje, met vooraf een wijntje en wat happerij. Ook wel weer lekker om thuis te komen. Dat is één van de fijne dingen van vakantie, weer thuis komen.

Morgenochtend ruimen we alles wel weer op.

We hebben een fijne vakantie gehad, waarin we een goede indruk gekregen hebben van de Baltische Staten. Landen met een hoop cultuur en natuur. De mensen lijken hier wat nors en minder toegankelijk. Als we oogcontact maken kijken ze snel weg, een praatje maken gaat niet van harte. Ook bij de receptie van hotels zijn de mensen meestal  alleen maar zakelijk, bij het kortaffe af. Zouden we hier  willen fietsen? Onze reactie is nee. Niet omdat het verkeer onveilig is maar omdat we vaak fietsroutes langs de snelweg hebben zien lopen.

En het weer? Ach net zoals in Nederland, wisselvallig en een temperatuur die een graad of 4 lager was. Regen hebben we gehad, 1x een bui op de fiets en 1x regen lopend in een stad, en verder als we met de BUMM reden of op de hotel kamer waren. Verder hebben we kunne n doen wat we wilden, hebben we gezien wat we wilden en heeft het ons weinig beperkingen gegeven. Natuurlijk willen we constant een graad of 22 met een zonnetje en weinig wind. Maar dat hebben we niet voor het zeggen.

En dan de data van deze vakantie:

Trijnie heeft 5815 km achter het stuur van de BUMM gezeten, en ik ernaast natuurlijk.

We hebben op 70 meter na 450 km gefietst.

We hebben 233 schatten gevonden.

 

 

foto's 20 juli

 

 

21-07-2017

Vanmorgen is het grijs buiten als we op de fietsen naar de stad gaan. We zijn benieuwd hoe de stad ons bevalt en wat het te bieden heeft.

We komen eerst bij de Sint Nikolan Kirche, waar op de bovenste verdiepingen woningen lijken te zijn gevestigd. Een mooi poortje naast de kerk geeft een leuk doorkijkje. We gaan vandaag een Multi langs Stolpersteinen maken. Deze Stolper- of struikelstenen is een project van de Duitse kunstenaar Gunter Demnig en geven de plaats aan waar Joodse inwoners van steden gewoond hebben voor ze tijdens de tweede wereldoorlog naar een vernietigingskamp werden afgevoerd. Er zijn op die woonplekken stenen of koperen plaatsjes in het trottoir gemaakt met de naam, geboortedatum en datum van overlijden als die bekent is. Ook in Emmen hebben we zulke stenen liggen, bijvoorbeeld bij het huis van onze buren waar de familie Kropveld gewoond heeft voor ze werden afgevoerd. Het was een heel gezoek, we werden door de hele stad gebracht, vaak lopend in verband met de kinderkopjes in de straat, maar we hebben alle vragen kunnen beantwoorden en uiteindelijk de schat gevonden. We kregen op deze manier een goede indruk van de stad, zoals de plek waar een synagoge gestaan heeft die al in 1939 werd vernietigd door de fascisten. Er staat nu ter nagedachtenis een gedenkteken voor de huizen die er nu staan.

Centraal ligt de Neumarkt, een groot plein, waar trams rijden en het aparte Raadhuis staat. Roze gepleisterde muren met zeven aparte torentjes in een rij. Deze laatste blijken van het officiële raadhuis te zijn, de huidige gevel is er in 1730 voorgeplaatst. Aan de achterzijde van het raadhuis loopt een straatje met een oud huis met geglazuurde stenen in het metselwerk. Dit is het oudste huis van de stad en stamt uit 1470.

Aan dit plein staan ook koopmanshuizen waaronder nu diverse restaurantjes gevestigd zijn. We komen aan de praat met een Duits en Zwitsers stel dat op de fiets langs de kust willen gaan en dan oversteken naar Zweden. We zitten lekker op het terras in het zonnetje dat inmiddels is gaan schijnen. We moeten ons gebak bewaken voor de terror mussen. Als je even niet oplet komen ze op het tafeltje om van je gebak te stelen. Als we het gebak op hebben komen ze de kruimels van het bordje opruimen.

Vlak naast dit plein staat één van de drie bewaard gebleven stadspoorten. Grote delen van de muur zijn nog intact en geeft de stad een geborgen indruk.

We zijn bij de Marienkirche waar we het interieur hebben bewonderd. Veel houtsnijwerk met bijbelse taferelen. Men is druk aan het restaureren, er staan steigers in de kerk. Vooral het gigantische orgel maakt indruk. We hebben geen vijf euro per persoon over om de toren te beklimmen, wat sowieso geen favoriete bezigheid van Trijnie is, om daar van het uitzicht te genieten en de astronomische klok te bekijken.

De bekendste winkelstraat van de stad is de Kropelinerstrasse, wat ook wel te zien is aan de vele toeristen die er lopen. Je kunt over de hoofden lopen. Ook hier staan oude koopmanshuizen met de winkels eronder. Aan het eind van de straat staat een grote fontein met allerlei figuren die al dan niet water spuwen. Als we een andere Multi doen komen we langs een zevental fonteinen, vaak verborgen voor het oog maar apart om te zien.

Wat mooi is aan de stad zijn de lelijke elektriciteitskasten en huisjes die opgeschilderd zijn met allerhande afbeeldingen. Ook op anders grauwe muren zijn allerhande schilderingen te bewonderen.

Al met al maakt Rostock een prettige indruk op ons, niet overdreven druk, open en goed voorzien van fietspaden. Een aanrader dus als je eens twee of drie dagen de tijd hebt.

20-07-2017

We gaan een rondje rondom Rostock maken. Het wordt tot in de middag goed weer dus we kiezen voor een rondje van een kilometer of 45 rondom het water Unterwarnow en Breitling, welke aangesloten zijn aan de Oostzee, waaromheen Rostock en zijn bijbehorende dopjes liggen. Kunnen we morgen de stad wel in gaan.

We rijden eerst richting de stad door het buitengebied. Er staan bedrijfsgebouwen in het die ons qua bouwstijl doen denken aan de bedrijfsgebouwen op het Groningerland. We komen in de buurt van de haven en fietsen langs een driemaster, de Santa Barbara Anna, die natuurlijk even op de foto moet. We ontmoeten een stel Nederlandse fietsers die langs de kust gaan fietsen. Even gekletst en we gingen weer ieders ons weegs.

Op de voetgangersstoplichten staat een raar kereltje met hoed. Geen gezicht vinden we. Kijk de foto’s maar eens. We komen bij het oude niet meer in gebruik zijnde houten station, Lokschuppen, waar oude wagons en treinen staan. Even verderop staan twee giraffen en ijsberen op een gebouw als reclame voor de plaatselijke dierentuin. Het is lekker fietsweer weinig wind, zon die steeds meer gaat schijnen en de jasjes kunnen al snel uit. Langs het water rijden we de stad uit en komen via een brug te Dierkow. We vervolgen de weg door de dorpjes Rostock Nord, Neu Hinrichsdorf, Hinrichsdorf, Stuthof, langs Markgrafenheide naar Hohe Dune. We rijden afwisselend door bossen, landerijen en over het algemeen over rustige wegen. Links is steeds de koeltoren van een elektriciteitscentrale te zien en bij tijd en wijlen het havengebied met de grote kranen en industrie erom heen. Gelukkig ligt dit alles ver aan de horizon dus het bederft de omgevingsbeleving niet.

Op het land worden aardbeien geplukt, die vaak in stalletjes langs de weg of voor winkels verkocht wordt. In een bos, Rostocker heide, komen we weer Nederlanders tegen die aan het rondfietsen zijn. Weer even onze moerstaal gesproken en wat ervaringen gedeeld. We hebben in dit gebied trouwens weinig heide gezien.

In Hohe Dune nemen we het veer naar Warnemunde waar we jaren geleden als eens gefietst hebben tijdens een midweek Duitse kust. In Warnemunde zandsculpturen bewonderd, wat een mooi werk hebben de kunstenaars ervan gemaakt. We gaan met een brug over het treinstation Rostock Lichtenhage, om weer aan de goede kant van het spoor de stad in te kunnen rijden. Het wordt steeds drukkender qua weer, er verzamelen zich steeds wolken, die donkere koppen krijgen, de voorspelde regen en onweer is in aantocht. In dit deel van de stad veel flats, de meeste 6 hoog, anderen 12 hoog en dan 10 portieken lang. En dat flat na flat, met kleine ramen. We zijn benieuwd hoe die er van binnen uit zien.

Opvallend zijn de vele tuincomplexen, Kleingartens zoals die hier heten, waar soms groente verbouwd wordt maar vaker een huisje met grasveldje op een perceeltje grond staan.

We gaan het park van Fischendorf in, waar in een vijver een rij stenen liggen. Op elke steen heeft zich een vogel neergezet. Meeuw, eend en reiger zijn te zien.

Het begint te druppelen, maar even doortrappen, langs de winkel voor het eten van vanavond. Het is inmiddels vier uur, we hebben gedaan wat we doen wilden en stappen met een tevreden gevoel de hal van het hotel weer binnen. Er klinkt elke keer dat je binnenkomt een applaus alsof je gewonnen hebt. En zo voelt het ook na zo’n heerlijke dag fietsen en cachen. We hebben genoten.

Het begint om vijf uur te rommelen en even later volgt er een stortbui van een uur. Maar die deren ons niet.

19-07-2017

Vanmorgen zijn we vier weken op pad. Weken die sneller gaan als je zou willen, het lijkt zo lang als je er voor staat maar door het actief zijn gaan de dagen zomaar voorbij.

Vanmorgen naar Rostock, niet via de snelweg maar via de B-wegen door de dorpjes en dorpen hier in de streek. We hebben de NUMM ingesteld op Teterow, de lucht is blauw, de wind matig maar het is nog fris. Er grazen reeën op een weiland aan de bosrand, we worden gewaarschuwd voor overstekende otters (en rijden tussen en langs vrachtwagens die op deze landelijke wegen volgens Trijnie niet thuishoren) rijden we via Altentreptow, Reinberg, Zweidorf en Niendorf over de B104 door het landschap. Dat is eerst vlak maar bij Malchin begint het steeds meer te glooien. In de lucht zweeft een grote roofvogel, bruin met witte kop en witte uiteinden aan de staartveren. We denken aan een zeearend, maar weten het niet zeker.

Combines zijn druk in de weer om het graan te oogsten, gevolg is wel dat er grote stofwolken over de weg waaien. Dus de inblaas bij zo’n wolk maar even uit zetten. Honderden rollen hooi liggen op de land. Ze zijn niet verpakt in het oerlelijke witte of groene plastic, dit lijkt veel mooier.

We rijden door Sarmtorf en Kritzkow en naderen Rostock. Er komen wolken via de zee het land op, er wordt regen voorspeld voor vannacht. De wolken zijn nog wit en wollig, dus of het tot regen komt is maar de vraag.

We zoeken bij Rostock naar een hotel. Gaat weer moeizaam, we zoeken steeds verder van de stad en komen uiteindelijk uit bij hotel Sportforum aan de Kaspernikusstrasse.

Afbeeldingsresultaat voor hotel sportforum rostockAfbeeldingsresultaat voor hotel sportforum rostock

Dit hotel ligt midden tussen sportfaciliteiten en vlak bij het voetbalstadion van fc.Hansa Rostock. We blijven hier drie nachten, hebben een mooie kamer met keukentje dus we kunnen voor ons eigen eten zorgen. Er zijn van alles twee, borden, lepels, vorken, messen, soepkommen, een koekenpan, twee kookpannen, theedoek, vaatborstel, tweepits elektrisch fornuis, enz. Dit gebouw uit de DDR tijd, 1962 gebouwd, huisveste kinderen die goed waren in een sport. Ze verbleven hier dan het grootste deel van het jaar en studeerden aan de Kinder- und Jugendsportschule te Rostock. Het is natturlijk wel helemaal opgeknapt.

Met de fiets de buitenwereld van Rostock verkend. Door het stadspark Barnstorfer Anlage, en daarna buiten de stad de natuur in. Veel groen, slechte wegen, weinig verkeer en in het zonnetjes dat toch nog schijnt was het zweten.

Op de kamer gekookt en daarna nog een wandeling in de omgeving van het stadion gemaakt. Het stadion heet Oostseestadion, toepasselijk omdat we hier vlak bij de Oostzee zijn. Veel stickers en graffiti van fc. Hansa op lantaarnpalen, hekwerken en elekticiteitskasten. En dan is het tijd de tochten van morgen en overmorgen te plannen. We willen een dag bij de kust fietsen en een dag de oude stad bezoeken. Dan zullen er ongetwijfeld weer foto’s te maken zijn die ook voor jullie interessant zijn.  Dat was vandaag niet het geval. (red: o ja nog even vertellen: ik had gisteren een teek in mn blouse die via mn mouw op verkenning was. Ik viste hem eruit en dacht dat het een teek was. Maar wel een heule grote voor wat ik ken. Heul groot is ca4mm met goed zichtbare pootjes. Maar ja, ik was hem kwijt… ’s Avonds toch een check en jaar hoor, bij Gerard zat zo’n zelfde grote maar dan vast… Ik heb hem eruit gehaald, nu hopen dat er geen kring komt. Als je dan nu iets extra voelt prikken/jeuken ga je gelijk checken..).

 

18-07-2017

 

Vanmorgen consternatie in de ontbijtzaal. Een jongen en meisje, beide rond de 25 jaar kwamen de eetzaal binnen. Hij in korte broek en ontbloot bovenlijf en zij had een handdoek om zich heen gewikkeld. Ze waren beide nog niet nuchter zo te zien. Ze werden volgens ons op hun kleding aangesproken, denken we tenminste want ons Pools is slecht, wat bij het meisje alleen maar gegiechel veroorzaakte. Ze pakte wat van het ontbijtbuffet en ze gingen naar hun kamer. Even later waren ze er weer en wederom discussie.

We nemen de binnenwegen richting Rostock, al zullen we die plaats morgen pas bereiken. Het landschap veranderd langzaam naar vlak en af en toe een bultje, we rijden door dorpjes waar soms flats drie hoog staan, het koren staat goudgeel op de akkers en de aardappelplanten bloeien roze. Het is bewolkt, een matige wind en de zon komt af en toe even kijken. In de loop van de dag neemt de wind toe en gaat de zon meer schijnen. Op zich lekker weer om zo rond te trekken.

We rijden op wegen waar 90 km/uur is toegestaan maar waar door het slechte wegdek 70 km/uur hard genoeg is. Al rijd de lokale bevolking wel 90 over weg. We gaan bij Nowogard een wandeling maken aan de hand van een trailtje in het bos. Zo in de luwte en de zon boven ons is het lekker warm, soms heet.

Bij Kolbaskowo passeren we voor de negende keer een grens. We rijden Duitsland binnen. Gelijk staan er grote velden met zonnepanelen langs de weg. De windmolens draaien langzaam op de afgenomen wind. Op de radio een Duitse zender zoeken en ja hoor na 4 weken kunnen we weer verstaan wat er gezegd wordt.

 Naast de weg naar Stettin wordt druk gewerkt aan een verdubbeling van de weg. Gelukkig geeft het geen vertraging zoals we in de Baltische Staten meegemaakt hebben. Bij Stettin gaan we Odra Zachadna en de Odra Wischodnnia, twee grote rivieren, over en we rijden buiten Stettin langs verder.  We rijden door Meckelenburg voor Pommeren, een gebied met kleine dorpen.

We gaan een overnachting zoeken in Pasewalk, overal nul op ons request. Dan maar eens verder kijken. We komen in Rattery terecht waar we in een hotel slapen dat gevestigd is in een oud herenhuis met een groot park er omheen.

Afbeeldingsresultaat voor schloss rattey
Afbeeldingsresultaat voor schloss rattey
 

Het is gebouwd in opdracht van ene Hans Christoph von Oertzen rond 1804. Later is het opgeknapt en nu dus een hotel.

Onderweg eigenlijk weinig bijzonders gezien dus geen foto’s deze keer. Misschien morgen weer.

 

 

Foto's 16 en 17 juli

 

 

17-07-2017

 

De wc spoelde vanmorgen niet meer door. Vervelend, we zijn maar in de lobby naar de wc gegaan. De receptioniste maakte 1000x excuus en vond het vervelend voor ons. Mar ach er zijn ergere dingen.

Vanmorgen eerst in Slupsk rondgefietst. Het is hier verboden om de duiven te voeren. Er staan verbodsborden in parken en op pleinen. In de parken meer zwervers en bedelaars dan in de Baltische staten. De economie van Polen is niet zo sterk als in die landen, zal één van de oorzaken zijn. Er werd ons gevraagd om sigaretten en om geld voor het kopen van bier. Ook lijkt de alcohol consumptie hier groter. Een aantal malen dronken mensen op straat of in het hotel gezien.

In de stad een aantal oude gebouwen maar geen oud centrum. Het meest opvallend waren het raadhuis, dat op een kerk leek, diverse vakwerkhuizen, een watermolen, de nieuwe poort en de heksentoren. Deze laatste maakte onderdeel uit van de oude stadsmuur die gebouwd is in 1413. In de toren werden de vrouwen die verdacht werden van hekserij opgesloten. Menig heks is op de brandstapel terecht gekomen. Als windvaan stond er, hoe toepasselijk, een heks op een bezem op de punt van het dak.

De fiesten weer op de BUMM en richting Slawno gereden om van daaruit naar de kust, het plaatsje Darlowo, te rijden. Het is redelijk weer, de zon schijnt tussen de langs drijvende wolken en er staat een matige wind.   Langs de weg stalletjes met fruit en gedroogde paddenstoelen.  Via Dapki naar Lazy, in de plaatsen de inmiddels veel genoemde kranen, kermissen en strandgangers. Tijdens het cachen komen er twee jongens van een jaar of 12 naar ons toe. Eén van die jongens cachte ook en heeft er één bij een boom verstopt. En wij zijn er naartoe gegaan om hem te vinden.  Hij wees op onze GPS aan welke hij verstopt had. Zij kwamen er op de fiets aan. Een beetje in het Engels met één van de jongens kunnen communiceren. Ging best wel redelijk. “Go so on” waren de gevleugelde woorden van Trijnie bij het afscheid. (red: kinderlijk engels.Hoopte dat hij dat beter kon volgen.  hahaha) Hij glimlachte.

Het is inmiddels koud geworden. De wind is aangewakkerd en de zon laat zich niet zo vaak meer zien. We rijden langs een binnenzee met de naam J.Jamno naar Lazy. We kijken even op het strand. De vlaggen staan strak door de zeewind, het is niet echt aangenaam maar er liggen nog behoorlijk veel mensen in de beschutting van hun windscherm. Op de golven behoorlijke schuimkoppen.

Vanuit Lazy via twee schiereilanden, met weer grove dennen en zandduinen, die verbonden zijn met een smalle brug en voorzien is van sluizen naar Mielno, waar dezelfde drukte heerst.

We rijden door naar Kolobrenz, de hotels zijn vol of veel te duur, 200 euro, naar onze zin. (red: en de campings staan ook mudvol.) We rijden het binnenland maar weer in. Bij de kust grote drukte door vakantie Polen en Duitsland, want de inwoners van het laatste land komen we hier ook bij bosjes tegen.

We komen met wat tegenzin terecht in Swindin waar we een hotelletje vinden voor 40 euro. De fietsen staan weer binnen en de maaltijden waren verrukkelijk. Beide een ander visgerecht, beide waren zeer lekker.

Morgen gaan we richting Stettin en Rostock. Gaan buiten de stad in die laatste plaats een bedje zoeken. Als we onderweg niet van gedachten veranderen tenminste. Het doel van deze vakantie, rondtrekkende door Litouwen, Letland en Estland is immers verwezenlijkt. Wat de toegift gaat worden bepalen we van dag tot dag.

 

16-07-2017

 

Het is zondag, dus later ontbijten en dan weer op pad. Het is negen uur en al aardig druk in de stad waar we geslapen hebben. Er lopen al groepjes jongelui en gezinnen met windschermen en tassen richting het strand en langs de kramen. Een combinatie van vakantie en de vrije zondag. We rijden door Jastrzeba Gora en Karwia, waar het al net zo druk is.  Ook hier hotels, appartementen en campings waar de mensen slapen en hun vakantie doorbrengen. De kermis is nog stil, de kraampjes gaan één voor één open.

Het weer is zonnig, wel wat wind dus in de schaduw nog fris, maar in de loop van de dag zal het dichttrekken en voorspellen ze regen. We rijden van de doorgaande weg af naar Rebki om daar te gaan wandelen. Eerst lopen we met de stroom strandgangers mee om later door het bos, Nadmorski Park Krajobrazowy, te wandelen. Ook hier langs de kust grove dennen en op en neer gaande paden. Op het strand heeft elke groep Polen een windscherm waarmee ze de wind tegen houden en hun stek afbakenen. Duitsers graven kuilen, Polen zetten windschermen op. Na een wandeling van een kilometer of vier een lody/ijsje verdient(red: dat ijs was zo koud dat ik er pijn van in mn voorhoofd kreeg. Er is verschil in ijs en koud ijs vind ik. Zal dat aan de ingrediënten liggen?). De beloofde bewolking komt binnendrijven, een uur later is het helemaal dicht getrokken. De stroom naar het strand blijft onverminderd groot.

We rijden langs de kust verder via Stugowo naar Osterik. Een bord die waarschuwt voor overstekende koeien tussen 7 en 9 en 17 en 19 uur. Dan gaan ze zeker van de stal naar de wei en weer terug om gemolken te worden.

We picknicken in het centrum van Kurowo bij een monument waar bankjes bij staan. Daarna weer naar het strand bij Osterik. Daar een wandeling gemaakt van een kilometer of vijf. Ook hier grove dennen met veel zandverstuivingen. Er ligt een cache boven op een hoge bult zand, wat een hele klim was om boven de te komen. Met de schoenen vol zand kom ik even later weer beneden. Een jong gezin is ook aan het klimmen. De dochter heeft de hoogste lol. Dan begint er een vrouw tegen ons te praten, in het Pools natuurlijk dus we snapten er geen bal van. Ze was wel stellig in haar praten, alsof ze ons wilde waarschuwen. Gelukkig sprak de Poolse vrouw van het gezin goed Engels. Ze vertaalde wat de vrouw zei. Ze zegt dat we voorzichtig moeten zijn omdat er slangen in het zand leven. Wat voor slangen kon ze ons niet vertellen dus dat is nog steeds de vraag. We lopen door het bos naar het strand waar de mensen ondanks het bewolkte weer blijven genieten. De wind is trouwens wel gaan liggen dus het is lekker om met de blote voeten in de koude Baltische zee te lopen. De schoenen en sandalen heb ik aan de rugzak geknoopt zodat we de handen vrij hebben. Trijnie merkte terecht op dat er geen schelp te vinden is hier. En ja hoor geen schelp te vinden. Wel hier en daar wat zeewier maar geen stukje schelp. Vreemd een strand zonder schelpen. Weer een raadsel erbij. We kwamen langs vuurtoren Stilo, deze beklommen wat een hele tippel was. Wenteltrap na wenteltrap, 10 verdiepingen omhoog. Deze vuurtoren is niet de enige aan de kust hier, er staan er nog vijftien die allemaal hun werk nog doen.

Terug door het bos, net de Emmerdennen maar dan met hogere bulten, naar de BUMM, die betaald geparkeerd staat, 6 Zloty, is 1.50 euro, voor een hele dag. Toen we de auto er neerzette kwam er een man naar de auto, schreef ons kenteken op een papiertje wat we bij de voorruit moesten leggen. De parkeerterreinen staan vol, goede verdienste dus.

We gaan als we uit het achterland zijn via de 213, waar Trijnie de huizen Oost Duits vind(red: door subtiele veranderingen aan de woningen krijg ik het gevoel in noord oost Duitsland te zijn, vandaar.), naar Slupske waar we een hotel zoeken en vinden. We vereren hotel Pod Kluka met een bezoek.

We kunnen de fietsen binnen zetten en ze staan een kwartiertje onder dak of het begint te regenen. Mooi op tijd onderdak dus. Vanavond gaan we de route weer verder plannen. Een ijkpunt hierin is het Duitse Rostock, maar hoe we daar naar toe gaan en hoe we daarna verder tuffen is nog de vraag.

 

Foto's 13 tm 15 juli

 

 

15-07-2017

We gaan richting Gdansk, rijden er omheen en gaan een overnachting aan de kust zoeken vandaag. Eerst maar eens richting Rumia dat van ons uit gezien achter Gdansk ligt. De zon schijnt tussen de wolken er is nagenoeg geen wind want de wieken van de windmolens staan nagenoeg stil.

De route verloopt vlot maar daarna wordt het langzaam rijden door de vele wegwerkzaamheden. Men bouwt een hele nieuwe weg naar Gdanks, men is eerst bezig de viaducten te bouwen. Het is op stukken 50 km/u rijden, Trijnie rijdt 60 km/u en toch worden we regelmatig ingehaald. Het gaat allemaal weer net goed. Ongeduldige rijders die Polen is onze indruk, is voor ons vervelend rijden. We rijden over een brug die over de Wisla gaat, met zijn 1047 km. de langste rivier van Polen.

Voor ons is in de verte Gdansk te zien, hoge flats veel huizen, met rechts hoge heuvels en links vlak land. De weg nr.7 blijft vlak en wordt om de hoge heuvels geleid. Onderweg zien we af en toe glazen kassen, zo’n 4 á 5 bijelkaar, dus zeker geen glazen stad zoals in het westland. Als we Rumia binnenrijden gaan we met weg 100 richting de kust. Het is druk op de weg als we richting Kaziemirs rijden. Het is bumper aan bumper. We willen invoegen, krijgen de ruimte van de auto achter ons, schiet er een ander van de linkerbaan in het ontstane gat. Trijnie op de rem, ze zag hem gelukkig op tijd. Dit maakt de stemming in de auto er niet beter op(red: Gerard bedoelt dat ik tijdens het rijden aan het mopperen/schelden ben. haha). We sukkelen zo maar voort, doen lang over korte afstanden, 2.5 uur over 150 km, en het is vervelend en geconcentreerd rijden voor Trijnie. We worden van twee kanten tegelijk ingehaald door motoren, even schrikken maar we sukkelen maar weer verder. 

Naast ons rijdt een Arriva trein van station naar station. Hebben hier in Polen dus ook treinen rijden. We rijden bumper aan bumper Puck binnen. Deze plaats ligt aan de Zatoka Pucka, de baai van Puck zullen we maar zeggen, en langs de gehele kust bevindt zich het Nadmorski Park Krajobrazowy. We zetten de BUMM bij een supermarkt neer, eten een broodje en stappen op de fiets. Heerlijk uit de drukte van het bumpertje rijden. Waar gaan al die mensen toch naar toe. Zo groot zijn de plaatsen hier niet. We rijden door Puck, komen bij het water waar in de baai gezeild word. Er staat een behoorlijk sterke zeewind dus de bootjes gaan hard over het water. Mooi gezicht.

We rijden weer naar de BUMM, fietsen erop en naar Wladyslowo via een andere weg zodat we minder last hebben van de verkeersdrukte. We vinden in die plaats onderdak in hotel Kliper. Als we even later op de fiets de omgeving gaan verkennen zien we de reden van de drukte. Er is van alles te doen in het plaatsje, een heuse kermis, allerlei marktkramen, geen file van auto’s maar van lopende mensen. Het is hier natuurlijk hoogseizoen en het is zaterdag. Het is echt mega druk. Er rijden auto’s met luidsprekers rond die reclame maken voor attracties in de buurt. Bij huizen of hoeken van straten staan gemetselde torens, de één groter dan de ander, met ramen waarachter religieuze beelden staan.

We fietsen eerst richting Swarzewo, er staat een mooi blauw VW busje uit 1962 langs de weg van waaruit Nivea producten aan de man/vrouw gebracht worden. Even foto’s gemaakt voor Sas en Renee, en een praatje gemaakt.

We passeren een windmolenparkje, een doolhof aangelegd in een maisveld en weten bij tijd en wijlen ook hier niet of we op de weg of de stoep moeten fietsen. Maar het gaat allemaal weer goed. We rijden naar Griezdzewo en vinden daar ook weer wat schatjes. Tijd om terug te gaan naar het hotel. De terugweg gaat helemaal langs de zee door het genoemde natuurpark. Het is mooi fietsen, soms wind tegen soms in de luwte van de bomen. Op grasveldjes zitten mensen achter windschermen te genieten van de zon. Een paar fanatiekelingen wagen zelfs een zwempoging. In Swarzewo is een marktje langs de kant van de straat. Een grote kerk luid zijn klokken en mensen lopen de kerk binnen. Er staan een paar vreemd uitziende bomen op een heuvel. Geen idee wat het zijn. De drukte is er nog steeds als we Wladyslowo binnen rijden. Mensen zijn op weg naar hun auto’s opgerolde windschermen onder de arm. Ook bij de vele kramen is het nog een drukte van belang, het reuzenrad draait zijn rondjes en luide muziek komt uit de speakers. Bij een metalen pergola is een wensput en hangen allerlei sloten met namen en datum aan het framewerk. Weer eens wat anders dan een brugleuning.

Het is best wel fris geworden zo aan het begin van de avond. Het wordt hier ’s nachts 10 graden, overdag een graad of 21 met een behoorlijk frisse zeewind. Maar het lijkt de komende dagen droog te blijven. We zullen het zien.

                                                             

14-07-2017

De BUMM is weer beladen en de motor snort. We gaan richting Orzys om uiteindelijk in Olstzyn te komen. Het is wisselend bewolkt, de zon zal zich in de loop van de dag steeds meer laten zien maar de wind blijft nog wel frisjes. We rijden over een toeristische weg wat te zien is aan de mooie uitzichten, de meren, het gele koren op het land en de groene graslanden. We worden gewaarschuwd voor over springende koeien en overstekende herten, of was het andersom? In ieder geval is de omgeving landelijk en bosrijk. Er ligt een gekantelde vrachtwagen in de greppel naast de weg, ligt in een flauwe bocht, zal wel vergeten zijn aan het stuur te draaien. Er is niemand bij aanwezig, zal wel liggen te wachten op een takelwagen. Dat er hier ongelukken op de weg gebeuren is ook te zien aan de kruizen die je af en toe in de berm ziet staan. Bij een aantal liggen verse bloemen.

Bij Orzys een grote begraafplaats bekeken, de ijzeren kruizen vinden we het mooist. De begraafplaats is goed onderhouden wat ook geld voor de houten kruisjes ter nagedachtenis van de omgekomen soldaten in de 1ste wereldoorlog. We gaan verder richting Olsztyn via kleine dorpjes over weg 16. We rijden hier meer door plaatsjes heen dan in de Baltische Staten. Daar lagen er enkele huizen langs de weg en waren de dorpjes vaak 1 tot 5 kilometer van de weg. Hier zijn ook wel dorpjes die niet aan de weg liggen maar het door de dorpjes rijden is ook leuk. Een ooievaar heeft een nest van zeker één meter dik. Vermoedelijk nest op nest gebouwd, nog niet eerder zo’n hoog nest gezien. De omgeving blijft mooi. Veel meren, vennetjes en grazende koeien op glooiende graslanden. Afgewisseld met stukken donker bos waar de grove dennen dicht bij elkaar staan. Er wordt hier meer door de plaatselijke bevolking gefietst dan in de landen die we achter ons gelaten hebben. De bushaltes hebben hier trouwens geen bankjes dus voor picknicken moeten we een andere plek zoeken. Die vinden we als we een P aangegeven zien en we van de doorgaande weg af gaan. Bij een meer waar wordt gezond, gezwommen en gevaren eten we een broodje. In de zon is het lekker al drijven er wel af en toe wolken voor en met de wind erbij is het dan fris. Maar het is droog, dus geen klagen.

Ik zie een kistje op de GPS, ligt ook verder van de doorgaande weg dus maar eens op avontuur. En smalle asfaltweg veranderd eerst in een keitjes weg, dan in een steentjespad, wordt een zandpad met kuilen waarin water staat en nu staan we voor een omgevallen boom die de weg versperd. We zijn niet de eerste die hier langs komen want er is een spoor om de boom heen die we kunnen volgen. De NuMM, Navigatie uut eMMen, leidt ons probleemloos weer naar de doorgaande weg. Al raakt ze even van slag als we de weg bereiken en ons de verkeerde kant op wil sturen. Maar gelukkig kunnen we zelf ook nog denken.

We naderen een spoorwegovergang, onbewaakt met boord STOP ervoor. We stoppen kijken links en rechts en zien dat er 30 cm. hoge begroeiing tussen de rails staan. Wordt dus niet meer gebruikt. We moeten nog een aantal keren hetzelfde spoor oversteken, stoppen steeds netjes. Het lokale verkeer rijdt zonder te stoppen gewoon door. Zullen wel denken, buitenlanders.

Er wordt hier hard gereden, 90 km per uur, en soms onverantwoord ingehaald. Het gaat steeds net goed maar wij wagen ons er niet aan. We bereiken via een stuk snelweg de plaats Olsztyn. Hier parkeren we de BUMM bij een grote Makro en gaan te fiets de stad verkennen. Het blijkt een leuke stad te zijn, met een oude toren met poort waarachter de winkelstraat ligt. Voor de toren zijn opgravingen gedaan en is het één en ander bloot gelegd van een oude fundering. Ook hier natuurlijk rijk versierde oude gebouwen, kerken en leuke doorkijkjes. Onderweg in een buitenwijk komen we een zwembad tegen met een waterglijbaan. Waterglijbanen zijn favoriet bij de kleinkinderen dus maar op de foto gezet. Bij nader onderzoek blijken het twee glijbanen te zijn maar alle rondingen maken het een indrukwekkend geheel.

We gaan de stad weer uit, het is druk door alle omleidingen. Het duurt even maar dan kan het op kruissnelheid verder richting Ostroda. Daar willen we een overnachtingsplek zoeken. Maar een ongeluk voor ons gooit roet in het eten. Er staat een lange file en omdat er auto’s beginnen te keren doen wij dat ook maar. Ze gaan even verderop een zandweg in, dus wij er maar achteraan. Er komen tegenliggers aan en elkaar passeren gaat maar net, de BUMM staat een aantal keren behoorlijk schuin als we met twee wielen door de hogere berm moeten. De NuMM doet haar werk goed want ze leidt ons via de binnenwegen weer naar een grotere weg richting Gdansk of Danzig. We zijn om Ostroda geleidt en besluiten richting Gdansk te rijden en de eerste de beste hotel te vereren met een bezoek. Het wordt het Milomlyn hotel gelegen in de gelijknamige plaats. Dus we kunnen de oogjes weer sluiten vannacht.  

13-07-2017

Vanmorgen verlaten we de Baltische staten en gaan weer naar Polen. Het is eerst nog droog, wel bewolkt, maar het duurt niet lang of het wordt vies herfstweer. Regen, harde wind dus smerig. We rijden via een aantal omwegen de stad uit om richting Marijampole te gaan, en daarna naar Budzisko, nabij Suwalki, waar de grensovergang is. Het landschap blijft afwisselend, heuvelachtig met zo nu en dan meren langs de weg. Dit geeft mooie panaroma’s van groene dalen afgewisseld met kleine dorpjes.

Onderweg veel houten beelden, sommige als wegwijzer anderen historische figuren voorstellende. Omdat het te smerig weer is om te picknicken in een restaurant langs de weg maar wat genuttigd. Bij het station van Marijampole stond ter nagedachtenis van de met treinen in veewagons afgevoerde Litouwers. Zij werden in de periode 1941-1949 door de Russen gevangen genomen en afgevoerd naar Siberië. Het monument bestond uit een gedenksteen en een originele veewagon uit die periode. We nemen vanaf Marijampole de snelweg naar de grens. We hebben deze weg op de heenreis naar Kaunas de andere kant op gereden. Voor we het wisten waren we in Polen.

Vanaf Suwalski via binnenwegen naar Olecko, in de stromende regen al wordt het langzaam droog en als we de plaats binnenrijden is het helemaal droog. Een waterig zonnetje probeert het te winnen van de wolken.

We rijden door naar Elk en vinden een bed in hotel Rydzewski. De zon begint te schijnen en de wind lijkt sterker te worden. Tijd om de stad eens te bekijken. Elk is een leuke stad, heeft 60.000 inwoners en is gelegen aan een groot meer met de toepasselijke naar J.Elki. We lopen door de winkelstraat, een kleine mall wordt bezocht en wat winkeltjes van binnen bekeken. We willen nog een Poolse bal hebben voor de collectie. Nog niet gevonden.

We hebben geen reisgids van Polen, dus eens kijken of we die hier kunnen kopen. Bij de Tourist information maar eens gevraagd. Ze verwijst ons naar een winkel die we later die middag zullen bezoeken. Eerst lopen we via een oude brug die een smal deel van het meer overbrugd naar een schiereiland. Op de brug veel zijwind, er staaschuimkopjes

op de golven van het meer welke aan beide zijden te zien

 is.Afbeeldingsresultaat voor elk polen

Via via lopen we naar de winkel waar ze ons naar verwezen hebben. Zit in een andere mall, maar daar geen Engelse of Duitse reisgids van Polen. Wat gegeten en naar het hotel, het vervolg van onze trip plannen en dit verhaal typen.

Foto's 11 en 12 juli

12-07-2017

Vanmorgen het andere deel van Vilnius bezocht. De harde regen en wind van de afgelopen middag en nacht heeft zijn sporen nagelaten in de natuur. In het bos zijn vooral op de steilere paden diepe gleuven ontstaan door het weggespoelde zand. Onderaan de paden is veel zand op de fietspaden gestroomd. Het is nu droog, in het begin nog bewolkt maar rond tien uur breekt de zon door de wolken en is het de rest van de dag lekker warm.

We fietsen eerst door de universiteitswijk waar voor alle studeerrichtingen universiteiten te vinden zijn. Grote vaak oudere gebouwen waar veel studenten omheen leven. We eten in een soort gaarkeuken warm. Het is er druk, er komen mannen in overalls, mensen van kantoren, militairen en hele gezinnen een warme hap nemen. Je kunt uit twee maaltijden kiezen. We kiezen vandaag voor aardappels of aardappelpuree, een schnitzel met champignonsaus, rauwkost en te drinken en zijn samen iets meer dan zeven euro kwijt. Geen geld dus.

We komen dankzij het cachen bij een borstbeeld van John Lennon langs. Deze is geplaatst door bevriende musici omdat zijn songs vaak over vrijheid gaan en geven op die manier een statement tegen de Russen. Lennon zelf is nooit in Litouwen geweest. Achter op zijn hoofd staan een aantal regels van zijn nummer Imagin. Natuurlijk even met hem op de foto, net als in Cuba waar ik naast hem kon zitten op een bank.

We komen bij de oude markthal, Hales Turges, die in 1906 is gebouwd. Binnen is de zaak behoorlijk vernieuwd met vooral vaste kramen voor vlees en groente. Natuurlijk ook hier eet- en souvenirtentjes. Het ziet er allemaal mooi en hygiënisch uit. Er staat een vol bepakte fiets van het merk Koga tegen een lantarenpaal. We wachten even om te kijken of hij van een Nederlander is. Maar nee, een Ier die voor het eerst met de fiets op vakantie is, normaal rijdt hij motor, blijkt de eigenaar te zijn. We babbelen een poosje en we gaan ieder ons weegs.

In een park was iemand bang dat de poten van de banken die er staan het koud kregen, er waren gebreide sokken om gedaan. Koddig gezicht. We pikken een terrasje voor een bakkie koffie en kijken wie er zoal langs komen. Daar gaat de Ier op zijn fiets, hij ziet ons niet want hij moet zijn volle aandacht bij de hobbelige weg hebben.

En daar staat de buste van Frank Zappa hoog op een marmeren paal. Trijnie wil hiermee op de foto, maar zij is lang zo groot niet om haar gezicht naast die van Frank te krijgen. Uiteindelijk is ze op een verder van het beeld staand muurtje geklommen en heb ik haar toch redelijk goed naast hem op de foto gekregen. Op de muur achter het beeld muurschilderingen, waarvan er één een optreden van Zappa weer geeft. Trijnie zit daar als groupie naast.

We komen weer in de oude stad en parlevinken rond door de smalle straatjes. Een muur is versierd met allerlei kleine kunstwerkjes, gaaf om te bekijken. We komen een stel Finse cachers tegen en praten wat over cachen en Finland. In het zuiden van dat land schijn je mooi te kunnen fietsen, redelijk vlak en mooie wegen. Bij een volgende cache komen zij net aangelopen, we lachen en groeten elkaar. Zo’n gezamenlijke hobby, of is het een verslaafde afwijking, geeft toch een klik.

We pikken nog een terrasje en fietsen in de zon terug naar het hotel. Een mooie dag achter de rug. Vilnius is inderdaad de mooiste stad van de Baltische staten, of het te vergelijken is met Rome willen we niet beamen maar een bezoek is zeker de moeite waard.

Morgen verlaten we de Baltische staten en gaan we wat rondkijken in Polen.

11-07-2017

Met dank aan Renee is het gastenboek ook weer operationeel.

Vandaag de stad in. Om daar te komen is het nogal een gepuzzel voor navigator Trijnie. Daarnaast: waar mag je wel fietsen? Waar niet? Fietspad, ha eindelijk, stopt abrupt en nu? Fietspad met fiets op voetpad geschilderd of mooi rood ala Nederland. Maar dan ineens af moeten stappen, de afrit is gewoon een 15 cm hoog. Aan de overkant fietspad weg. Op de weg fietsen, automobilisten toeren. Mogen we hier fietsen? Toch maar weer de stoep op. Maar we zijn er gekomen.

Het weer is grijs, af en toe spettertjes, voor vanmiddag benauwd weer onweer en zware regenbuien voorspeld. Dus maar zorgen dat we op tijd weer terug in het hotel zijn. Maar eerst de stad maar eens verkennen.

De stad heeft 600.000 inwoners, en er wonen naast Litouwers ook kleinere groepen Russen en Polen. Het wordt in de reisgids aangeprezen als het Rome van van de Baltische staten, dus we zijn benieuwd.

We komen bij de overblijfselen van het Gediminas kasteel, gelegen op een heuvel. Hij ligt op een strategisch punt, daar waar de kleine rivier de Vilnia in de grote rivier de Neris stroomt. Deze laatste is bochtig en stroomt door de hele stad heen. Vanaf de heuvel, die via een keienpad moeilijk te bestijgen was, een mooi uitzicht over de oude stad. Deze is groter dan we tot op heden hebben gezien in de andere Baltische steden, er is dan ook in de 2de wereldoorlog hier niet veel vernietigd. Als we terugkomen bij de fietsen is een accordeonist een deuntje aan het spelen met een pet op de grond waar wat muntjes in zitten. Logische plek, want er komen toeristen, en die willen nog wel eens een muntje in de pet gooien. Alleen leek hij steeds hetzelfde deuntje te spelen, kan hij niet anders of is het een lang nummer. Het heeft wel iets van een folkloristisch deuntje weg.

We komen op het Kathedraalplein waar een groot wit gebouw staat met veel beelden en versieringen, een losse beltoren en een beeld van een man die voor zijn paard uit loopt. Het is er gezellig druk met toeristen, die weer, met busladingen vol over het plein lopen. En steeds weer worden dezelfde foto’s genomen, waar wij ons ook schuldig aan maken om jullie de stad te laten zien.

We eten en drinken wat in een bekendste straat van Vilnius, Piles gatve, al eeuwen bekend om zijn huizen van koopmannen en ambachtslieden en nu om zijn getoverd in een grote variatie aan restaurants. Ook hier weer gidsen met paraplu omhoog.

Over de rivier de Vilnia zijn tientallen bruggen met vaak gietijzeren leuningen. En daar hangen honderden sloten en slotjes aan met namen en datum. Liefde geketend aan de brug. Voor altijd? Nee, want er worden als er teveel sloten hangen en de leuning dreigt te bezwijken verwijderd door neem ik aan de gemeente. Tenminste dat hoorde ik een gids vertellen.

We komen nog veel mooie en oude gebouwen tegen maar om die allemaal te benoemen is onbegonnen werk. We zijn vandaag ook een beetje stadsmoe. We hebben de afgelopen drie weken zoveel gezien dat het emmertje vol is. Dus eerder dan gepland naar het hotel, al wordt de lucht al donkerder en zal er rond drie uur regen en onweer komen. Mooi op tijd binnen en tijd voor het onderhoud van de haren, nagels en loggen van caches en uitzoeken wat we morgen gaan doen.

Tegen vieren begon het te stortregenen en onweren. Nu om 21:10 uur lokale tijd doet dat het nog steeds, al is de regen wel zachter.

Dus een rustige laatste deel van de middag. Is wel eens lekker.

Foto's 7 tm 10 juli

10-07-2017

Vandaag gaan we naar Vilnius, volgens de reisgids een hele stad. We zullen dat de komende 2 dagen zien. Maar eerst de 177 km afleggen met onze goeie oude BUMM.

Maar eerst bij Sarasai voor de zevende keer de grens over deze reis, want we gaan van Letland weer naar Litouwen. We rijden eerst een stuk langs de rivier om daarna de rivier achter ons te laten en de A13 op te draaien. Er wordt aan de weg gewerkt waarbij op zo’n 8 stukken één deel van de weg is afgezet. Met stoplichten wordt het verkeer over de ene rijstrook geleidt. We doen een half uur over een kilometer of tien. Er is geen alternatieve weg op de kaart te zien dus we nemen het maar voor lief.

Vlak voor Sarasai een cache gezocht bij wat bleek een verlaten en behoorlijk afgetakelde kerk. Sinister omgeving bij en rondom de kerk. Er staan nog grafstenen en kruizen op de begraafplaats rondom. Hoelang zal hij er al zo verlaten staan? We gaan ongemerkt de grens over, lang leven de Europese Unie.

De A13 wordt de A6 en we rijden richting Utena. De weg vanaf de grens is gelegd met platen dus een monotoon getik. Het is grijs bewolkt, af en toe komt een zonnetje te voorschijn, die later op de dag steeds meer zal gaan schijnen. Ook in dit gebied zijn er veel meren en meertjes te zien vanaf de weg. Het is ook wat heuvelachtig al zijn de bultjes kleiner en meer op zichzelf staand. De omgeving is veel minder indrukwekkend als gisteren.

De diesel kost hier 92 cent per liter en is het goedkoopste van de Baltische Staten. We picknicken bij een monument ter nagedachtenis aan de partizaan Antanui Kraujeliui Atminti, een vrouwelijke verzetsstrijdster die leefde van 1928 tot 1965. De verdere beschrijving is in een voor ons wel leesbare maar niet te begrijpen taal.  

We gaan een kijkje nemen bij het centrumpunt van Europa zo’n 25 km voor Vilnius. Volgens berekeningen van een Frans instituut in 1989 ligt hier het midden van Europa. Het is zelfs in het Guinness book of records opgenomen. Ze hebben vanaf Spitsbergen als noordpunt, de Canarische eilanden als zuidpunt, de Oeral is oostpunt en de Azoren als westpunt gerekend en daarmee uiteindelijk op de coördinaten N54.54.400 en E25.19.195 uitgekomen, de plek waar we nu staan. Er lag al een steen met inscriptie maar toen Litouwen in 2004 lid werd van de Europese Unie is er een monument geplaatst.

We overnachten in het goedkope Urbihop hotel, zo’n vijf kilometer buiten het oude centrum. Ideale uitvalsbasis met de fietsen om de stad en omgeving van Vilnius te verkennen. Na te zijn geïnstalleerd, kamer kost 44 euro per nacht inclusief ontbijt dus net iets duurder als een camping, had Trijnie een rondje gemaakt in een park genaamd Karolinisku dat vlak bij het hotel ligt. Wij op de fiets. Eerst lukte het nog wel maar het was maar even of omgevallen bomen versperden de weg. Dus dan de fietsen maar aan de kant gezet en aan de wandel. Onderweg natuurlijk wat schatten zoeken. Het was maar even of de paden gingen steil omhoog en naar beneden. Maar goed dat we de fietsen hadden achtergelaten. We komen bij een bruggetje waar twee jongens staan te praten. Daar lag een schat dus wij zoeken. Ze vroegen wat we deden, schat zoeken zeiden we in het Engels. Komt één van de jongens met een schop aangelopen die verborgen lag in een buis. Dacht zeker dat we een heuse schat wilden gaan opgraven en dat daarom de schop er lag. We lieten ze op de GPS de schatten zien en vonden even later het kleine doosje. Ze vonden het bere interessant want ze zochten gelijk op hun telefoons naar geocaching.  We bereiken grote hoogtes waar we tussen het gebladerde van de bomen een rivier de Virnia zien stromen. Sommige afdalingen zijn zo steil dat we een alternatieve weg moeten zoeken. Maar we genoten, hadden het zweet op de ruggen staan en kwamen weer bij de fietsen terecht. Morgen de stad verkennen, benieuwd of die ook zo heuvelachtig is.

09-07-2017

De lift is vreemd. Het hotel heeft 8 verdiepingen, maar waar is het knopje met een 9 ernaast voor? Een werkneemster van het hotel gaat van de 1ste verdieping, is begane grond,  naar beneden. Maar er is geen knopje met een nummer lager dan één of met kelder ernaast.  Er zijn twee knopjes waar niets bij staan en gezien de krassen eromheen wel  vaak gebruikt worden. Een mysterie dus, dat onze fantasie prikkelt na mijn rondleiding in het hotel KGB museum in Tallinn. Natuurlijk hadden we gisteren onze kamer gecontroleerd op afluister apparatuur. Je weet maar nooit in een oud Sovjethotel.

We rijden vandaag een route door het Letgallen, een aaneenschakeling van natuurgebieden. Vanuit Rezekne eerst richting het Raznas ezers, het 2de grootste meer van Letland. Dit meer ligt in het nationale park  Razna. Het water is spiegelglad, er zijn  mensen aan het vissen van de wal en vanuit bootjes. We volgen de weg door de bossen, waar borden waarschuwen voor teken en brandgevaar. Het is bewolkt en af en toe spettert het wat. De temperatuur is redelijk. Vanaf het meer rijden we richting Dagda en passeren het Ezersmeer. Als het in de zomer langere tijd droog is zijn er 69 eilanden te zien, als het veel regelt dan staan velen daarvan onderwater.

De weg is hier nog goed maar wordt even later weer slechter, dus weer schudden in de BUMM. Het gebied is leuk om door te rijden. Afwisselend bos, meren, huizen in alle soorten en formaten, koeien in de wei en weer hooistapels met ingang. De houten driehoeken die ze hier bij gebruiken heb ik ook maar op de foto gezet. Het ruikt hier trouwens heerlijk. Door de vele bloeiende planten tussen de grasvelden hangt er een zoete geur. Dat ruik je niet als je in de auto zit. Er mist maar één ding aan dit gebied, de mogelijkheid om te picknicken. Dus maar een broodje gegeten op een bankje bij bushalte.

Het landschap blijft maar glooien, de gele koolzaadvelden staan in mooi contrast met de donkere naaldbomen te pronken. De vergezichten zijn soms zo mooi dat we de BUMM stilzetten en buiten gaan staan genieten. En dan is die geur er weer.

Van Dagda naar Aglona, de omgeving blijft prachtig. In Aglona staat een grote basiliek welke als bedevaartsoord voor de katholieken. We gaan de kerk binnen waar een dienst op het punt staat te beginnen. Er komen steeds meer mensen de kerk binnen, slaan geknield een kruis als ze de kerk in komen, dopen hun vingers in wijwater en slaan een kruisje en kussen het Christusbeeld dat er hangt. Onder de mensen gehandicapte kinderen, voortgeduwd in karretjes of moeizaam lopend met een looprek. Hopen ze op een wonder? Ik hoop oprecht dat ze er gezond weer uit komen, maar ik heb zo mijn twijfels.

We gaan verder naar Kraslava, en hebben een aantal keren een mooi uitzicht op de meanderende rivier de Daugava. Er staat bij één van de uitkijkpunten een grote stoel. Trijnie heeft eerst drie andere toeristen op de stoel gefotografeerd met hun toestel. Daarna Trijnie op de stoel. Leuk gezicht.

Even verderop staat een twaalf meter hoge uitkijktoren die ik natuurlijk beklimmen wilde. Trijnie bleef met de voetjes op de grond. Het uitzicht was magnifiek, er werd met kayaks op het snel stromende rivier gevaren. Weer verder, nu van de doorgaande weg af. Een zand/grindweg leidde ons naar het achterland naast de rivier . Opvallend is dat hier wel weer bushaltes zijn. De weg laat ons en de BuMM vibreren, er staan een drietal flats van drie hoog wat verloren in het landschap. Ze worden bewoond zo te zien.

We zijn hier trouwens dichtbij de grens met Wit Rusland, tussen de tien en twintig kilometer. We komen bij onze eindbestemming van vandaag Daugavpils waar we belanden in hotel Dinaburg hotel. Na wat lodderen op stap de stad in. Een hele tippel naar het centrum, waar weinig oude gebouwen te zien zijn omdat ze in de 2de wereldoorlog platgegooid zijn. Veel flats en gebouwen in de inmiddels bekende Sovjetstijl al met al een treurige stad zonder oude kern. Er komt een trein aan, er wordt iets omgeroepen vanuit een seinwachterhuisje, de halve bomen gaan dicht en de trein passeerd.

Morgen gaan we weer naar Litouwen en gaan een aantal dagen Vilnius verkennen. Tot dan maar weer.

08-07-2017

We gaan vanmorgen richting Valga. We weten nog niet wat de eindbestemming is, Madona of Rezekne, bij de Wit Russiche grens. De lucht is grotendeels blauw met af en toe lichte wolken en het zonnetje schijnt dus. Onderweg beslissen we om naar Rezekne te gaan om morgen door de Letgallen te gaan rijden naar Daugavpils. De planning loopt dus anders dan we op papier hebben staan maar dat maakt het rondtrekken zo leuk, je kunt nog alle kanten op als je geen overnachtingen geregeld hebt.

Onderweg weer veel ooievaars, in elk dorp meerdere nesten, met al aardig grote jongen. Die zullen binnenkort wel gaan uitvliegen. Een bord met benzinestation, de wc die daar aanwezig is wordt met een deur met hartje aangegeven. Zo zagen de deuren van de stilletjes, wc buiten het huis in apart hokje, in Drenthe er ook uit(red: niet altijd met een hartje hoor..dat zijn Gerards romantische gedachten zullen we maar zeggen..haha). Bij Valga gaan we voor de zesde keer een grens over, we zijn weer in Letland. Hier zal wel een diesel toerisme zijn want een liter is hier 15 cent goedkoper dan in Estland.

We rijden over de rustige A3 door bosgebieden afgewisseld met graslanden, bouwland en zoals Trijnie het noemt woeste gronden. Leuk die afwisseling. Af en toe een huis aan de kant van de weg, soms groepjes huizen of dorpen. Vanaf Valga is de kwaliteit van het wegdek duidelijk minder goed. We hobbelen weer in de BUMM die af en toe kraakt en piept. Bij elke afslag naar een groep huizen of dorpje is een bushalte, ik kon geen wijs worden uit de frequentie waarin de bussen hier langskomen. Maar de bewoners zullen het ongetwijfeld uit hun hoofd weten. Dat het maar een paar keer per dag zal zijn lijkt ons logisch.

In Vijciens een kerk bekeken, best wel groot voor het weinige aantal huizen dat hier staat. De buitenzijde van de kerk was geschubd met houten schubben. Apart gezicht. De begraafplaats ernaast was goed onderhouden, er waren graven met een foto of geëtste afbeelding van de overledene erop. Er was ook afgezette grond met de familienaam op de steen waar meerdere grafplekjes op waren aangebracht met keitjes of betonbandjes. Het water voor de bloemen kwam uit een heuse waterput, waar onderin dan wel weer een pomp stond.

De weg waar we op rijden is een P-weg wat alleen door lokaal vervoer gebruikt wordt. Het lijkt een brede ruilverkavelingweg maar dan niet recht toe recht aan maar kronkelend. En de kwaliteit van het wegdek wordt steeds slechter. Maar we hebben alle tijd, de maximale snelheid van 90 km per uur halen we maar amper.

Dan ineens langs de weg een Mini Top, een levensmiddelen winkel. Geen huis of haard te bekennen, maar de mensen uit de omgeving zullen hier wel de laatste boodschapjes doen als ze wat in een grotere plaats vergeten zijn. Een soort buurtsuper dus. Het landschap wordt steeds woester, veel hoge grassoorten met legio verschillende bloemen ertussen. Dan toch weer gecultiveerde weilanden waar na het maaien het gras te droge wordt gezet door er bulten van te maken. “Daar kun je ook inkruipen en in spelen” weet Trijnie uit haar jeugd op te lepelen (red: meestal hadden we stropakken, waar we mee sleepten en verbouwden. En: indiaantje speelden…. Wel een prikkende bedoening .) En wat voor spelletjes deden jullie dan was mijn vraag. Het bleef stil.

De over rennende elandborden zijn hier weer vervangen door de overspringende herten borden. Jammer dat we in Estland geen levende eland hebben gezien. Maar we zien net zomin herten, dus ze zullen beide net zo schaars geworden zijn als in Nederland.

Soms passeren we hele natte gebieden met veel plassen en vennetjes tussen de bomen. Lijkt veenachtige grond. Daarna weer droge bossen, bouwland en meertjes. Op een meertje zwemt echtpaar zwaan met hun zes jongen. Echt afwisselend hier. Leuk om door te rijden. De spoorwegovergangen zijn hier buiten de bebouwde kom onbewaakt. Er knippert een wit licht als er niets aan komt. Als de rode lampen gaan branden moet je dus stoppen. Of er dan ook toeters en bellen bij afgaan weten we niet. In de bebouwde kom zijn de overgangen beveiligd met bomen en toeters en bellen.

We komen, met één klein buitje onderweg, aan in Rezekne en boeken een kamer in het Latgale hotel. Dit acht verdiepingen hotel stamt uit de Sovjettijd. Kleine kamers, een natte ruimte waar de douche, wc en wasbak ingepropt zijn. Weinig ruimte om je kont te keren. Maar we hebben wel eens beroerdere kamers gehad in eerdere reizen. Even door de stad gelopen. Een bezoek gebracht aan de Burchtheuvel waar de restanten van een burcht te zien. Stukken muur, een stukje toren dat is alles. Vlak bij het hotel twee kerken die met hun gebeier samen de hele uren aan ons laten horen en een Vrijheidsbeeld die de onafhankelijkheid van Letland symboliseert. Morgen dus de Letgallen in, we zijn benieuwd wat dit natuurgebied ons weer laat zien.

07-07-2017

Weer op pad, vandaag is het doel de stad Tartu. Het is donkerbewolkt, met een landwindje en nog fris. Maar in de loop van de dag zal er steeds meer zon komen en vanmiddag was het lekker een graad of 20. Het gaat dus de goede kant op met het weer.

We verlaten het verst gelegen punt van de vakantie en zijn zo’n 2200 km van huis. We krummelen nu terug uit Estland en via Letland, Litouwen, Polen en Duitsland naar ons huuske in Emmen. We hebben nog dagen zat dus maar kijken hoe we gaan.

Eindelijk er staat een eland op de weg, alleen jammer dat hij op de weg geschilderd is. Het waarlijk aanschouwen van zo’n enorm beest zal er wel niet van komen. We rijden weg 1/E27, slaan af bij Johvi naar weg 3 en rijden richting het Peipsi meer dat we bij het plaatsje Kauksi te zien krijgen. Dit is het op vier na grootste meer van Europa en door het meer loopt weer de grens tussen Estland en Rusland. Dit 140 km lange en maximaal 50 km brede meer heet aan de Russische kant Cucskoe ozero. Vanaf de oever is Rusland niet te zien.

Langs het meer via weg 111 achter de doorgaande weg langs door allemaal plaatjes die aan het meer liggen. Namen als Alajoe, Uuskula en Kuru rijden we door. Daar even picknicken aan het meer. We hadden onze auto op een parkeerplaats gezet, er stond dat het betaald parkeren was maar er was niemand om te betalen en de prijs was ook niet aangegeven. Tijdens het eten komt een oud mannetje met de auto, stopt en hangt de prijs op een bord. Drie euro voor een hele dag. We waren bijna klaar met eten en zijn zonder te hoeven betalen weggegaan. We rijden de wat grotere plaats Mustvee binnen en lopen daar op de promenade, gewoon een voetpad zonder opsmuk bij het meer, wat te parlevinken. Praten nog even met twee niet al te spraakzame Duitse fietsers en stappen weer in. We vervolgen de binnenweg met zijn vele huizen en af en toe een vakantiepark. Bij de huizen liggen grote stapels openhaardhout nog over van de afgelopen winter of nieuw gehakt. Het is hier ’s winters koud, het hele meer vriest dan zelfs dicht. Ja dan moet je wel voldoende brandstof hebben voor de kachel. De bewoning neemt af en we rijden door een lang bos naar de grote weg. Na Kukita verlaten we de binnenweg en rijden in één streep door naar Tartu op weg 3. De weg gaat steeds meer glooien, we rijden op een gegeven moment of naar beneden of naar boven. En we weg is niet helemaal vlak dus we deinen in de BUMM.

We vinden een overnachting in hotel Raadimoisa genoemd naar het er tegenover liggende park. We zouden 96 euro moeten betalen, vond ik teveel. Op booking.com geen kamer in de aanbieding . De receptioniste zette een kamer op booking.com, die heb ik aan de balie geboekt met de laptop en we betalen 65 euro. Rare wereld he?

We zijn al vroeg bij het hotel aangekomen dus fietsen van de BUMM, tassen naar de kamer en hup naar Tartu, waarvan het centrum zo’n twee km weg is.

Bij de rivier in Tartu, de Emajogi genaamd, een broodje gegeten. De rivier wordt gebruikt om op te varen en het weer was blijkbaar zo goed voor Estlandse begrippen dat er gezond en gezwommen werd. Van daaruit naar de botanische tuin, waar een bruidspaar gefotografeerd werd. Leuk om te zien dat er naast naambordjes bij de grote planten ook bordjes bij allerlei soorten mossen en varens staan. Hadden we nog niet eerder gezien. We komen langs de Jaani Kirki, een bakstenen kerk met 200 terracotta sculptuurtjes  in de muurnisjes, de universiteit met zijn dikke witte zuilen en zien ook hier weer mooie houten huizen, jonge en oude. We vinden deze houten huizen allebei mooi om te zien. Geeft een aparte sfeer.

We kopen een ijsje bij de meest slome en bedachtzaam werkende verkoper die we ooit gezien hebben. Het tempo ligt laag. Eerst met een tang een hoorntje pakken, dan om het hoorntje een oranje servet wikkelen, dan de bolletjesschep uit het water pakken, dan een bolletje ijs maken en in het hoorntje drukken, dan een tweede bolletje ijs pakken en boven op het eerste bolletje drukken en klaar is Kees. En dit alles ging traag, trager, traagst. We gingen vlak bij de verkoper zitten en zagen dat hij andere klanten in hetzelfde tempo hielp. Je zag de mensen die in de rij stonden kijken en glimlachen. Er liepen klanten naar de 100 meter verderop staande concurrent. Maar zijn tempo bleef hetzelfde. Toen wij van het ijsje zaten te genieten kwam het Duitse echtpaar dat we bij de ferry in Klaipeda ontmoet hadden langslopen. Even bij geklets, ze hadden een gebroken remkabel dus ze waren op weg naar de fietsenmaker.

Apart is ook het beeld met fontein van de kussende studenten onder een paraplu wat ondertussen het symbool van de stad geworden is. Er worden foto’s gemaakt en kinderen spelen met de waterstralen van de fontein. We rijden het centrum uit en fietsen door de buitenwijken. We zien hoe groen het om de stad is. Wat is dat nou? Er ligt een huis op zijn dak. Het heeft wel hard gewaaid, maar zo hard? Blijkbaar hoort dit huis zo te staan want er voert een trap naar de veranda.

We fietsen op ons gemak weer terug naar het hotel. Weer een dag voorbij. De plannen van morgen zijn nog vaag. We gaan in ieder geval weer een grens over want we komen dan weer in Letland.

foto's 3 tm 6 juli

06-07-2017

Vandaag op de fiets Narva en omgeving verkennen. Maar eerst ontbijten, beneden in het restaurantje waar ze overdag warme maaltijden ala buffet serveren. Er waren naast broodjes ook bordjes met vleeswaren, kaas, tomaat, half gekookt ei en tomaat die je pakken kon. Er was jus de orange, koffie en thee. Een omelet kon je bestellen net als pannenkoeken. Met voldoende vulling op stap.

Er zijn grote stukken blauwe lucht te zien tussen de wolken, er was een zeewind, die we eerst tegen hadden en de temperatuur hield niet over zo vroeg, een graad of 14.

We gaan eerst naar een park, Akkekulain, waar ’s winters gelanglauft wordt als we de borden mogen geloven. Het is een park met glooiingen, picknickbanken met barbecue en een trimbaan. Er werd nu gewandeld met en zonder hond, hardgelopen en gefietst. Van daaruit, langs een overwoekerde begraafplaats, naar de rivier de Narva. Deze rivier vormt de natuurlijke grens tussen Estland en Rusland en is z’n 150 meter breed.  Aan de Russische kant van de rivier staan uitkijktorens, raar idee dat Rusland zo dicht bij is. Er staan mensen te vissen aan de Russische kant. De vissen zullen zich net als de vogels niets aantrekken van de grens die midden door de rivier loopt.  

Langs de rivier veel monumenten ter nagedachtenis van een de vele oorlogen die er gevoerd zijn in dit gebied. De oudste oorlog was in 1700, de Noorse strijd, en de jongste natuurlijk in 1940-1945, er staat een tank als monument voor de Russische invasie op 25 en 26 juli 1944. Tijdens al deze oorlogen zijn veel oude gebouwen verloren gegaan.

Met tegenwind komen we in Narva-Joesuu aan dat zo’n acht kilometer van Narva ligt. De fietsroutes 1 en 3 lopen hier ook, mooie rustige weg om te fietsen. Dit in tegenstelling tot het fietsen langs de snelweg. Onderweg steeds de rivier aan de rechterhand, meestal wel zichtbaar tussen de bomenstrook van 30 meter of minder. Er staan verlaten gebouwen maar ook nieuwe hotels de één lijkt nog luxer dan de ander. Genoemde plaats ligt op de plek waar de rivier de zee in stroomt. Een heuse vuurtoren is een baken voor de schepen op zee. We hebben hier wat gegeten, ik mijn Russische soepje en Trijnie pannenkoeken met ham en kaas. Er staat een voertuig met verklaring in de stad. Die verklaring had ik niet nodig want het was een kleedkamer  op wielen die gebruikt werd om de badgasten zich om te laten kleden en dan met paarden de zee in te rijden zodat ze vanuit het voertuig zo de zee in konden om te zwemmen. Deze plaats was namelijk in de 19de eeuw een waar kuuroord waar vele kwamen kuren en zwemmen in de zee. Ik herken deze kleedkamers op wielen van oude foto’s van den Haag waar men ook op die manier de zee in ging. Want een bloot been was in die tijd nog uit de boze.

Deze plaats heette vroeger Hungerburg een voor mij i.v.m. de familiegeschiedenis die ik onderzoek gezien interessant.  

We kunnen onze windjasjes uit doen want de temperatuur is rond de 20 graden en we fietsen grotendeels uit de wind door de bomen als we langs de kust richting Sillamae fietsen. Ook hier een strook van een meter of 40 van de zee, een lekkere buffer dus na de tegenwind. Nadeel is wel dat we op de terugweg naar Narva langs de snelweg moeten fietsen. Hier is een strook voor fietsers en wandelaar met een doorgetrokken streep afgebakend. Maar de langsrijdende vrachtwagens, je mag hier 90 km per uur, zorgen voor onverwachte rukwinden. Opletten dus. Even een break bij een vervallen boerderij bij het plaatsje Laagna. De buitenmuren zijn een 80 cm dik, ar zit geen dak op of raamkozijn meer in. Op de vloer liggen grijze tegels en hij staat langs de weg met achter hem het glooiende landschap. Er staan in de verte windmolens en twee rood/wit gestreepte schoorstenen die boven alles uitsteken.

Even verderop staat een onderstuk van een oude molen, de bovenzijde is verdwenen en erop loopt nu een ooievaar. Misschien heeft hij zijn nest daar wel want even later komt een tweede ooievaar op visite. Of zal dat het mannetje of vrouwtje zijn dat thuiskomt?

We kunnen van de snelweg af, er ligt de laatste kilometers een fiets- en wandelpad naast de weg. Fietst toch een stuk plezieriger. In Narva eerst een bakkie met wat er bij doen. Normaal niet iets om over naar huis te schrijven maar dit was wel erg apart. Allereerst moeten vragen of ze ook koffie hadden. Want ik zag door het raam dat het een verkoopplaats was van een bakkerij. Ja hoor dat was er. En een wc? Eh, ja dat kan maar dan moet je naar boven lopen. En zetten jullie de fietsen even binnen in de zaak, je weet immers maar nooit.

(red: ik naar boven op zoek naar een wc. Een meisje, dat daar aan een bureautje zit wijst me de weg. Praten met haar lukt niet, want ze verstaat niets van mij. Ik kwam bij de wc. Toen ik mn bidon wilde vullen paste die niet onder de kraan. Ik naar buiten en het meisje vragen hoe ik water kan krijgen. Met handen en voeten pratend, komen we uiteindelijk in een douche. Daar met de doucheslang de bidon gevuld.)

We moesten snel onze keuze maken want er was niet veel meer, want met een halfuurtje zou alles op zijn. Ik koos een broodje waar later zuurkool in bleek te zitten, Trijnie een perzikbroodje. Ze bleek de eigenaresse van de bakkerij te zijn die vandaag toevallig in de winkel stond. Ze was behoorlijk bereisd, vroeg of ik van honden hield. Ze had nog een puppie die ze kwijt wilde. Mijn vaste antwoord was: “ik hou alleen van honden op mijn bord”. Ik mocht hem niet meer van haar hebben.

Ze nodigde ons uit voor de proefdag van morgen. Op de eerste vrijdag van de maand kon je namelijk stukjes van de baksels proeven als promotiestunt. Maar morgen gaan we weer verder, ze vond dit jammer.

We zijn naar de Duitse begraafplaats, waar de overledenen van de strijdt die hier in de 2de wereldoorlog gevoerd is begraven liggen. Op veel stenen kruizen stonden namen, maar er waren ook kruizen met “hier ligt een onbekende soldaat” erop.   Altijd indrukwekkend zo’n begraafplaats. Ondanks de reden van hun aanwezigheid daar, hun verplichte dienst of ideologische motivatie, het blijft een wreed gegeven, die vele doden die voor je ogen in de vorm van stenen kruizen hier zo ver van huis liggen.  

We fietsen naar een schiereiland, een strook die in de rivier de Narva ligt. Hier een mooi uitzicht op de brug die als grensovergang dienst doet. Aan beide zijden van de brug liggen kastelen. Aan de Estland kant de Hermandburcht, aan de Rusland kant Ivangorod.

De bevolking van Narva bestaat trouwens voor 90% uit russen die hier al woonde voor de onafhankelijkheid van Estland. Vandaar dat we onderweg alles aangegeven zien staan in het Est’s en Russisch. We rijden weer terug naar het hotel. Het is trouwens wel lastig hoor dat fietsen hier. Soms staat aangegeven dat voetpad en fietspad één zijn. Soms staat er niets en moet je dan op het voetpad rijden En dan die vele onderbrekingen in de paden, en het hoogte verschil tussen voet/fietspad en de weg. Erg verwarrend allemaal. Maar we zijn weer veilig aangekomen na 59 km. fietsen.

05-07-2017

Vanmorgen vroeg uit de veren, na het ontbijt willen we de 220 km, naar Narva, aan de grens met Rusland afleggen. Maar het liep anders en om 09:30 uur zat Trijnie in een politiewagen.

Toen we voor het ontbijt alvast tassen in de BUMM gingen zetten bleek hij ongewenst bezoek gehad te hebben. Deurslot aan de bestuurderskant was opengebroken, het raam stond daar open en alles was overhoop gehaald. Het enthousiasme voor de komende dag zonk in de schoenen en maakte plaats voor woede, opkomende moeheid en een reactie van we gaan naar huis.

Voorval gemeld bij de receptie, wilde direct de politie bellen maar wij wilden eerst ontbijten. Samen met gemengde gevoelens gegeten. “Klootzakken, ze moeten van andermans spullen afblijven” was de reactie van Trijnie, daar was geen speld tussen te krijgen. Vraag was:wat is er weg? Gelukkig nemen we de spullen als laptop, Garmins, enz. enz. altijd mee naar de kamer, dus veel van waarde lag er niet.

De recherche zou rond 10 uur komen, werd bijgesteld op 11 uur omdat er geen tolk was, maar ze waren er om 09:30 uur. Er werden foto’s genomen, vingerafdrukken nemen was niet zinvol, en een schoenafdruk op de bestuurdersstoel was niet bruikbaar. Checken wat er weg was. Daarna Trijnie zoals gezegd in de politieauto waar een aangifte werd opgemaakt.

Hier volgt het relaas van Trijnie:

Zit ik zo opeens achter in een politieauto. Met tolk die me in alles vertaald in het Engels. Ze nemen mijn verhaal op, zeggen ze, en schrijven daarnaast ook alles op. Dan komen de vragen: Wanneer zijn we voor het laatst in de auto geweest (gisteravond rond zes uur denk ik). Wanneer was ik vanochtend bij de auto (rond 7 uur om er alvast wat tassen in te zetten). Wat trof ik aan (we deden de deur open en ik zag dat het keukenkast deurtje openstond en er veel uitlag. Ik dacht dat Gerard misschien het deurtje niet goed gesloten had…hoe dan de spullen eruit konden vallen? Geen idee. Ik wil de bijrijders deur open doen en zie daar ook spullen op de vloer en het dasboard kastje open staan. Daarna loop ik naar de bestuurders kant en zie het raam helemaal open en het slotpiemeltje open. Ik sta met mijn auto sleutel in de hand en doe die in het slot, maar die past niet… Slot is dus geforceerd! Daar sta je dan raar te kijken.) Kan ik ook vertellen wat we missen? (Gerard en ik hadden al met de politie gecheckt wat er volgens ons nog miste. Parkeergeld in het sigarettenbakje ca 50 euro schatte ik. En mijn brillen, 2 zonnebrillen, waarvan 1 op sterkte, een gewone bril op sterkte en een goede nachtbril op sterkte) en Gerards leesbril. Wat ik denk dat de waarde is van alles wat weg is.( Ja dat is schatten.. zonnebril opsterkte misschien 100-150 euro?.. Nee, ik moest aangeven of het 100 is of 150.. Nou dan maar 150) (Bedenk ik me dat ook mijn snoepgoed weg is. Alleen de zure snoepjes lagen er nog! Zeker niet lekker genoeg! En er missen nog een aantal kleine dingetjes, zoals een schaartje ed. En niet te vergeten de stortpasjes van ons, ma S. en pa en ma W. Lijken op echte pasjes, misschien dachten ze dat daarmee geld te halen viel. Ondertussen werd er druk getolkd en door een agente geschreven. En dan kreeg ik weer een vel papier onder mijn neus of ik even wilde tekenen, na gecontroleerd te hebben. Ook wilden ze graag mijn banknummer weten..eh waarom? Stel dat ze het geld weer terug vinden, kunnen ze het terug storten. Nou daar moest ik om lachen natuurlijk. Ze vertelden dat er een camera op het terrein was, maar die gingen ze nog checken. Ik kreeg ook nog een papier onder mijn neus of ik, als er een verdachte was, ik dat wilde volgen (In Tallinn) Dat heb ik met Nee ondertekend. Al met al heb een uurtje achterin doorgebracht, en Gerard maar wachten. Terwijl in daar zat zag ik mensen kijken en denken.. Doe ik zelf natuurlijk ook als ik iemand zo zie zitten met 2 agenten en een derde persoon. Verdacht..? hoezo? ..niet altijd dus. De volgende keer denk ik 2 kanten op.

Toen alles achter de rug was om 11:05 uur de motor van de BUMM gestart en op naar Narva. Met toch wel gemengde gevoelens weer op stap. De primaire reactie van we gaan naar huis was weg maar het joepie gevoel was er nog niet. Buiten Tallinn was de weg, 1/E20, eerst behoorlijk slecht maar later was de weg oké, met dank aan financiering van de EU. We schoten lekker op en onderweg eerst de BUMM getankt, diesel kost 1.15 euro de liter, en onszelf getankt in een restaurant. Het is fris buiten, staat behoorlijke wind en het is bewolkt. Dus in buiten picknicken hadden we geen zin.

De omgeving veranderd langzaam. Er staan af en toe molens, niet zoals in Nederland maar een foto maken is nog niet gelukt, er staan elanden op de weg geschilderd. Daarnaast grote leegstaande grijze vervallen boerderijen, doet denken aan staatsboerderijen die niet meer gebruikt worden.

Wat zie ik daar voor bruins lopen? Elanden? Nee paarden, jammer want nog nooit hebben we een eland in levende lijve in het wild mogen aanschouwen. Hopelijk lukt dat deze vakantie een keer.

De weg volgt de kust en we kijken af en toe uit op de Finse golf.

Bij Purtse even de weg af, er staat hier een witte vazalenburcht. Hij is nu in gebruik als tentoonstellingsruimte. Bij de heuvel is een gedenkplaats gemaakt voor de omgekomen slachtoffers van de 2de wereld oorlog.

We rijden langs Kohtla-Jarve, waar de bron van inkomsten hoofdzakelijk bestaat uit de winning van olie-schalie. Er is veel industrie en er liggen bergen slakken die als restproduct het landsschap ontsieren. Al zijn sommige bergen in de tijd begroeit geraakt. Door de verbranding van olie-schalie is de lucht hier behoorlijk vervuild.

We rijden door Sillemae, een stad door de Russen in 1959 uit de grond gestampt. Een nieuwe stad dus zonder oud centrum, maar met veel eentonige Sovjetflats. Al is men hier ook aan het opknappen ervan begonnen.

We naderen Narva. Tachtig procent van de bevolking in deze regio is Russisch. We vinden onderdag in hotel Europe, mooie kamer vlak buiten het centrum. Morgen gaan we de stad verkennen.

04-07-2017

De ontbijtzaal werd overspoeld met jongeren in allemaal dezelfde kleding. Op hun shirts staat Gundwana Choir. Navraag bij één van de draagsters van zo’n shirt leerde dat ze een zangkoor uit Sydney zijn. Ze zijn allen tussen de 10 en 17 jaar en laten de Australische muziek met hun gezang horen. Ze hebben een concert in de stad gegeven. Ver van huis dus.

Vandaag willen we rondom Tallin gaan fietsen. Het zonnetje schijnt, er is weinig wind en zo vroeg in de morgen is het al een graad of twintig. We gaan eerst naar Kopli park. Waarom Kopli park. Niet om het park maar om de begraafplaats die er vroeger geweest is in het park. Begraafplaats? Vroeger? Ja want hier is de Beroemde Berend Botje uit Zuidlaren begraven. Deze Berend Botje is vermoedleijk niemand anders dan Lodewijk van Heiden. Hieronder de historie van deze Lodewijk uit Wikipedia. Conclusie, Berend Botje is dus niet naar Amerika gevaren maar naar Estland.

Lodewijk Sigismund Vincent Gustaaf van Heiden (Russisch: Логин Петрович Гейден: Login Petrovitsj Geiden, Grieks: Λογγίνος Χέιδεν) (Den Haag, 6 september 1773Reval, 4 oktober 1850)[2] was de enige Nederlandse en Russische zeeheld die van Drentse komaf was en een van de overwinnende admiraals was bij de Slag van Navarino, die de onafhankelijkheid van Griekenland inluidde.

Er wordt wel verondersteld dat hij de Berend Botje uit het bekende kinderliedje Berend Botje ging uit varen zou zijn, waarvan in het Drentse dorp Zuidlaren een beeld staat.

Van Heiden was de tweede zoon van Sigismund Pierre Alexander, graaf van Heiden, heer van Reinestein en Laarwoud en drost van Drenthe en Maria Frederica, baronesse van Reede. De familie resideerde op de havezate Laarwoud in Zuidlaren. Vader was landdrost van Coevorden en het Landschap Drenthe tot 1795, kamerheer van de Prinses van Oranje Nassau, grootkamerheer van Prins Willem V en drost van Drenthe 1802-1806.

Op negenjarige leeftijd werd hij cadet bij de Hollandse zeemacht en in 1789 kreeg hij de rang van Luitenant ter zee. Tijdens de zes jaren dat hij in actieve dienst bleef maakte hij verschillende reizen naar de overzeese gebiedsdelen. Tijdens de Staatsberoerten van 1795 bleef Lodewijk, naar het voorbeeld van zijn ouders, een trouw Oranjeaanhanger. Hij begeleidde stadhouder Willem V met de boot van Scheveningen naar Engeland. Direct bij zijn terugkeer werd hij gearresteerd en gevangengezet in de Gevangenpoort aan het Buitenhof in Den Haag, een berucht cachot voor zware misdadigers en ander gepeupel, waar tegenwoordig een museum voor martelwerktuigen is gevestigd. Hij onderging vele verhoren, maar weigerde iets los te laten over de overtocht. Na twee maanden kwam een eind aan de gevangenschap door tussenkomst van de Franse generaal Pichegru. Lodewijk vroeg kort daarop ontslag uit de militaire dienst en keerde terug naar Zuidlaren.

Hij bleef nog een tijdje in Zuidlaren, maar kon er zijn draai niet echt vinden. Hij trok zich terug en vereenzaamde. Zo af en toe werd hij nog gezien op het Zuidlaardermeer. Uiteindelijk keerde hij hij terug naar Reval (het huidige Tallinn). In Reval werd Lodewijk ziek. Hij kreeg waterzucht en overleed op 77-jarige leeftijd. Reval werd zijn laatste rustplaats en niet Zuidlaren zoals hij zelf had gewenst.

Trijnie fietst een stukje voor me en we moeten tussen de werkzaamheden van de aanleg van een nieuwe trambaan door fietsen. “Hellooooo” klinkt er zoetgevooisd uit de mond van één van de arbeiders. Trijnie kijkt de man aan en fietst door. Als ik langsfiets zeg ik op dezelfde zoetgevooisde manier “hellooooo”. De man kijkt me stom verbaast aan en draait zijn hoofd weg. Ach ja, mannen.

De zon blijft schijnen maar vanuit zee komt een zwarte lucht onze kant op. Het rommelt in de verte. Voor het onweer en regen losbarst een restaurantje gevonden voor koffie met wat lekkers.

We zitten eerst buiten, beschut onder een afdak. Twee flitsen en superharde knallen doen ons naar binnen gaan. “die waren knetterhard” laat Trijnie zich ontvallen. De bliksem is ongetwijfeld in de buurt ingeslagen want er zat nog geen seconde tussen de flits en de knal. De fietsen staan gelukkig droog. Na een uurtje en een extra bak koffie kunnen we weer op pad, het is droog.

We komen aan de praat met een stel dat in Zweden woont. Zij is geboren in Rusland en hij heeft 6 jaar in Tallin gestudeerd. We krijgen wat tips om te bezoeken in Estland. Als ik vertel over het KGB museum is de dame not amused. Ze had de verhalen wel gehoord over de KGB en wat haar familie in Rusland aan de lijve ondervonden hadden.

Als we een stukje gefietst hebben, we willen naar Kadriorg, een buiten wijk van Tallinn begint het weer te druppelen. Gelukkig is het even later weer droog. Er liggen veel plassen op de straten en als de auto’s er doorheen rijden dan wordt het water met kracht opzij gedrukt. Trijnie gaat bij de plassen die in de rijsporen liggen, er pontificaal aan de buitenzijde aan langs, zodat de auto’s niet naast haar door de plas kunnen rijden.

Kadriorg is een groene buitenwijk van de stad. Er is een groot park aangelegd door de Russische vorst Peter I de Grote en zijn vrouw Katharina. Hij liet er ook een paleis met twee vleugels bouwen rond 1718. De vorst verbleef hier alleen in de zomer. Er staan monumentale bomen, en een indrukwekkende vijver met eilandje in het midden. Een grote bronzen engel is via één van de toegangswegen naar het paleis te zien. Deze engel, het Russalkamonument kijkt uit over de zee.

We hebben nog een hapje gedaan in een nabijgelegen restaurant en zijn weer terug gefietst naar het hotel. Weer 33 km. op de teller.

Het was nog vroeg in de middag dus eerst maar eens het vervolg van onze route bekeken, we willen morgen naar Narva aan de Russische grens, daarna de stad in gewandeld voor een warme hap.

Een rustige en ontspannen dag, wat ook wel eens lekker is.

03-07-2017

Vandaag Tallinn verkennen. Omdat de oude stad boven op een heuvel ligt eerst 158 treden, ja heus ik heb ze geteld, omhoog. De straten zijn allemaal van kinderkopjes, dus uitkijken waar je loopt. Gelijk als we boven zijn beginnen de souvenirwinkels, de één na de ander, en bijna allemaal verkopen ze hetzelfde. We komen tientallen keren Amber tegen, de steensoort die hier veel gevonden wordt en tot van alles en nog wat verwerkt wordt. Van oorbellen, armbanden, schepen, kettingen en losse stenen zijn er te koop. Ja Amber is hier hot. Daarnaast in alle winkeltjes trollen, fabergé eieren,  soldaatjes, koelkastmagneten, huisjes, matroesjka’s met allerlei soorten afbeeldingen (Poetin, Reagan, artiesten en natuurlijk de welbekende afbeeldingen), enz. enz..

Maar nergens een echte bal voor onze verzameling.

De oude stad wordt overspoeld door busladingen toeristen, meest van Aziatische oorsprong, met de onvermijdelijk gids voorop. Het miezert wat en de poncho’s vinden gretig aftrek. De Piiskoplik Toomkirik wordt door elke toerist, dus ook door ons, op de foto gezet. De kerk uit 1772 is binnen versierd door tientallen wapenschilden van plaatselijke adel. Omdat de oude stad hoog ligt hebben we een mooi uitzicht over de rest van de stad. De flats van de buitenwijken, de kranen in de haven en de ferry die net vanuit Helsinki komt binnen varen. Er drijven donkere wolken boven de stad, de wind is matig en het is een graad of zeventien. Het begint harder te regenen, mensen worstelen met het aantrekken van de poncho’s, steken hun arm door het hoofdgat en kronkelen om de andere arm en het hoofd kwijt te kunnen. Grappig gezicht. Veel  foto’s van mooie straatjes, gebouwen en bijzonder zaken genomen. Je moet ze maar bekijken om een indruk van de stad te krijgen.

In de oude stad wordt druk gewerkt aan het opknappen van gebouwen, sommige staan helemaal in de steigers. Een goede zaak dat daar geld voor wordt vrijgemaakt. Toerisme is immers een belangrijke bron van inkomen voor het land.

Rondom de oude stad is de muur en de uitkijktorens nog grotendeels intact. De meter dikke muur moest de stad beschermen tegen indringers. We lopen de oude stad uit en komen bij een monument Eesti Varadussode waarmee de onafhankelijkheidsstrijd van 1918-1920 herdacht wordt. We lopen langs de concertzaal en de slagboom naar de parkeerplaats is een hand met een dirigeerstokje. Grappig. Ik wil een bezoek brengen aan het KGB museum, zoeken, niet  1 2 3 gevonden, gevraagd bleek deze in een hotel te zitten. Ik heb gereserveerd voor de Engelse rondleiding van 15:00 uur dus we hebben nog even de tijd. Hierover later meer.

We lopen een winkelmall in, eerst maar eens een hapje eten. In de mall winkeltjes van alle bekende merken, de één nog duurder en luxer dan de ander. Leuk om even te struinen maar niet ons ding. Omdat we nog tijd zat hebben de buitenwijk ingelopen. Hier rijden trolleybussen en trams. We lopen van cache naar cache en krijgen een goed beeld van de bewoning in de stad. Veel los staande huizen, meeste van hout, sommige vallen onder monumentenzorg. Daarnaast ook lage flats, veel één richtingsverkeer . Een 2de hands winkel bezocht, 90% van de inhoud bestond uit kleding. Hebben ze in Brussel manneke Pies, hier hebben ze manneke poep, een zittende kleuter, welke associatie voor de kunstenaar vast een belediging is.

We hebben trouwens ook een origineel stuk van de Berlijnse muur aangeraakt. Een geschenk van de gemeenteraad van Berlijn als teken voor de vrijheid van Estland die onder de Russische dictatuur vandaan gekomen is. Er worden op diverse plaatsen buiten de oude stad archeologische opgravingen gedaan, ook hier veelal door jonge mensen. Voorzichtig schrapen ze grond tussen de boomwortels weg, lopen ook met metaaldetectoren.

Het is tijd, dus ik meld me in hotel Viru, het oudste hotel voor toeristen van de stad, gereed gekomen in 1972 en gebouwd door Finse bouwvakkers. Met de lift naar de 22ste verdieping. Het hotel heeft 23 verdiepingen maar die bovenste is niet met de lift te bereiken en was er officieel ook niet. Omdat dit een hotel was waar de eerste buitenlanders, vaak zakenmannen, politici en hollywoodsterren kwamen waren in 80 van de 500 kamers afluisterapparatuur geplaatst. De voor de KGB interessante  mensen werden in één van de 80 kamers geplaatst. Ook in het restaurant werden die personen afgeluisterd. Het eten werd op borden met dubbele bodem met zendertje bij de gasten geplaatst. Een anekdote is dat een Finse journalist, die een vermoeden had dat hij afgeluisterd werd, alleen op zijn kamer zittend zei: “ik heb wel zin in rode wijn”. En twee minuten later werd er geklopt en werd de rode wijn gebracht. Natuurlijk was de selectie van het bedienend personeel zeer streng. Zij en hun familie werden door de KGB helemaal doorgelicht. Ze werden regelmatig ondervraagd over de gasten of er verdachte zaken waren, enz. Ze moesten, als een gast iets vergeten was, bijvoorbeeld een portemonnee,  deze direct aan hun hogere geven. Er werden door de KGB regelmatig expres een portemonnee ergens neergelegd. Als de bediende zijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen en hem opende ging er een verfbommetje af en stond hij er gekleurd op.  Alle westerse buitenlanders werden van de ferry, toen de enige verbinding met het westen, gehaald door een bus met gids. Ze mochten onderweg de bus niet uit en mochten ook niet vrij door de stad lopen. Op elke verdieping van het hotel zat een dame die precies bij hield hoe laat iemand de kamer verliet en weer terug kwam. In mei 1991 vertrok de KGB door het uiteenvallen van Rusland midden in de nacht. Ze maakte de apparatuur onklaar, namen kleine zaken mee en vanaf dat moment was het gedaan met het afluisteren. Het doet me denken aan Noord-Korea, zou daar ook afluisterapparatuur in de hotelkamers zitten? Hopelijk wordt het daar ook snel democratisch.

De zon schijnt, de temperatuur loopt op naar 22 graden, al schuift er af en toe een wolk voor de zon. We lopen over een gezellig plein waar muziek gemaakt wordt en levende standbeelden staan. Het is er druk, maar de sfeer is fijn. Nog even een terrasje pikken. Daar zit ook een Nederlander. Een poos zitten praten, hij reist met de auto ook rond door Estland. Natuurlijk tips where to go uitgewisseld. Hij was de eerste die we tegenkwamen in de afgelopen bijna twee weken. Hij vond het prettig weer even Nederlands te kunnen praten.

Verscholen bij een kerk staan een 330 jaar oude Linde, daar gepoot door dominee Kelchi. Deze Linde is een Hollandse met de volledig naam Tilia X Vulgaris. Hij staat bij de St.Nicolai Kirche en heeft de tand des tijd doorstaan. Al is hij behoorlijk toegetakeld en zijn stam deels opgevuld met beton. Als hij eens praten kon…

Vanmorgen om 08:390 uur vertrokken en het is 18:15 uur als we het hotel weer binnen lopen. Een mooie dag gehad, ondanks de miezer in de ochtend.

Foto's 1 en 2 juli

02-07-2017

Vanmorgen ontbeten op de kamer. Daarna op pad naar Paldiski.

Paldiski (Zweeds: Rågervik, Duits: Baltischport, Russisch: Балтийский Порт) is een plaats en gemeente in de Estische provincie Harjumaa. De gemeente telt 4101 inwoners (2011) en heeft een oppervlakte van 60,2 km².

Vanaf 1962, in de tijd dat Estland deel uitmaakte van de Sovjet-Unie, was er in Paldiski een grote basis van de marine gevestigd. Er was een trainingscentrum voor atoomonderzeeboten gestationeerd. Paldiski was een gesloten stad.

Na 1994 is deze basis gesloten en zijn de nucleaire installaties ontmanteld. Hierna liep het inwoneraantal terug van 7960 in 1989 tot 4101 in 2011. In en rond Paldiski zijn veel resten van de basis te zien, zoals ongebruikte barakken en wachttorens.

Met de kilometers die we in de Baltische staten hebben gereden nog geen Nederlands nummerbord gezien. Wel van andere europese landen.

De lucht is egaal grijs en het miezert. Na een half uurtje was het droog, temperatuur lijkt wat hoger, of is de vader de wens van de gedachten? We rijden via Keila, Tuulna en Kloogarama het schiereiland op waar Paldiski ligt. Links van ons zien we de Lahepera Laht en rechts Paldiski Laht. Hier zijn voetgangerborden met een vrouw die een kind vasthoud i.p.v. een man.

In de staat veel opgeknapte flats, een enkele leeg en naargeestig. Er zijn meerdere verlaten gebouwen en gebouwtjes, allemaal achter gelaten toen de Russen uit het land vertrokken. Er staat een oude kerk, zonder spits, deels vervallen. Later in de Petri Toll taverne, die op zij van de kerk staat, zien we een oud schilderij waarop de kerk in volle glorie met spits staat te staan.

We wandelen door de plaats, vinden natuurlijk wat caches en komen bij het huis van Amandus Adomsoni terecht waar ook een schat ligt. We raken aan de praat met de beheerster ze verteld ons het een en ander over de genoemde persoon. Als we vertellen dat hier in de buurt een geocache ligt, ze had wel eens van geocachen gehoord maar wist niet dat er hier één lag. Ze hielp mee zoeken en ja hoor bingo. Ze was enthousiast.

We rijden op haar aanraden verder het schiereiland op, rijden langs verlaten gebouwtjes, en komen bij de vuurtoren. Er komt mist vanuit de zee het land op. De vuurtoren is deels in de mist gehuld. Mooi gezicht.    

We hebben wat gegeten bij eerder genoemde taverne. Ik Seljanka, en traditionele Russische soep met erwten, stukjes vlees, olijven, crème, een schijf citroen en stukjes augurk. Smaakte heerlijk.

Hier hoe het er uit ziet met daaronder het recept, lijkt me niet zo moeilijk te maken. Of toch wel?

Afbeeldingsresultaat voor seljanka

Tillagning
  1. Skär laxen i 2-3 cm stora skinn- och benfria bitar. Ställ dem kallt tills de ska användas.
  2. Skölj och skär purjolöken i bitar. ...
  3. Skala och finhacka vitlök och tillsätt den med tomatpuré, fiskbuljong, lagerblad och timjan ner i grytan. ...
  4. Ta upp lagerblad och timjan. ...
  5. Lägg ner persilja i soppan precis före servering.

Daarnaast beide nog knoflookbrood, in olijfolie gebakken brood met daarop een knoflook/kaas mengsel en een schijf tomaat. Onze buikjes waren weer rond.

Op de goed onderhouden begraafplaats zit een man op een klapstoeltje voor een grafsteen. Een zondags gesprek met zijn vrouw? Mijmeren bij een overleden kind? We zullen het niet weten, maar het beeld straalde gelatenheid en rust uit.

We rijden richting Tallinn. Er wordt door tegenliggers met de koplampen naar ons geknipperd. Bij busstop auto aan de kant en kijken of er een koplamp kapot is. Nee beide branden gewoon. Weer verder gereden, opnieuw knipperende tegenliggers. Even later hadden we het door. We passeerden een snelheidscontrole van de politie, we werden daarvoor dus gewaarschuwd.

Een bezoekje gebracht aan een Holocaust monument. In de bossen heeft tijdens de 2de wereldoorlog kamp Klooga gelegen. In het kamp zelf zijn 2000 joden vermoord. Tevens diende dit kamp als doorgangskamp naar Auswitchz.

We rijden door Keila en Harkujarve naar Tallinn. We willen het klooster in, ik bedoel bij een klooster drie overnachtingen boeken. Maar door het “Song celebration at song festival” was de halve stad afgezet. We hebben pogingen gewaagt maar kwamen steeds bij wegversperringen aan en werden dan omgeleidt. Om gek van te worden. Aantal hotels dat we zagen aangedaan, allemaal volgeboekt of 150+ euro per nacht. Nog een laatste poging dan, bij het GO hotel Shelli, en ja hoor bingo, 80 euro’s per nacht. En we zitten op 300 meter van de oude stad. Mooier kan niet.

Na ons te hebben geïnstalleerd aan de wandel gegaan. We lopen met de gedachte te spelen om een dag naar Helsinki te gaan, zo’n twee uur varen van hier. Dus wij naar de haven gelopen om info te vergaren. Komen we onderweg een Zuid Koreaanse vrouw tegen die ook naar die haven moet. Ze vroeg ons of we de weg wisten. Op de GPS hadden we de haven aangekozen, maar er zijn er drie redelijk dicht bij elkaar. De vrouw heet Eun-Young (we verstonden eerst unnion) Suh, ze was een dagje met een reisgezelschap vanuit Helsinki naar Tallinn gekomen. We liepen al pratend over Korea en Nederland richting de haven. Ze herkende een gebouw met gekleurde balkons en zij begeleidde ons toen weer. Zo kwamen we bij de terminal aan. Afscheid genomen en info opgehaald. Redelijk prijzig voor een relatief korte dag in Helsinki. We denken niet dat we het gaan doen. Maar ja, niets is veranderlijker als reizigers.

Foto's 27 tm 30 Juli

01-07-2017

Ontbeten en de bediening er op gewezen dat hij zijn T-shirt binneste buiten aan had. Hij keek even vreemd, maar even later had hij zijn T-shirt weer goed aan. Hij had het dus wel begrepen.

Het miezert weer, na het ontbijt de fietsen weer uit de kast gehaald en geplaatst. Op stap richting Tallinn. We weten nog niet waar we vandaag naar toe gaan, we hebben diverse opties maar dat zien we onderweg wel.

Langs de weg op grasvelden bloemen en rommelmarktjes, het is zaterdag dus de mensen zijn vrij. Weer een idiote inhaalactie van een tegenligger. Maar toen bleek dit normaal te zijn op deze weg. Trijnie had dit ook meegemaakt in Polen. Naast de weg zijn de vluchtstroken niet afgebakend met een doorgetrokken lijn maar met strepen. Als iemand wil inhalen doet hij zijn knipperlicht uit en is het dan de bedoeling dat we op de vluchtstrook gaan rijden. Ook de tegenligger gaat dan op de vluchtstrook rijden en de auto kan inhalen. Als je het weet geen probleem maar eerst was het even schrikken.

Het is droog geworden, de bewolking is nog wel zwaar en we hadden onderweg dan ook nog een aantal kleine buien. We rijden langs de kust, zien af en toe de Riga Jura Licis, een grote baai die uitmond in de Oostzee.

We passeren de grens tussen Letland en Estland en verlaten even later de snelweg om via een binnen weg te genieten van de natuur en de zee. We komen eerst in Kabli, waar een groot naruurgebied begint, de Kabli Loodskaitseala. Daar wat rondgestruind, de wind is krachtig en de temperatuur rond de 17 graden, dus frisjes. Door Jaagupi naar Haademeeste waar een mooie eenvoudige kerk staat. De muren zijn apart, de muren zijn deels opgebouwd uit keien. We slaan af naar Luitemaa Loodeskaitseala en na een kilometer of 3 zandpad staan we in de middel of no where bij een huis gebruikt door vogelaars. Er is niemand aanwezig, het gebied is mooi en de zee is te zien. Mooie plek maar het weer is niet uitnodigend om hier langer te blijven.

Een voor ons nieuw bord aan de kant van de weg. We hebben er deze reis al honderden gezien die waarschuwen voor overstekende herten. Deze waarschuwt voor overstekende elanden. Benieuwd of we er één tegen komen.

We komen nu regelmatiger fietsers tegen die route 10 volgen. We benijden ze vaak maar vandaag niet gezien het weer. Ze rijden vaak op de 90 km wegen, en als er een afslag mogelijkheid is dan leidt de route hen kilometers om. We rijden Parnu binnen en gaan eerst naar Pootsi, waar even verderop het veer naar Kihnu gaat. Het eiland ligt in de genoemde baai.

In deze baai liggen diverse eilanden, één ervan is Kihnu waar we willen kijken af we daar komen kunnen via een veer die vertrekt bij Licis van Riga. We konden er op internet niet uitkomen wat de vertrektijden waren en de kosten, dus ter plaatse maar kijken. Ook nu lijken we aan het eind van de wereld te geraken. Onderweg wel wat campings en het plaatsje Pootsi bestaat uit enkele huizen. Vlak voor dit plaatsje een koptische kerk met zilveren dakkoepels. Zo maar midden in het niets.

Bij de ferry gekeken. Morgen is het zondag, vertrekt dan om 10:00 uur terwijl de laatste boot om 16:15 uur weer terug gaat. Wachten tot maandag, als hij vroeger vertrekt en later terugkomt vinden we geen optie. Er is hier verder niets. Dus plannen aangepast en weer richting Tallinn. In Maarmaala eerst maar wat gegeten. Een eethuisje gerund door twee oudere dames. Ouderwets bordje eten. Gekookte aardappels, schnitzel of cordenbleu met rauwkost. Smaakte voortreffelijk. Gevraagd naar hotel, was er wel zo’n 5 km verder. We kwamen langs een oud vervallen kerkje uit 1892. Half ingestort en overwoekerd door struiken.

Het hotel was vol, er was een bruiloft aan de gang, dus weer verder. Onderweg nog een poging gedaan, ook vol. Zal wel komen omdat het zaterdag is.

Uiteindelijk terecht gekomen voorbij Kernu in hotel& restaurant Kernu Puhkeki. Goede eenvoudige kamer, geen ontbijt. Gelukkig hebben we voldoende spullen bij ons om morgenvroeg zelf ontbijt te maken. Morgen willen we via Paldiski naar Tallinn. Maar eerst de oogjes maar eens dicht doen.

30-06-2017

Het regende vanmorgen toen we wakker werden. Eerst maar ontbijten, was redelijk verzorgd en daarna de geocache administratie doen. Rond half elf werd de regen minder erg en volgens wetteronline wordt het straks droog dus op naar de oude stad van Riga. Onderweg er naar toe veel oude en nieuwe gebouwen. We zitten vlak bij de Alberta iela, waar veel jugendstilhuizen staan. Mooi om de strakke ornamenten en versieringen van de huizen bekijken. Geeft een aparte sfeer aan de straat en de huizen.

In de straat rijden trams en trolleybussen waar door de plaatselijke bevolking veel gebruik van wordt gemaakt. Men staat rustig in de rij te wachten tot het vervoermiddel komt en stappen geordend in. Aan het miezerige weer komt een eind, de lucht is nog wel grijs met af en toe donkere wolken er tussen. Het valt ons op dat er behoorlijk veel mensen, mannen en vrouwen met één of meer bossen bloemen lopen. Toen we later aan een serveerster vroegen waarom dit was keek ze ons vreemd aan, dat was haar niet vreemd. Zal wel de gewoonte zijn bloemen te kopen. Of is het omdat het vrijdag is? Of is dit elke dag zo?  We zijn er niet achter gekomen, maar het elkaar wijzen op “daar is weer iemand met een bos bloemen” hebben we de hele dag volgehouden. Het was echt opvallend.

We komen bij het Zanis Lipke monument ter nagedachtenis aan Zanis Lipke die vijftig joden gered heeft in de tweede wereld oorlog. Hij had ze onderdak gegeven in een bunker onder een loods achter zijn huis. Dit monument bevindt zich naast de plek waar de synagoge gestaan heeft die door de Duitsers verwoest is, de contouren van deze synagoge zijn later ter nagedachtenis opgebouwd.

Wat ook opvalt is het constante geroep van meeuwen in de stad. Naast de vele duiven en de enkele mussen het enige gevogelte dat we hier zien. De duiven worden gevoerd op de pleinen door bewoners en toeristen. Ze gaan zelfs bij de mensen op de hand zitten. Zien ze dat er ergens voer gegooid wordt dan vertrekt de hele zwerm naar die plek. Zo vliegen ze tot vermaak van velen steeds heen en weer.

We komen bij een markt aan de Tapetes zaluzijas. Het lijkt wel een Primark zoveel kleding is er te koop. Die laatst hebben we niet gevonden in Riga, weten ook niet of er één is (sorry Amber). Bekender is de centrale markt, deels buiten voor bloemen,  groente en het fruit, deels binnen voor de vis en het vlees, overige etenswaren en de kleding. Natuurlijk zijn hier ook souvenirs te koop, met ons motto: als je er twee gezien hebt heb je ze allemaal gezien.

We worden een aantal keren aangesproken door bedelaars om geld en zien op de bankjes zwervers zitten. Is in alle grote steden over de wereld hetzelfde, waar veel toeristen komen wordt gebedeld.

Door de hele stad lopen groepen toeristen voorafgegaan door de gids die braaf de hele tijd zijn bordje omhoog houdt. “follow the leader” denken we dan als de groep gedwee de gids achterna lopen. Even naar links of rechts kan niet, de gids moet gevolgd worden.

De zon gaat schijnen, het wordt warm. Daar lopen we met onze lange broeken, als we dat geweten hadden. Maar beter nat van het zweet dan nat van de regen denken we maar. Er staan legio bijzondere oude gebouwen in dit deel van de stad. Naast kerken, de oudste: de  St.Johannes Kerk uit de 15de eeuw met zijn trapgevel, een dom Doma bacniza de grootste van de Baltische staten, mooie herenhuizen, de Zweedse poort gebouwd in 1698 toen de Zweden hier de baas waren, een ronde kruittoren als enig restant van de muur die rondom de oude stad liep, enz. enz. Natuurlijk ook veel musea, die we vandaag links hebben laten liggen.

Ik wil toch het Vrijheidsmonument, Brivibas piemineklis nog even apart noemen. Deze staat op een plein voor de oude stad en is het belangrijkste monument van Letland. Het stamt uit 1935 en is ter ere van het 15 jarige onafhankelijk zijn opgericht. Op de 42 meter hoge obelisk staat een slank meisjesfiguur die drie sterren in haar handen houdt. Het plein fungeerde begin 1990 als verzamelpunt van demonstraties voor vrijheid. Een belangrijke plek dus voor het nu onafhankelijke Letland.

Afbeeldingsresultaat voor vrijheidsmonument rigaAfbeeldingsresultaat voor vrijheidsmonument riga

Het begint weer te miezeren, tijd voor een hapje, drankje en mensen kijken vanaf het terras. Er komt van alles voorbij, leuk om zo de mensen te bekijken. Hoe zullen ze naar ons kijken als we langs een terras lopen? Er rijdt een bierfiets voorbij, er wordt gefietst aan de bar en natuurlijk gedronken. Na een half uur is het weer droog en zonnig. Terug naar de B&B, in de gemeenschappelijke keuken, waar je ook eten kunt bereiden en alles aan gereedschap is aanwezig, even een oplosbakkie koffie maken. Morgen gaan we weer verder met de reis. Tot dan.

29-06-2017

We hebben beide lekker geslapen in de BUMM. Eerst gisteravond alles in orde gemaakt. Alle tassen en spullen op de voorstoelen, onder het bed en in de tent. Toen bed opmaken.  Het werd fris dus eerst maar in de camper gezeten voor het slapengaan. En toen werd het bedtijd. Gedoucht in de krakkemikkige maar schone douche en het bed in gedoken, of nee geklommen. Trijnie was ook bijna zover toen de eigenaar van de camping kwam zeggen dat we voor de zekerheid de fietsen aan elkaar moesten zetten. Dit nog maar gedaan.

En toen plat, we sliepen beide redelijk vlot en werden om 05:50 uur weer wakker. Nog een poosje liggen sudderen en toen het bed weer uit geklommen. Trijnie ruimde de zaak weer op, ik maakte ontbijtje en zo begon er weer een nieuwe dag van onze vakantie.

We gingen op de fiets het Kemeru national park verkennen, wat een aanrader moest zijn. Voor we er waren eerst gewinkeld in de Maxima, een winkel ala Kaufland, dus met huishoudelijke artikelen en een supermarkt.

Al rondkijkend toch wel verschillen met de supermarkten bij ons. Zo moest je veel soorten koekjes en snoep zelf in een zak doen en afwegen, had ons boodschappenmandje een tag tegen diefstal, was er bereid eten per ons te koop en zwommen er levende vissen (Dzivas Forelles, Dzivas Stores, Dzivas Karpas) in een aquarium, de prijs per pond stond erbij. Er waren trouwens veel west Europese merken te koop.

Het weer is bewolkt, met af en toe donkere wolken, er wordt regen verwacht dus maar weer gauw op de fietsen. Een ramp hier zijn de fietspaden, zeer hobbelig, en de 5 cm diep in het wegdek liggende putdeksels. Constant uit kijken dus. Het verkeer is hier rustig. Het begint te druppelen. Tussen twee buitjes in gepicknickt bij station Kudra, een kleine hallte ala Emmen Zuid, waar even later mensen kwamen aanlopen en een trein stopte. Het is weer droog als we het Kemeru nationaal park in fietsen. Een mooi nationaal park wat iets weg heeft van het Bargerveen. Veenmeren met eilandjes waarop bomen staan, veenpluis, heidevelden en kienhouten stronken. We komen bij een groot meer met de naam Slokas Ezers, waar opvallend weinig zwemmende vogels te zien zijn. Wel eilandjes van riet verspreid over het hele meer. Het zal er niet diep zijn dus.

In de regen terug naar de camping waar de BUMM op de parkeerplaats op ons staat te wachten. Na 32 km fietsen zijn de fietsen, na al het gehobbel en de slechte paden in het park, weer blij dat ze weer achterop de auto mogen. Op naar Riga, zo’n 40 km hier vandaan.

We rijden de grote weg op en file, wegwerkzaamheden aan een brug. Maar verder verloopt de reis voorspoedig. Het is in de grote stad altijd wat lastiger rijden voor Trijnie maar ze bracht me probleemloos bij Lens B&B, gelegen bij de Alberta iela, de wijk welke bekend staat om zijn jugendstil huizen. We zitten zo’n 2 kilometer van het oude centrum, een ideale uitvalsbasis om de oude stad van Riga te verkennen. De fietsen staan in de B&B, de auto moest Trijnie door een smalle poort achter de B&B parkeren en zo overnachten we voor 40 euro per nacht inclusief ontbijt in de stad. Vergeleken met de prijs van de camping, 32 euro meen ik, een koopje.

Eerst maar een wandeling in de buurt maken. En natuurlijk een hapje eten. We komen bij een Azerbeidjaans restaurant uit waar we een heerlijke salade, kip en zalm gegeten hebben. Het is ondertussen gaan regenen en we lopen met paraplu op naar de B&B terug. Morgen maar eens kijken wat Riga ons te bieden heeft. Er is weer regen voorspeld, hopelijk valt het weer morgen mee.

28-06-2017

Vandaag een week geleden vertrokken uit Nederland. Het lijkt al veel langer geleden omdat we een hoop beleeft en gezien hebben. Toen we ons vanmorgen klaar maakte voor het ontbijt ging het licht uit, stroomstoring. We konden wel ontbijten, er stonden kaarsjes op tafel en alleen het koffieapparaat deed het niet. Maar er was heet water en oploskoffie, dus aan mijn eerste levensbehoefte was voldaan.

De zon schijnt als we de weg op draaien richting Riga. Het belooft vandaag en morgen mooie dagen te worden dus geloof het of niet we gaan in de camper slapen. Maar daarover straks meer.

Het eerste stuk is snelweg A1/E85, lekker om kilometers te maken maar verder niets te beleven. Na een hondertal kilometers afslaan en op een B-weg A12/E77 verder. Langs deze weg is voldoende te zien, het schiet minder hard op maar is wel leuker. Oeps, er is een idioot aan het inhalen. Hij komt ons tegemoet rijden. De auto’s die hij inhaalt minderen snelheid, Trijnie gaat uiterst recht rijden en hij schiet tussen de laatste auto en ons door. Gelukkig is de weg zo breed dat er drie auto’s naast elkaar kunnen. “Klootzak” hoor ik Trijnie zeggen. Toch altijd schrikken, voor je het weet zit je in de ellende door een ander.

Elke stroompje wordt aangegeven met een bod langs de weg. De borden zijn een meter breed, de stroompjes iets meer dan twee meter. Beetje overdreven. De huizen zijn ook hier hoofdzakelijk van hout met golfplaten daken. Sommige zijn mooi, andere oud en haveloos. Er liggen geen dorpen langs deze weg maar verspreid staande huizen, soms in groepjes van twee of vijf. De wegen zijn lappendekens van de reparaties. Het hobbelt wat maar is goed te berijden door de BUMM.

We moeten aan de kant van ome politie. Paspoort controle, autopapieren en de vraag wat we in de auto hebben. Ik wilde al een lijst opnoemen maar hij had het gauw bekeken. Want onderbroeken, sokken, eten, tent, laptop, waterkoker, enz., enz. vond hij niet zo interessant.

Langs de weg veldjes met zonnepanelen, koolzaad, gras en onbewerkte stukken land tussen de bospercelen en huizen. Een boer maakt rollen hooi door met zijn paard en ouderwets uitziende hooirolmaker over het gemaaide land te gaan. Geen trekker dus maar met 1 pk.

Voorbij Siauliai een bezoek gebracht aan Kryziu kalnas, of in het Nederlands de Heuvel der Kruisen.

De Heuvel der Kruisen of Kruisheuvel (Litouws: Kryžiu kalnas) is een (inter)nationaal bedevaartsoord zo'n 12 km ten noorden van de stad Šiauliai, in de noordelijke regionen van Litouwen.

Exacte gegevens ontbreken, maar men neemt over het algemeen aan dat de eerste kruisen geplaatst werden op de voormalige Jurgaičiai of Domantai-verdedigingsheuvel, na de Novemberopstand (1830-1831). Door de eeuwen heen werden hier niet alleen kruisen geplaatst, maar ook grote crucifixen, gravures van Litouwse patriotten, beelden van de maagd Maria en duizenden kleine heiligenbeelden en gebedskettingen. Dit werd en wordt vandaag de dag nog steeds gedaan door katholieke pelgrims. Het precieze aantal kruisen op de heuvel is onbekend, maar het wordt geschat op 50.000, hoewel een bezoeker van de heuvel al snel uit zou gaan van meer dan een miljoen.

Het is indrukwekkend zoveel kruizen als daar stonden. Naast hele grote ook kleinere en piepkleine met vaak de naam en de datum van de persoon erop die hem geplaatst had. Er hangen ook rozekransen en andere religieuze voorwerpen aan de kruizen. Er was één kruis van een Litouwse die met een Nederlander getrouwd was en in Zwolle overleden is.

We gaan de 5de keer een grens over, nu van Litouwen naar Letland. Ook hier heltzelfde landschap alleen werken hier oude vrouwen op het veld met oosteuropese kleding, lange jas, hoofddoek, kaplaarzen. Langs de snelweg hier bewegen zich fietsers en wandelaars voort.  

 We gaan naar Jurmala want daar is camping Nemo. Eerst nog boodschapjes doen, en dan naar de camping. Een onzichtbare drempel in de weg doet bij 20 km per uur de BUMM kraken in zijn voegen. De fietsendrager klap heen en weer met een verbogen bevestigingsstang tot gevolg. Een overnachting kost 32 euro. Er is een veld waar we de BUMM op kwijt kunnen en er staan huisjes. Alles, inclusief de toiletgebouwen, vergane glorie. Maar we redden ons er wel mee.

Eerst naar het dorp om een hap te eten. We komen in een Bistro terecht waar je uit diverse delen van maaltijden kunt kiezen. Trijnie neemt sperciebonen met aardappels en een stuk kip. Ik macaroni met bonenprut en een schnitzel. Het smaakte goed. Ik hoop alleen dat Trijnie vannacht geen last krijgt van mijn bonenvergassing.

Terug op de camping onze nieuwe achterkleptent voor het eerst opgezet. Lijkt allemaal goed dus we zijn bijna klaar voor de nacht. Morgen komt er weer regen en onweer. Dan gaan we in de buurt van Riga een hotelletje zoeken. Morgen lezen jullie wel hoe we geslapen hebben.

foto's 25 en 26 juni

27-06-2017

Vandaag gaan we op de fiets naar Juodkrante. Eerst weer naar de oude ferry om weer naar de Koerse Schoorwal te gaan.

Wikipedia schrijft:

De Koerse Schoorwal (Litouws: Kuršių nerija, Russisch: Куршская коса, Koersjskaja kosa, Duits: Kurische Nehrung) is een landtong van 98 kilometer lengte die de Oostzee scheidt van het Koerse Haf. Het dankt zijn naam aan de Koeren, het Baltische volk dat aan de kust van de Oostzee woonde. De zuidelijke helft (46 km) van de schoorwal ligt in de Russische exclave Kaliningrad, de noordelijke helft (52 km) ligt in Litouwen. De landtong is feitelijk een schiereiland. De Litouwse zijde is niet verbonden met het vasteland van Litouwen: een veerpont verbindt het dorpje Smiltynė op de landtong met de havenstad Klaipėda. Ten opzichte van haar lengte van bijna 100 km is de landtong maar smal: vrijwel nergens is deze breder dan drie kilometer.

Het smalste punt ligt bij Lesnoj; hier is de landtong 350 meter breed. Op de landtong is een duin- en boslandschap te vinden, met duinen die tot de hoogste van Europa behoren. Deze duinen verstuiven continu: het duinlandschap is gedurende de eeuwen alleen intact gebleven door menselijk ingrijpen.

De Koerse Schoorwal staat dan ook als cultureel erfgoed sinds 2000 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Bovendien maakt hij aan beide kanten van de grens deel uit van een nationaal park: het Litouwse Nationaal Park Koerse Schoorwal en het Russische Nationaal Park Koerse Schoorwal. De ingang van het Russische park ligt ten noorden van Zelenogradsk, de dichtstbijzijnde grote stad. De ingang van het Litouwse park ligt bij Alksnynė, 8 km ten zuiden van de veerhaven. Voor beide parken geldt dat bestuurders van motorrijtuigen toegangsgeld moeten betalen.

Gerelateerde afbeelding

Als we het veer afgaan raken we aan de praat met een Duits echtpaar uit Stuttgart dat via een georganiseerde reis met een bus van hotel naar hotel gaan en daar op gehuurde fietsen de omgeving verkennen. Zij rijden vandaag naar Nida, 45 km het schiereiland op. Ze hadden vaker fietsvakanties gedaan. Hen maar eens opzoeken op facebook. Omdat we gisteren de noordkant van het eiland verkend hebben gaan we nu naar het zuiden. Over een mooi fietspad tussen de grove dennen en af en toe een berk richting de genoemde plaats. Tussen de bomen houden diverse grassoorten het zand vast, want het is hier een echt duingebied. Er staan ook planten tussen met witte, gele, paarse en rode bloempjes. Grijze korstmossen groeien op de bomen en op de grond. Al met al een mooi gezicht.

Er staat wind welke van de Baltische Zee komt, dus we rijden redelijk beschermd. De lucht vertoond grote blauwe stukken tussen de wolken, die af en toe best dreigend lijken, maar het blijft droog en de temperatuur is aangenaam.

Er loopt ook een autoweg over het eiland. Auto’s, bussen en motoren komen met een apart veer vanuit Klaipeda naar het schiereiland. Maar peddelend op het fietspad hebben we daar geen weet van. Er staan regelmatig picknicktafels dus tijdens een stop broodje smeren, koffie drinken uit de thermoskan en we kunnen weer verder. Er rennen dikke hazen het pad over, zitten achter elkaar aan en schieten de begroeiing in.  

In 2006 is er door brand 236 ha begroeiing afgebrand. We fietsen over een grotendeels boomloos deel. Er staan nog dikkere grove dennen met zwart geblakerde bast, er is veel jonge opslag van berken en natuurlijk is de overige vegetatie wel weer op peil.

Er ligt een cache zo’n 500 meter buiten het fietspad. Trijnie naar picknickbank, ik er op af. Omhoog lopen over een zandpad, naar rechts via een smal pad en dan geen pad meer. Tussen de bomen en boompjes maar verder. Een steile wand beklimmen en ja hoor daar is hij. Nu mijn fiets weer terugvinden. Het was even zoeken maar daar stond hij dan(red: Stel dat hij zn fiets niet terugvind…en ik maar wachten. Hij geen telefoon ..en dan..?..Hij zegt nu achteraf dattie dan naar het fietspad zou lopen, maar ik heb daar verdwaal ideeen bij…). Naar beneden fietsend het wicht weer opgezocht en verder maar weer.

We rijden Juodkrante binnen. In de plaats veel zwermen kleine vliegjes,(red: overal zaten ze, maar niet bijten gelukkig) buiten het plaatsje hadden we er geen last van. Het fietspad gaat over de ‘boulevard’ en er staan weer tientallen beelden. Een grote steen waaruit een mensfiguur is gehaald trok onze aandacht(red: Gerard noemde het de baarmoeder. Op de foto van hem met die steen lijkt het net of hij daarin terug wil.).  We gingen er om de beurt in staan.  We komen bij het eindpunt van de heenreis, Garniu Kalnas, oftewel de reigerberg. Hier broeden 4000 aalscholvers en 2000 reigers. Er is een heuze uitkijkpost gemaakt om de dode bomen, deels wit van de ontlasting, met daarin de aalscholver en reigernesten te zien. Het rook er licht naar vis, door de vele uitwerpselen van de aalscholvers. Mooi gezicht.

En nu eerst maar eens eten, ik traditionele vissoep met stukken vis (logisch) en stukjes aardappelen erin. Was redelijk te eten, niet echt iets wat ik een volgende keer weer bestel. Daarnaast beide een visgerecht met groente en patat.

Op de terugweg in het dorp nog zandsculpturen bewonderd, een kerkje uit 1884 bezocht en de heksenheuvel beklommen. Het pad de heuvel op wordt omzoomd door 82 beelden die personages uit Litouwse sprookjes en sagen voorstelden. Geen boze wolf of Hans en Grietje gezien. Zullen ze in die vorm wel niet kennen in Litouwen. Wat de beelden wel voorstelden, geen idee maar het was leuk om te zien.

Weer terug bij de ferry naar de overkant en Iki bezocht, de supermarkt. We hebben 56 km gefietst vandaag. Morgen trekken we weer verder. Waar naartoe? Dat is voor ons een weet en voor jullie nog een vraag.

foto's 21 tm 24 juli 2017

26-06-2017

Vandaag gaan we Klaipeda verkennen. We wandelen via het trein- en busstation naar de oude stad. Ook hier bij het busstation bike sharing, je kunt fietsen huren die in een rek staan. Fietsnummer kiezen, borg en huur betalen met de pin en fietsen maar. Als je hem weer terugzet borg terug en klaar is Kees. Ook hier een bordje fietsroute 10.

In de buurt van winkels staan containers voor glas, karton/papier en plastic. Voor flesjes en blik is een shredderautomaat waar je na het voeden ervan een ticket krijt waarmee je een bedragje terug krijgt bij het boodschappen doen. Al met al is men ook in Litouwen bezig met het recyclen van grondstoffen.

We lopen door het Sculpture Park, welke vol staat met allerlei soorten beelden. Vroeger was dit een begraafplaats waar vanaf 1820 mensen begraven werden. Nadat de Russen het in 1977 vernietigd hebben is het na hun verdwijnen een park geworden. In totaal staan er 180 beelden in het park. Sommige abstract anderen met een uitbeelding van een mens, gezin of dier. Nooit eerder zoveel beelden bij elkaar gezien. Sommige zijn mooi en met andere weten we niet wat we er mee moeten. Maar dat is kunst. De kunstenaar zal er heus wel een diepere bedoeling mee hebben maar de namen van de beelden zijn in het Litouws dus het is raden wat de kunstenaar bedoeld heeft.

De bewoning in de buitenwijk van de stad bestaat in hoofdzaak uit flats, oude en nieuwe met daartussen enkele losse huizen. In de oude stad is de weg geplaveid met kinderkopjes en vuist grote veldkeitjes. Het loopt niet makkelijk en de auto’s ratelen erover. Fietsen zal een ramp zijn voor de fiets en de berijder.

Bij de haven ligt de driemaster Meridianos, waarbij Cody gelijk in onze gedachten opkomt, gebouwd in 1950 en nu gerestaureerd  en een restaurant bevat. Er is een winkel met de voor ons mooie naam Amber Queen, waar allerlei zaken gemaakt van Amber te koop is. Daarnaast is er in het pand een museum en de mogelijkheid om workshops te volgen.

In de oude stad staan vakwerk huizen, dacht dat ze die alleen in Duitsland hadden. Nee dus. Aan het centrale plein staat een theater waar het plein zijn naam aan te danken heeft. Hier is men bezig een marktje op de bouwen. In de kramen die er als staan verkoopt men van alles en nog wat gemaakt van de steen amber. Kettingen, ringen, dieren, ballen, briefopeners, enz. enz. Zoals het meestal is op zo’n markt als je er één gezien hebt heb je ze allemaal gezien. Toch leuk om over te lopen. We hebben alleen ansichtkaarten gekocht inclusief postzegels. Trijnie is ze nu aan het schrijven en morgen gaan ze op de bus. We weten niet hoelang het duurt voor ze aankomen maar houdt de brievenbus in de gaten.

Bij de haven ligt een giga cruiseschip, staan veel oude kranen voor het uitladen van schepen en zeil en motorjachten. Er zijn de povere resten van een vroeger kasteel te zien, alleen de aarden wal van het verdedigingswerk is nog in tact. Leuk is het beeld van the black ghost die met een lantaarn in zijn hand de kade op kruipt. De legende gaat dat iemand in 1595 een geest uit het water zag komen die hem waarschuwde dat de stad in gevaar was. Hij verdween zoals hij gekomen was.

Afbeeldingsresultaat voor black ghost klaipeda

Het nog niet over het weer gehad. Het is droog wisselend bewolkt een graad of 20 al voelt het in de harde wind kouder aan. Goed weer om de stad te verkennen, maar het mag wel wat warmer en minder winderig zijn.

Op de winkeldeuren worden de openingstijden anders aangegeven dan bij ons. Vaak zeven figuurtjes of Romeinse cijfers met daarachter de openingstijden van de maandag tot en met zondag.

We komen bij een overdekte markt met stenen kramen/tafels. Het is maandag dus er is niet veel handel. Naast kleding ook 2de hands spullen. Opvallend veel speldjes die te koop aangeboden worden. Vaak met Russische afbeeldingen maar ook van allerlei merken. Dus wat ik in de jaren 60 verzamelde is ook hier een item geweest. Had ik niet verwacht.

We ontdekken het beeld van Neringa, een mythisch vrouwenfiguur welke op elke schouder een boot draagt. Het symboliseert de kracht van de vrouw in de wereld. En die kracht is er bij vele vrouwen. Ook bij mijn lief. We lopen over een andere bastionmuur die de oude stad beschermde tegen indringers terug naar een ander deel van de haven. Een eenvoudig marmeren drempel geeft de plaats aan waar op 2 maart 1989 Vytautus Viciulis, voor het beeld van Lenin dat daar toen stond, zichzelf uit protest tegen de Russische overheersing zichzelf in brand stak. Hij overleed de volgende dag. Indrukwekkend door zijn eenvoud en de daad.

Gerelateerde afbeelding

Langs dit deel van de haven staan oude pakhuizen, sommige vervallen, anderen opgeknapt. We lopen naar de oude veerpont die Curonian Lagoon overbrugt naar de Koerse Schoorl, een lang schiereiland waar we een wandeling willen maken in de noordpunt. We wandelen van Smiltyne naar Kopgalis. Onderweg komen we een nagebouwd visserdorp tegen, een soort Brammert en Ellert in het klein, met een vissers huis, een hut waar vis gerookt werd, een deels ondergrondse opslag allemaal van hout en mooi gedecoreerd. Leuk om te bekijken, konden niet binnen in de gebouwtjes kijken, het museum was dicht. Vanaf het schiereiland zit Klaipeda er afschuwelijk uit. Je ziet alleen maar de haven langs de gehele stad en een aantal hoge gebouwen. Niet aantrekkelijk als je met een cruise schip aankomt dus.

We lopen langs de Baltische Zee terug, deels midden over het schiereiland, waar grove dennen en helmgras het zand vast houden, maar toch even het strand opgezocht. We worden gezandstraald door de harde wind, zien de woeste golven en aan de overkant Zweden liggen. Er is een heuse trimbaan gemaakt waar allerlei toestellen van hout in het bos liggen. Leuk om te zien en Trijnie is nog aan het bankdrukken geweest.

Met de ferry weer terug en wat gegeten in de haven. Ik had Pink Soup, inderdaad een roze koude soep met fijn gesneden kool en biet met een half hard gekookt ei erin. Smaakte goed.

Al met al een inspannende dag, we hebben minimaal 15 km gelopen en veel gezien. Genoten dus. Morgen gaan we terug naar het schiereiland met de fietsen en gaan dan naar het zuiden op het eiland.

25-06-2017

Een waterig zonnetjes schijnt als we de fietsen op de BUMM zetten. In tegenstelling tot gisteren stonden ze vannacht mooi droog onder een partytent. Vandaag willen we naar Klaipeda maar eerst willen we IX fort bezoeken. Een voormalige gevangenis en kamp gebruikt door de Duitsers in de 2de wereldoorlog en door de Russen om politieke gevangen, meest Litouwers,  op te sluiten voor ze op transport naar Siberië gingen.

Omdat we er ruim voor openingstijd waren eerst een wandeling rondom het kamp gelopen. Het buitengebeuren is namelijk vrij toegankelijk, maar we wilden ook het museum met een bezoek vereren. Indrukwekkend vonden we het grote monument. Van verre zagen we hem al, maar toen was onze gedachte: wat moet dat nu weer voorstellen?  Maar als je er vlak voor staat dan zie je de gezichten en gebalde vuisten die ten hemel heffen. Er liggen gedenkstenen voor van in het kamp overleden joden, het gaat in dit geval om tienduizenden doden.  

gehele gedenkteken:

Afbeeldingsresultaat voor ix fort kaunas

fragment gedenkteken:

Gerelateerde afbeelding

IX fort volgens Wikipedia:

Het Negende Fort (Devintas Fortas) in Kaunas, Litouwen is een fort dat onderdeel uitmaakt van het grotere complex Fort Kaunas en dat dienstdeed als gevangenis en tijdens de Tweede Wereldoorlog als concentratiekamp van nazi-Duitsland.

Het fort werd gebouwd tussen 1902 en 1913 en was sinds 1924 een gevangenis. Tijdens de Sovjet bezetting (1940-41) van de Baltische Staten na het Molotov-Ribbentroppact deed het fort dienst als gevangenis van de NKVD die er politieke gevangenen opsloot.

Tijdens de bezettingstijd door nazi-Duitsland was het een concentratiekamp waar in totaal 30.000 mensen, meest Litouwse Joden, omkwamen. Ook vanuit andere landen werden Joden naar Kaunas gebracht.

Direct na de oorlog gebruikte de Sovjet-Unie het wederom als gevangenis. Vanaf 1948 tot 1958 deed het fort en de directe omgeving dienst als landbouwcomplex. Hierna werd er een museum gevestigd.

Na een bakkie te hebben gedaan in de BUMM het museum bezocht. Kaartje kopen, 3 euro per persoon, kaartje werd gecontroleerd terwijl de controlevrouw zag dat we het kaartje net gekocht hadden, en we liepen de zalen in. Hier veel foto’s met teksten in het Litouws en Engels dus het was goed te volgen. Het meest deden ons de gebruiksvoorwerpen van de gevangenen. De scheerkwasten, lepels, vorken, enz. maar ook de  tekeningen en brieven geven de tentoonstelling een direct contact met de  mensen. Wat zal er hier geleden zijn. (red: ik zag een hardloper en dacht: je kan nog wel wat meer inspanning leveren, als je beseft wat hier gebeurd is! ) We denken terug aan ons bezoek aan de Killingfields in Pnom Pen, Cambodja. De toren met schedels, de martelwerktuigen, de foto’s van alle gevangenen, gruwelijk. Eigen volk dat eigen volk uitmoord, Trijnie trok het toen niet en is er toen uitgelopen. Wat dat betreft was dit museum minder confronterend.

We wilden het museum verlaten, maar dat kon maar niet zo, we moesten de route volgen en naar buiten gaan om daar het monument en de restanten van het kamp te aanschouwen. Maar dat hadden we al gedaan. De zaalwacht was alleen te verwurmen omdat Trijnie naar de wc moest. “Toiletta” zeiden we, ze wees de weg naar de ingang, en naar het gebruik ervan zijn we via de ingang naar buiten gelopen.

In de BUMM de A1 of E85 op richting Klaipeda. Er liep een ooivaar op zijn dooie gemak op de snelweg, we konden er langs rijden maar ze liep onverstoorbaar verder. In de achteruitkijk spiegel zagen we haar naar de zijkant van de weg lopen. Ik heb het over een haar maar het kan ook een hem zijn. Bij Nemaksciai van de snel weg af en het dorpje bekeken. Negentig procent van de huizen zijn van hout, lijken in een redelijke staat en de mensen lopen er een beetje sjofel bij. In het dorpje weer zo’n grote moderne kerk. Wij vinden hem afschuwelijk.

Afbeeldingsresultaat voor nemaksciai

Even verderop was een grot gebouwd van zwerfkeien en beton. Er hingen papieren in het Litouws bij, het woord Lourdes was het enige dat we begrepen. Zal een replica zijn, er branden kaarsen en staan beelden. Daarnaast hangen er veel kruizen aan kralenkettingen.

Het is wisselend bewolkt, een frisse wind. Af en toe een zonnetjes maar daar is het mee gezegd. Vanavond gaat het waarschijnlijk regenen dus maar een hotel opzoeken als we ter plaatse zijn. En de achterkleptent ligt maar te wachten tot hij uit de zak mag. Maar ja we zijn niet zulke ras kampeerders die bij weer en ontij gaan kamperen.

Er rijden kleine tractoren over de grasvelden die het gras aan het maaien zijn. Naast gezaaid gras worden er ook wilde stukken gemaaid waarop naast hoge grashalmen ook wilde bloemen staan. Ik duidt op kleine tractoren omdat in Nederland de tractoren giga groot zijn geworden. Hier zijn ze nog van het formaat van de jaren 70 van de vorige eeuw. Op de gemaaide velden liggen de witte rollen met hooi ala Nederland her en der verspreidt. Lijken wel reuze champignons.

We hebben een wandeling gemaakt bij Dauprai, waar we picknickplaatsen zagen met een zestal huisjes waar je met een groep in toeven kon met een plaats voor het stoken van een vuurtje voor de BBQ. Er stonden ook veel houten beelden, alles was goed onderhouden, alleen de rotzooi die de mensen achterlaten is een schande.

We rijden Klaipeda in n zoeken hotel Promenada waar we een kamer boeken. Afhankelijk van het weer worden dat één of drie nachten. Maar dat zien we morgen wel weer.

Na het inchecken op de fiets, op zoek naar de enige camping in de buurt van de stad. Maar het begon halverwege r regenen, eerst zacht daarna harder. Dus onverricht ter zaken weer naar het hotel gereden. We hebben voor de overnachting weer een goede keuze gemaakt. Wordt vervolgd.

24-06-2017

Het heeft vannacht weer behoorlijk geregend. Toen we om 08:07 uur na het ontbijt in de auto stapten en de motor begon te ronken was het droog en de lucht loodgrijs. Vandaag willen we naar Kaunus in Litouwen rijden, zo’n 260 km.

We rijden over een glooiende B-weg, aan beide zijden van de weg kleine percelen grasland, mais- en korenvelden. Het begint te miezeren. De omgeving wordt steeds boomrijker tussen de plaatsjes die we doorkruizen. Trijnie joeg een voetganger de stuipen op het lijf toen ze afremde voor een zebrapad en ze per ongeluk op de claxon drukte. Een verontschuldigend gebaar van de dader deed de verongelijkt kijkende voetganger glimlachen. In elk dorpje staat een kruis, versierd met linten en op de voet ervan het jaartal 1930. Ook heeft elk dorp één of meerdere ooievaarsnesten op telefoonpalen. Zullen vruchtbare dorpen zijn moet je maar denken.

Na Rajarod gaan we het binnenland in en tuffen over smalle wegen door het landschap met af en toe een enkel of groepje huizen. De boerderijen zijn hier normale woningen met schuren ar achter. In de weides lopen zwart witte koeien met volle uiers. We rijden via Tabetruik, Rutkie Nowe en Grobowo door het achterland van Polen. Geen winkel te zien. De weg is redelijk, vaak hersteld, soms nog met kuilen en stukken zand/grind ertussen. Toch is dit fijner om te rijden dan toerloos op de snelweg. Je hebt meer feeling met de omgeving, al gaat natuurlijk niets boven fietsen waar je de omgeving ook ruiken en proeven kunt.

Wat ons al eerder opgevallen is waren de grote nieuwe kerkgebouwen. De één nog groter dan de ander, de meeste van moderne architectuur, dus geen oude monumentale kerken hier.

Er fourageren naast talloze ooievaars ook enkele kraanvogels op het grasland of tussen onbewerkte stukken grond. Bij Suwalki de 8 of E67 op. Als we stoppen bij een benzinestation is het buiten guur en fris, zo’n 15 graden. Een tegenvaller maar wat doe je eraan. Gewoon doorgaan en blij zijn dat je niet op de fiets verder moet.

We naderen de grensplaats Budzisko en gaan voor de 3de keer deze vakantie een grens over. We zijn in Litouwen, land waar je met de euro betalen kunt en het een uur later is dan in Nederland, Duitsland en Polen, dus de klokken een uur vooruit zetten.

Even de kennis opfrissen (bron Wikipedia):

Litouwen (tot ver in de 20e eeuw meestal als Litauen of Lithauen gespeld; Litouws: Lietuva), officieel de Republiek Litouwen (Lietuvos Respublika), is een land in Noord-Europa tussen Letland in het noorden, Wit-Rusland in het oosten, Polen en Rusland (Kaliningrad) in het zuiden, en de Oostzee in het westen.Van de drie Baltische staten is Litouwen de grootste en zuidelijkste en de enige overwegend rooms-katholieke staat. De geschiedenis loopt pas relatief kort synchroon met die van de beide andere Baltische landen. Anders dan Letland en Estland was Litouwen ooit een machtig land, dat zelfs tot de Zwarte Zee reikte. De twintigste eeuw verliep grotendeels onder Russisch respectievelijk Sovjetbewind, waarvan het zich op 11 maart 1990 als eerste Baltische land definitief ontdeed. Op 1 mei 2004 trad het land toe tot de Europese Unie. Toch is het land nog deels afhankelijk van Rusland, met name op het gebied van energie,[4] al probeert het daar verandering in te brengen door vloeibaar gas uit Noorwegen te betrekken.Een geografische bijzonderheid van Litouwen is dat het middelpunt van Europa binnen de Litouwse grenzen ligt.

We volgen de A5 en E67 verder langs Kalvarije en Maryampole. Onder de asfaltweg liggen platen die om de vijftig meter een roffel geven als je over een naad heen rijd. De huizen zijn hier grauw van kleur, vaak grijs met golfplaten daken. Ook staan er schuren bij die over het algemeen groter zijn dan de huizen. Af en toe staan er enkele of groepjes nieuwere woningen tussen. Bij de stoplichten, die in tegenstelling tot Polen gewoon van rood naar groen springen, hangen bordjes met een groene pijl, als het licht rood is mag je rechts afslaan.

We besluiten gezien de buitjes en de donkere wolken maar weer een hotel te nemen, nu belanden we in hotel Perkuno Namai in Kaunus, gelegen in een buitenwijk hoog tegen de zijwand van een heuvel. Nadat we de spullen op de kamer gezet hebben op de fiets naar de oude stad. We wandelen door Vilniaus Gatve een één kilometer lange voetgangerszone belegd met kinderkopjes en aan beide zijden restaurantjes en winkeltjes. Daar scoort Trijnie een glazen bal met witte en rode rozen erin voor onze ballen verzameling. We zetten brievenbussen die aan huizen wonen op de foto, vaak 8 naast elkaar met een gezamelijke deksel waaronder de gleuven van de bussen zitten. We fietsen een stukje langs de rivier de Nemunas, komen in de oude stad en wandelen door het Santakos Parkas. Dit park ligt op de punt waar de eerst genoemde rivier samenkomt met de Neris. We lopen rond bij de burcht, of de restanten ervan een verdedigingswerk waarvan nog één toren staat en een deel van de muren. Hier heeft paus Johannes Paulus II in de nog jonge republiek een toespraak gehouden.

We fietsen terug over de Laisves Aleja, ook deze autoloze laan met lindebomen, bankjes, winkels en restaurant is leuk om te bekijken. En toen weer naar het hotel. Op de heenweg was het al lastig om naar beneden te komen, op afdalingen mocht niet gefietst worden dus via alternatieve weggetjes toch beneden gekomen. Naar boven was lastiger. Ten einde raad de trap maar genomen, zo’n tree of 300 volgens mij. Even zweten maar goed voor de spijsvertering, spieren en conditie. Conclusie het oude gedeelte van Kaunus is de moeite waard om rond te struinen, veel oude kolossale gebouwen en mooie oude gebouwen en kerken.

Kaunus vanaf de berg met links de rivier Nemanus en rechts de Nieris die samenkomen:Afbeeldingsresultaat voor kaunas

De Laisves Aleja

Afbeeldingsresultaat voor kaunas

23-06-2017

Vannacht regen, onweer en harde wind. Als we naar het ontbijt lopen is het droog maar donker grijs bewolkt. We wilden eerst de fietsen op de BUMM zetten maar het begon weer te regenen, dus eerst maar ontbijten.  De bediening die rondliep was net als gisteren ronduit onvriendelijk en er kon geen woord vanaf. Een groep Chinezen had problemen met het koffieapparaat, dus ik heb ze maar wegwijs gemaakt. Ze kregen er koffie uit en waren dankbaar.

Het bleef regenen dus eerst op de kamer nog maar wat gelezen en toen het een half uurtje later droog was de BUMM reisklaar gemaakt. De Chinezen stonden bij de bus, keken vol bewondering hoe ik de fietsen achterop maakte, legde het vast op foto en film. Daarna moest ik nog samen met de BUMM met hen op de foto. We konden gaan karren.

We willen vandaag tot Suwalki rijden, zo’n 50 km. van de grens met Litouwen. Maar daar zouden we niet terecht komen. Hieronder lees je het waarom.

We gingen vanaf het hotel de A2 weer op, richting Warschau. In het eerste deel lag de weg tussen landbouwgronden met mais en koren. Het was er vlak, we zagen ooievaars eten zoeken en bonte kraaien rondvliegen. Af en toe stonden er huizen in het veld, soms kleine dorpjes. De zon piepte af en toe tussen de wolken en de temperatuur was rond de 20 graden dus aangenaam.

We moesten 3x tol betalen, in totaal 47.90 sloty, omgerekend 12 euro. Het schoot lekker op en we hadden voor ogen om Suwalki te halen en daar in het begin van de middag een camping te zoeken. Voor het knooppunt Skierniewice gooide een lange file roet in het eten. Een uur stapvoets rijden en stilstaan zorgde voor een oververhitte koeling. Er kwam damp onder de motorkap vandaan. We reden op de linker weghelft met een strook gras er naast dus Trijnie stuurde de BUMM de grasstrook op. Motorkap omhoog en ja hoor de koelvloeistof was aan de kook. Er stopte een automobilist, zag het probleem en gaf ons een jerrycan met water. En nu eerst wachten tot de temperatuur gedaald was. Na een 20 minuten voorzichtig de dop van het tankje opengedraaid en water toegevoegd. De auto’s op de weg waren nauwelijks opgeschoten en we konden probleemloos weer invoegen nadat het euvel verholpen was. We bleven de temperatuur angstvallig in de gaten houden maar die bleef de rest van de dag normaal. Een vrachtwagen chauffeur ziet een auto die over de vluchtstrook langs de file wil rijden en stuurt zijn wagen half de vluchtstrook op. Wij niet dan hij ook niet moet hij gedacht hebben. Na twee uur in de file te hebben gestaan bleek bij het genoemde knooppunt de weg geblokkeerd te worden door een politie auto. Dus van de snelweg af en een alternatieve route zoeken. We reden door een plaatsje zagen een Kaufland en besloten eerst maar brood en dergelijke te kopen want onze magen rammelden. Ook waren onze blazen vol door al het gewacht dus die ook maar geleegd. Broodje eten en weer op pad, nu de S8/E67 gevolgd naar Warschau, maar dat schoot, vooral door de vele wegwerkzaamheden, niet echt vlot op. We reden om Warschau heen, deels door de buitenwijken en volgden de genoemde weg. Langs de kant van de weg de eerste stalletjes waar  groente en fruit verkocht werden. We reden door een voorstad van Warschau heen, met wel 10 stoplichten waarvan de meeste natuurlijk op rood stonden als we er aankwamen. Net als we dachten, hé de wegwerkzaamheden zijn voorbij en we naar de 120 km/uur konden volgden na 5 kilometer de volgende wegwerkzaamheden. En deze duurde 66 km lang, waar we tussen de 40 en 60 km/uur mochten.

De omgeving wordt steeds heuvelachtiger, de weg gaat af en toe steil naar beneden en later weer naar omhoog. Bij Lomza, met een streepje schuin door de L, geen idee hoe je dit uitspreekt maar eens naar een overnachting zoeken. Het is tegen zessen en het is nog 140 km. naar ons beoogde einddoel. We vinden hotel Belfort in Piatnica waar we de BUMM met de fietsen achterop neer kunnen zetten op een afgesloten parkeerplaats. Wel de fietsen met een kettingslot aan de fietsendrager vast gezet als extra beveiliging(red: en het stuurslot ook!). Er is plek, al krijgen we een kamer zover mogelijk achter in het hotel omdat er een feest is vanavond. Morgen willen we via Suwalski gelijk door rijden naar Kaunus in Litouwen, totaal een kilometer of 280. Als we minder pech hebben als vandaag moeten we daar rond het middag uur aankomen. Maar je hebt niet alles in de hand zo bleek maar weer vandaag.

22-06-2017

Vanmorgen een goed ontbijt genoten in hotel Max. Er was van alles wat, lekker brood, Poolse salade, vleeswaren, gevulde eieren, scrumbeld eggs, worstjes, enz. enz. Met volle magen op de fiets naar Poznan.

De eerste cache brengt ons bij Muzeum Zabikowo welke gewijd is aan de verschrikkingen van het joodse kamp en het kamp waar verzetstrijders in de 2de wereldoorlog gevangen gehouden werden. Ze moesten werken aan de weg welke nu de A2 is en we al een stuk vanaf de grens gevolgd hebben.

We fietsen eerst via een natuurgebied, met veel vennen en meren, waar natuurlijk verder schatten gezocht en gevonden werden. Via smalle paadjes, soms geasfalteerde fietspaden welke op een oude spoordijk lijken te liggen fietsen we langs  de Warta naar Poznan. De Warta? Waar doet ons dat aan dat aan herinneren: Aan een bootreis vanuit Gorzow. Op de boot harde muziek, geen enkele toerist maar wel veel Poolse dagjesmensen. Na een uurtje varen meren we aan. We zien de mensen geld betalen en stokken met brooddeeg krijgen. Wij hebben toen maar het zelfde gedaan. Even later zaten we op het land met deeg om de stok brood te bakken. Langs de rivier liggen mensen te zonnen, niemand waagt zich in het water. Al is de temperatuur er wel naar, zo’n 28 graden.

De skyline van Poznan is behoorlijke verandert. Er staan nu een aantal hoge flats en moderne bouwwerken. In Poznan eerst de inwendige mens versterkt. Er werd een archeologische onderzoek gedaan, voorzichtig werd de grond afgegraven door studenten, alles wat geen aarde was werd in een emmer gedaan. Toen op zoek naar het plein met allemaal gekleurde huizen eromheen. Daar waren we vanuit Drezdenko met de trein naar toe geweest in de jaren 90 van de vorige eeuw (wat klinkt dat lang geleden). Na wat rondfietsen gevonden. Het plein verhard met kinderkopjes (schudden op de fiets dus) heet Stary Rynek. De huizen hebben allemaal verschillende pastel tinten en motieven op de gevels geschilderd. Centraal op de Rynek staan één van de oudste en opvallendste gebouwen van Poznan: een rijtje van zestiende eeuwse mini-herenhuisjes. Paars, groen, rood en bruin, alle kleuren van de regenboog komen voorbij. In het grootste gebouw is  het historisch museum van de stad gevestigd . Om het plein heen staan de grotere huizen in allerlei kleuren.  Er was ook een markt (Rynek) of braderie annex rommelmarkt op het plein. Om de beurten wat rondgekeken en natuurlijk foto’s gemaakt.  

We kruimelen door de buitenwijken van de stad weer terug naar het hotel. Onderweg nog wat boodschapjes gedaan. Na wat te hebben gerust nog een wandeling in de omgeving van Lubon gemaakt.

Afbeeldingsresultaat voor poznan stary Rynek

Gerelateerde afbeelding

Afbeeldingsresultaat voor poznan stary Rynek

21-06-2017

Vanmorgen de laatste voorbereidingen getroffen, de auto ingepakt en op stap. Man o man wat hebben we een spullen mee. Vergeleken met een fietsvakantie waar we elk 2 Ortlieb fietstassen en een overzak op de fiets hebben. Maar je neemt nu makkelijker iets mee, bij twijfel meenemen, is op de fiets natuurlijk anders. Dan moeten we meer wikken en letterlijk wegen.

Bij Zwartemeer de grens over, als ik zo tel is dat de eerste keer van de 10 keer dat we een grens passeren deze vakantie. Na het passeren van de grens het eerste snoepje, de vakantie is begonnen.  Het eerste gedeelte van de reis is bekend terrein met kenmerkende elementen zoals de Purit fabriek bij Klazienaveen en de koeltorens van de elektriciteitscentrale bij Lingen. In het Gross Fallenermoor, onderdeel van het Boutanger Moor, een ree met haar jong. Blijft een verterend gezicht.  Vandaag de langste dag, vanaf morgen gaan de dagen weer korten, maar daar moeten we met elkaar nog maar niet aan denken. Eerst nog genieten van deze zomer.

De weg wordt onbekender en begint steeds meer te glooien. Moeiteloos spint de motor en drukt Trijnie het gaspedaal in. Ach ja, reizen blijft een noodzakelijk kwaad. Trijnie heeft wat te doen en vindt dit fijner dan in een vliegtuig. Ik doe hetzelfde als in een vliegtuig, verzorg muziek, puzzel wat, volg de route op de kaart, verzit een keer en trakteer op een snoepje. Het enige voordeel is dat we regelmatig een stop kunnen houden, de benen kunnen strekken in de buitenlucht.

Bij Osnabruck begint het langzame rijden. Er wordt veel aan de weg gewerkt en er is veel vrachtverkeer. We zien nummerborden uit Polen (PL), Litouwen (LV), stland (EST) en Litouwen (LT)

Bij Bad Oeyenhausen moeten we 7 keer stoppen voor stoplichten op de snelweg. Deze gaat hier namelijk door de stad heen. Trijnie wist zich dat nog te heugen van de eerdere reizen die ze naar Polen gemaakt heeft. We rijden door natuurgebieden, zien wouwen met hun gevorkte staart en komen weer in een stau bij Hannover.

Er worden een hoop auto’s, gebruikt en nieuw, richting het vroegere Oostblok vervoerd. We zijn er legio gepasseerd. We passeren een oud en klein gebutst VW busje met een GB kenteken. Jammer genoeg geen foto kunnen nemen.

We rijden op de autobahn der freiheit richting Frankfurt am Oder, waar we de 2de grens van de dag willen passeren. Over de grens eerst maar een warme hap genuttigd, ik Birgos Traditionaly, een zuurkoolgerecht en Trijnie, geloof het of niet een XL Italiaans gekruide hot dog.

Op de parkeerplaats van het tankstation annex Bistro wilden men ons parfum verkopen. Coco Shanel, andere mij alleen van de reclame bekende geurtjes. Niets gekocht natuurlijk. We ruiken van onszelf, meestal, al lekker.

De snelweg is ten opzichte van zo’n 25 geleden een stuk verbeterd. Hij is verbreed, beter belegd en je mag er 140 km rijden.

We overnachten in Luban, een plaatsje vlak bij Poznan. We blijven hier twee nachten en gaan morgen Poznan verkennen op de fiets.

Kaartje Baltische Staten

De Baltische Staten betaat uit de landen Litouwen/Lithaunia, Estland/Estonia en Letland/Latvia. We rijden via Berlijn, Poznan naar Suwalki om daar de grens over te gaan naar Litouwen. Onze eerste stopplaats aldaar zal Kaunus zijn.

De komende 5 weken zullen we in hoofdzaak door de drie landen trekken slapend in de BUMM of in hotelletjes o.i.d.

Afbeeldingsresultaat voor baltische staten