2017 Tenerife

 

 

 

Woensdag 25-01-2017

Vanmorgen begon het te sneeuwen. Nog even naar de winkel geweest, stoetje gegeten en om 13:15 uur autoramen krabben en op pad naar vliegveld Weeze, Duitsland. Als we bij Nieuw Dordrecht zijn komt de zon erdoor. In deze vriendelijke wereld naar de A31 om richting het vliegveld te soezen.

Onderweg groepen reeën op de velden gezien en de buizerds op palen langs de snelweg.

We schieten lekker op, tweemaal langzaam rijden maar geen files. De sneeuw verdwijnt op de velden als we zo’n 100 km verder zijn.

Via een brug over de Rijn, het fietspad dat we jaren geleden befietst hebben steken we nu met de auto over.

We rijden probleemloos naar P3 bij het vliegveld van Weeze waar we de auto voor de komende dagen stallen. Ongeveer 900 meter lopen naar het Best Deal hotel, electronisch inchecken en naar de kamer. Ziet er goed uit, alles aanwezig en we kunnen hier wel lekker slapen denken we.

Morgenvroeg om 06:30 uur gaat het vliegtuig de lucht in, moeten er om 04:30 uur op het vliegveld zijn, is 10 minuten lopen dus om 04:00 uur opstaan. Dan stoetje eten dat we meegenomen hebben en dan uitchecken.

 

Donderdag 26-01-2017

Na een onrustige nacht, beide niet lekker geslapen, om 03:45 gewekt door het wekkertje. Broodje eten en op pad naar de luchthaven. Weeze is ala Eelde, klein, toch nog 10 gates en met de trap het vliegtuig in. We moesten de trap bij de staart hebben. Inchecken fluitje van een cent en nu een bakkie en broodje.

Door de douane, bij mij piepte de scan dus met handscanner nagezocht op gevaarlijke zaken. Moest schoenen uit doen. Niets gevonden.

Rustige 4.5 durende vlucht met Ryanair. Het blijft toch altijd behelpen dat vliegen.Ook hier met de trap het vliegtuig uit. Op de luchthaven was de bagage er vlot en nu nog een auto scoren. Ook dat ging simpel. We rijden in een dikke opel, achternaam weet ik zo niet meer. Alles elektronisch, iets wat mijn chauffeuse niet gewoon is. Vooral de handrem gaf wat problemen, maar met wat uitleg onderweg is ook die onder de knie.

Met een ritje van een 90 km naar de andere kant van het eiland parkeerden we bij hotel Rural Bentor in Los Realejos, zo’n 5 km. van Puerto de La Cruz. We hebben de tomtom meegenomen, er zit zowaar een sigaretten aansteekplek in de auto dus we tuffen mooi op de tomtom naar het hotel.

We hebben een mooie kamer, met eigen terras. Eerst even de korte broeken aan en na alles een beetje op plek te hebben aan de wandel. Het was ons tijdens het rijden door de plaats al opgevallen dat er geen weg vlak loopt. Een beetje lastig voor Trijnie in de nieuwe kar. Als we stoppen slaat de motor af, bij daarna gas geven slaat hij weer aan. Echt wennen voor het wicht, maar ze sloeg zich er makkelijk doorheen, al had ze wel de kriebels. Welke vrouw doet haar dat na in de vreemde in een vreemde auto met geen stukje vlakke weg. Toppertje dus.

Aan de vliegveldzijde van het eiland schijnt de zon, hier is het bewolkt en een graad of 18. Onderweg zagen we de Teide, de grootste vulkaan van het eiland. Hij stijgt ver boven de andere heuvels en bergen uit.

Een korte wandeling gemaakt, vlak bij het hotel een mooie kerk met twee aparte dikke bomen ervoor. Het was steeds klimmen en dalen, best wel vermoeiend na een slechte nachtrust en een vliegtocht. De mercado’s zijn hier ’s middags dicht, gaan om 5 uur weer open. Niet dat we wat nodig hebben maar goed om te weten. We hebben broodjes gegeten in een pizzeria en wilde nadien nog een cache scoren. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Maar het begon te druppelen. De rest van de namiddag en avond miezer regen. Dus de spullen verder geordend en een tukkie gedaan.

Morgen gaan we wandelen naar Puerto de la Cruz, langs de kust. Natuurlijk de eerste caches van het jaar scoren. Maar daarover morgen meer.

Tegen zessen kwamen we er toevallig achter dat waar eerst geen parkeerverbod was die er nu wel was. Er waren borden neergezet i.v.m. een of andere parade morgen. Dus de auto op een andere plek geparkeerd.

 

 

Vrijdag 27-01

Na een ontbijt buffet om 09:15 uur op weg naar Puerto de la Cruz. We moeten de sweatshirts aan omdat het nog wat fris is. Er staat weinig wind en het is een graad of 16. We moeten een lange weg naar de zee toe naar beneden lopen. Onze oren moeten af en toe even ploppen door te slikken.

Op de huizen af en toe grote houten kruizen of een tegelplateau met moeder Maria erop.

We komen bij de kust en moeten een ommetje maken om op een voetpad te komen door het kustgebied. Ook hier op en neer over met lavasteen belegde paden. We lopen volgens de wegwijzers via Los Roques naar Puerto de la Cruz.

Mooie vergezichten. We zitten dan weer op 188 meter boven zee nivo. Om af te dalen naar 66 meter boven zee nivo om dan weer te stijgen naar 160 meter boven de zee. Op en neer dus met links van ons een Atlantische oceaan.

Op een rotspunt staat een vervallen kerk, het dak is weg, ook geen ramen of deuren meer te zien. Het pad er naartoe is afgesloten dus alleen vanaf de hoogte te zien. Het zonnetje breekt door, dus sweatshirts uit en in t-shirt verder. Natuurlijk met de korte broeken aan. We zijn niet de enige die van het pad en uitzicht genieten. We horen Duits, Frans en Engels spreken naast natuurlijk het Spaans. We lopen door Los Roques, waar appartementen voor toeristen te huur zijn en we een appeltje voor de dorst kopen.

In de verte zien we de hoge flats van Puerto de la Cruz, afzichtelijk maar noodzakelijk voor de economie. We lopen onder een natuurstenen poort door om een cache te zoeken. Heen ging goed. Terug stootte één van ons tweeën zijn hoofd. Ik noem geen namen maar ik ben het niet. De tranen stonden in haar ogen, een bult is het souvenir van die plek. Goedkoop maar pijnlijk.

Het strand hier langs de kust ligt vol rotsblokken. Er zijn wat zonnebaders, die de zee in lijken te willen gaan. Maar dat leek ons geen goed plan, en hun blijkbaar ook niet want ze gingen tussen de rotsen zitten en lieten zich overspoelen door de golven van de zee. Er staan af en toe grote rotsen in het water. Bij één is een gat uitgespoeld, erop huizen duiven die af en aan vliegen.

We lopen een buitenwijk van Puerto de la Crus en eten een goed belegd broodje met een bakkie erbij natuurlijk. Tegenover het terras is Loro Pargue de plaatselijke dierentuin. Deze hebben we maar rechts laten liggen omdat dierentuinen in het buitenland vreselijk zijn voor de dieren. Nu zal het hier wel meevallen maar de pinguins, tijgers, dolfijnen en papagaaien krijgen van ons geen aandacht.

Af en toe donkere wolken, het is een graad of 20 en heerlijk wandelweer. Er rijd een man op een paard langs, nostalgisch gezicht maar de gsm aan zijn oor doet wel afbreuk aan het beeld.

We lopen langs de kust naar het oude centrum. De stranden zijn hier zwart, veel toeristen zijn aan het ‘wolken’, want je moet toch met een kleurtje weer thuis komen.

Voor Castillo s Felipe, een restant van een kasteel met een heus kanon ervoor, is een veld met allemaal opgestapelde keitjes. Torentje na torentje is te bewonderen, is schat dat het er een 500 zijn. Leuk gezicht. Kunst? Of is er iemand mee begonnen en vullen anderen het steeds verder aan. We lopen over de boulevard met de gebruikelijke winkeltjes. Op de achtergrond de hoge flats. Een jongleur is met balletjes bezig. Hij gooit er 8 in de lucht, vangt ze op allerlei manieren op en hij oogst niet alleen bewondering van ons. Tijdens het eten van een ijsje van hem genoten en wat geld in zijn pet gegooid. Echt kunstig.

Het loopt tegen het eind van de middag, het busstation opgezocht en met maatschappij Titsa en lijn 352 voor 2.90 euro samen de terugtocht naar Los Realejos gemaakt. Een half uurtje rijden, ook hier heuvel op en heuvel af. Terwijl we op de bus wachten kwam er een man naar ons toe. Of we Duits spraken vroeg hij. Bleek dat hij 80 cent tekort kwam voor de bus. Ik reageerde afwijzend, Trijnie verbaast(red: omdat G. het vaak geen nee verkoopt!...), zij gaf hem 1 euro en kreeg netjes 20 cent terug. Ik de man volgen. Even verderop sprak hij weer mensen aan. Hier kreeg hij niets. Hij liep verder met mij op gepaste afstand achter hem aan. Hij liep een Mercado binnen, de supermarkt dus. Dat het hem moge smaken(red: wij lol voor ons 80 cent..)

In de bus had de chauffeur een beeldscherm die aanging als de bus gestopt was. Kon hij mee langs de bus kijken. Vast voor de fietsers die naast de bus konden opdoemen.

En nu voldaan aan de rauwkostsalade, glaasje wijn erbij, wat is het leven toch mooi.

Morgen met de auto naar onze volgende bestemming, terug naar Guimar via de hoofdstad Santa Cruz.

Er wordt gebeld, de politie wil de auto wegslepen omdat er vanaf 18:00 uur een parkeerverbod is i.v.m. de processie die langs komt. Snel de auto maar even weggezet.

 

Zaterdag 28-01

Gisteravond heb ik nog naar de processie van San Vicente staan kijken. Eerst samen met vele anderen een uurtje staan wachten. Het verkeer werd omgeleidt. In de verte eindelijk lichtjes van kaarsen. Daar kwam de stoet dan eindelijk aan. Een aantal pastoors voorop in speciale kledij, mannen met vaandels, kinderen met kaarsen en een schrijn met daarop een beeld van de heilige Vicente. Respect voor de mannen, 6 stuks, die de schrijn op hun schouders droegen. Ze kwamen vanaf de zeekant, dus het hele stuk naar boven gelopen. Bij het hotel hielden ze een stop, er werd een preek gehouden over de betreffende heilige. De schrijn werd op stokken gezet maar de mannen moesten hem steeds in bedwang houden omdat de straat zo steil omhoog liep. De preek duurde een 15 minuten, een muziekkorps nam plaats achter de stoet en in een gestaag tempo ging de stoet verder omhoog. Ik heb wel wat met de rooms katholieke tradities. Of dat in mijn genen zit omdat van oudsher de Waasdorpen rooms waren weet ik niet maar ik vind de pracht, praal en rituelen altijd mooi om te zien. Ook het inwendige van de kerken hebben mijn voorkeur boven het kille protestantisme. Al besef ik dat het geld van deze pracht en praal door de vaak arme mensen opgebracht is.

Vanmorgen eerst de auto wat dichter bij het hotel gezet. Scheelt een hoop gesjouw met de koffers. Met de auto eerst naar Tacoronte, daar het plaatsje verkend en genoten van de op en neer gaande straatjes, soms oude huizen, vooral rondom het pittoreske Plaza del Christo. Maar vaak zijn de huizen nieuw, in de kleuren blauw, groen, rood, roze in allerlei variaties. Deze huizen zijn hier allemaal recht toe recht aan, meestal met een balkon met afdak. De oude huizen hebben vaak een houten balkon, houten deuren die allen verweerd zijn door de jaren.

Het is weer een graad of 19, er staat een wat frisse wind, maar uit de wind voel je de zon op de blote armen en benen. We hebben tot nu toe nog geen normale fietser gezien. Wel een enkele wielrenner maar iemand die even een boodschapje doet of jongeren die naar school gaan zie je niet op de tweewieler. Altijd met de auto of bus. Ook brommers zijn hier blijkbaar nog onontdekt. Een enkele motor is wel van de partij in het verkeer.

We komen bij zo’n kerkje met rijke versieringen. Aan de buiten zijde wit met zwarte stenen afgewerkt, de naam Iglesia de Sta Cataline. In de kerk goudkleurige rijk versierde panelen en eenvoudige geverfde houten versieringen.

We rijden door naar onze overnachtingsplek, hotel Rural Finca Salamanca in Guimar. Ook nu weer een mooie kamer. Vanaf de bergen achter het hotel komen mensen met parachutes naar beneden zweven. De toppen van de bergen zijn gehuld in de wolken, want de lucht is weer dichtgetrokken met af en toe een waterig zonnetje.

Na de kamer te hebben ingericht op pad. Guimar is een leuk plaatsje rondom de winkelstraatjes maar vooral bekend om de Guanchepiramiden. Deze piramides zijn in 1991 ontdekt. Ze vertonen gelijkenissen met de piramides in Mesopotamië, Mexico en Peru. Ze zijn gebouwd door het oorspronkelijke volk van Tenerife, in de 7de eeuw gebouwd, met de naam Guanche. Het doel van de tempels is tot op heden onbekend. De piramides staan precies op de zonnewende en zijn misschien zonnetempels of begraafplekken voor voorname mensen uit die cultuur. Er is een museum bij, dat gaat over het oorspronkelijke volk van Tenerife en er worden allerlei theorieën uit de doeken gedaan. Bovenstaande hebben we uit onze reisgids gehaald want om 18 euro per persoon te betalen voor een wandeling door het park met de piramides vonden we te gortig.

Wat voor potentie hebben we in Drenthe met de hunebedden? Natuurlijk hebben we het hunebedmuseum in Borger, maar andere landen buiten de prehistorische bouwwerken beter uit dan wij Nederlanders. Hekken er om heen en toegang vragen is in het buitenland heel gewoon. Of het nu Stonehenge is, of oude tempels in Azië, vervallen gebouwen in Rome, Efeze in Turkije, enz. Het moet natuurlijk onderhouden worden maar de bedragen worden steeds hoger.

We hebben voor vanavond een tafeltje gereserveerd in het hotel. Eens kijken wat er op de menu kaart staat. Misschien dat ik daar morgen nog wat over kwijt wil.

 

Zondag 29-01

De achternaam van onze auto is Insignia, voornaam Opel. Best wel een fijne auto met allerlei snufjes die we niet gewoon zijn in onze 19 jaar oude VW-camper.

Vanmorgen beide last van onze spieren. Van enkel tot kuiten en bij Trijnie vooral een geïrriteerde aanhechting van haar bovenbeenspier bij haar knie. De eerste ongemakken door het vele lopen, omhoog en omlaag op een ongelijke ondergrond. Trijnie had de dag van vertrek al wat last van haar bovenbeenspier en een plek in haar rug. Als we eenmaal in beweging zijn lukt het wel, zal de leeftijd een rol meespelen?(red: dat hoop ik nog niet…hahaha)

Vandaag met de auto naar Santa Cruz de Tenerife, de hoofdstad van het eiland zo’n 30 kilometer van het hotel. Het lastigste was het zoeken naar een parkeerplaats in de buurt van het oude centrum. Wat heen en weer gereden en natuurlijk één gevonden. We verkennen de stad via een multicache die ons langs de bezienswaardigheden leidt. Als je Santa Cruz ziet liggen met de hoge gebouwen met op de achtergrond de bergen is het best een mooi gezicht. Maar de stad zelf is chaotisch, ongestructureerd gebouwd en uitgebreid met grote pleinen aan de kust. We beginnen langs de kust op de boulevard te wandelen. Er liggen cruiseschepen aangemeerd die toeristen aan wal gebracht hebben. In de verte een driemaster, de Georg Stage uit Kopenhagen, die me gelijk aan de voorliefde van Cody voor driemasters doet denken. Dus een plaatje van geschoten.

Voor we de stad in gaan even een bakkie doen bij de haven. Nadal is aan het tennissen, de France open geloof ik, en de bediende is trots op het feit dat Nadal van Tenerife komt. Tenminste dat begrepen we van het gesprek dat hij met ons probeerde te voeren.

We worden naar eeen park geleidt met de naam Plaza Principe de Asturias, waarin naast bomen en bankje ook een fontein en muziekkoepel staan. Het is er redelijk druk, de mensen zijn vrij dus ze ‘spazieren’ hier.

Van het park het oude deel van de stad in. Het doet hier doods aan. Veel lege winkeltjes, graffiti op de muren, verwaarloosd, dus verre van bruisend. We komen op Plaza de Espana waar een obelisk met twee strijders ervoor de aandacht vragen. De beide strijders hebben een blad voor hun geslachtsdeel. Trijnie wilde daar wel eens achter kijken wat natuurlijk niet lukte. Rondom deze Plaza veel eet- en uitgaansgelegenheden. Ook hier waren veel mensen aan het wandelen, naast het Spaans ook veel andere talen gehoord.

Bij La Recova de Tenerife, of Mercado de Nuestra enora de Africa, is een grote braderie en rommelmarkt aan de gang waar op honderden kraampjes en kleedjes oude en nieuwe handelswaar is uitgestald. Van boeken tot cd’s, kleding tot huishoudelijke apparatuur, kunst en kitsch en van allerlei tierelantijntjes komen ons onder ogen. Het geld in de portemonnee gehouden, die we overigens goed bewaakten. Het was er ontzettend druk en je weet maar nooit of er rugzakrollers actief zijn.

Apart om te zien is de Auditorio, waarin concertzalen gehuisvest zijn. Boven op het gebouw is een reusachtige golf, onderdeel van het gebouw. Het gebouw is geheel bekleed met geglazuurde gebroken tegels. Apart gezicht. Er naast liggen de restanten van Castillo de San Juan Bautista uit 1643 waar van uit de stad beschermd werd tegen indringers.

Een gigantische kermis maakt het sinistere beeld van de stad compleet. Honderden attracties, over een lengte van 500 meter langs de kust, allemaal ingepakt en blijkbaar alleen actief tijdens het toeristen seizoen. Geen gezicht.

De opmerking van Trijnie zegt veel over ons eindoordeel over de stad:” het mooiste in de stad zijn de bomen”. Geen hoofdstad om meerdere dagen rond te banjeren.

Voor we terugrijden eerst nog even een hapje gegeten. Kippensoep en Paella voor mij en kebab voor Trijnie. En nu de auto weer opzoeken en de stad weer uit zien te komen. Wat best lastig is met al die éénrichting straatjes. Maar ze heeft ons weer veilig thuis gebracht.

Het weer was aan de koele kant voor de tijd van het jaar. Met 19 graden houdt het wel op. De mensen klagen dan ook en zijn warm gekleed. “frisio” hoor je hen vaak zeggen. Maar om te wandelen is het prachtig weer.

 

 

 

Maandag 30-01

Vanmorgen om 09:00 uur in de auto. Het is nu al 20 graden, blauwe lucht, weinig wind. We gaan eerst wandelen in Puerto de Guiman. Heerlijk in het zonnetje langs de boulevard een multicache oplossen. Dat het warm is blijkt wel aan de al goed gevulde terrassen, in hoofdzaak met lokale mensen die zaten te chillen onder het genot van een espressootje met een glas water en de zon. Er zwemmen mensen in de zee,en er wordt gesnorkeld.

De cache is verstopt in een natuurgebied net buiten het dorp met de naam Malpais de Guimar. Een gebied met rotsblokken van lava, allerlei soorten cactussen en vetplanten. We dachten de schat gevonden te hebben maar toe moesten we de vraag beantwoorden “hoeveel haren heeft een Cardon”. Zoeken op een zwaar beschadigd infopaneel en maar op nul gegokt. Na weer een stuk door het groene ‘maanlandschap’ te hebben gelopen hem gevonden.

Een stuk verder gelopen, goed kijken waar we de voeten neerzetten want het pad ligt vol stenen. Bij de Arc, een door het water uitgesleten stuk rots die nu een soort brug vormde, weer rechtsomkeer gemaakt. Genieten zo in de zon, verkoelend windje erbij. Toppie. Er waren oude zoutbekkens langs het pad te zien waar men tot voor een jaar of 20 geleden nog zout in won.

De inwendige mens versterkt en de verboden van de cafetaria eens bekeken. Pictogrammen waarop stond dat je niet op blote voeten naar binnen mocht, niet in badkleding, geen kinderen zonder begeleider, niet met een nat lichaam naar binnen mocht en uiteraard niet roken en geen honden toegestaan.

Weer in de auto voor de reis naar het laatste hotel van de vakantie. Deze staat in Alcala en heet voluit “hotel El Navio”. Onderweg zagen we het landschap minder groen worden, naar ons idee meer bergen en wat ons opviel is dat we de hele vakantie geen koe, schaap of geit gezien hebben. Een windmolenpark langs de snelweg ontsierde het landschap. We volgen de snelweg, zien de accommodaties en toebehoren meer toeristisch worden. Deze kant van het eiland is voor de zonaanbidders de place to be.

We rijden even later over een nieuw stuk snelweg want de tomtom kende hem niet. Daarom de rechtstreekse afslag gemist en maar doorgereden tot een bord die naar Alcala wees. Via een smalle weg met haardspeld bochten, langs een politiecontrole die ons staande hield even in de auto keek en doorrijden wuifde, tussen de bananenplantages uiteindelijk beneden bij de kust gekomen. Het hotel redelijk vlot gevonden en de ontvangst is aller vriendelijkst. We zitten zo’n 2 kilometer van het plaatsje af, midden tussen de bananenplantages.

De bananenplantages zijn soms overdekt met bruine doeken die als tent over de bomen gespannen zijn. Sommige doeken zijn door de tand des tijds aangetast en kapot gewaaid.

Nadat we onze kamer hadden betreden, weer met een lekker terras aan de zonkant, eerst maar eens het zwembad ingedoken. Nou ja ingedoken? Trijnie heeft geen poging gewaagd en ik moet toegeven dat het water wel erg koud was. Maar toch maar een duik genomen na lang aarzelen, één baantje gezwommen en de warmte van de zon mijn lijf weer laten opwarmen.

Aan de wandel naar Alcala boodschapjes doen, lopen langs de boulevard en de zonnende mensen bewonderd. Er waren al hele bruinen bij, en witte die hier blijkbaar nog niet zo lang zijn. Nu zitten

we lekker buiten te kijken naar de verder dalende zon.

Vanavond eten we in het hotel, ik salade met vleesgerecht, Trijnie salade met tonijngerecht.

Voor morgen hebben we een excursie naar de vulkaan de Teide geregeld, we moeten om 08:00 uur bij een verderop gelegen hotel zijn waar we worden opgehaald. Daarna hebben we ’s avonds een buffet met lokale hapjes en gerechten. Dus ook dan weer genoeg te tikken voor een verhaal.

Dinsdag 31-01

Vanmorgen vroeg op. We moeten om 07:55 bij een hotel in Alcala, zo’n 15 minuten lopen van hier. Gisteren geregeld dat we om 07:00 uur konden ontbijten, niet het hele buffet zal er dan zijn maar in ieder geval koffie en broodjes met beleg. Normaal begint het ontbijt vanaf 08:00 uur. Natuurlijk ruim op tijd bij de afhaalplek en in de bus op weg. Eerst nog mensen bij hotels in andere plaatsen ophalen, uit oa. Abama en Los Americas, en na een uurtje op weg na de Teide. Het is wisselend bewolkt, een graad of 18 en toch lange broeken aan en winterjassen mee. Want het kan boven bij de Teide koud zijn.

We rijden eindelijk op de weg naar het nationale park van de Teide. We slingeren omhoog, zien het landschap langzaam steeds kaler worden. Waren er eerst nog bananenplantages, goed voor 10% van de economie van het eiland, de overige 90% komt van het toerisme. En het toerisme is hier inderdaad groot, er komen zo’n 4 miljoen mensen per jaar naar het eiland. En die moeten allemaal eten en slapen en excursies volgen.

Na de bananen komen we in het wijnbouw gebied. De wilde begroeiing maakt plaats voor door uitziende planten en schijfcactussen. We maken een tussenstop in Vilaflor, de hoogst gelegen plaats met een burgemeester van geheel Spanje. We zitten dan inmiddels op 1466 meter hoogte. We zien bloeiden amandelbomen langs de weg.

Verder gaat het weer. De lage bosjes maken plaats voor de canarische Pijnbomen. Het hout van deze bomen is onverwoestbaar en wordt veel gebruikt voor houten balkons en dakspanten van huizen en kerken. In een gebied waar ca. 3 jaar geleden bosbranden zijn geweest zijn de geblakerde basten nog te zien. En de bomen zijn niet dood maar zitten weer vol in de naalden.

Teleurstellend nieuws, we hebben tickets voor de kabelbaan naar de boven maar hij staat stop in verband met de harde wind. We hebben al tickets gekocht. Maar zien of we ons geld terugkrijgen. Of zal er wat in de kleine lettertjes staan?

De kleuren van de rotsen beginnen te variëren, van cadmingeel tot oxidatie groen, verschillende bruintinten en roodachtig. Indrukwekkend het kale lavagebied waar niets groeit. Er zijn een aantal rotspartijen waar het eerste deel van ‘planet of the apes’ is opgenomen. Indrukwekkend.

En daar is de Teide dan. We zitten nu op zo’n 2400 meter hoogte. Indrukwekkend zoals de vulkaan, waarvan de top 3700 meter hoog is nog boven ons uit torent. Het maanlandschap er om heen is indrukwekend. Natuurlijk zijn we niet de enige die er zijn, busladingen vol mensen worden uitgespuugd op deze plek.

Inderdaad het waait behoorlijk hard hierboven, balen dus dat we niet naar de 3550 meter hoogte kunnen. Vooral omdat de lucht strak blauw is maar we onze warme kleding wel nodig hadden. We hebben in het maandlandschap gewandeld, oppassen voor de scherpe stenen, en een stuk rond de Teide gelopen. Was zeer de moeite waard.

Op de terugreis nog een stop op een plek waar de lavastroom van de laatste uitbarsing, ergen in in de 16de eeuw te zien is. De laatste vulkaanuitbarsting was hier in 1909, waar een kleinere vulkaan 92 dagen lava en rook gespuugd heeft.

We werden vlak bij ons hotel afgezet, langs de weg, en waren in 5 minuten weer op de kamer. Het geld van de kabelbaan hebben we hier teruggekregen nadat ze gebeld hadden met de organisatie van de tour. Dus geen financiële teleurstelling op deze geslaagde excursie.

Op ons terras zitten lezen en in de zon gezeten.

Vanavond een lopend buffet van lokale producten en gerechten. Zal wel weer stof tot tikken opleveren.

 

Woendag 01-02

Gisteravond een gezellige tapas avond gehad. Er waren allerlei hapjes met vis, zoete aardappelen, garnalen, vlees, octopus, bonen, koude soep, worst ,enz. We hebben het samen met Arthur en Lia, Nederlanders en Andreas en Elke, Duitsers laat gemaakt. Van beide echtparen was er één persoon met een handicap. Waren dus verre van mobiel. Mogen wij tot op heden van geluk spreken. Tot slot nog even van de diverse soorten likeur geproefd, amandel en kaneel had onze voorkeur. Afgesproken om morgenavond om 19:00 uur weer samen te gaan eten, geregeld dat er drie tafels tegen elkaar aan staan.

Vanmorgen om 06:00 uur een kort vuurwerk. Voor Trijnie’s verjaardag grapten we, ze is immers 60 geworden vandaag.

Trijnie probeerde een ‘vuile’ plek van haar voorhoofd af te schrobben. Lukte niet, was een blauwe plek als gevolg van de botsing tussen haar hoofd en een stenen poort van dagen geleden.

Na het ontbijt weer op pad. Nog niet een echt plan maar we willen eerst langs de kust via El Varadero naar Puerto de Santiago. Een stuk van een kilometer of zes. Daar kijken we wat we doen gaan. Het is heerlijk weer en om 10:00 uur al 24 graden, dus weer alleen in T-shirt, met broek eronder natuurlijk, voet voor voet wandelen.

Onderweg surfers, zonnebakkers en zwemmers. In El Varadero ijsjes gekocht. Trijnie een dikke vette Magnum, i.p.v. een gebakje, en ik een waterijsje. Terwijl we dit opaten op een bankje, leek het of de horizon in een boog liep. Nu klopt het dat de aarde rond is maar deze illusie werd veroorzaakt door een hekwerk langs een dalend pad. Door de compnatie van schuin hek en horizon als zee leek het of de laatste gebogen liep. Als je ging staan en over het hek keek was hij weer recht. Vreemde gewaarwording.

Na een mooie wandeling in Puerto de Santiago gekomen, daar een hapje gegeten en overlegd hoe verder. We willen eigenlijk wel doorlopen naar Los Gigantes en Santiago del Teide, een kilometer of tien verder op. Een begin gemaakt, omhoog lopen langs de doorgaande weg en dan een zijweg pakken. Bij de zijweg de situatie eens bekeken, langs de doorgaande weg blijven lopen leek ons niets, geen paden naar links of rechts voor wandelaars. Besloten terug te keren en na overleg, weer met een ijsje in de handen, besloten met de bus of een taxi naar San Juan te gaan. Van daaruit lopen we dan via Alcala weer naar het hotel, trip van vijf kilometers.

Een taxi aangehouden, bracht ons naar San Juan en vandaar langs de kust naar Alcala gelopen. Door de bananenplantages uiteindelijk moe maar voldaan in de kamer de schoenen uit gedaan.

Vanavond nog gezellig eten, salade als voorgerecht en een kipgerecht met spinazie en aardappeltjes.

Ik had vanmorgen aan de kokkin gezegd dat Trijnie vandaag 60 jr. is geworden en gevraagd of ze iets speciaals voor haar kon maken. Ik had natuurlijk niets tegen Trijnie gezegd. Toen ze binnenkwam felicitaties van onze 4 tafelgenoten. Gegeten en toen werd ik door de kokkin geroepen. Een taartje door haar gemaakt, een 6 en een 0 als kaars erop. Licht uit en daar kwam de taart binnen.

Trijnie werd toegezongen door de mensen in het restaurant. Ze kreeg een geel roosje en een kaart van één van de gasten. Was een leuke afsluiting van de dag en de verjaardag(red: was een hele leuke surprise en heel gezellig.)

Wat later de spullen alvast inpakken want morgen willen we rond 07:45 uur in de auto zitten op weg naar het vliegveld.