2014 maleisie sumatra deel 2

Maleisie Sumatra

Indrukken Sumatra

Welke indruk hebben we van Sumatra? Allereerst het enthousiasme en de vriendelijkheid van de bewoners. We hadden nog geen kilometer gefietst of het "hello mister" " hello miss" klonk. Bij een stop langs de weg kwamen er mensen bij ons staan praten. Men wilde steeds weten hoe we heten en waar we vandaan komen. We kenden dit al van Bali en java maar was opvallend anders dan in Maleisie.

Het verkeer is hier chaotisch, maar de 500 kilometer die we hier gefietst hebben gaf maar een maal een onveilige situatie. De bus die een brommer inhaalde die door een vrachtwagen werd ingehaald terwijl ik uit tegenovergstelde richting kwam en bijna de berm in moest ''duiken''. Verder geen ongevallen gezien, wel wat auto''s met blikschade. De luchtvervuiling is een belangrijk probleem in Sumatra. We hadden meer last van onze luchtwegen en onze huid was elke fietsdag smerig van het zweet en de uitlaatgassen. Als we ons haar wasten kwam daar bruin water vanaf.

We hebben het verkeer ook meegemaakt zittend in bussen en auto''s. De bussen gaan voor in zo kort mogelijke tijd van A naar B, scheuren dan ook hard en halen soms onverantwoord in. De auto''s waar we inzaten reden ''normaal'' al merkte je dat ze alert waren op onverwachtte actie''s van de medeweggebruikers, meer dan we in Nederland gewoon zijn.

De natuur hier verschilt per deel van Sumatra. Waren de eerste paar honderd kilometer , Dumai tot Bankginang in hoofdzaak door plantages van palmolie, na de laatste plaats werd de natuur weer natuur, met stukken jungle en desa''s in de jungle. Dit ging zo door tot Minanjou. In de stukken met jungle meer vogels en natuurlijk de Makaki.

De fietstocht van Bukittinggi naar Maninjau met tot slot de 44 haarspeldbochten was een belevenis. Rond het meer van Maninjau fietsen was zeer mooi en zullen we als optie ook gaan aangeven bij onze reisagent. Ook de overnachtingen in het Jack Bagoes Guesthouse is een aanrader, fijne mensen, lekker eten en basic kamers die op dit moment opgeknapt worden. Het eiland Simosir in het Tobameer is een aanrader.

Het eten langs de weg was bijna altijd lekker. Of je nu witte rijst nam met allerlei gerechtjes erbij die je uit de pannen zocht, of een vers bereide maaltijd het was altijd goed. De koffie susu (met gezoete melk) maakt me bijna weer verslaafd aan koffie met melk en suiker. Alleen was de hoeveelheid van de melk en de sterkte van de koffie per keer verschillend. Of ze dachten dat westerlingen extra sterke koffie willen zou de reden kunnen zijn. Een aantal keren om extra susu gevraagd.

04-03-2014

De laatste vakantiedag alweer. Alweer omdat als je eraan begint bijna 7 weken heeeeel lang lijkt. Maar door de dingen die we gedaan en gezien hebben vliegt de tijd en is het zo weer voorbij.

Vanmorgen eerst beschermmateriaal opgehaald voor de kwetsbare onderdelen van de fietsen. We konden geen bobbeltjesfolie vinden, heet hier trouwens knip-knap, naar het geluid die de bobbeltjes maken als je ze kapotdrukt tussen je vingers. We gebruiken nu filtermateriaal wat we zagen hangen bij een winkel. We hadden 6 pakjes nodig, de verkoper keek ons ongelovig aan maar verkocht het graag. Onze reserve binnen en buitenband inclusief de spaken hebben we aan een fietsenmaker hier gegeven. Hij wilde het pas hebben toen we hem duidelijk maakten dat we het niet meer nodig hadden en we het anders in een afvalbak zouden gooien. "Maar je kunt het ook verkopen" reageerde hij. " Dat mag jij wel doen, of je bewaart ze voor een toerist met deze bandenmaat". Hij was er blij mee.

Daarna de fietsen inpakken, ik het technische werk enTrijnie het inpakken in de fietspyama''s. Toen we klaar waren hadden we net tijd genoeg om naar het huisje te lopen. Het druppelde al maar toen we bij het huisje waren barstte er een dikke bui los met zwaar onweer.

Vanmiddag gezwommen, het zonnetje scheen weer al bleef het licht bewolkt. Drankje erbij, wat te eten en de laatste bladzijden van mijn boek lezen. Kan die hier ook blijven.

En zo krijgt alles een laatste keer. Laatste keer zwemmen en strakjes laatste keer warm eten. Ik neem vanavond: Pecal Desa Namorambe (gemengde groente met satesaus en pindakroepoek. Deze maaltijd is behoorlijk pittig waarschuwd de menukaart. Wat Trijnie gaat eten is nog onbekend. Dan morgen het laatste ontbijt en dan worden we rond 12:00 uur plaatselijke tijd weggebracht naar het vliegveld van Medan.

We hebben wat foto''s van het Deli River Hotel bijgevoegd zodat jullie een indruk hebben van hoe het er hier uitziet. Als je een keer in de buurt bent een aanrader.

Dit is het laatste dagverslag van onze vakantie. We denken niet dat er morgen nog iets bijzonders gebeurt, behalve dan 6 uur wachten in Kuala Lumpur op de aansluiting naar de vlucht van Amsterdam. Vervelend maar het is niet anders.

We willen iedereen bedanken voor het meelezen. Dat heeft een voordeel: als we dadelijk thuis zijn en het werken weer begint hoeven we niemand te vertellen wat we allemaal beleefd en gezien hebben. Kunnen we weer over tot de orde van de dag. Maar ook deze vakantie zal een hele prettige herinnering blijven aan twee landen die echt de moeite waard zijn om te bereizen.

03-03-2014

Vanmorgen met de chauffeur Joel weer op stap. We gaan nu naar de andere kant van Medan om diverse zaken te bekijken. Het verkeer is druk, iedereen gaat naar zijn of haar werk met de auto of de brommer, dus lange files voor de stoplichten. We rijden door Medan en zoeken naar bubbeltjesplastic. Ik zag een pakjesdient, Trijnie uit de auto, hebben ze geen verpakkingsmateriaal. Een groot affiche met de aankondiging van een benefietconcert voor de slachtoffers van de Sinabung. We gaan door een voorstadje van Medan, dat nu Pancur Batoe heet maar in vroegere tijden Wilhelmina heette, naar onze oud koningin.

Langs de kant van de weg worden vleermuizen in kooien gehouden. Ze hangen rustig aan de bovenkant van de kooi. Worden verkocht om er soep van te maken, een goed traditioneel medicijn tegen astma.

De busjes die hier rijden zijn beschilderd, niet zo uitbundig en mooi als de jeepneys in de Fillipijnen maar meer als in West Sumatra. Langs de kant staan stammen van de parapluvaren te koop. Deze stammen worden gebruikt om er orchideeen op te laten groeien. Ook wordt de bast gebruikt voor de dakbedekking van de Caro Batak huizen die we later zouden zien. Onderaan de bergen zijn waterstations gemaakt waar de vrachtwagens die naar beneden gekomen zijn hun remmen kunnen afkoelen. Dat lijkt ons wel nodig als je de zwaar beladen truck constant remmend naar beneden ziet gaan. Er heerst laaghangende bewolking en mist in de bergen. Geen goed voorteken voor het zien van de Sinabung. En dat klopt ook. Als we door Brastagi gepasseerd zijn, nadat we de fruitmarkt bezocht hebben, is er normaal gesproken een zeer mooi zicht op de vulkanen Sinabung en de Sibayak. Nu zien we de contouren van de laatste vulkaan wel maar de Sinabung blijft in nevelen gehuld. De Sinabung is nu al 5 maanden aan het rommelen en de laatste 2 maanden is het zo erg geworden dat besloten is tot evacuatie.

We kunnen niet dichterbij komen want in een straal van 10 kilometer rondom de werkende vulkaan mag je niet komen. De bewoners rondom een straal van 5 kilometer van de vulkaan zijn geevacueerd. We hebben de kerken en moskeeen gezien waarin ze onderdak hebben gekregen. Ze zitten vol mannen, vrouwen en kinderen. Er wordt eten gekookt en de was hangt rondom de gebouwen te drogen. Er staan zelfs tenten op het terrein rondom genoemde gebouwen. Ook alle huisdieren en het vee in dit 5 kilometer gebied zijn geevacuurd en elders ondergebracht. Er zijn inzamelingsacties van goederen en er wordt gecollecteerd. Er staan waarschuwingsborden langs de weg om aan te geven dat de vulkaan aan het rommelen is. De bladeren zijn bedekt met grijs stof, de wegen zijn echter schoon.

We rijden langs een restaurant waar een groot bord met B1 bij staat. Het blijkt dat ze in het restaurant hondenvlees, wat in dit deel van Sumatra regelmatig gegeten wordt op het menu staat. Nu hebben we in Zuid China al een aantal keren hondenvlees gegeten en dat smaakte lekker. Een beetje rundachtig maar dan wat zoeter. Dus zo gek is het niet, want waarom wel kip, varken, koe en geen hond? Ligt qua emotie wat gevoeliger denk ik. Net als Flappie (van Toon Hermans geloof ik) waar je voor gezorgd hebt en dan met kerst op je bord ligt.

Op weg naar de Sipiso Piso watervallen een buitje regen van 5 minuten, de vijfde van deze vakantie als ik het goed heb. Bij de waterval eerst maar een natje en een droogje en dan genieten van het uitzicht op de waterval. Het water valt vanuit de berg met dezelfde naam zo''n 100 meter naar beneden. We zijn een stuk naar beneden gelopen om het recht van voren te zien en kijken naar het vallende water. Ook is vanuit hier het Tobameer te zien, een uiterst puntje met de bekende visboerderijen. De souvenirs en kledingzaakjes bekeken, niets bijzonders gezien.

In Dokandorok hebben we een kijkje genomen bij een aantal Carobatak huizen. Deze huizen staan op palen, hebben een dakbedekking van de bast van de parapluvaren en in huis is er een grote ruimte, geen muren niets. In deze ruimte leven zo''n 6 families, veelal aan elkaar gerelateerd, en bevinden zich de keuken, het zitgedeelte en de bedden.

In de streek waar we doorrijden is het landschap anders als in andere delen van Sumatra. Er zijn kleine heuvels die alleen in het landschap staan en er worden veel groentes en fruit gekweekt. We zien tomaten, aardbeien, manderijnen, groene- en chinese kool, wortels en koffie. Op een stuk land is de grond opgeworpen in lange rijen, plastic met gaten erover voor de peperteelt. Deze planten hebben gevoelige wortels en worden zo beschermd tegen de zon. Als de pepertjes klein zijn en ze worden geplukt zijn ze groen, zijn ze groot en rijp dan zijn ze rood. Deze pepertjes zitten in nagenoeg elk gerecht, het eten is hier dan ook vaak heet.

We rijden door Tigapanah als er een brommer voor ons begint te slingeren. Van de vrouw die achterop zit is de tas in het wiel gekomen. Gelukkig kon Joel op tijd remmen en slingerde ze zonder te vallen de berm in. Het blijft opletten.

Een ons onbekende apensoort zit langs de kant van de weg. Een bruin gezicht en een korte staart. Het is een Lampung aap. Trijnie de hele weg met de fotocamera in de aanslag en wij zoeken of we de apen nog eens konden zien. Knip, te laat. En toen zat er een langs de kant van de weg, Joel kon de auto veilig stoppen en we hebben hem kunnen vastleggen. De vierde apensoort van deze vakantie.

Onderweg veel lol gehad omdat Trijnie een aantal keren moest plassen. Joel moest maar een pispot in de auto meenemen, kan ze het in de auto doen en de inhoud zo uit het raam kieperen. Nu moeten stoppen op plekken waar een openbaar toilet was (red: En een lol dat die kerels voorin hadden, over dat ik 2 keer moest plassen! Kort na elkaar).

Er zit een jong Makaki aapje aan een touw vast bij een huis. Waarschijnlijk gevangen nadat het verstoten was door zijn moeder. Ja zo gaan ze hier met de dieren om, maar daar hebben we al eerder over gemeld. Niet goed zegt Yoel terecht.

We komen langs een school waar karateles, hier heet dat taikwondo, gegeven wordt. De karatika lopen op blote voeten rondjes op een plein, warmdraaien voor de training.

Joel zat echt op de praatstoel met zijn gebrekkige nederlands en vertelde onder andere wat men hier belangrijk vinden als ze een auto of een brommer kopen. Niet hoe hij eruit ziet, niet of de motor goed is is belangrijk maar dat de claxon het goed doet. Terug in Medan was het verkeer weer druk maar we kwamen zonder kleerscheuren aan bij het hotel. Straks maar eens wat gaan eten in het restaurant.

02-03-2014

Zoals gisteren al vermeld een rustige dag zonder veel bijzonderheden.

Na het ontbijt, wat hier afwisselend is en naast toast lekkere kleine hapjes zoals gebakken banaan, muffins, kroketjes en geroosterd toastbrood de fietsen maar weer eens aan het werk gezet.

Ze zouden nog eens vastroesten.

We zijn bij het hotel naar links gegaan, niet richting Medan maar naar de kleine desa''s.

We wilden eens kijken of er een kortere route naar de dierentuin was.

Van de doorgaande weg af naar de desa in.

Via smalle weggetjes, op een gegeven moment alleen nog geplafeid met veldkeitjes door de kuilen hobbelend de zaak eens bekeken.

De mensen gingen op hun paasbest naar de kerk, de dames mooie jurken aan en mannen met een stropdas voor.

Want het is zondag en dat was te merken aan het gezang uit de kerk waar we langs fietsten.

Ook viel het op dat er in een aantal huizen samenkomsten waren.

Waarschijnlijk van mensen die niet bij de protestantse kerk hoorde maar bij de pinkergemeente of iets dergelijk.

Er werd luidkeels gezongen en af en toe klonk het halleluja uit de openstaande deuren.

Natuurlijk waren ook de meeste winkeltjes open, daar kun je hier zeven dagen in de week terecht voor van alles en nog wat.

Een man met zijn nering kwam ons op de brommer tegemoet gehobbeld.

Kleurige ballonnen met de figuren van stripfiguren, speelgoed, zakjes koffie, potten en pannen het leek wel de marskramer die vroeger bij ons met hun negotie langs de deuren gingen.

Hij tufte langzaam langs de huizen, soms zijn bel gebruikend om de mensen op zijn langsrijden te attenderen en behoedzaam de kuilen ontwijkend.

Zijn handelswaar rammelde op de keien,

Ons pad liep dood op een fabriek waar grote plastic flessen voor waterapparaten (voor heet en koud water) schoongemaakt en gevuld werden.

We hebben dit al eens eerder bekeken, een spoelmiddel met een ontsmettings-goedje wordt via een sproeikop in de draaiende fles gespoten.

Als de fles deze behandeling ondergaan heeft wordt hij gespoeld met water en gevuld met water uit een destilatiefabriek. Het water wordt aangevoerd in grote tankwagens.

Daarna dop erop en een plastic seal erover om te laten zien dat er niet met het water geknoeid is.

Een belangrijke zaak want het verkopen van flessen water die onder de kraan gevuld zijn is lucratief maar geeft zelfs bij de locals hier maagproblemen hebben we ons laten vertellen.

We mochten niet in het fabriekje zelf kijken.

We konden de kortere weg naar de dierentuin niet vinden en zijn weer richting hotel gefietst.

Onderweg in de winkeltjes kijken of ze bobbeltjesplastic (voor beschermen kwetsbare fietsdelen) en duktape konden bemachtigen.

Het laatste is gelukt.

Overal waar we vroegen kwam men met smal plakband of isolatietape aanzetten.

Ik zag een lijstenmaker die een rol breedplakband op zijn werkbank had liggen.

Op mijn vraag waar ik dit kopen kon liep hij met me drie winkeltjes verder waar ze breed plakband hadden.

Naast het gewone plakband ook een soort duktape wat hier Dalichi heet.

Het is verder precies hetzelfde als de sterke Duktape.

Nu alleen nog het bubbeltjesplastic.

Morgen met ''onze'' chauffeur Joel maar eens bij wat goede fietsenzaken kijken.

En anders plakken we filtermateriaal om de kwetsbare delen.

Vanmiddag gezwommen en op ligstoelen zitten lezen bij het zwembad.

Het begon zowaar te regenen.

Een mals buitje van een 20 minuten, we hielden het droog onder de parasol.

Dat was het derde buitje van deze vakantie. Ongekend voor de periode waarin we nu zitten.

Morgen gaan we weer op stap, de laatste actieve dag van de vakantie.

We gaan naar Brastagi in de Karo Highlands, bezoeken de Sikulikap waterval en als het een beetje mee zit zien we de Sinabung zijn rook uitspuwen.

01-03-2014

Vanmorgen om 08:00 uur met de gids Joel op stap naar het Bohork/Bukit Lawang Orang Utan Rehabilitation Centre.

Het zou zo''n 70 kilometer van Medan zijn maar we hebben 110 kilometer afgelegd om er te komen.

Eerst nog door de stad heen want het ligt aan de andere kant van de stad.

Van de bevolking in Medan is 90% moslim, vandaar de vele moskeeen en de enkele kerk.

De stad heeft meer dan 2 millioen inwoners, is de 3de stad van Indonesie en de hoofdstad van Sumatra.

Toen we vertelden dat we gisteren naar de Zoo geweest waren schudde hij zijn hoofd en zij: het is daar niet goed.

Zoals ze de dieren huisvesten is het niet goed.

We reden door de buitenwijken en Joel, die trouwens redelijk Nederlands spreekt, wist nog dat dit allemaal sawa''s waren, rijstvelden.

Ook waren er hier veel kokosnotenbomen, en nu is het allemaal huizen en winkeltjes.

Komt me bekent voor als we in Nederland praten met oudere mensen.

Ook wij hebben veel zien veranderen in ''ons'' Emmen.

We rijden langs de markt waar vooral groente en vis verhandeld wordt.

De markt begint trouwens al om 04:00 uur en eindigd om 09:00 uur.

Een politiewagen met loeiende sirene komt ons tegemoet gevolgd door een trouwstoet van rijke mensen.

Zo hebben ze vrij baan in het chaotische verkeer.

Nadat we de stad verlaten hebben rijden we door Binjai, een stad die tegen Medan aangegroeid is.

De weg wordt rustiger als we door de palmolieplantages rijden.

Er lopen koeien met jongen los door de plantages, staan soms midden op de weg en reageren niet op de claxons van auto''s en vrachtwagens. Je moet er dus gewoon omheen.

We passeren Bohokor en komen in de buurt van het park.

Maar eerst nog een slechte weg met gaten deels opgevuld met losse stenen.

De weg heeft veel te lijden van de zware vrachtwagens die de palmolietrossen naar de raffinaderij brengen.

We passeren een begrafenisplechtigheid waarbij de mensen op de grond rondom de kist zitten.

Moslims worden hier binnen 2 dagen begraven, anderen binnen 4 dagen.

Drukte bij een trouwerij waarbij met witte lakens beklede stoelen netjes opgesteld staan onder een tent.  

Uiteindelijk komen we rond 11:00 uur aan bij het park.

We maken kennis met onze gids, Sigar, die ons ruim 3 uur door de jungle zal leiden op zoek naar de Oerang Oetans.

Als we ze te zien krijgen trouwens maar de slagings kans is vrij groot omdat de apen semi wild zijn zoals hij verteld.

We moeten over een hangbrug, Trijnie vindt het schommelen leuk.

Ze loopt dan ook een heel stuk achter mij, want ik maak teveel bewegingen waardoor de brug heen en weer gaat.

Eerst lopen we door een rubberplantage.

De bomen worden van zaterdag tot en met woensdag elke dag aangesneden, een milimeter van de bast wordt verwijderd. Het witte sap druppelt dan in een kommetje.

Op donderdag worden de bakjes geleegd en op zaterdag wordt de oogst verhandeld op de markt.

Bijna elke familie die het wat breder hebben bezitten een plantage van enkele hectares.

Als de bomen 5 jaar in de grond staan kan het tappen beginnen en een boom kan een jaar of veertig mee.

Wel krijgt de boom als het blad van de bomen gevallen is en er nieuw blad komt rust, er wordt dan niet getapt. Om de opbrengst te verhogen worden de toppen uit de boom gezaagd, dat hadden we onderweg al zien gebeuren maar wisten toen niet met welk doel.

We komen langs verschillende palmsoorten.

Naast de ons bekende palmolie, worden van andere soorten noten (beetles) of suiker gewonnen.(red: beetle nuts heten ze. Als de mensen er op kauwen krijgen ze rood tandvlees.

Ook is het geestverruimend.

Volgens mij wordt of werd het ook wel in Zuid Europa/Zuid Amerika/Mexico gekauwd. Nu doen vooral ouderen het nog maar ook jongeren wagen zich eraan.)

En dan begint de jungle.

Die veel ouder lijkt dan de eerdere jungles waar we deze vakantie doorgekomen zijn.

De bomen zijn dikker, en daarmee de luchtwortels.

Als we de jungle inlopen zien we de eerste apen, geen Oerang Oetans maar de Thomas Leave Monkey, die in hoofdzaak van bladeren leeft.

Hij is grijs me wit, heeft zwarte ''handen'' en heeft een lange staart.

Mooi om ze zo van dichtbij te zien.

Zoals ik al schreef betekend Oerang Oetans bosmens.

En wij werden ook bosmensen, zoals Tarzan en Jane, maar aan ons gestuntel tijdens het klimmen en dalen over de smalle paden, uitkijkend voor de wortels en wat je als steun beet pakt, lijkt het niet dat wij van de apen afstammen.  

We zien Miranthy(meranti) bomen (zijn thuis onze kozijnen van gemaakt) en Merbau bomen, wat een giganten zijn dit hier en worden gewezen op takken met allemaal stekels van boom die af en toe langs het pad staat.

Op de stam van een boom de klauwafdrukken van een honingbeer, gaat ''s nachts op zoek naar honing in de bomen.

De gids maakt af en toe een geluid wat de roep van een Oerang Oetans nabootst.

Maar geen reactie.

Hij loopt af en toe bij ons vandaan een pad in en komt steeds terug met de woorden ''there''s nothing''.

Ik grap tegen Trijnie dat hij vast een kooi gaat openmaken als hij alleen een pad in gaat om de Oerang Oetans vrij te laten.

En dan opeens, na een uur klauteren en dalen zitten er drie in de bomen.

De 30 jarige Pesjek, heeft 10 jaar bij mensen thuis als huisdier geleefd in Jakarta, haar dochter van bijna 10 en een zoontje van ruim een jaar.

De dochter van negen blijft hoog in de boom, de moeder is niet schuw en komt langzaam naar beneden met haar jong op de rug.

Ze gaat uitgebreid voor ons tussen takken zitten, haar jong gaat op onderzoek in de boom en klimt wat onhandig nog naar boven en eet af en toe bladeren.

Pesjek neemt bananen aan die we voor haar pellen.

Ze eet de vrucht in stukjes op en schraapt de binnenkant van de schillen schoon.

Toch wel een gaaf gezicht, al weet je dat ze semi wild zijn.

In totaal leven er 20 Oerang Oetans in het park die vanuit gevangenschap hier weer aan het echte leven wennen.

In totaal zijn er in Sumatra 6000 wilde Oerang Oetans waarvan er 4000 in dit park/jungle zitten.

Als je wilde Oerang Oetans wilt zien moet je een tocht van 4 dagen maken en heel diep de jungle in gaan.

En dan nog is de kans klein.

Op Borneo(Sulawesi) leeft de andere populatie Oerang Oetans, zo''n 11000 stuks.

Nergens anders op de wereld komen ze voor.

Dus wat we zien, al is het semi wild, is ontzettend gaaf.

Klaagde gisteren nog over de leefomstandigheden van de dieren in de dierentuin, nou dit is een dierentuin waarin de apen in hun eigen omgeving, leven.

Ze maken elke dag een nieuw nest van wat takken en bladeren, zo''n 10 minuten werk, om de nacht in door te brengen. De nesten zitten hoog in de boom ter bescherming tegen tijgers en boa''s.

Een Oerang Oetans voedsel bestaat voor 80% uit termieten, de andere 20% zijn bladeren, bloemen en fruit.

De negen jarige dochter volgt ons als we verder lopen en ik kan haar voeren met stukjes banaan.

Gaaf haar hand te voelen, de schrandere blik uit haar ogen te ervaren.

Zouden we er dan toch van afstammen? Op wie lijkt ze? Ik doe er maar geen uitspraak over.

Een langstaart Makaki met een gewonde lip, mogelijk van een gevecht, pikt de bananenschillen op die we na het eten ervan in de jungle gooien.

Bij de minste beweging van ons schreeuwt hij het uit, laat zijn tanden zien en klimt een boom in.

Maar hij komt toch weer terug om de schillen af te schrapen.

We komen langs een centrale voederplaats.

Of we willen wachten tot het 15:00 uur is.

Dan heb je kans dat er Oerang Oetans komen, maar meestal zijn het Makaki''s.

We bedanken voor de eer, we hebben ze in het ''wild'' gezien.

Onderweg naar de rivier komen de toeristen die geen drie uur willen klauteren en dalen door de jungle naar de voederplaats om apies te kijken.

Omdat we foto''s genomen hebben van de Oerang Oetans moeten we 50.000 roepie betalen.

Ik had mijn filmtoestel in de auto gelaten, want filmen kost 150.000 roepie.

Een beetje te gortig vonden we.

Met een rubberboot de rivier over, en daar worden we geroepen door het britse stel dat we in Samosir hebben leren kennen.

Even bijgepraat en verder langs de rivier waar huisjes staan waarin je overnachten kunt en door straatjes met souvenir- en eetstalletjes weer naar de auto.

Eerst wat eten natuurlijk. En vooral iets anders drinken dan water.

Want we zijn vanaf het begin al van top tot teen nat en drinken ''bulten'' water wat ik in mijn rugzak heb zitten.

Dezelfde weg weer terug, was een ongeluk te zien waarbij twee auto''s lichte blikschade hebben.

Een man achterin een truckje zit te ''kipslapen'' zegt de gids.

Elke keer gaat het hoofd van de slaper naar voren zoals een kip voer van de grond pikt.

Ook was de koffiepolitie actief.

Dit zijn vaak jongeren die bij uitritten staan en als er een auto langs moet lopen ze de straat op en houden het verkeer tegen.

Ze krijgen dan wat roepias waar ze koffie van schijnen te kopen.

Vandaar de naam.

Morgen een rustdag, beetje fietsen in de stad, zwemmen ach je kent het wel.

Dus dan ongetwijfeld een minder spannende dag met een korter verhaal. Al weet je het nooit.