2016 Tour de Engeland

Vakantie 2016 Tour de Engeland 

 

We gaan weer fietsen, ditmaal in Engeland.

We starten vanuit Harwich waar we met de boot vanuit Hoek van Holland aankomen. We fietsen dan langs de Theems door Londen via Bath naar Bristol. Vandaaruit zakken we met de trein naar de kust bij Plymouth om dan per fiets langs de kust naar Dover te gaan. Vanuit Dover gaan we via Canterbury en Rochester weer richring Harwich.

We hopen dat jullie meegaan en aan de hand van onze verslagen de reis kunnen volgen.

 

 

Hier onder de route hart van Engeland, die we fietsen tot Bristol.

Knipsel 1

 

 

Hier onder de Kanaalroute die we fietsen vanaf Plymouth.

Knipsel

 

donderdag 25-08-2016

Spullen zijn gepakt.

Vandaag gaan we op weg. Om 11:15 uur met de trein via Zwolle en Rotterdam naar Hoek van Holland Haven. De reis ging voorspoedig. De fietsen kwijt kunnen in de trein is geen probleem. Er kwamen in de trein naar Zwolle 3 fietsers de trein binnen. Ruimte gemaakt. Zij hadden geen kaartje en zouden een boete van fl.50 euro moeten krijgen. De conductrice streek over haat hart en liet het maar zo. Bleken de 3 personen de verkeerde kant op te gaan. Moesten naar Hardenberg, kwamen in Dalfsen.

In de trein naar Rotterdam was er geen goede plek voor de fietsen. Met een beetje passen en meten konden de fietsen in een halletje staan waar al een fiets van een thuiskomer stond. De man had in Duitsland gefietst en moest er in Amersfoort uit. Een poosje bij de fietsen gezeten, was er erg heet. In de normale wagon was het lekker koel.

In Rotterdam, net de trein naar Hoek van Holland gemist. Half uurtje wachten, geen probleem. Uitgestapt in HvH haven. Wilden op zoek naar de Stenaline, zat vlak naast het station. Makkie dus.

Op de fiets wat rond gereden en schatten gezocht, kokosijsje en bij de chinees onze magen gevuld.

Het inchecken ging snel, poosje staan wachten achter een groep motorrijders met B.A.C.A. embleem op hun rug. “Bickers against child abuse”, een wereldwijde organisatie van motorrijders die klaar staan voor kinderen die misbruikt en/of mishandeld worden. Ze steunen deze kinderen als ze een beroep op hen doen, 24 uur per dag, 7 dagen per week en 365 dagen per jaar. De kinderen voelen zich veilig bij de bikers.

P1040925

 

 

We mogen de boot op, fietsen vastsjorren, hutnummer 11323 opzoeken en ons installeren. In de hut een stapelbed, leggen matras bovenste bed op de grond, een bankje, spiegel met blad ervoor, douche en wc. Morgenvroeg om 05:30 uur ontbijten, om 06:30 uur van boord en fietsen maar.

Hebben er zin in.

 

26-08-2016, vrijdag

 

We hebben redelijk maar kort geslapen. Trijnie eerst op het bankje en later met het matras van het bovenste bed op de grond. Om 05:30 uur engelse tijd, het is hier een uur vroeger dan in Nederland, ontbijten, lopend buffet was weer goed. Om 06:30 uur konden we van boord, duurde even maar daar fietsen we dan, met eind bestemming Maldon, 84 km. Hier vandaan.

We volgen het eerste stuk national cycles route 51 welke gelijk loopt met de Hart van Engeland route die we als track op onze GSM hebben staan.

We verlaten Harwich en rijden via rustige wegen naar Little en Great Oakeley. De wegen zijn smal, twee auto’s kunnen elkaar nauwelijks passeren, het landschap is glooiend dus af en toe een pittig klimmetje.

Het weer is goed, om 08:00 uur was het 20 graden, in de loop van de middag was het ruim 29 graden. Gelukkig was er weinig wind.

Onderweg boodschappen gedaan voor het brood eten. Naast tomaten, stokbroodjes ook honing en instant koffie. Natuurlijk ook fruit voor de nodige vitaminen.

In de dorpjes staan rode telefooncellen die geen van allen meer gebruikt worden. Soms is er een boekenruil mogelijkheid, soms groeit de Hedera er naar binnen maar bij allen ontbreekt een telefoon.

We rijden Wivenhoe binnen en begin luidkeels de tune van een jeugdserie uit onze tijd te zingen. Enig idee welke tune ik zong? Ben benieuwd.

We volgen nu routenummer 1 van de nationale cycles route, al wijken we er soms met onze route vanaf maar we komen er steeds weer op terug.

Colchester is een grotere stad met veel één richtingswegen. De route voerde ons tegen het verkeer in waar het niet mocht. We dachten dat dit niet voor fietser gold, maar een buschauffeur maakte ons duidelijk dat we hier niet mochten fietsen. We hebben de onschuld zelve gespeeld, hem bedankt en zijn de straat uitgelopen om daarna verder te fietsen.

We wilden daar een church cache doen maar er was net een begrafenis afgelopen, vonden we wat te ver gaan om dan tussen de verlatende bezoekers te gaan zoeken.

Langs smalle paadjes langs de spoorlijn, af en toe van de fiets voor hondenuitlatende mensen of tegenliggers.

We zijn nu in Maldon en overnachten na enig zoeken in The Blue Boar. Na wat acclimatiseren geen zin meer om de stad in te gaan, het hakte er in, die eerste dag fietsen. Maar het is een mooie fietsdag geweest vandaag.

Morgen een bijna even lange route naar Woolwich.

 

27-08-2016 zaterdag

Vanmorgen eerst een pover Engels ontbijt om 08:00 uur, gesproken met 2 Nederlandse vrouwen die langs de kust gaan fietsen. Was even leuk.

Naar de supermarkt, had mijn fiets tegen de muur gezet, voor een rij winkelkarretjes terwijl een andere rij nog vrij was. Geen probleem dacht ik maar toen we terug kwamen was een Engelse dame boos op mij. De rij waar ik hem voorgezet had waren de kleine karretjes en zij wilde een klein karretje en die kon ze niet pakken. Ik bood mijn excuses aan en haalde mijn fiets weg. Ze bleef maar doorzeuren. “I think you are stepped out your bed with the wrong leg”, maar ze begreep het niet en liep met haar karretje nog mokkend weg.

We rijden over rustige smalle wegen door het platteland, een mooi landhuis had bij de poort een brievenbus en een kastje waarom milk stond. Nooit eerder gezien.

Het is een graad of 23, er staat meer wind dan gisteren, zuidoost, en de wind zou in de loop van de dag verder aanwakkeren.

We rijden door kleine plaatsen, door grote waarbij het steeds rechts en links af gaat. Steeds rechts en links en ja hoor eindelijk een keer links en rechts af. We rijden zo via binnenwegen door de plaatsen heen, krijgen een goede indruk van de plaatsen. Vooral de grote schoorstenen em dito grote uitlaten erop vallen op.

De meeste nummerborden hier hebben nog steeds de Europese sterren naast de letters en cijfers staan. Zal ook wel gaan veranderen door de Brexit.

In de middag begint het te druppelen, is weer droog, dan weer druppelen, droog weer harder druppelen, poncho’s aan, weer droog en ze maar weer uit gedaan. Verder geen regen gehad.

We komen hindernissen tegen. Een hekwerk met doorgang waarbij de bagage van de fietsen moet. Een loopbrug over een snelweg met traptreden, dus hobbel de bobbel naar boven en beneden.

We rijden over de Cycle Superhighway CS3 Ilford uit en komen in Woolwich.

Nu overnachtingsplek zoeken. De Travelodge is vol. Hier hebben Trijnie, Sascha en Janine een keer overnacht toen ze gedrieën naar London gingen. Helaas was er geen kamer vrij.

Nu overnachten we in het Ibis budget hotel die nog één kamer vrij had. Er is een evenement van de Jehovagetuigen in de stad, het zit er vol mee in de hotels in de omgeving.

Morgen gaan we door London op de fiets. We hebben de stad 4 jaar geleden met Jan en Hennie al verkend dus we hoeven niet uitgebreid rond te neuzen. We zullen het wel weer beleven morgen.

 

28-08-2016, zondag

Vanmorgen na het ontbijt eerst via een voetgangerstunnel onder de Theems door. Met de lift naar beneden, 500 meter lopen door de tunnel en weer met de lift omhoog. Weer wat anders dan een veerpont.

We fietsen vandaag vaak langs de Theems. Altijd leuk een route langs het water. Het is er nog rustig, we zijn om 08:00 uur vertrokken en hier en daar vaart een ferry of een soort busdienst op het water.

We komen in Greenwich, op de GPS gaan we van Oost naar West met de coördinaten. Een foto gemaakt bij W00.00.000. Terwijl we de foto maken spreekt een oudere man ons aan. Hij heeft Nederlands geleerd en is verlegen om een praatje. Hij spreekt ook vloeiend Duits en Frans. Leuk om hem te horen praten.

In de lucht veel vliegtuigen die willen landen op Heathrow, duidelijk zijn de kolossen te zien. Er ligt een 3 master op het droge, naam “Cutty Sark” en natuurlijk even een foto gemaakt voor Cody, die deze oude schepen mooi vindt om te zien.

We kringelen langs de Theems, soms er wat verder vanaf, soms er vlak naast. De skyline van Londen wordt steeds zichtbaarder en daar is dan de Towerbridge. Gek idee dat we hier 4 jaar gelden met Jan en Hennie de stad verkend hebben en we hier nu fietsen. De eerste etappe van vandaag zit er op, 20 km vanaf het hotel.

Het is bewolkt, af en toe dreigend en een graad of 23. We worden vandaag getrakteerd op 3 buien van ongeveer 15 minuten die we steeds schuilend aan ons voorbij laten gaan. Het is druk bij de Towerbridge dus we moeten regelmatig lopen.

Even verderop gaan we de Theems over richting Westminster en Buckingham Palace. Ook hier blikken van herkenning op onze gezichten. Nog even gevraagd of de Queen thuis was maar ze bleek aan de wandel te zijn. Gezegd dat ze haar de groeten moeten doen van GuMM en TuMM. Benieuwd of de boodschap over komt. Misschien belt ze ons vandaag nog wel.

Toen we stonden te wachten voor het stoplicht werd mij in het Nederlands gevraagd waar Buckingham Palace ligt. De toeristen de weg gewezen. Natuurlijk hierdoor het stoplicht gemist en ik moest weer wachten naast vier paarden van de bereden politie.

We rijden door de vele parken die Londen rijk is. Natuurlijk Hydepark, Victoria Garden, Kensington Park, Richmond Park en andere. Wat een hoop groen is er in deze stad. En wat een oppervlakte hebben de parken.

In de parken is het druk met wandelaars, fietsers, picknickers en bbq-ers. Iedereen is er ondanks het dreigende weer op uit getrokken op de vrije zondag.

We rijden door de buitenwijken van London, met hele statige huizen, met pilaren versierde rijtjes huizen en ten slotte met de “normale” rijtjeshuizen zonder opsmuk.

Nu zijn we in Kingston upon Thames, een leuk stadje aan de Theems. Rondgestruind en onze buikjes rond gegeten op een foodmarket waar allerlei landen hun specialiteit te koop aan boden.

Morgen gaan we weer verder langs de Theems naar Windsor & Eton.

 

P1050010

 

 

29-08-2016, maandag

We zoeken na het ontbijt de route langs de Theems weer op. In deze niet nu niet meer zo brede rivier zwemmen witte zwanen, ganzen en eenden en varen roeiers. Deze laatste zitten alleen, met z’n tweeën, vieren of achten in de kano en trekken de riemen door het rustige water.

Natuurlijk zijn ook rondvaartboten en kleine jachten die door het water klieven. Al met al voldoende te bekijken. We komen regelmatig locks(sluizen) tegen.

Links van ons is bebouwing, rechts landerijen. De wegen zijn of van asfalt, graffel of zand. Het fiets lekker rustig, af en toe wandelaars omzeilen of tegenliggers de ruimte geven om te passeren. Het weer is lekker, weinig wind, een graad of 20 en bewolkt met af en toe een zonnetje. Ideaal fietsweer dus.

We rijden langs het ommuurde Hirstpark, waar we valkparkieten zien vliegen, en komen bij Hampton Court Palace, een indrukwekkende verzamelingen gebouwen waar onder andere Henry de achtste gewoond heeft. Achter zwarte hekken, waarvan sommige delen met goud verf naar voren springen oogt het hoofdgebouw majestieus. De gebouwen zijn voorzien van grote gemetselde schoorstenen, de vrouw des huize is vast een koukleum geweest want er lijken net zoveel schoorstenen als vertrekken te zijn. Nu zal het ook geen pretje geweest zijn in de winter en de vochtige perioden. Indrukwekkend.

We moeten bij Shepperton de Theems oversteken. Een kleine ferry ligt aan de andere kant. Er hangt een bel en als je die luidt om het heel, kwart over, half of kwart voor komt de veerman uit zijn huis en haalt je op. De fietsen kwamen op de plecht te staan, Trijnie vond dat maar griezelig bang dat ze met bepakking en al de plomp in zouden verdwijnen. Ze maar een beetje vastgehouden dus. Ging natuurlijk zonder problemen.

Via een wel heel smal pad, snoeien doen ze hier blijkbaar niet en de bramen staken vervaarlijk over het pad bereikten we Staines.

En daar doemde voor ons wat op het routeprofiel een steile helling was op. In het natuurgebied Runnymed moesten we de Coopers Hill beklimmen. Was fietsend niet te doen, het zandpad was uitgesleten door naar beneden stromend water tijdens regenbuien en bezaaid met grotere en kleinere stenen. Werd dus naar boven duwen van fiets met bagage, was wel even zweten. Inderdaad 88 meter hoger hadden we een mooi uitzicht over het dal.

Gisteren zagen en hoorden we constant dalende vliegtuigen, vandaag zijn het de stijgende vliegtuigen die constant in de lucht verschijnen.

Bij Runnymed is ook een indrukwekkend herdenkingsplaats opgericht. In het monument met ronde gangen staan de namen van alle 16.000 omgekomen mensen van de diverse Airforce onderdelen gedurende de 2de wereldoorlog.

We rijden naar Windsor & Eton. Daarvoor moeten we door het Windsor Greatpark, waar van verre Windsor Castle te zien is. Het is druk in de beide plaatsen die elk aan een kant van de Theems liggen. Veel toeristen. Besloten buiten de beide plaatsen overnachting te zoeken, en komen uiteindelijk in Slough terecht waar we een Travelodge betrekken.

Na de spullen op de kamer gebracht te hebben op de fiets Windsor & Eton verkend. Mooie plaatsen met oude kerken, het kasteel en leuke winkeltjes. Indiaas gegeten en weer terug naar de kamer.

Morgen naar Reading, weer een stuk de Theems volgen.

 

30-09-2016, dinsdag

Het is acht uur als we de fietsen wakker maken door over het zadel te aaien voor weer een fietsdag. Ze hebben er beide goede zin in, het weer lijkt immers mooi te worden. Als we buiten komen 14 graden, strak blauwe lucht en geen wind. Wel een jasje aan maar die kan rond 09:00 uur weer uit.

We passeren een eeuwen oud kerkje dat midden in het land staat. St.Maria Magdalena, Boveny is de volledige naam. Van binnen vroom door zijn eenvoud. Zo hoort een kerk in onze ogen te zijn, vroom en eenvoudig. Natuurlijk hebben we in Rome en Azie indrukwekkend beschilderde plafonds in kerken gezien met mooi glas in lood en kleurrijke tierelantijntjes, wat we ook prachtig vonden. Maar dit spreekt ons meer aan.

We rijden langs de roeibaan van de universiteit van Eton, er prijken Olympische ringen bij de startplaats. Of hier ook Olympisch geroeid is weten we niet, maar de roeivereniging van Eton is bekend.

Via een voetgangersbrug de Theems weer overgestoken naar Bray, een kleinere plaats.

Door het natuurgebied van Braywick komen we via een oude treintunnel in Maidenhead. In de treintunnel zijn aan het plafond kleine stallactieten ontstaan door het water dat constant van het gewelfde dak naar beneden drupt. De kalk blijft achter en vormt dus een pegeltje.

In Maidenhead in het park geluncht, broodjes besmeren met tonijnpaté. Kopje koffie uit de thermoskan erbij, en genieten in het zonnetje. De temperatuur is opgelopen tot 28 graden, lekker kletsen en kijken naar de spelende kinderen. Genieten dus van de blauwe lucht die alleen ontsierd wordt door de witte condenstrepen die de stijgende vliegtuigen achter laten.

We rijden van Maidenhead via een smal pad door de net gemaaide graanvelden, er vliegen vier Rode Wouwen die af en toe dicht bijkomen. Mooi gezicht, foto maken lastig dus maar niet geprobeerd. Dus hier een plaatje van internet.

We volgen bijna de hele dag route 4 en/of de lokale fietsroute 52. Het is genieten via de achteraf weggetjes door de dorpjes en de natuur. Voor Warren Row nemen we de alternatieve route omdat de route 4 over paden gaan met veel steenslag. Het alternatief gaat over asfalt. Wel zo lekker, in beide gevallen is het klimmen geblazen tot 110 meter.

We willen vandaag zelf onze warmte maaltijd maken langs de weg. Maar nergens een picknickbank te bekennen. Daarom in Reading een bushokje tot keuken omgedoopt om spaghetti te maken. Er hangen wel spinnenwebben, er ligt rotzooi op de grond, op de banken zijn namen en datums gekerfd maar verder alles oke.

Hier volgen de keukenbenodigdheden: een één pits brandertje op gas, lucifers. melkkan/koker, borden en bestek

De volgende ingrediënten: spaghetti, gehakt, rode saus, sperziebonen.

Bereidingstijd: 10 minuten.

Bereidingswijze: blikken spaghetti met gehakt en rode saus openen en in de melkkoker doen. Hieraan de afgespoelde sperziebonen uit blik toevoegen.

Roer dit geheel goed door elkaar.

Steek de brander aan.

Verwarm onder het roeren de inhoud van de melkkoker tot de temperatuur goed is.

Serveer dit op twee borden en smikkelen maar.

En het smaakte lekker ondanks de vreemde blikken van enkele passanten.

Na het hotel te hebben opgezocht een wandeling door de stad Reading gemaakt. Leuk, erg toeristisch en een mengeling van hele oude tot super moderne gebouwen, die soms in 1 blik te zien zijn.

Morgen naar Great Bedwyn, als de fietsen er morgen weer zin in hebben.

 

 

 

foto's van 25/30 augustus

 

 

 

31-08-2016, woensdag

Vanmorgen heeft Trijnie haar goede daad van de dag weer gedaan. Ik was een winkel in gegaan voor boodschapjes voor onderweg, Trijnie geld gepind naast de winkel en ze stond op me te wachten. Een jonge vrouw ging geld pinnen maar liep weg zonder de 50 pond mee te nemen. Trijnie hoorde de automaat piepen en zag het geld in de gleuf zitten. Ze pakte het geld en riep de vrouw na, die met schaamrood op de kaken haar geld in ontvangst nam.

Het beloofd vandaag een fietsdag met constant vals plat omhoog te worden. Het weer om 08:00 uur is 16 graden, wisselend bewolkt met af en toe een zonnetje en weinig wind.

We volgen in hoofdzaak route 4 tot bij het Kennet & Avon kanaal . Dit kanaal is smal, zo’n 8 meter en heeft in totaal meer dan 100 sluizen en is 140 km lang. Het loopt van Reading naar Bath. Bij elke sluis is een verval van 2 á 3 meter en de nummering begon bij 111. We fietsen tegen de stroom in dus toen we bij sluis 61 waren om te overnachten waren we ca. 300 meter geklommen over een 50 kilometer. Dus vandaar het valse plat.

Naast de sluisjes, locks, zijn er ook veel draaibruggen, swingbridges, ala bij ons in Drenthe/Groningen. De bediening van de sluizen en de bruggen gebeurt door de bemanning van de vele bootjes die hier varen. Het zijn in hoofdzaak bootjes van 10 meter lang en 3 meter breed, narrowboats geheten, met een opbouw waarin gewoond en geslapen kan worden. Deze bootjes zijn te huur. Nu lijkt het ons geen pretje om elke 500 meter van de boot te moeten, sluis vol te laten lopen, deuren open, invaren, deuren dicht, water nivo egaliseren, sluisdeuren open, uitvaren en weer verder. Duurt elke keer een minuut of vijftien(red: laat mij dan maar bij elk hek mijn bagage van de fiets halen en na het hek er weer op doen!)

Halverwege de ochtend komt het zonnetje er door en wordt het toch nog een graad of vijfentwintig.

We fietsen door Thatcham en Newsbury, doen daar boordschappen voor de warme hap en nuttigen die op een bankje langs het kanaal. Dit keer sugarsnaps met aardappelen, salade en kippenballetjes. Toen we het bakje aardappelen, in stukjes met knoflook, bleken deze nog rauw te zijn en niet zoals we verwacht hadden, al voorbereid te zijn. Dus extra lang roerbakken om ze een beetje gaar te krijgen. Niet zo’n succes dus(red: sugarsnaps waren mmmmm…lekkerr)

We volgen het genoemde kanaal en komen tot de conclusie dat ondanks de mooie route en het feit dat er regelmatig bootjes voorbij komen of aan het sluizen zijn het toch wat eentonig wordt. We rijden vaak over een paadje van 20 centimeter breed, al behoorlijk uitgesleten dus contant letten op de weg. Als je iets te ver naar links of recht uitwijkt dan rij je tegen de rand van het pad aan met kans op valpartijen. Maar het gaat gelukkig allemaal goed. Als het pad onder bruggen doorgaat dan moet je bukkend de bocht nemen en langs de waterrand rijden. Geen plonzen veroorzaakt.

De lucht boven ons hoofd trekt dicht, de wolken worden donker en het lijkt erop dat het gaat regenen.

Het begint te spetteren als we Great Bedwyn inrijden, doen de poncho’s aan en we hebben ze goed en wel aan of het gespetter houdt weer op(red: magic poncho’s. Hoop ik tenminste. haha..) Opvallend zijn hier de met gaas afgedekte rieten daken van de huizen. Zeker tegen de vogels. In deze plaats op zoek gegaan naar een overnachting. Een oudere vrouw wist een adresje voor een B&B maar de eigenaresse was niet thuis. Ze adviseerde om naar het postkantoor te gaan en daar te vragen of ze naar Crofton wilde bellen, daar is een lodge die B&B heeft. Zo gezegd zo gedaan en zo fietsten we de 3 kilometer naar de lodge. De regen werd even heftiger maar halverwege werd het droog. De temperatuur blijft goed, zo’n graad of 21.

We maken kennis met de eigenaresse van de B&B, de fietsen staan in de schuur en we hebben een zitkamer en slaapkamer met bad en douche tot onze beschikking. We weten nog niet wat het kost maar dit is de enige plek in de wijde omgeving waar we kunnen slapen..

Na ons te hebben geïnstalleerd een wandeling in de omgeving gemaakt. Het zonnetje schijnt weer en de temperatuur is aangenaam. We lopen een rondje via een trailtje met caches, via Wilton, van een kilometer of drie. De telefooncel in Wilton is voorzien van een AED, goede zaak.

Bij de spoorovergang staat een stoplicht met rood en groen, als hij groen is mag je door het hek naar de andere kant lopen. Naast het kanaal staat een beam enginge, een pompstation, de oudste van Engeland die op stoom werkt en het waternivo in het kanaal op peil houdt.

Morgen weer verder, komen we langs Stongehenge en slapen in Alton Prior geloof ik.

 

01-09-2016

Het is mistig en fris als we de fietsen weer van stal halen. Door het vocht een extra shirt aan en natuurlijk ons windjasje. Er staat weinig wind en de zon doet verwoedde pogingen om door te breken.

De eerste 10 km gaat erg op en neer, voor ons gevoel meer op dan neer maar dat was ons ook beloofd in het routeboekje. We volgen weer of nog steeds route 45 die we eerder noemden.

We rijden langs Wexcombe en volgen de Wiltshire Cycle Way, een lokale fietsroute. We hadden een steile helling lopend beklommen, stapte op en ik hoorde achter me een hoop gekraak. Verschrikt stopte ik en keek achter me. Trijnie had met de hak van haar sandaal haar kettingbeschermer gesloopt. Er was geen mogelijkheid om hem terug te plaatsen, dus in de prullenbak ermee. Consequentie is wel dat Trijnie af en toe onbedoeld haar onderbeen invet.

Als we door Collingbourne rijden wint de zon steeds meer terrein. We rijden nu door een gebied waar we gewaarschuwd worden voor overstekende tanks. Er lopen speciaal voor de tanks gemaakte paden door het landschap. Hier worden naast rijoefeningen ook schiet oefeningen gehouden blijkt uit een bord waar het publiek gewaarschuwd wordt voor het betreden van een gebied waar mogelijk niet ontplofte granaten en bommen kunnen liggen. De tanks mogen trouwens niet zomaar de weg over steken maar moeten eerst even stoppen om te kijken of het kan. Het is een groot gebied waarin geoefend wordt, we hebben geen knal gehoord. Later passeerde er wel een tank op de normale weg die we bereden.

De zon is er rond elf uur helemaal doorgebroken, het is wisselend bewolkt en de temperatuur stijgt naar de 20 graden. Lekker fietsweer. We eten een boterham in Everleigh, op een rotonde waar een bankje is neergezet.

We moeten nu kiezen wat we doen. Gaan we naar Stonehenge, 12 km hier vandaan met als consequentie dat we dezelfde weg weer terug moeten fietsen, of gaan we verder op de route. Nu is Stonehenge één van de grote bezienswaardigheden hier in de omgeving. De stenen worden behoorlijk uitgebuit, toegang kost 20 pond per persoon en je moet een dag van te voren reserveren en de tijd aangeven dat je komt kijken. Dat laatste hebben we natuurlijk niet gedaan omdat we het eerste veel te duur vinden.

We besluiten er toch naar toe te gaan, je schijnt het van afstand ook te kunnen zien en omdat we toch in de buurt zijn gaan we maar eens even kijken. Inderdaad na 13 km dalen en klimmen zien we de stenen staan. Op de weg er naar toe rijden auto’s in file naar het bezoekerscentrum. Hebben wij geen last van, er ligt een fietspad naast de weg. Inderdaad zijn de stenen van verre al te zien, we hebben ze op foto gezet en zijn dezelfde weg weer terug gefietst.

De ketting van Trijnie gaat er af als ze naar het voorste binnenblad schakelt. Lastig omdat een lichte versnelling hier erg makkelijk is. Met een stokje de ketting weer terug op het tandwiel gelegd. Even verderop weer. Ik heb de versnelling wat bijgesteld en het lijkt goed te gaan. Maar een fietsenmaker opzoeken als het probleem zich blijft voordoen (red: het ging inderdaad vaker mis. Maar Gerard redde me steeds weer. Anders zou ik de hoogtes niet fietsend opkomen.)

Toen we weer terug waren op de route hebben we in de toegangs poort van de All Saints Parish kerk in Enfort warm eten gemaakt. Dit keer Chicken sweet&soure en een blikje butter beans. Was sneller klaar als de maaltijd van gisteren.

Natuurlijk de kerk van binnen ook even bezocht, opvallend waren de verschillende geborduurde kussentjes waarop de mensen knielden tijdens het gebed. Ook bevreemde het ons dat de lijkwagen in de kerk stond, een zwarte kar met grote houten wielen. Verder was de kerk minder sober dan de vorige kerken die we bezocht hadden.

De boeren zijn druk bezig op het land, combines maaien het koren, het overladen naar karren geeft nogal wat stuiverij. Daarnaast worden er grote strobalen gemaakt van de stengels.

Even voorbij Upper Avon op zoek naar een overnachting. Niets te vinden. Bij het even verderop gelegen plaatsje Honeystreet zien we een wit paard afgebeeld op de groene heuvel. Er blijken er hier rondom in de heuvels nog 6 anderen te zijn afgebeeld. Dit is gebeurt in een ver verleden. Apart gezicht.

Via de GPS in Device een Travelodge gevonden waar we nu overnachten. Morgen gaan we naar Bath, een Unseco beschermde stad waar we twee nachten blijven.

 

02-09-2016, vrijdag

Omdat er in het hotel geen ontbijt geserveerd werd hebben we in de naast gelegen Subway ontbeten. Tijdens het ontbijt zien we dat het is begonnen te miezeren. Na het ontbijt is het gelukkig weer droog. De lucht is wel grauw en grijs, we zullen wel zien wat het wordt.

We volgen route 4 weer en rijden droog naar Wadfort langs het ons bekende Kennet & Avon Canal. Tot onze verbazing rijden we nu met de stroom mee naar beneden, terwijl we gisteren tegen de stroom op naar boven reden. Al gauw blijkt dat het kanaal over een heuvel geleid word. Over een afstand van 1,5 km gaan we 90 meter naar beneden. Die hoogte wordt overwonnen door 20 sluizen die op ongeveer 50 meter van elkaar staan. Tussen de sluizen zijn waterbekkens gegraven waarmee de sluizen gevuld kunnen worden. Een prachtig gezicht dit wondertje van vernuft.

Ook hier liggen narrowboats waarin mensen wonen. Grappig is te zien hoe de mensen het dak van hun boot gebruiken als zolder. Er staan allerlei spullen op waarvoor ze in de boot geen ruimte hebben. Net als bij gewone huizen op zolder.

Er staat een narrowboat te koop, kosten 45.000 pond, ongeveer 54.000 euro. Om voor de stroom te zorgen gebruiken de bewoners aggregaatjes en/of zonnepanelen.

De temperatuur is gestegen naar zo’n 20 graden, er staat weinig wind maar de lucht het is nog steeds egaal grijs. Als we een broodje zitten te eten komt er een Zwitserse fietser langs. We raken aan de praat en hij verteld dat hij vanaf februari onderweg is. Hij had zijn baan opgezegd, was o.a. in Rusland geweest en was nu op weg naar Dover. Vandaar wilde hij naar Rotterdam. Toen we hem vertelde dat hij dan beter naar Harwich kon fietsen en daar de boot moest nemen naar Hoek van Holland en het dan zo’n 20 km naar Rotterdam was klaarde zijn gezicht op. Want vanuit Dover gaat de boot naar Calais en was het ik weet niet hoeveel kilometer naar Rotterdam. Hij heeft ons zijn kaartje gegeven kunnen we zijn weblog volgen.

Zowel in Avoncliff als in Dundas gaat het kanaal over een aquaduct. Een mooi gezicht de boten over een waterviaduct. Beide viaducten zijn gebouwd in 1828 en functioneren nog steeds. Bij de aquaduct in Dundas werd druk geroeid door toeristen in kano’s. We waren een ijsje aan het eten en zagen een stel kinderen in een kano donderjagen en jawel hoor een jongen ging overboord. Hij bleek later een hekel aan water te hebben, kon nauwelijks zwemmen en hing aan de kade. Ik heb hem er uitgetild want hij kon zelf niet de kade op komen.

Met nog 10 kilometer voor de wielen begon het te miezeren. Poncho’s aan, na een half uurtje was het weer droog en konden we zonder poncho’s de stad Bath inrijden. We hadden een hotel geboekt voor twee nachten maar moesten hem eerst nog zien te vinden. Gelukkig stond hij op de GPS zodat we na een hele klim(red: jeetje wat steil! Je fiets + bagage maakt het dan echt stoempen om boven te komen.) Het hotel ligt ver boven de stad. Toen we uiteindelijk het hotel binnen gingen, begon het weer en harder te regenen. De fietsen zijn erg smerig maar mochten toch in een aparte ruimte in het hotel staan.

Nadat we ons wat verfrist hadden de stad in. Bath staat op de Unesco erfgoedlijst en onze eerste indruk is die van een mooie oude stad. We hebben door het Royal Victoria Park gelopen, het eerste openbare park van Engeland aangelegd in 1829. Trijnie ziet een bekende naam op een gevel staan als we een oud straatje doorlopen. Jane Austen, een schrijfster die rond 1800 leefde en waarvan ze diverse boeken gelezen heeft.

Nadat we in een Turks restaurant gegeten hadden de klim naar boven weer aanvaard. Morgen gaan we Bath verder en beter verkennen. Hopelijk is het morgen droog want ze voorspellen regen. Maar dat zien we dan wel weer.

 

03-09-2016, zaterdag

Vanmorgen direct na het ontbijt de stad ingegaan. Er wordt regen verwacht en het is nu nog droog.

Eerst naar de oude stad gelopen, afdalen dus. Daar een wandeling gemaakt m.b.v. de Multi “What’s up” die ons door de stad liet zoeken naar oude reclame schilderingen op de gevels van winkels en huizen. Erg leuk om te doen en zo kom je het oude gedeelte van de stad door. Na wat zoeken als eindcadeau de schat gevonden. Het blijft toch leuk om zo de stad te verkennen.

We komen langs het Roman Bath, een zoals de naam al zegt Romeins badhuis uit het jaar 100 na Christus. Het is gebouwd boven een natuurlijke hete bron waar water van 46 graden de grond uit komt. Je kunt het bezoeken voor 15 pond per persoon, van lezen en horen zeggen niet echt iets bijzonder en zeker geen 30 pond waard om het te bezoeken.

Imposant is Abbey Church. Van buiten veel versieringen met beelden, bogen en stenen versieringen. Binnen in de kerk loop je over de grafstenen van begraven personen van rond 1800, langs de mooi bewerkte kerkbanken en mooie gebrandschilderde ramen. Echt een aanrader als je hier een keer komt.

Het begint te miezeren, dus gauw onderdak gegaan in de Market Hall. Een gebouw waar in vroegere dagen een overdekte markt was voor groente en vlees maar nu alleen maar op toeristen gerichte kramen zijn. Leuk om even door te lopen. Het regent nu harder door, daarom bij Mark & Spencer, een beroemde winkelketen hier in Engeland, een bakkie gedaan met wat lekkers erbij natuurlijk. Het lijkt weer droog dus weer in de benen en verder de stad verkennen.

Opvallend zijn de vele brede doorgaande straten met oude winkels. De zijstraten zijn smal en doen meer denken aan het verre verleden. Er zijn oude gevels met oude maar ook veel moderne winkeltjes. De huizen zijn meestal gebouwd van een soort mergelstenen, grote gezaagde blokken uit de grotten rondom de stad. We komen bij een andere markt terecht, in een oud stationsgebouw. Hier een hapje gegeten. Trijnie heeft een plak Tiflin gekocht, lijkt op arretjescake maar bevat ook krenten en walnoten. Een ja hoor zoals beloofd weer regen. Uiteindelijk in de regen, met onze poncho’s aan naar het hotel gelopen. Toch tot 15:00 uur droog in de stad kunnen vertoeven. Toen we nat aan kwamen bij de receptie werd er gezegd: “You have got a real Bath”.

De rest van de middag regen en deze tijd maar gebruikt voor onderhoud van de site, loggen, sik, snor en haren.

In het restaurant van het hotel gegeten. Chaotische bediening, veel geren, haastige contacten met de gasten maar het eten smaakte prima.

 

 

foto's van 31 aug. tm 3 sept.

 

 

 

04-09-2016, zondag

Het is bewolkt, 18 graden, windvlagen als we om 09:00 uur op de fiets stappen. Eerst in de remmen knijpend de afdaling naar de stad maken. We rijden het centrum van de stad uit en pakken route 4 weer op bij de rivier de Avon.

Even later rijden we over de oude spoorweg van Bath naar Bristol. Natuurlijk zijn de bielzen en de rails vervangen door asfalt. Anders hobbelt het zo. De Avon meandert, is dan weer links van ons, dan weer rechts als we hem oversteken met een brug.

Bij station Bitton staat de stoomtrein en wagons van de Midland Railway, een door vrijwilligers gerunde organisatie die met oude treinen rijden op het traject. Is verglijkbaar met de STAR in Stadskanaal. Er lopen mensen in jaren 1900 kleding rond, de conducteur en machinist zijn ook naar die tijd gekleed. De wagons hebben normale klasse, gewone stoelen met tafeltje en eerste klasse waarbij de tafels gedekt zijn en een lampje of bloemetje op tafel staat. Op het parkeerterrein zitten vier mannen op tuinstoelen aan een tafeltje achter hun auto te eten en te drinken. Lijken de Pispotten, schildergroepje van Trijnie, wel als ze op hun jaarlijkse dagtochtje gaan(red: alleen hebben wij gewone vouwstoeltjes en Geen tafel. Maar verder leek het veel op ons dagje uit.)

Het is best wel druk op het fietspad. Wandelaars, joggers, wielrenners en gezinnen op de fiets. Het is zondag dus men gaat op pad. We komen door een paar honderd meter lange oude spoortunnel, daar regent het op diverse plaatsen vanuit het plafond.

We komen in Bristol en gaan naar het station “Bristol Temple meads” waar de route ons feilloos naar toe leidt. We hebben 552 kilometer op de teller staan als we daar onze eerste route beëindigen. We gaan nu met de trein naar de kust om de Kanaal route te fietsen richting Harwich.

Daar is het plan om met de trein naar Plymouth te gaan. Kaartjes voor onszelf en de fietsen gekocht, een poos staan praten met een menselijke vraagbaak die alle vragen op reisgebied kon beantwoorden. Soms uit het hoofd en soms had hij de hulp van een boekje nodig. Fijn als er zo iemand is waar je terecht kunt.

Met de lift naar perron 12, de trein staat gepland voor 12:54 uur maar komt door een tresspass incident pas om 13:14 uur op het perron. Terwijl we kijken welke stations de trein aandoet zien we Tiverton, Exete St.David, Totnes, New Abbot en Plymouth staan. New Abbot, wat komt die plaatsnaam ons bekent voor. Blijkt dat de eerste etappe vanuit Plymouth naar New Abbot gaat. We besluiten om niet in Plymouth maar New Abbot uit te stappen. Hebben we een dag speling in de planning.

De crosscountry train, zoals ze die hier noemen, naar Plymouth komt er aan. Er is haast. Men wil verloren tijd goed maken door zo kort mogelijk te stoppen. We moeten snel met onze fietsen naar de locomotief, daar is een plek voor onze fietsen. Achter ons staat een man “quick quick” te roepen, de fietsen op de plek gezet, gauw etensfietstas en de beide stuurtasjes eraf, “hurry hurry” klinkt het nu. Het compartement uit, snel naar de eerste wagon achter de locomotief. De deuren gaan dicht en de trein begint te rijden. Normaal zetten we de fietsen vast met sjorbanden maar daar werd ons nu geen tijd voor gegund. Als ze maar blijven staan was mijn gedachte. We zullen het wel zien.

De treinreis duurt 1,5 uur, ondertussen even een broodje eten en koffie drinken. We komen in New Abbot aan, de fietsen uit de trein gepakt, stonden er nog net zo als dat we ze neergezet hadden en op zoek naar overnachting.

Uiteindelijk terecht gekomen buiten de stad, naast de paardenrenbaan, waar we de bagage op de kamer zetten. Eerst naar de winkel voor proviand voor vanavond en morgen. Als we in de Tesco zijn horen we omroepen dat de winkel over vijf minuten dicht gaat. Snel wat zaken gepakt en afgerekend. Daar kreeg ik een aanval van een pot spaghettisaus te verduren die voor mijn voeten uit de tas van een klant op de grond viel. Gelukkig geen rode voeten aan overgehouden.

New Abbot ingefietst, lijkt een leuke stad. Terwijl we op het fietspad rijden geeft een afdraaiende auto ons netje voorrang, de auto erachter stopt, de auto daarachter stopt ook maar te laat. Schade aan beide auto’s nemen we aan want we zijn maar doorgefietst.

Indiaas gegeten, was weer lekker. Als we naar buiten lopen spetters, dus maar terug naar het hotel. Mag ook wel het is tegen zevenen.

Morgen beginnen we aan de Kanaalroute. Veel langs de kust wat we beide altijd extra leuk vinden.

 

05-09-016, maandag

Vanmorgen vroeg op pad. Het is benauwd buiten, om 08:00 uur ruim 18 graden, weinig wind. Aan de plassen te zien heeft het vannacht behoorlijk geregend. Nu wisselend bewolkt. De vochtigheid is hoog en door het klimmen uit Newton Abbot zijn we dan ook al snel nat van het zweet. En klimmen moeten we. Over achteraf weggetjes eerst tot 90 meter hoogte, dan weer afdalen om kort daarna weer tot 250 meter te klimmen. Een zwaar begin van de dag. Natuurlijk zijn de uitzichten prachtig (lappendekens van verschillende kleuren waarin koeien en schapen grazen) het afdalen lekker maar met de benen nog niet warm gedraaid is het lastig, dus regelmatig lopen. Er vliegen groepjes ganzen naar het zuiden. Voorbode voor koud weer?

In Luton bij een eenvoudige kerkje rondgelopen. De kosteres kwam naar buiten. Toen we antwoordden dat we uit Nederland kwamen bleek zij Nederlandse roots te hebben, haar verre voorvader was met de prins van Oranje meegekomen naar Engeland. Moet rond 1650 geweest zijn. Tenminste zo gaat het verhaal in haar familie.

We rijden nu door heidevelden die nog in bloei staan en omzoomd zijn met bloeiende brem. Een mooi gezicht. Bij Heldon zie we in de verte de zee. Om in Teignmouth te komen moeten we een lange afdaling maken, wetend dat we straks wel weer ergens omhoog zullen moeten. En ja hoor, langs de boulevard mag niet gefietst worden, eerst maar een broodje eten en dan klimmen maar weer, al gaat dat ons steeds makkelijker af. In de lichtste versnelling peddelen we met een 9 kilometer per uur tegen de bult op. Af en toe wordt het te gortig en nemen we de benenwagen.

Tussen ons en de kust rijdt de trein die regelmatig langskomt.

We bereiken Dawlish een echte kustplaats. Cafés, restaurants, souvenirwinkeltjes, amusementshal, toeristen en krijsende meeuwen. Naar Starcross volgen we een leuk glooiend pad, route 2 van de National Cycle Network. Daar steken we met een veer over naar Exmouth. Het was een hele toer om er te komen omdat we een voetgangersbrug over moesten, trappen op en weer af. We zien twee zeehonden op een zandbank liggen en genieten van de vele bootjes waar we tussen door varen. Die liggen hier in allerlei soorten, maten en kleuren en hebben exotische namen. Leuk te vermelden is nog dat één van de crewleden Cody heet. Toen we zeiden dat onze kleinzoon ook zo heet lachte hij. “het is een Amerikaanse naam” vertelde hij ons maar dat wisten we natuurlijk allang.

Het is 14:00 uur en de temperatuur is gestegen tot 26 graden. Lekker in het zonnetje wat bammetjes gegeten met tonijn. Op naar Budleigh aan de kust. Van daaruit via een zandpad met hekjes waar we moeilijk tussen door konden met de fiets in Otterton gekomen. De laatste etappe naar Sydmouth was weer klimmen(red:klimmen? Het leek wel recht omhoog! Ik ben in Europa nog nooit zo nat van het zweet geweest..) gevolgd door een afdaling naar de boulevard. Via de touristinfo een overnachti ng geregeld, na zeven telefoontjes, in een 16de eeuwse farmershouse. Bed en breakfast, de enige accomodatie die nog beschikbaar was. We zijn alle twee aan de latten, dus eerst maar eens boodschappen doen en wat te eten zoeken. Morgen pas om 08:30 uur ontbijt, dan eerst weer een klim uit de stad maken. Maar dat zien we morgen dan wel weer.

 

06-09-2016, dinsdag

Vanmorgen laat maar gezellig ontbeten. Als de mede ontbijters horen waar we naar toe willen beloofd hun reactie weinig goeds. Het wordt weer klimmen, we zullen het wel meemaken maar zo’n dag als gisteren, zware klimmen zien we niet zo zitten. Toch vol goede moed op pad.

Het is bewolkt, windstil, mistig en weer een graad of 18 dus lekker fietsweer. We beginnen gelijk met een dikke klim om Sidmouth uit te komen. Weer stukken lopen, we stijgen naar 167 meter in 1.1 kilometer, dus een stijgingspercentage van meer dan 10%.

We komen tijdens het afdalen weer een oorlogsmonument tegen. In elk plaatsje staat er wel één waarop de namen van de omgekomen inwoners van het plaatsje staan. Niet alleen die van 1939 tot 1945 maar ook dien van 1914-1919. Zo worden de omgekomen inwoners dus in leven gehouden. Een mooi gebaar.

We rijden Branscombe binnen. Een oud dorpje met een mooie kerk, de St. Winifreds Church met een oude begraafplaats er om heen. De bouw is markant voor Engeland, een grote vierkante toren met kantelen en een schip erachter. In het dorp zelf een oude smederij, een molen en een wensput waarin een emmer staat waarin geld ligt. Wat zullen we ons wensen? Een vlakke weg, mooi weer, gezondheid. We wagen het er maar niet op.

De mist trekt langzaam op, de zon kan het nog niet winnen dus wel stijgen maar geen mooie wijdse uitzichten. De wegen zijn smal. Langs de kant hoge hagen, twee auto’s kunnen elkaar niet passeren en moeten op elkaar wachten in inhammen. Ook blijven de auto’s achter ons rijden totdat er een inham komt. We stoppen dan en gaan aan de kant, auto passeert en bijna altijd geeft de automobilist zijn dank weer door een handgebaar.

Het is vuilnisophaaldag, naast containers staan er kunststof bakken met glas, plastic, drinkpakken en blik. Wordt apart verzameld en geryceld.

De huizen hebben allemaal een naam en eindigen allemaal op house, farm of cottage.

Vanuit Branscombe weer stijgen, lopen dus want in 1.5 km naar 150 meter hoogte trekken onze benen niet. We zijn niet zulke klimgeiten en met de bepakking achterop is het nog zwaarder. Het naar boven duwen van de fietsen gaat ook niet makkelijk met de stijgingspercentages. Bij normale heuvels komen we met gemak naar boven. Maar die steiltes.

We komen aan in Seaton, kijken elkaar eens aan en hebben geen zin om de komende twee dagen nog een tiental van die hellingen te nemen. We halen zo ook de afstanden niet die per dag gepland staan. Volgens het routeboekje wordt het vanaf Poole weer vlak, maar dat is pas over twee dagen dus besloten naar Axminster te gaan om daar de trein naar Poole te nemen.

We gaan het binnenland in en gaan over mooie wegen, af en toe een normale klim, richting de genoemde plaats. We komen door Axmouth, steken de rivier de Axe over en volgen route 2 naar de trein. We komen door Colycombe, Withford en Kilmington. Het is nu lekker weer, helder en een graad of 25. We rijden door weides met koeien en schapen waar de stront op het fietspad ligt. Zo hadden we ons het fietsen voorgesteld.

In Axminster de trein van Southwest trains genomen, fietsen mochten gratis mee, overstappen in Salisbury en Southhampton. Ging goed met de fietsen. Op het laatste traject naar Poole waren er meer fietsen dan plaatsen. Dus in het halletje waar drie fietsen mochten staan stonden er zes. Geen probleem hoor stelde een lokale reiziger met fiets ons gerust. Er wordt niets van gezegd. Onderweg gingen er fietsen uit, kwam,en er fietsen bij en zo was het een gezellige bedoening. Er werd gelachen en contact gemaakt. Als er fietsen uit moesten dan gingen er eerst andere fietsen uit of een fiets werd over de andere fietsen heen getild. Allemaal gemoedelijk en zonder gezeur.

In Poole moeilijk overnachting te vinden. Maar we hebben weer een bedje en douche. Dus morgen hopelijk een lekkere fietsdag.

 

07-09-2016, woensdag

Vanmorgen langs de boulevard van Poole op weg naar Lymington. Langs de boulevard van Poole Beach staan honderden strandhuisjes. Enkele houten huisjes in diverse vormen maar alleen met een grond oppervlak van naar schatting 2.5 bij 2.5 m. Bij een aantal huisjes konden we een blik naar binnen werpen omdat er mensen voor zaten. We zagen wat stoeltjes staan, een tafeltje, een kookcomfort en verder niets. Het lijken ons huisjes die mensen bezitten, er waren er een aantal te koop, om de dagen op het strand te veraangenamen. Dat er eindeloos veel staan duidt op het mooie strand, een zandstrook van een meter of twintig, het goede onderhoud van het strand, en de voorliefde van de Engelsen om de dagen aan het strand door te brengen.

De lucht is egaal grijs, het is 18 graden en er staat een lichte wind tegen. Het zand dat op de boulevard gewaaid is wordt weggeblazen of geborsteld.

Na Boscombe Pier werd de boulevard niet schoongehouden en moesten we door een laagje zand fietsen. De zon breekt steeds meer door het wordt zelfs warm. Op de boulevard een enkele fietser, daarnaast wandelaars en joggers, mensen die voor hun huisje zitten of op het strand spelen met hun kinderen. Een enkeling waagt zich in de zee.

We bereiken Bournemouth, fietsen door een natuurgebied Hengistbury head. Dit lijkt op de duingebieden aan de Hollandse kust, wat minder zandduinen maar dezelfde begroeiing. We komen op een schiereiland in Borough en gaan van daar met een ferry naar Avon Beach, vlak bij Christchurch waar we door een buitenwijk krummelen. Als we de ferry op gaan met de fietsen wordt Trijnie geholpen door het vrouwelijke crewlid en een medepassagier. Toen ik de ferry op ging was er niemand die een hand uitstak. Ik maakte hier een opmerking over en er werd gelachen.

Het is nu 26 graden, het is 11:00 uur in de ochtend, en de lucht trekt langzaam dicht met wolken. Later kwam de zon er weer ruimschoots door, heerlijk fietsweer.

We rijden door een aaneenschakeling van natuurgebieden, waar veel varens, heide en een stekelstruik waarvan we maar niet op de naam kunnen komen. Er lopen paarden los en er is een boscamping (zonder stroom en water) waar druk gebruik van wordt gemaakt. Er staan tenten, caravans en campers. We rijden door de natuurgebieden Holmsley over smalle paadjes, komen in natuurgebied Setthorns en in het plaatsje Sway.

Ook vandaag regelmatig een heuveltje te overwinnen, soms een stuk vals plat maar zo is het fietsen aangenaam, we genieten met volle teugen. Toch de goede beslissing gemaakt om met de trein naar Poole te gaan. Heerlijk gewoon.

We rijden door het gebied dat Sherley Holms heet en vinden een bankje waar we Minced Beef Hotpot eten met een rauwkostsalade. De aardappels in de hotpot waren nu wel al gaar dus kwestie van opwarmen.

We komen in onze eindbestemming voor vandaag, weer moeilijk om overnachting te vinden. Natuurlijk wel gelukt. Tijdens het zoeken bij een pub met de naam Kings arma een bord met de volgende tekst gezien: “The only husbands creche in Lymington. Is he getting under your feet? Why not leave him here whilst you shop? Free creche. You only just pay for his drinks”.

Niet gekeken of er veel mannen in de creche waren achtergelaten.

De toiletten onderweg zijn redelijk schoon, hebben altijd toiletpapier en een handenwasautomaat. Handen er in, komt er zeep op je handen, handen naar rechts er komt water en je kunt ze wassen en handen naar links er komt warme lucht om ze te drogen. Werkt perfect.

Na ons te hebben geïnstalleerd aan de wandel. Morgen gaat de route over Isle of Wight dus we lopen eerst naar de pier waar de boot vertrekt. Domper, er is de komende 4 dagen een muziekfestival op het eiland, dus we kunnen niet eerder dan morgenmiddag met de ferry mee. En dan moeten er mensen afzeggen. Dus onzekerheid troef. En dan zal het mega druk zijn op het eiland, wat ook niet aanlokkelijk is. Dus de route maar op een alternatieve wijze vervolgen.

Op de terugweg bij de River een bord met pas op overstekende otters, rij rustig. Er werd niet rustig gereden en geen otter gezien. Zo druk als het vanmiddag was zo rustig is het rond een uur of zeven. De toeristen zijn of vertrokken, zijn aan het eten of hebben hun hotelkamer opgezocht. Wat wij ook gedaan hebben. Morgen dus via een eigen te zoeken weg naar Portsmouth. Benieuwd wat we dan weer te zien krijgen.

 

08-09-2016, donderdag

Een IJslandse bediende ons tijdens het ontbijt. Leuk gesprek gehad en ook IJsland is befietsbaar. Al wordt het in de zomer maar een graad of 15 en staat er vaak veel wind.

De lucht is blauw dus het zonnetje schijnt, de wind is matig maar wel tegen. Trijnie gaat vandaag via de GPS de route richting Portsmouth vinden. We zullen het mee gaan maken.

We rijden weer door een stuk van het natuurgebied, aangeduid met New Forrest, maar bestaande uit allerlei delen met eigen namen. Zo’n gebied heet bijvoorbeeld Bull Hill. Ook hier lopen paarden, waar voor gewaarschuwd wordt via een verkeersbord en ezels. Een groep van acht paarden steekt galopperend de weg over, auto’s moeten stoppen.

We rijden East Boldre binnen en rijden door Beaulieu. Links een veld met wel twintig fazanten, meest mannetjes en enkele vrouwtjes. Ze scharrelen zoekend naar voedsel. Mooi is de Abbey Church, een kerk gebouwd in 1743 maar met vele voorgangers teruggaande tot 500 AC, die als toevoeging heeft ‘the blessed virgin and holy child’. Een mond vol dus. Ook in dit plaatsje loslopende paarden ezels en koeien. Vooral de koeien trekken zich nergens iets van aan. Ze versperren de doorgaande weg het dorp in, er ontstaan een lange file terwijl de koeien op de weg maar wat rondscharrelen. Vreemd gezicht en alleen hier mogelijk lijkt ons. En de auto’s, ze wachten netjes tot ze weer van de weg gaan. Geen getoeterd of zichtbaar gemopper.

We ontbijten in een natuurgebied dat Dibden heet. We zitten op een boomstam, een paard komt eens even bij mij kijken, ruikt aan mijn koffie, kijkt eens naar ons brood, ruikt in mijn nek. Al met al een verliefde merrie.

Verder naar Hythe om met de ferry de Southampton Waters geheten, over te steken, naar de haven aldaar. Een 200 meter lange pier uit 1881 afgelopen met de fietsen. Ze mochten namelijk niet in een apart treintje, een oudje van een vereniging gerund door vrijwilligers. Aan de andere kant van het water ligt Southhampton, naast flats ook industrie te zien aan de waterkant. De overvaart duurt 15 minuten en het is frisjes met de aangetrokken wind over het water.

Het is wisselend bewolkt en een graad of 23. De wind is wel aangetrokken en hebben we van de zijkant of schuin in de rug. Lekker fietsen dus.

Bij de ferry van Southhampton naar Island of Wight is het druk met bepakte jongeren die naar het festival gaan. Ook hier dus een komen en gaan van taxi’s met rugzakken en zomers geklede jongeren.

We fietsen over de grote brug naar de buitenwijken van Southhampton. Midden op de brug wat foto’s getrokken. Mijn aandacht werd getrokken door een bordje:’ Suicidal? Desparing? Phone the Samaritans’ met twee telefoonnummers. Nooit eerder op een brug gezien. Al ligt het water als je over de rand kijkt wel een meter of 40 onder ons.

In de wijk Woolstone bij een vijver weer een broodje gegeten. We mochten de eenden, niet gezien, niet voeren omdat anders de rattenpopulatie te sterk zou toenemen. Wel zaten er twee schildpadden op een boomstronk in de zon. Want die schijnt weer volop. De wolken zijn weggeblazen door de wind.

We rijden via Old Netley naar Hamble waar we weer met de ferry moeten. Deze ferry is een blauwe metalen bak met een stuurhutje, ruimte voor 12 personen en nauwelijks plaats voor onze fietsen. Maar we bereiken laverend tussen de zeilboten de overkant en moeten op een gladde plaats uitstappen. We zijn nu in Warsash. We volgen route 2 weer maar omdat we om Portsmouth heen willen gaan, toch weer verder op de GPS.

We rijden langs de monding van een rivier en het waait nu erg hard van opzij. Toen Trijnie op haar routepapier wilde kijken waaide een papier de bosjes in.

We doorkruizen Fareham, Cosham, Havant en komen in Emsworth. Onderweg diverse hotels aangedaan, allemaal vol door het festival op het eiland (mensen gaan elke dag heen en weer) en een feestdag waar we de naam niet van hebben kunnen achterhalen. Het mooie weer is mede debet aan de volle hotels.

Maar we hebben weer een bedje, die duurder dan normaal is.

 

 

 

foto's van 4 tm 8 sept.

 

 

 09-09-2016, vrijdag

Weer op pad, de lucht is grijs, donkere en lichte wolken maar toch weer 18 graden en weinig wind. We zoeken de route weer op die hier loopt op de GPS en gaan door Bosham waar we route 2 weer zien. Maar die volgen we verder niet omdat het blauwe lijntje op de GPS anders bedacht heeft. De zon piept af en toe tussen de wolken door en de temperatuur stijgt langzaam.

We rijden door Fishbourne en komen in Chichester een grotere plaats met een oude kern. In het midden ervan pronkt de Chichester Catherdral een mega grote kerk, met een eigen toren en een vierkante kerktoren los van de eigenlijke kerk. We konden nog niet binnen kijken, was dicht. Jammer want daar zal wel pracht en praal te zien zijn. Geen eenvoudige maar pronkerige vroomheid schatten we in. (Als we ’s avonds op de website van de Cathedraal kijken zien we in de 900 jaar oude kerk naast de mooie glas in lood ramen ook veel houtsnijwerk dus best wel pronkerig).

Het is 10:05 als het begint te spetteren. Poncho’s gepakt en na 5 minuten weer uit gedaan, het was al weer droog. Wel is de lucht voor ons inktzwart, maar wij rijden weer in het zonnetje die tussen de wolken komt. Het is inmiddels 27 graden en met de wind in de rug schieten we lekker op en verdwijnen de zwarte wolken steeds verder bij ons vandaan.

Door Oving en Barnsham komen we in Binsted en eten we wat bij een oude kerk, hier dus wel de eenvoudige vroomheid. Al bevreemd ons wel dat er een zak aardappels, uien en diverse soorten groenten op het doopvont liggen. Langs de weg staan borden met de tekst Binsted moet bewaard blijven, maar dan in het Engels natuurlijk.

De wind trekt aan, blaast ons wel in de rug, waardoor de kans dat het droog blijft groter is. We rijden over een heel slecht stuk zandpad met diepe kuilen in Cutterwood, waar in de middle of nowhere een Mariabeeld in een huisje staat. Het zandpad gaat ook op en neer en als volleerde terreinfietsers rijden we om de kuilen heen. Het gaat niet hard maar wel mooi.

We rijden Arundel binnen en zien in de verte op een heuvel een kasteel met daarnaast een grote kerk staan. Dit kasteel is meer dan 1000 jaar oud en Trijnie komt de naam bekend voor uit historische romans die ze leest. Om haar geheugen wat op te frissen onderstaande gegevens:

Arundel Castle is een van de indrukwekkendste en meest complete kastelen van Engeland. De oudste delen van Arundel Castle stammen uit de elfde eeuw, de regeringsperiode van Willem de Veroveraar (1028-1087). Een neef van Willem de Veroveraar, Roger de Montgomery (?-1094), was de bouwheer van Arundel Castle. De motte van Arundel Castle is het oudste deel van het kasteel. Koning Hendrik I van Engeland (1068-1135) schonk het kasteel en de hierbij behorende landerijen na de dood van Roger de Montgomery aan zijn tweede echtgenote, Adelheid van Leuven (1103-1151). Drie jaar na de dood van Henry trouwde de Vlaamse Adelheid met Willem II van Aubigny (1109-1176). Deze Willem begon met de uitbouw van de motte.
Nazaten van de Fitzalan-Howard-familie bewoonden Arundel Castle vanaf 1243. Niet alle opvolgers van deze familie, de hertogen van Norfolk, vonden Arundel Castle een prettige woning. Zij staken liever hun geld in de andere hertogelijke goederen, zoals Norfolk House in Londen en Worksop in Nottinghamshire. In de negentiende eeuw werden veel verbeteringen aan Arundel Castle aangebracht. Hierbij werd ook de tuin onderhanden genomen. Bernard Fitzalan-Howard (1908-1975) wilde het kasteel aan de National Trust schenken, maar zijn opvolger voelde daar niets voor. Miles Fitzalan-Howard (1915-2002), de zeventiende hertog van Norfolk, richtte een stichting op die voor het onderhoud en de financiering verantwoordelijk werd. Zijn opvolger behield het recht om Arundel Castle te bewonen. (bron: www.abfition.com).

Het plaatsje Arundel is ook een plaatje, veel oude gebouwen, vooral het postkantoor is een mooi gebouw.

We fietsen door naar Warningcamp, komen door Wephem over een niet vlakke weg maar goed te befietsen. Bij Burpham kwamen we Amber tegen, het bord werd door Trijnie omarmd. Nu kijken of we Cody nog tegen komen, kan ik hem omarmen(red: Gerard is te laat…Cody kwamen we al tegen vermomd als veerjongen..) Net de plaats uit begint een slecht stuk weg. Het is een zandweg met losse stenen in allerlei formaten en vormen. Het fietsen ging moeizaam, de snelheid was laag en Trijnie mopperde. Ze vond het een ……. pad, kreeg er beurse billen van, het snot liep uit haar neus, de haarzakjes schudden in haar hoofd en ze had het idee dat ze op een rodeokoe zat in plaats van op haar fiets(red: ik was echt hardop aan het mopperen en lachte om wat er allemaal met mijn lijf gebeurde met die rodeo-stier onder me! Maar moest goed opletten om niet onderuit te gaan. Jeetje wat was dat afzien en lachen.)De omgeving hier heet Kithurst Hill, we volgen de paarse South Down Way, en we zouden zo een kilometer of 10 moeten vechten. Heuvel op was lastig, heuvel af gevaarlijk maar de uitzichten waren mooi. We reden over een heuvelrug met aan beide zijden lager gelegen golvende landschappen. We komen mountainbikers tegen en beseffen dat onze fietsen hier niet geschikt voor zijn. Hopelijk blijven de wielen en banden heel.

We komen in Wasinghton, altijd al eens willen bezoeken, rijden via een ander Bridlepath (ruiterpad) door het bos, tussen de schapen in een weiland en komen bij het asfalt. We kunnen het wel kussen, wat fietst dat heerlijk(red: ik noemde het koninklijk heerlijk.)

We komen in Worthing, maken warm eten in een bushokje(red: File op die weg, dus veel bekijks wat wij daar uitvraten in dat bushokje.) en de strijd van het zoeken naar overnachting gaat weer beginnen. Nog nooit eerder tijdens onze reizen zo lang moeten zoeken. Ook nu weer regelmatig geen plek in B&B’s, Guesthouses en hotels. Komt door het mooie weer. Zo zie je maar dat J.C. gelijk had met zijn uitspraak: elk voordeel heeft zijn nadeel.(red: ik vraag Gerard: wie is J.C. Dat ik dat niet wist! Johan Cruijf natuurlijk…hahaha.)

Maar we hebben uiteindelijk weer een bedje gevonden.

Wat we morgen gaan doen is nog onzeker. De weersvoorspellingen zijn regen en regen, na die regendag weer mooi weer gedurende de volgende week. Dus het kan zijn dat we nog een nacht bijboeken in het hotel (nog niet zeker of dat kan) maar dan zien we morgenvroeg wel weer.

10-09-2016, zaterdag

Ondanks de voorspelde regen toch maar op stap gegaan. Het is donkergrijs bewolkt en een graad of 19. Daarnaast staat er gunstige wind voor de kant die wij op gaan.

We fietsen op de boulevard tussen de hardlopende en hond uitlatende mensen. Het strand is niet van zand maar van kiezelstenen, veel minder mooi dan in Poole. Toch ook hier strandhuisjes en wordt er met een metaaldetector op het strand naar schatten gezocht. Op het water wordt met en zonder kite gesurft en een enkeling waagt zich in de zee en zwemmen langs de kust. Af en toe verdwijnt de koppies achter een golf want het waait best wel hard.

We komen in Shoreham, lopen over een marktje, meest groente en fruit, en fietsen door een industriegebiedje de plaats weer uit.

We komen weer bij het strand en maken op de boulevard een broodje klaar. Wel oppassen dat het brood niet van de benen af waait, het maakt het smeren wel wat lastiger maar natuurlijk komen de plakken brood in onze magen terecht. We rijden Brigthon binnen een oude stad befaamd om zijn hotels en boulevard in het begin van de 19ste eeuw. Je ziet dat aan de huizen en hotels langs de kust, de vele gietijzeren constructies en de oude lantaarns. Ooit een mondaine plaats, nu komt jan en alleman er, dus ook wij. We komen langs een oude pier, restanten staan in de zee, en zien de nieuwere pier met attracties voor kinderen aan het einde ervan.

We komen op de Undercliff Walk, een fiets- en wandelpad tussen het strand en de krijtrotsen. Imposant wit zijn de 25 meter hoge rotsen die naast ons liggen, er wordt gewaarschuwd voor vallende stenen, en ook hier toeristen en honden uitlaters. Dit 6 kilometer lange pad brengt ons langs Ovingdean en bij Molly waar we wat drinken en worteltjestaart eten. Zittend op het terras mensen kijken. Het is wat fris in de wind maar met een sweatshirt aan goed toeven.

Nu wil ik eerst iets kwijt over poepzakjes. In Engeland moet men de uitwerpselen van de hond in een zakje doen en in de daarvoor bestemde afvalbakken gooien. Dat die niet altijd voorhanden zijn blijkt wel uit zakjes die aan een boomtak geknoopt worden, zakjes die in de bosjes liggen, zakjes die onder een steen worden gelegd, ja men is hier creatief. Leuker zijn de mensen die plichtgetrouw hun zakje met zich meedragen om hem weg te gooien waar het hoort. Zo zie je mensen met de hond aan de riem in de ene hand en een zakje in de andere hand lopen. Een jogger met hond slingert het zakje in de hand in het ritme van het rennen met zich mee. Maar daarnaast ligt er ook nog wel poep op straat en in de bosjes.

Het weer blijft goed, wind schuin achter en soms tegen, afhankelijk van de kustlijn, de lucht blijft grijs maar is niet dreigend. Het kon wel eens goed gaan vandaag.

Via een glooiende weg door Peacehaven om later New Haven te doorkruizen. Hier de eerste haven met vissersboten en een visafslag. Een reclame bord bij een winkel leert dat hier de vannacht gevangen vis te koop is. Verser kan dus niet. Hier vertrekt ook de Ferry naar onder andere Dieppe in Frankrijk.

We ontmoeten een Engelse fietser die een ronde door Engeland maakt. Even staan praten, altijd leuk om info uit te wisselen. We gaan door Seaford, fietsen tussen de schapen in Cuckmere Valley. Mooi uitzicht op de grazende schapen en het meanderende riviertje benden ons. Een stel Japanse toeristen vraagt ons de weg, kunnen helpen dankzij de GPS. Een buiging als dank werd ons deel. Dan volgt een lange klim naar Friston, komen langs de zeven gezusters, een zevental krijtrotsen met vrouwennamen en bereiken uiteindelijk onze eindbestemming van de dag Eastbourne. Het is 15:30 uur en het zoeken gaat beginnen. Na zeven keer vol, bij een hotel gekomen die ook vol is maar voor ons op internet kijkt. Er zijn totaal zeven kamers vrij in de stad en ze boeken voor ons een kamer in een twee sterren hotel met de naam Alexandra. We moeten er binnen een half uur zijn anders vervalt onze optie. Het begint te regenen, gelukkig is het maar 5 minuten fietsen naar het hotel. We komen er nat aan. Natte spullen en fietsen naar binnen, zo we hebben weer een bedje na 45 minuten zoeken. En de prijs is ook nog goed. We hebben één nacht geboekt en blijven hier waarschijnlijk morgen ook nog, maar dat zien we morgenochtend dan wel weer.

 

11-09-2016, zondag

We blijven vandaag in Eastbourne aan de kust. Het is een prachtige dag, blauwe lucht, weinig wind en de temperatuur zal in de loop van de dag stijgen tot een graad of 23. Het is druk op de boulevard, er is een evenement gaande waar we later op de dag polshoogte gaan nemen. Eerst maar aan de wandel en al geocachend de stad verkennen.

Eastbourne is een kustplaats die na het aanleggen van de treinlijn vanaf London belangrijk werd voor het toerisme. Het heeft een aantal mooie oude gebouwen maar niet zo’n oude kern als andere steden omdat tijdens de 2de wereldoorlog er veel plat gebombardeerd is. Voor het hotel waar we verblijven staat een Wish Tower welke in het begin van de 19de eeuw deel uitmaakte van een verdedigingslinie langs de kust. Er stonden totaal 103 van zulke torens, nu zijn er nog 43 over.

Het strand bestaat uit kiezels en zand, het is 09:00 uur en de eerste bezoekers liggen te zonnebaden of zijn aan het zwemmen. Het is echt heerlijk weer zo wandelend over de boulevard, met in de verte de krijtrotsen. Blijft een mooi gezicht.

We gaan de Urban ground Tower in waar kunst tentoongesteld wordt. Naast foto’s en schilderen ook Intifade van de kunstenaar Siobnán Hapaske. Het zijn een achttal bomen die kriskras door elkaar hangen en met trillingsmechanismen geschud worden. Best een leuk gezicht.

We gaan even langs de kamer om te tanken en caches voor te bereiden, blijkt die nog niet te zijn schoongemaakt. Misverstand omdat we vanmorgen de kamer voor één nacht hadden bijgeboekt.

Duizendmaal excuses werden ons aangeboden.

Eerst maar eens naar het evenement op de boulevard kijken. Het blijkt een steampunk evenement te zijn.

Steampunk is een subgenre van fantasie of speculatieve fictie. De term verwijst naar de verhalen die zich afspelen in een tijd dat stoomkracht nog de primaire krachtbron was (meestal de 19e eeuw), maar die ook elementen van sciencefiction of fantasie bevatten, zoals futuristische uitvindingen en machines, of echt bestaande machines (zoals computers) die in deze verhalen veel eerder worden uitgevonden dan in werkelijkheid. Ook geeft dit genre de voorkeur aan metaal boven kunststoffen.

Er lopen veel verklede mensen rond. Sommige komend uit de 19de eeuw, andere uit de 20ste, er lopen piraten rond, vrouwen met grote jurken, fantasiefiguren, al met al leuk om te zien. Er was ook een merkt bij waar allerlei spullen verkocht werden, van kleding en sierraden tot hapjes en boeken

We hebben bij de chinees buffet gegeten, nog een wandeling langs de boulevard gemaakt en nu weer op de kamer.

Een heerlijke rustige dag dus, met voortreffelijk weer en een kilometer of 10 gelopen in de stad. Morgen weer fietsen, ook weer lekker.

 

 

foto's van 9 tm 11 sept.

 

 

12-09-2016, maandag

Vanmorgen gelijk in shirt op de fiets. De lucht is blauw met wat sluierbewolking en er is weinig wind die ons in de rug blaast. Het is al 21 graden, er zijn mensen aan het zwemmen in de zee.

We fietsen eerst langs de kust en gaan het binnenland in naar Pevensey om daar bij de kust van Cooden Beach onze broodje te smeren. Handig zijn in de kamers de waterkokers, een gekocht potje oploskoffie heeft mij de hele vakantie voorzien van koffie uit de thermoskan. Als we op de kamer komen kunnen we dan ook zo thee, koffie of chocolademelk maken om even bij te komen van de fietstocht.

Bij een spoorwegovergang hangt een bordje, net als op de hoge bruggen, van de Samaritans, die als mensen een eind aan hun leven willen maken op te bellen zijn. Of er ook gebruik van gemaakt wordt weten we niet.

We rijden door Bexhill Beach, Glyne Gap en komen in Hastings, een grotere stad vlak bij de kust. Hier moet weer flink geklommen worden, meest fietsend overwonnen af en toe de steile stukken lopen. Het is nu 27 graden dus we worden al snel nat van binnen uit. We dalen weer naar de zee, stukken van 12% waar we met 58 km/h vanaf suizen. We gaan door Fairlight en Cliff End waar we een cache bij een mini kerk doen. Daar zijn ook een ander team aan het zoeken, Jane en Emmo, samen vinden we de schat.

Bij een kerk oogst Trijnie het zaad van uitgebloeide papaver. We weten niet wat de kleur van de bloemen is maar dat zien we volgend jaar wel weer.

Gisteren hadden we op het Steampunk event een gesprek met één van de bezoekers. Het ging over het verkeer en rijgedrag hier in Engeland. Hij was verbaast dat we hier positief over praten. Want onze ervaring is dat automobilisten rekening met fietsers houden. Ze blijven achter ons rijden op smalle wegen en halen alleen in als het kan, tegenliggers wachten of gaan langzamer rijden als we ze tegemoet komen. Op de smalle wegen geven we met een handgebaar aan als ze ons kunnen inhalen, wij zien sneller dat er geen tegenliggers aan komen dan zij. Een handgebaar als dank wordt dan negen van de tien keer gegeven. Op rotondes, altijd lastige obstakels voor ons bij het links rijden, houd men ons goed in de gaten. Als we over steken stoppen de auto’s voor ons. We zijn maar een paar keer hoofdschuddend nagekeken of stopte men mopperend om ons onbedoelde verwarrende gedrag. Al met al een compliment voor de chauffeurs hier.

We rijden langs een mooie kustweg langs een zeedijk en eten voor de 2de keer een broodje achter de dijk, aan de zee kant dus. Hier doet de bodem van de zee slikachtig aan omdat het eb is. Er scharrelen vogels rond, steltlopers, meeuwen en kraaien op zoek naar voedsel. We rijden door Rye Harbour, een klein plaatsje met zoals de naam al zegt een haven.

Onze eindbestemming vandaag is Rye. We hebben bij de eerste keer al succes met het vinden van een kamer.

We gaan na een bakkie koffie de stad verkennen. Rye is een plaats in het bestuurlijke gebied Rother, in het Engelse graafschap East Sussex. De plaats telt 4.600 inwoners.Rye werd als vestingstadje op een heuvel gebouwd als verdediging tegen de Fransen. Het lag aan zee en was als havenstad lid van de Cinque Ports, een samenwerkingsverband van de Zuid-Engelse havens. Intussen zijn de haven en de baai verzand en ligt het stadje een drietal kilometer van de zee vandaan.Men kan zich een idee vormen van de geschiedenis in de smalle straatjes en bij een bezoek aan enkele historische gebouwen, onder andere het kerkje van St. Mary, de Ypres Tower, de Mermaid Inn en het Lamb House. In dat laatste woonde van 1898 tot 1916 de Amerikaanse schrijver Henry James.

Het is een leuk stadje om door te lopen met zijn smalle straten. De St. Mary’s Parish church, de restanten van Rye Castle, een wateropvang bak uit 1735 waar mensen water konden pompen voor het dagelijks gebruik, oude gebouwen en straten belegd met kiezelstenen. We komen kinderen tegen uit Noord Holland, één ervan huilt. Ze zijn hier met school en hij is zijn portemonnee kwijt met 200 euro erin. Ze lopen te zoeken. Sneu werk.

We eten chips en haddock (schelvis), welke gefrituurd is. Lekker eten, al kunnen ze hier in vergelijking met in Nederland maar matige chip (friet) bakken.

Morgen gaan we richting Dover.

 

13-09-2016, dinsdag

We rijden Rye uit, steken de rivier Rother over bij weinig wind, sluierbewolking en een graad of 20. We worden over een kiezelpad geleidt, tussen de schapen door, die hier in dit deel van Engeland veel gehouden worden. Bij het plaatsje Camber staan de windmolens of stil of ze draaien heel langzaam door gebrek aan windkracht. Wel staat de wind tegen, zal in de loop van de dag wel eens lastig kunnen worden als hij in kracht toeneemt,

We rijden over het vlakke platteland, logisch eigenlijk plat land is altijd vlak, of niet? De oogst is van het veld, sommige delen zijn omgeploegd en doen ons denken aan het Groninger platteland, kleigrond. Via Ashford komen we in het gehucht Mary in the Marsh en rijden we langs New Church. De temperatuur stijgt naar 24 graden en de wind is inderdaad toegenomen. We hebben hem tegen en dat maakt ons na verloop van tijd soezerig. Gelukkig geven de hoge heggen en bossage ons af en toe wat luwte. Lekker is het als we een ad volgen in een bos en langs het Royal Military Canal in de richting van West Hyte en Hyte. Op het kanaal varen een paar bootjes met toeristen, verder heel anders dan het Kennet & Avon kanaal.

Een wandelaar spreek ons aan. Komt uit midden Engeland en hij spreekt in zijn dialect. We begrijpen dat er in de dierentuin een interview met hem geweest is, dat hij nu een wandeling maakt en hij om 12 uur terug moet zijn. Het pad moeten we blijven volgen dan komen we bij de kust. Dat maken we er tenminste van al snappen we het niet helemaal.

Er wordt in de buurt geschoten, niet door jagers maar we vermoeden door militairen. Trijnie wilde op de foto met een vleermuis die bij een Ozzie Osbourne cache hoorde. Zat verstopt in de boom. We horen een stoomtreintje die aan de andere kant van het kanaal rijd.

In Hyte komen we langs het strand te fietsen. Mensen zitten in de zon, kinderen spelen met de kiezelstenen en een aantal mensen zwemmen. Het is ongekend goed weer voor de tijd van het jaar, het warmste weer sinds 1911 horen we later, het is dan ook 30 graden.

In Folkestone de haven bekeken, met twee kinderen gedold en één ervan wilde op mijn fiets zitten. Als we het plaatsje uit rijden de witte rotsen waardoor Dover zo bekend is en het veer naar Calais. Maar rotsen betekend stijgen en we moeten fietsend en lopend in een kilometer of 3 naar een hoogte van 173 meter de Dover Hill overwinnen. Daarna is het een makkie om Dover in te komen, dalen via de grotere doorgaande weg.

Vrij snel een hotel gevonden aan de boulevard en de rest van de namiddag in Dover rondgewandeld. Oude kerken, ruines, en een groot kasteel op de berg zijn de enige noemenswaardige oudheden. Natuurlijk winkelstraten, souvenirwinkels en antiek zaakjes. O’ja we hebben vanmorgen om 11:00 uur de 1000ste kilometer van deze fietstocht vol gemaakt. We hebben nog één etappe te gaan naar Canterbury daar blijven we dan een aantal dagen en kijken wanneer we weer terug kunnen varen vanuit Harwich. Het slechte weer komt eraan aan het eind van de week. Dan is het weer mooi geweest voor deze reis.

 

14-09-2016, woensdag

Vandaag de laatste etappe van de fietsvakantie. We gaan naar Canterbury waar we 3 nachten hebben geboekt in een hotel een kilometer of 5 buiten de stad.

Voor we Dover uit waren moesten we eerst behoorlijk klimmen. We besloten een shortcut te nemen die met route 1 aangegeven wordt, waarmee we zo naar de eindbestemming zouden kunnen fietsen. Maar de shortcut betekende i.p.v. een klim via een omleiding over de gewone weg een klim te zijn van trappen met een mogelijkheid om de fietsen op een betonnen band naar boven te drukken. En dat was zwaarder dan we van te voren bedacht hadden. De betonnen verhoging zat aan de linkerkant, vlak langs de wand zodat de fietsen schuin moesten worden gehouden en de fietstas aan die kant eraf moest. Maar we kwamen met een gezamenlijke kracht inspanning boven. We waren boven in 50 minuten, hadden vanaf het hotel 2.7 km afgelegd en zaten nu op 139 meter hoogte.

We zaten boven op de White Cliffs of Dover waar het stadje, naast de vele ferry’s naar het vaste land van Europa, beroemd om geworden is. Beneden zagen we de veerboten af en aan varen maar de witte rotsen waren onder ons en zagen we niet. We zaten op gelijke hoogte als het kasteel.

Het is weer lekker weer, een matige wind, 22 graden en af en toe een wolkje aan de lucht. Het gebied waar we door fietsen heet The Fox Hill Down, waar paarden staan te grazen.

We dalen af naar St.Margretts Cliff, Walmer en Deal en we zijn weer op zeeniveau. Het lijkt allemaal zo zinloos, klimmen om een uur fietsen later weer bij de zee te zijn. Maar ondanks de inspanningen is het genieten.

We rijden langs de kust waar weer de gebruikelijke drukte is van wandelaars, joggers, zonaanbidders op het kiezelstrand en zwemmers. We slaan het binnenland weer in en komen in Sandwich. We hadden in Deal op de boulevard een broodje gegeten dus om nu in Sandwich een sandwich te nemen? Het werd een magnum. Sandwich is een leuk oud stadje met smalle straten en oude woningen en winkeltjes.

We fietsen verder het binnenland in met de aangewakkerde wind schuin tegen en bij 29 graden. Voor we Westmarsh in rijden zien we de restanten van een Romeins amfitheater en hebben we aan beide zijden van de weg kilometers peren- en appelgaarden achter de hoge heggen. De provincie Kent staat hier bekend om. Gisteren reden we door het platte platteland maar nu door het glooiende platteland. Dat bestaat dus ook.

Bij Stodmarsh en Fordwich staan een bordjes met de tekst “Flytipping? See you in Court. Don’t flytip in Kent. Risk 50.000 pond boete of 5 jaar gevangenis”. Maar wat is flytipping? Hopelijk hebben we dat nog niet gedaan in de vakantie. Flytipping is het illegaal dumpen van afval. Een opluchting, hebben we niet gedaan, we gooien ons afval altijd netjes in de daarvoor bestemde bakken.

We rijden Canterbury binnen, een drukte van jewelste in de stad. Veel toeristen. We besluiten eerst wat te eten voor we naar het hotel gaan. Het werd Turks vandaag. Met gevulde magen weer verder en inderdaad het hotel ligt een kilometer of 5 buiten de stad.

Bij het hotel dat we geboekt hadden via booking.com was niets van onze reservering bekend. Trijnie was al een minuut of 20 bij de balie toen ik nieuwsgierig polshoogte ging nemen. Ik de laptop opgestart, hen de email van de bevestiging laten lezen. Ze snapten er niets van. Manager erbij, werd nog niet duidelijk. En na 50 minuten, waarin men ons ettelijke malen excuses aanbood, goedkopere overnachtingen dan we geboekt hadden. Eindelijk op de kamer. Ze gaan nog uitzoeken wat er fout gegaan is maar dat is onze zorg niet. We kunnen weer slapen.

Morgen te voet naar Canterbury.

 

foto's van 12 tm 14 sept.

 

 

15-09-2016, donderdag

Vanmorgen na het ontbijt te voet naar Canterbury. Het is kilometer of zes en we gaan op de heenweg door het bos achter het hotel om wat caches op te zoeken. Trijnie leidde ons door de bush bush om bij een pad te komen. Pad gevonden en weer normaal lopen. Gek dat we hier in Engeland nog geen enkele vlaamse gaai hebben gezien merkte ik op. Even later: kijk daar een vlaamse gaai, o nee een specht, o nee een eekhoorn. En de laatste was het die de boom in schoot. We lachten beide om die gedachten kronkel(red: hoe gek kan je reageren..heb je het ergens over en toen dacht ik in een flits er eentje te zien..hahaha).

We wandelen door een privé bos welke opengesteld was voor wandelaars. We zagen de stadspoort na een wandeling van 6 kilometer. We gingen even langs het treinstation en informeerde naar de treintijden voor zaterdag. We moeten 3 maal overstappen, duur treinreis ca. 4 uur. Daarna wandelen we de West Gate van Canterbury binnen. Eerst maar een bakkie en een bammetje op het terras in de hoofdwinkelstraat gekocht. Het is fantastisch wandelweer. Niet zo warm als de afgelopen dagen maar toch blauwe lucht met sluier wolken en een graad of 23. Het was nog niet zo druk in de stad. Dat zal wel komen als de bussen met toeristen binnen kwamen en losgelaten werden in de stad.

We gingen eerst in het West Gate park een wandeling maken. Een enorm dikke plataan trok onze aandacht, doorsnede van ongeveer 3 meter paste ik uit. Dat betekend een omtrek van ongeveer 9 meter, giga dus.

We lopen door de winkelstraat naar de Canterbury Cathedral. Entree 12 pond per persoon. Vinden we te duur dus niet naar binnen. Al cachend komen we bij de oudste nog in gebruik zijnde kerk van Engeland, buiten de stad liggend: de St.Martin’s. Deze kerk wordt al in documenten genoemd in het jaar 731 van onze jaartelling als zijnde een oude kerk. Een vrouw in de kerk gaf ons een informatie brochure over de kerk. “we hebben ze in 10 verschillende talen maar niet in het Nederlands”. Op haar vraag hoe we hier kwamen en we vertelde over onze fietstocht merkte ze op “typische Nederlanders, kunnen goed Engels en fietsen”. Mijn opmerking over het niet dragen van ‘wooden shoes’ maakte haar aan het lachen. We genoten van de informatie uit de brochure, konden vragen stellen die we al hadden bij het bekijken van andere kerken en kwamen over een kleine opening naast de kerkdeur te spreken. Het was onduidelijk waar die voor diende. Mogelijk voor de zieken om aalmoezen of eten te ontvangen, Trijnie dacht aan een vondelingen luik, maar het is mogelijk voor het voorzien van de allerarmsten van de heilige hosti.

Rondom de kerk lag een oude begraafplaats waarvan de oudste sterfdatum die leesbaar was terugging toto 1686. Er stonden namen van voor ons onbekende bekende mensen op een aantal van de 900 aanwezige grafzerken.

Toen we naar de cache zochten die bij de kerk gelegd was werd ons gevraagd of we iets kwijt waren. We legden uit wat we deden en de man en vrouw vonden dat interessant. Er komen nooit toeristen naar de oude kerk, iedereen gaat naar de minder oude maar kolossale Kathedraal. We kwamen te praat over de hoge entree van de Kathedraal. Ze vond dat ook belachelijk en deed ons twee tips aan de hand om gratis naar binnen te kunnen. Zeggen dat je komt om te bidden (in de kleren die we aan hebben geloven ze dat nooit merkte Trijnie op,maar dat was volgens de vrouw geen probleem) of na 17:00 uur naar binnen gaan, dan is er geen personeel bij de kaartjes verkoop. We zullen wel kijken of we optie twee gaan doen.

Zo maar twee leuke ontmoetingen en gesprekken dankzij geocaching. Plekken en ontmoetingen die we anders nooit gezien of gehad zouden hebben. Eén van de leuke kanten van het schat zoeken. De bramenstruiken zijn een minder leuke kant van het zoeken.

We gingen naar een ander park Dane John genaamd, een plek waar vanaf de 12de eeuw al genoten werd van de open plek dat in de latere jaren tot een heus park werd omgebouwd.

We wilden met de taxi terug naar het hotel, maar de wegen aldaar waren versperd door een ernstig ongeluk met minimaal 1 dode, hij kon ons niet naar het hotel brengen. Dus we zijn maar lopend teruggegaan. Inderdaad waren de wegen bij het hotel afgezet. Toen we aan kwamen lopen kwam een lokale bewoner naar ons toe en leidde ons via een bospaadje om de afzetting heen naar het hotel. Waarom de taxi ons niet tot dat punt kon of wilde brengen snappen we niet. Maar we zijn er, een kilometer of 20 afgelegd, stijgen en dalen, makkelijke en avontuurlijke wegen. We hebben weer genoten.

 

16-09-2016, vrijdag

Vanmorgen een loodgrijze lucht en een kans van 93% kans op regen. Toch te voet naar de stad gegaan. Weer door het bos, over smalle paadjes, sommige ingesleten door het naar beneden stromende water bij dikke buien, sommige verbeterd met stammetjes en we gaan steeds omhoog en omlaag. Er lijkt geen vlak stukje pad te zijn in het bos. Het is qua temperatuur goed maar daar vallen de eerste druppels. Poncho’s aan, druppels stoppen weer. Natuurlijk weer ritselende eekhoorns, die hier ook wel vliegende ratten genoemd worden omdat je ze overal ziet, een plaag dus.

Als we Canterbury inlopen begint het harder te regenen en dat zal het de hele dag doen. Eerst bij Maria’s, net als gisteren, een sandwich tonijn en een bakkie doen. Dan weer naar buiten, de regen in en een cache die door de hele stad gaat doen.

In de vakantieverslagen hebben we elke dag het weer benoemd. Het weer is een fenomeen waar we als mens geen invloed op hebben maar dat invloed heeft op ons zodat we er toch steeds weer rekening mee houden. Voor het digitale tijdperk keken we naar de lucht, luisterden we naar het weerbericht en gingen als het ons goed leek. We kijken nu op buienradar of wetteronline en stemmen onze plannen er op af op het uur als het moet.

Maar wat is goed weer. Voor een windsurfer is droog met een harde wind, voor een automobilist geen sneeuw of ijzel, voor een kampeerder droog met een zonnetje. En voor een fietser?

Wind is niet erg, als het maar in de rug blaast; zon mag rustig schijnen; temperatuur wat aan de frisse kant dan fietst je je wel warm; temperatuur aan de hoge kant geen probleem wat meer transpireren; sneeuw en ijzel is lastig rechtop blijven. Maar één ding staat voorop: regen is not done.

Daarom is tegen de verwachting in deze vakantie geslaagd wat het weer betreft. We hadden rekening gehouden met lagere temperaturen en aantal dagen fikse regen. Het is geworden alle dagen warm en 1 middag en 1 avond regen, behoudens drie pietluttige regenbuitjes waarvan de wegen nauwelijks nat werden.

Dit onverwachts goede weer betekend wel dat we kleding bij ons hebben dat we niet hebben hoeven dragen, lange broeken bijvoorbeeld.

We besluiten The Canterbury Tales te gaan bezoeken. We zijn een groep pelgrims in de 14de eeuw die naar Canterbury gaan en elkaar onderweg verhalen vertellen. Er worden verhalen verteld met een moraal. De kamers die we doorlopen zijn alleen voorzien van een tafereel die bij het verhaal hoort. We hadden een audio apparaat mee waarop de verhalen in het Nederlands te beluisteren waren. Het rook onderweg zelfs 14de eeuws. Het is een leuke tijdsbesteding om de regen te ontvluchten. Als we via de shop naar buiten lopen regent het nog steeds behoorlijk.

Gegeten bij Pizza Hut, buffet genomen met salades en allerlei soorten pizzapunten en ijs toe.

Met de taxi naar het hotel terug en de rest van de middag maar wat luieren en administratie (loggen en foto’s in dropbox zetten) op orde brengen. De overtocht van zaterdagnacht is geboekt, we hebben weer een binnenhut en komen rond 08:00 uur op zondagochtend weer in Nederland aan. Dan nog even treinen en we zijn weer in ons Emmen.

 

foto's van 15 en 16 sept.